2005-2007

Thailand | De reis komt ten einde

Na het vorige verslag hebben we nog bijna twee weken kunnen genieten op ons eigen tropische paradijs op het eiland Koh Kood. Langzaam aan begon het klimaat te veranderen, want langzaam maar zeker nadert ook hier de regentijd. Er kwamen steeds meer wolken, incidenteel vielen er een paar druppels regen, het wordt steeds heter en ook de luchtvochtigheid begint de spuigaten uit te lopen. Gelukkig was er altijd nog het blauwe water van de oceaan om in af te koelen. Helaas was het na in totaal vijf weken tropisch paradijs afgelopen met de pret.. Na afscheid te hebben genomen met de familie en de andere stamgasten, maakten we onze weg terug naar Trat, om ons nog een paar dagen te buiten te gaan aan het lekkere eten. Na al die weken Thaise curry’s, garnalen, inktvis, octopus, gegrilde barracuda en rijst, hadden we een onverzadigbare behoefte naar pizza, patat en tosti’s. Hierna was er echter geen ontkomen aan: we moesten naar Bangkok!

Read More

Thailand – de herkansing

Dit is het op één na laatste verslag dat jullie van deze reis zullen ontvangen. Onze terugkeer komt heel snel dichterbij. Maar dit verslag natuurlijk over de afgelopen periode, want we moeten natuurlijk niet op de zaken vooruit gaan lopen. In het laatste verslag hebben jullie kunnen lezen dat we op weg zouden gaan naar Cambodja. Helaas is het allemaal wat anders verlopen dan dat de bedoeling was. In Bangkok zijn we zeer efficiënt (voor ons doen) bezig geweest om ons voor te bereiden op de reis door Cambodja (geld, visum en dat soort dingen), om vervolgens deze verschrikkelijke stinkstad achter ons te laten. Op naar de grens met Cambodja, waar direct bleek dat Cambodja behoorlijk avontuurlijk zou gaan worden. Helaas is Cambodja momenteel erg in trek bij pedofielen en ‘normale’ sex toeristen, wat onder andere betekende dat Jeroen al direct kleine kinderen werd aangeboden in de Cambodjaanse grensplaats. In deze plaats hoorden wij van een klein eilandje (Ko Sdech) voor de kust, waar we zouden kunnen wennen aan Cambodja, alvorens ons onder te moeten dompelen in de nieuwe hoofdstad voor sex-toeristen: Shinoukville.

Read More

Maleisië | De jungle spoorlijn

Het nieuwe jaar werd in Singapore op spectaculaire wijze ingeluid door een enorm vuurwerk boven de baai met op de achtergrond de wolkenkrabbers van deze mini staat, waarvan ook nog eens een bizarre lading vuurwerk werd afgestoken. Dit alles werd muzikaal omlijst door de een of andere opera. Aangezien we daar geen verstand van hebben, kunnen we daarvan alleen zeggen dat het geheel nogal dramatisch klonk, wat de vuurwerkshow ten goede kwam. Zo gingen we, opeengepakt tussen de 3,5 miljoen Singaporezen, het nieuwe jaar in. Het is alweer 2007. Het jaar waarin we thuis zullen komen, maar eerst twee weken vakantie met Emiel en Heidi. Met hen zijn we via Malacca, Kuala Lumpur en toen dwars door het midden gegaan, om in Kota Bharu in het uiterste noordoosten van Maleisië uit te komen. Omdat we vorig jaar al over een groot deel van Maleisië hebben beschreven, beperken we ons hier tot het noordoosten van het land.

