4.29 – China | Het begin van het einde

In tegenstelling tot de meeste andere buitenlandse bezoekers, hebben we plaatsten aan boord van een boot voor Chinese toeristen. Met grote regelmaat zien we boten varen die zijn gevuld met blanken. Niet alleen hebben zij de hoofdprijs betaald, ook ervaren zij niet het China zoals wij dat ervaren. We vragen ons inmiddels wel af wie er beter af is. Voor de Chinezen lijken wij onderdeel uit te maken van de toeristische attractie waar ze aan deelnemen. Duw en trekwerk wordt niet geschuwd om ongevraagd foto’s van ons te maken. Helemaal bont wordt het wanneer er een Chinese ongevraagd bij Jeroen op schoot kruipt. Het is erg irritant gedrag. Het lijkt er bijna op alsof we de eerste blanken zijn die ze ooit hebben gezien. Als dat zo is moeten we natuurlijk niet zeuren. De eerste Chinees in Nederland werd waarschijnlijk net zo respectloos behandeld als wij nu. Het voordeel dat we gelukkig wel hebben is dat de Chinezen een bovengemiddeld kuddegedrag vertonen. De hele dag liggen ze in hun hut televisie te kijken. Tot dat een omroepbericht hen attendeert op een bijzonderheid. Dan komen ze massaal naar buiten om een verplichte serie plaatjes te schieten. Kritisch lijken ze daarbij niet te zijn: als de gids verteld dat er iets bijzonders is te zien en zolang je er als Chinees maar zelf opstaat, dan is de foto al geslaagd.

Als de Chinezen weer aan de buis zitten gekluisterd, kijken het handjevol westerse toeristen naar het voortglijdende landschap. Een landschap dat de littekens draagt van de nog enkele honderden kilometers verderop gelegen Drieklovendam. Enorme betonnen damwanden zijn tegen de steile hellingen geplaatst om erosie tegen te gaan.  Er staan grote borden die ons wijzen op de uiteindelijk hoogte van het water, ver boven het huidige waterniveau. Het gigantische stuwmeer is zich pas net aan het vullen. We passeren verlaten en in afbraak zijnde steden en wegen en landbouwgrond die in het water verdwijnen. Het water van de rivier heeft een chocolade bruine kleur van alle slib, zand en afval dat het vanaf de bron inmiddels al heeft verzameld. Daartussen drijven steeds groter wordende eilanden van afval: plastic, matrassen, kleding, we zien van alles. Dit stuwmeer in wording wordt nu al de grootste septic tank ter wereld genoemd, omdat je echt niet moet denken dat er al zo iets bestaat als rioolwaterzuivering. Ter herinnering: al het afvalwater van het stroomopwaarts gelegen Chongqing, de stad met 30 miljoen inwoners, gaat ongezuiverd de rivier in. Ook passeren we complete nieuwe steden vol uniforme hoogbouw. De dichte smog blijft tussen de bergen hangen die de rivier aan beide zijden begrenzen. Vanaf Chengdu hebben we de zon niet meer gezien. We beginnen ons langzaam een beeld te vormen van de vervuiling en vernietiging waar je over hoort en leest. Ook beginnen we ons eindelijk te beseffen dat het inderdaad wel eens zo kan zijn dat China 1,3 miljard inwoners heeft.

We stoppen erg vaak om de zoveelste tempel met de bijbehorende shops te bezoeken. Het lijkt wel of deze boottocht alleen daarvoor is bedoeld. De Chinezen hebben gelukkig allemaal haast en lopen met veel kabaal achter de vlaggetjes aan. Wil je enigszins kunnen genieten van de serene rust die een tempel naar onze mening zou moeten uitstralen, dan luidt het advies: blijf achter de massa! De opdringerige verkopers verkopen veel van hetzelfde en hanteren dezelfde strategie. ‘Hello’ zou een mooi merk zijn: ‘hello bag’, hello banana’, hello t-shirt’, ‘hello food’. ‘Hello, ga weg met die troep’. De uitdrukking ‘nee is nee’, is hier nog niet doorgedrongen. Helemaal erg wordt het wanneer ze ook nog eens aan je gaan zitten. Dan vraag je ook wel een beetje om wat verbale diarree van Haagse Floor. Dit leidt steevast tot het gewenste resultaat, maar netjes is het natuurlijk niet. Als de scheepstoeter gaat mogen we weer aan boord van de veilige boot. Zolang de televisie maar interessanter blijft dan het landschap is het daar heerlijk genieten van de rust.

Leave a Reply