Read More

Maleisië | Borneo

We zijn nu ruim twee weken geleden dat we uit Australië vertrokken, maar we kunnen het ons al bijna niet meer voorstellen dat we daar 11 maanden hebben gezeten. We kunnen gerust stellen dat Australië en Azië twee totaal verschillende werelden zijn, die je niet met elkaar kunt vergelijken. Op de weken in Darwin na, hebben we zeker wel een goede tijd gehad in Australië, waarbij we erg veel moois hebben gezien en meegemaakt, maar we zijn ook erg opgelucht dat we nu weer in Azië zijn. Australië is helemaal geweldig voor de natuur, maar dat is het dan ook voor ons! We hebben gemerkt dat wij altijd erg zijn gericht op het ‘beleven’ van de reis, van de locatie en het moment, maar buiten de natuur, valt er in Australië bijzonder weinig te beleven. Buiten Melbourne, Sydney en in mindere mate Perth, is Australië een behoorlijk achtergesteld land. We zijn er achter gekomen dat we vorig jaar stiekem toch wel erg verliefd zijn geworden op (Zuidoost) Azië. Wat is het hier groen, of was zelfs Darwin toch dor en kaal, wat ruikt het hier overal lekker naar eten, hout, metaal, wierook, planten, afval, uitlaatgassen….. naar leven! Als je over wilt steken, remmen de auto’s voor je af, in plaats van dat ze extra gas geven, zoals zo vaak in Australië. De mensen zijn hier weer vriendelijk en lachen veel: zoals het hoort, want dat maakt het leven zoveel leuker en gemakkelijker. Conclusie: we hebben het hier wel weer naar ons zin.

Read More

Darwin

Voordat we morgen op het vliegtuig stappen naar Singapore, hebben jullie nog een verslag te goed over onze laatste weken in Australië. Wat kunnen we hierover vertellen? Als eerste maar het fiasco van het huren van een kamer in Darwin. Onze huisbaas bleek een wat andere mening te hebben over privacy dan wij en ook bleek dat we met een contactgestoorde alleenstaande vader in een ongelooflijke midlife crisis van doen hadden. Na hem te hebben verteld dat we hem wel een erg zielig mannetje vonden, hebben we een bungalow gehuurd op de camping waar we eerder met de tent stonden. Kamperen kan echt niet meer. Het is in Darwin zo ontzettend heet en vochtig, dat je er natte dromen van krijgt: Oh, ging het maar eens regenen..

Read More

Duizenden kilometers verder

Sinds het laatste verslag hebben we een groot aantal kilometers gemaakt. Na ons werk in de Bungle Bungles hebben we ons in Kununurra klaargemaakt voor de lange trip naar Alice Springs. Tussen de uitgestrekte eentonigheid van de Australische savanne, bestaande uit eucalyptus en acasia’s, werden we verrast door tropische stukjes langs de aanwezige kreken, rivieren en poelen, die hier wel gevuld zijn met water. Sinds lange tijd zien we weer zoet water waarin we zelfs kunnen zwemmen, terwijl we worden omringt door palmen, gevuld met vleermuizen. Helaas kan niet overal worden gezwommen vanwege de aanwezigheid van de gevaarlijke zoutwaterkrokodil. Via de zeer saaie weg tussen Katherine en Alice Springs, bereiken we het midden van Australië. In het midden maken we het toeristische rondje, waarna weer terug te keren naar het noorden. We zijn nu net terug van een bezoek aan Kakadu en zitten nu in een tropisch en zeer groen, heet en vochtig Darwin, waar we vannacht onze eerste regenbui sinds meer dan vijf maanden hebben gehad!

Read More

The Kimberley

Na al het industrieel geweld in het volledig rood bestofte Port Hedland, reden we met onze auto de 700 kilometer door de Great Sandy Dessert, waarvan we niet begrijpen waar de naam vandaan komt, want er staan meer bomen dan op de Veluwe, richting Broome! Omdat we aantal stops hadden gemaakt om van geheel verlaten stranden te genieten, kwam Broome voor ons over als Scheveningen aan een blauwe zee, maar omdat ze hier de naam van de Nederlandse badplaats niet kunnen uitspreken, hebben ze het maar Broome genoemd! Omdat wij hier niet blij werden, waren we een dag later weer op weg om onze etappe naar Kununurra te starten! Deze etappe bracht ons door een land (The Kimberley) vol met Baobabs (de enige soort buiten Afrika), zoetwaterkrokodillen (niet gevaarlijk), ghost-gums en termietenheuvels in alle soorten, maten en kleuren! Aangekomen in Kununurra ‘regelden’ we een kosteloos verblijf in The Bungle Bungles, waar we drie weken langer dan de ‘geplande’ week door hebben gebracht! Nu zijn we weer terug in Kununurra en bereiden we ons voor op onze reis richting de Northern Territories!

Read More

3 april t/m 3 mei 2006: Port Augusta – Perth

Het wordt misschien wel een beetje saai, maar hier is wederom een update uit Australië, waar we inmiddels al weer drie en een halve maand verblijven. Het laatste bericht van ons kwam uit de vreselijke plek met de naam Port Augusta. Gelukkig zijn we daar inmiddels ver van verwijderd! Vanaf Port Augusta zijn we de Eyre Peninsula overgestoken, om daar aan de westkust (Venus Bay) zeeleeuwen, pelikanen, dolfijnen, witte stranden en granieten kliffen en rotsformaties tegen te komen! Vanaf Venus Bay zijn we langzaam doorgereden naar Ceduna, de laatste ‘beschaving’, waar we van start gingen met de oversteek van de Nullarbor. Na enkele duizenden kilometers door het niets, kwamen we in de bewoonde wereld van Western Australia en gingen we op weg naar een van de mooiste plekken op aarde: Esperance! We volgen de zuidkust van Western Australia tot Albany, vanaf waar we – na nog een paar dagen druiven te hebben geplukt – naar Perth zijn gevlucht vanwege het slechte weer. In Perth zijn we momenteel aan het werk! Jeroen als ambtenaar en Floor als bloemenplukster!

De Nullarbor
De oversteek van de Nullarbor staat in Australië bekend als een legendarische road trip, die de meeste Australiërs minimaal een keer in hun leven willen maken! De Nullarbor is het op een na grootste plateau ter wereld (geen idee wat de grootste zou moeten zijn!) wat voor het grootste deel bestaat uit niets! Nullarbor betekent zo veel als: bomenloos! Van het oostelijke uiteinde van de Nullarbor, enige tientallen kilometers na Ceduna (South Australia), is het bijna 2.000 kilometer over een nagenoeg platte vlakte naar het begin van de bomen en de ‘beschaving’ in Western Australia! We rijden over kaarsrechte wegen, waaronder het langste stuk rechte weg in Australië: 146 kilometer! Het is goed dat ze dat aankondigen, want opvallen doet het niet, omdat alle wegen hier lang en recht zijn! In het begin is de Nullarbor kaal, met beperkte begroeiing bestaande uit laag struikgewas vol met verse groene scheuten! Verderop wordt het droger en zijn de kleuren beperkt tot het bruin van het land, het grijs van het asfalt en het blauw van de lucht! Het verkeer bestaat uit de roadtrains met drie trailers, die je met 120 kilometer per uur voorbij razen, en (te veel) bejaarden in hun (te grote) vakantiewoningen op wielen!

De Nullarbor is in een aantal opzichten erg indrukwekkend! We rijden vlak langs de kust en de kust wordt hier gevormd door honderden kilometers loodrechte kliffen van 80 meter hoogte! Australië houdt hier op te bestaan: aan de ene kant het blauwe water van de Zuidelijke Oceaan en de aan de andere kant de lege vlakte van de Nullarbor! Je kunt niet anders dan denken aan ‘The Thelma and Louise ending’. In het juiste seizoen badderen er hier honderden walvissen! Het feit dat je zo geïsoleerd bent is een ander punt! Aangekomen in Western Australia, verblijven we in Eucla, wat niet meer is dan een tankstation met voorzieningen, op dit punt zijn we ca. 650 kilometer verwijderd van het eerst volgende dorp in oostelijke richting, in westelijke richting is het nog 750 kilometer, in zuidelijke richting ligt er 4.000 kilometer blauwe oceaan tussen ons en Antarctica en in noordelijke richting is het ruim 3.000 kilometer door onafgebroken woestijn tot de noordkust van Australië! Het gevoel van afstand wordt nog eens benadrukt doordat we twee tijdzones passeren! In hetzelfde land hebben we nu drie uur verschil met ons startpunt in Melbourne! Een bijzonder indrukwekkende gedachte! Wauw!

‘We crosten de Nullarbo(e)r
We zagen geen hoer
We zagen geen tiet
Misschien was ze er wel niet’

De Zuidkust van Western Australia
Uiteindelijk komen we via Norseman aan in Esperance, waar we doorrijden naar Cape Le Grand National Park. We hadden al een zeeleeuwen en pelikanen kolonies gezien en ook waren we al dolfijnen tegen gekomen, maar voor de eerste keer in ons leven zagen we witter dan witte stranden met een blauwer dan blauwe zee! We wisten al dat het goed is kamperen in de Nationale Parken van Australia, maar het verbeteren van deze plek zal moeilijk worden! Waar kom je ook zeewier etende kangoeroes op een wit strand tegen? Helaas blijkt de pret maar van korte duur, want Floor en Jeroen zijn weer eens op het strand… De volgende dag begint spontaan de winter; ons idee van een droog en warm Australië bleek niet te kloppen! Tot aan Albany was de natuur heel erg mooi, maar met een grijze lucht en maar terug kerende regenbuien is het niet echt genieten! Nadat we nog een paar dagen druiven hadden geplukt, waarbij de temperatuur ‘s nachts onder het vriespunt lag, besloten we dat er een grens is aan afzien! We zijn hier niet om het weertype ‘Nederlandse november’ in een tent te overleven! We gaan naar Perth! We komen wel een keer terug wanneer het weer wat beter is, want de zuidkust van Western Australia is uniek! Neem trouwens van ons aan dat je geen 2006 wijn moet gaan kopen uit Western Australia, tenzij je deze gratis krijgt aangeboden! Het wijnjaar was zo slecht, dat ze er nog beter Australisch bier van kunnen brouwen!

Perth
Sinds ons vertrek uit Melbourne hebben we inmiddels al weer 7.000 kilometer afgelegd. Perth is een stad met 1,5 miljoen inwoners gelegen aan de Indische Oceaan. Het is de meest geïsoleerd gelegen stad van een beetje formaat ter wereld. Perth ligt dichter bij Bali dan bij Sydney, dat 4.400 kilometer oostelijker ligt. Net als Melbourne, is Perth ook een zeer fijne stad. De stad is zeer ruim opgezet en iedereen lijkt in een riant vrijstaand paleis te wonen langs het blauwe water en de witte stranden van de Indische Oceaan. Er wordt nogal veel ge-watersport en anderszins genoten van het leven. Het leven wordt hier stukken relaxter beleefd en geleefd dan wat we in Nederland gewend waren! Waar ter wereld vind je ook een baan terwijl je op het strand ligt te zonnen? We staan momenteel op een relaxte camping in Perth; Floor werkt bij de buren als bloemenplukster en Jeroen is ambtenaar op het Ministerie van Onderwijs. Floor plukt bloemen en rijdt op een tractor en Jeroen is assistent administratieve hulp, waarbij het takenpakket zo veel omvat als het dichtplakken van enveloppen en het kopiëren van het een en ander! Er kan worden gesteld dat we de carrière ladder al aardig beklimmen!

Australië en de Australiërs
We zijn inmiddels al weer drie en een halve maand in Australië en hebben al een aardig deel van Australië gezien. Inmiddels hebben we de Australiër in haar verschillende natuurlijke verschijningsvormen kunnen bestuderen! Het is zeker waar dat de Australiër relaxed is en dat je hier altijd ieders ‘mate’ bent en dat ‘no wurries’ de Nationale uitspraak is. De Australische keuken bestaat uit de barbecue; de Chinese keuken wordt Australisch, wanneer het op de barbecue wordt gelegd! Ook is het waar dat Australisch bier van hele slechte kwaliteit is en dat iedereen sportgek is! Het grootste deel van de Australiërs prefereert echter een non-actieve deelname aan sport: de televisie staat altijd aan! Waar we inmiddels ook zijn achter gekomen is dat de kwaliteit van de weersvoorspelling nogal te wensen over laat! Laat je niet op het verkeerde been zetten door ‘a shower or two’, dit betekent namelijk niets anders dan dat het de hele dag gaat regenen! Een groot deel van de Australiërs is (veel) te dik, met als resultaat dat op alle artikelen in de supermarkt staat hoe vetvrij het product is: patat (dat nog in de frituur moet), is bijvoorbeeld 98 procent vetvrij! Buiten dit alles kunnen we inmiddels een aantal categorieën onderscheiden:

De stedeling
Het grootste deel van de Australiërs (20 miljoen in totaal), woont in de stad! Doordat Australië een echt immigranten land is, en de migranten voor het overgrote deel in de steden komen wonen, ademen de steden een multiculturele sfeer! De afkomst van de inwoners is niet zelden zichtbaar in het straatbeeld! De inwoner van Melbourne is erg Europees, terwijl de inwoner van Adelaide een vreemd soort non-mix is (we hebben nog niemand ontmoet die positief is over Adelaide, inclusief Australiërs)! De stedeling is een heel fijn soort Australiër, waar je zeer relaxed mee een barbecue kunt delen!

De plattelander / outbacker
Doordat deze Australiër zo geïsoleerd woont mankeren deze niet zelden het een en ander! Zolang het gesprek oppervlakkig blijft is het prima te doen, maar je moet niet afwijken van zijn of haar onderwerp en al helemaal niet met de persoon in discussie gaan! In het gunstige geval is het ‘gesprek’ per direct doodgevallen, maar in het minder prettige geval krijg je een verbale aanval te verduren! Mocht je in Australië willen wonen, doe dat dan in een van de steden, met uitzondering van Adelaide, of ergens ver verwijderd van deze categorie Australiër!

De Aboriginal
Dit is de oorspronkelijke inwoner van Australië! Al tienduizenden jaren leefden deze mensen hier hun leven, totdat dat leven een paar honderd jaar geleden bruut werd verstoord! Globaal zijn er nu een tweetal categorieën Aboriginals te onderscheiden: de stedelijke en de natuurlijke! De laatste categorie hebben we nog niet mogen ontmoeten! Over de stedelijke kunnen we zeggen dat voor het grootste deel een ontspoorde groep is! De Aboriginal past niet in de westerse Australische samenleving! Ze vallen er buiten door verschillende oorzaken, wat resulteert in grote groepen hangende (dronken) Aborigines in de centra van bepaalde plaatsen in Australië! Het lukt de (blanke) Australiër niet om positief te zijn over deze groep, wat er ook aan positieve discriminatie projecten op poten worden gezet!

De rondtrekkende bejaarde
Met hun enorme caravans, campers, 4-wheel-drives, trailers en alle apparatuur, kunnen we niet anders concluderen dat deze groep te veel geld heeft en nogal materialistisch is ingesteld! Het formaat van hun units is namelijk niet te vergelijken met wat er op de Nederlandse wegen rondrijdt: complete stadsbussen, met daarachter een trailer met four-wheel-drive en boot, fungeren hier als ‘kampeer’unit! Het grootste deel van deze groep bestaat uit ‘echte’ Australiërs die nog nooit het land zijn uit geweest! De (officiële) campings staan helemaal vol met groepen bejaarden on tour, vergelijkbaar met een ANWB caravan trektocht, alleen dan erger! Het gevolg is een ‘gezellige’ camping vol afgesloten kampeer units op wielen en hun TV-kijkende inwoners! Altijd willen ze een praatje met je maken, maar nadat je vijf keer in tien minuten exact hetzelfde oppervlakkige vragenlijstje voorgeschoteld hebt gekregen, raak je toch wel enigszins prikkelbaar! We proberen dit soort campings dan ook zo veel mogelijk te vermijden, maar je hebt wel eens behoefte aan een warme douche!

En verder
We zijn nu dus aan het werk in Perth en zullen dat de komende dagen ook blijven doen! Dinsdag 9 mei halen we Emiel en Heidi van het vliegveld, met wie we anderhalve week gaan doorbrengen! We kijken daar erg naar uit! Waarschijnlijk gaan we met hen een stuk naar het noorden, terwijl we de kust zullen volgen! Wij zullen dan gaan proberen om in de horeca aan het werk te gaan of niet! Jullie zullen het allemaal wel weer horen! Genieten jullie ondertussen van het mooiste seizoen in Nederland: de lente!

3.01 – Australië | Adelaide – Melrose (296 km)

We gaan op weg. De auto is zo goed als schoon en netjes ingepakt. Het is belangrijk genoeg water mee te hebben, daarom hebben wij 45 liter mee. We zeggen gedag tegen de mensen van de camping, starten de auto en gaan op weg. Eindelijk gaat onze reis door Australië dan toch beginnen. In Adelaide rijden we nog even langs de Holden garage. We hebben stuurbekrachtigingsvloeistof nodig en willen vragen wat er gisteren met de auto is gebeurt. De auto wordt gecontroleerd en de vloeistoffen worden bijgevuld. De conclusie is dat er niets aan de hand is. Voor dit ‘consult’ hoeven we helemaal niets te betalen. Daarna tanken we bij we Caltex, waar we onze Woolworths bon van gisteren kunnen gebruiken voor de korting, waardoor we tanken voor $ 1,14. Vandaag is het een warme dag en dus is het een mooie dag om te rijden. We maken een etappe van 296 kilometer door het wijngebied van Clare Vale. Op de markt in Clare kopen we een stapel boeken en een cassette bandje. We komen door een dorpje met de naam Laura. We rijden door naar de zuidelijke Flinders Ranges. Onze eerste stop is Melrose in het Mount Remarkeble National Park. De camping bestaat uit twee delen. Het eerste deel is een druk grasveld met ‘powered’ plaatsen en het andere deel is een enorm stuk bush aan de andere kant van de droge kreek. Het mag duidelijk zijn dat wij kiezen voor de bush, waar we $ 13,- voor betalen.

Wat is er verder in Melrose allemaal te doen? Wandelen in het natuurgebied achter de camping is de beste optie. We moeten nog wel rustig aan doen voor Floor. De heuvel op en dan weer naar beneden is genoeg oefening. De omgeving is niet echt spectaculair, maar het weidse uitzicht over het omliggende vlakke land is wel mooi. Er zijn nog restanten van een ruim 100 jaar oude kopermijn zichtbaar, waar we een interessante dikke hagedis met een blauwe tong tegenkomen. Als we weer langzaam teruglopen naar Melrose, wordt onze wandeling opgevrolijkt door honderden kaketoes met een roze buik en vleugels. Een multiculturele samenleving kan dan volgens de politiek correcte boekjes kleur geven aan de samenleving; deze vogels doen dat ook en misschien nog wel beter ook.Het begint inmiddels te waaien op de camping. We staan met de tent en de auto onder een eucalyptus boom wat we niet helemaal vertrouwen. We verhuizen de boel dus maar naar een andere plek. Er is verder helemaal niemand op dit uitgestrekte terrein, wat wel een beetje eenzaam is. Dan kun je maar beter lekker eten. Ons campingvoedsel wordt steeds beter, lekkerder en gevarieerder. Vandaag maken we burrito’s, die we vullen met gehakt, sla en tomaat. De zure room blijkt slagroom te zijn, niet heel verkeerd overigens, want slagroom blijkt ook erg lekker om knoflooksaus mee te maken.

2.18 – Australië | Voorbereidingen voor ons vertrek

We hebben besloten om morgen te vertrekken uit Adelaide. Vandaag ruimen we onze spullen netjes op. We pakken de kisten opnieuw in, maken de auto schoon en dat soort dingen meer. ”s Middags rijden we via de heuvels naar de druivencamping om het restant van ons salaris in ontvangst te nemen. Onderweg krijgen we nog een probleem met de auto. Omdat het een lange, steile afdaling is, schakel ik de auto handmatig naar de tweede versnelling om op de motor te kunnen remmen. Per ongeluk schakel ik de auto echter in z’n achteruit, terwijl we nog met een aanzienlijke snelheid vooruit rijden. Foute boel. Ik kan niets meer. De remmen doen het niet meer, ik kan amper meer sturen en ook kan ik geen gas meer geven. Lichte paniek slaat toe. De auto is toch niet kapot? Met moeite zet ik de auto stil langs de kant van de weg. We staan nogal beroerd, zo midden in een bocht en op een helling. Zonder remmen durf ik alleen niet verder te rijden. Uit veiligheidsoverwegingen gaat Floor een stuk terug staan om het achterop komende verkeer te waarschuwen. Het goede is dat iedereen die langsrijdt vraagt wat er aan de hand is en of ze ons ergens mee kunnen helpen. Vooralsnog is dat niet nodig, want we gaan eerst maar eens zelf onderzoeken wat er aan de hand is. Het olielampje op het dashboard brandt. Om de een of andere reden heeft de fout geleidt tot het afslaan van de auto en een geheel leeg oliereservoir. We vullen de olie weer bij en starten de auto. Alles lijkt weer goed te werken, maar het langt ons handig om morgen nog even langs de garage te rijden.

Op de druivencamping in Clarendon moeten we wachten op Steve. We zien iets bizars. Een paar dagen geleden is er een dikke tak uit een eucalyptus gevallen. Precies op de plek waar we met onze tent stonden. Het bizarre is dat er vorige week ook al een dikke tak uit een boom was gevallen. Toen precies op de plek waar we in eerste instantie onze tent wilden opzetten. Het had duidelijk allemaal zo moeten lopen, zoals het is gelopen. Als Steve is gearriveerd overhandigd hij ons een enveloppe met daarin de $ 179,- die we nog tegoed hebben. Hiermee kunnen we vast wel wat boodschappen doen. We rijden naar een ‘shopping mall’ in Adelaide voor de boodschappen van komende week. We lopen langs stroopwafels, mergpijpen, kano”s en chocolade hagelslag. We kunnen ons niet bedwingen. Voor in totaal $ 90,- hebben we genoeg eten en snacks gekocht om het een week uit te zingen. Negen liter wijn maken onze voorraad compleet.

Omdat we inmiddels ‘lid’ zijn van Medicare lopen we gelijk ook even langs het kantoor van Medicare dat in elke shopping mall aanwezig is. We blijken de factuur van het huisarts bezoek in Christies Beach te kunnen declareren. Van de $ 51,- krijgen we 85 procent terug. Zelfs de facturen van het bezoek aan de huisarts in Melbourne, van twee maanden geleden, blijken we te kunnen declareren. Ook daar krijgen we nog 85 procent van terug. De Nederlandse reisverzekering wilde ons daarvoor helemaal niets vergoeden. Dit is zo wel een lucratief dagje geworden. We hebben de campingkosten van de druivencamping niet hoeven te betalen, we hebben een groot aantal medische dollars terug ontvangen en hebben een enveloppe met druivendollars in ontvangst genomen. Wij kunnen wel weer even vooruit.

2.17 – Australië | Herstellen op de camping in Adelaide

Ik zit er nog even aan te denken om vandaag te gaan werken. Maar ja, waarom zou ik mij voor $ 50,- uit gaan sloven, terwijl Floor mijn hulp veel beter kan gebruiken? Ze knapt langzaam maar zeker op, maar de pijn is in lichte mate nog steeds aanwezig. Het is dus goed dat ik aanwezig ben om haar drie keer per dag te voorzien van eten en meerdere keren voor kopjes thee. Ik heb speciaal voor Floor een jerrycan met bronwater gekocht, want ze durft nog niet van het kraanwater te drinken. Tussendoor doe ik nog de nodige aankopen die we straks nodig denken te hebben. Zo hebben we extra haringen nodig, maar rotspennen blijken ze hier niet te kennen. Ook kopen we een stalen jerrycan voor 20 liter benzine. We hebben namelijk gesignaleerd dat de prijzen van benzine nogal verschillen per plaats en per dagdeel. Aangezien de zon nogal fel is koop ik ook een ‘stoere’ zonnebril, die ik over mijn normale bril kan dragen. Een goed alternatief voor een zonnebril op sterkte.

Aangezien je het van winkelen warm krijgt, is een bezoek aan de zee geen straf. De lucht is stralend blauw met een temperatuur van rond de 28 graden. De zee is kristalhelder en het water heerlijk warm. Na een uurtje te hebben gezwommen (zonder haaien gezien te hebben) rij ik door naar de supermarkt, waar ik mij niet kan bedwingen om buiten het eten voor die avond, stokbrood, echte kaas en leverworst te kopen. Lekker eten is erg belangrijk. Floor eet het allemaal zonder problemen op. Het gaat inmiddels weer zo goed dat we een kleine wandeling maken door het naast de camping gelegen natuurgebied. Ze zijn daar bezig om de in het gebied aanwezige kreek weer terug te brengen in de natuurlijke staat. Dit betekent dat de uitheemse soorten (wilgen en populieren) worden verwijderd. In Nederland zijn dat juist de inheemse soorten. In de bomen zitten enorm veel ruziemakende papegaaien.

‘s Avonds gebruiken we de camping barbecue, waarop we een lekker stuk vlees, gebakken zoete aardappel en sugar snaps (suiker erwt) klaar maken. We delen de barbecue met een familie die op de camping haar familie ruïne heeft. We worden direct door hen opgenomen en krijgen een biertje en champagne aangeboden. Spontaan worden we door een vrouw uitgenodigd om bij haar langs te komen. Ze woont ergens ten noorden van Melbourne. Australiërs zijn erg spontaan, aardig en relaxed.

2.16 – Australië | Het vervolg van het ziekenhuis avontuur

Om 9.10 uur staat ik weer aan het bed van Floor in het ziekenhuis. Gelukkig weet ik nog waar ik haar gisteren heb achtergelaten, want het zou een beetje lullig zijn om je eigen vriendin op zo’n manier kwijt te raken. Ze ligt met alleen maar bejaarden op de kamer, dus ze kan wel wat geestelijke ondersteuning gebruiken. Floor heeft inmiddels ongelooflijk veel dorst en honger. Het is maar goed dat ik druivensuiker snoepjes naar binnen heb gesmokkeld. Nog steeds wordt de temperatuur en de bloeddruk elk uur opgenomen. Verder gebeurd er helemaal niets. Pas om 15.00 uur kan de lang aangekondigde echo worden gemaakt. Vlak daarvoor moeten er in een keer vier glazen water worden gedronken. Daarvoor mocht dat allemaal niet en nu in een keer wel. Het waarom wordt niet duidelijk. Pas als uit de echo blijkt dat er geen sprake is van een blindedarmontsteking, mag er worden gegeten. Na de echo moeten we nog twee uur wachten op de uitslag. De uitslag houdt in dat men niet weet wat er aan de hand is, maar dat het in ieder geval geen blindedarmontsteking is. Er hoeft niet te worden geopereerd, maar wel moet Floor ter observatie nog een extra nacht in het ziekenhuis blijven. Inmiddels is Floor ziek geworden van het niet eten, dus dat er weer mag worden gegeten is een hele verbetering van de situatie. Ik heb ondertussen de verzekering in Nederland op de hoogte gebracht van de ziekenhuisopname van Floor en op hun advies gezorgd voor onze registratie bij Medicare: het Australische ziekenfonds. Nederland heeft met Australië de overeenkomst dat Nederlanders in Australië kosteloos gebruik kunnen maken van de medische voorzieningen en andersom. We zijn blij met deze overeenkomst, want anders hadden we waarschijnlijk een paar duizend dollar moeten voorschieten.

Floor wordt de volgende dag pas na de lunch ontslagen uit het ziekenhuis. Als reden wordt hiervoor gegeven dat ze willen zien of Floor wel goed genoeg eet. Dat is natuurlijk flinke onzin, want met d”r eetlust is helemaal niets mis. Gelukkig mogen we dan om 14.00 uur eindelijk weg. Het is nog steeds erg mooi weer, maar daar hebben we helaas niet van kunnen genieten omdat we constant binnen in het ziekenhuis hebben gezeten. Floor is natuurlijk behoorlijk zwak, want ze heeft drie hele dagen in bed gelegen. Het is niet bekend wat er aan de hand was, alhoewel het best een opkomende blindedarmontsteking geweest kan zijn. We zijn blij dat we zonder andere mensen weer op ‘ons’ veldje op de camping in BelAir kunnen staan. Het is echt niet nodig om in een hotel te zitten om te kunnen herstellen. Dat vinden we nu dan.