5.02 - Australië | Quobba

Het is vandaag de langste dag op het noordelijk halfrond, wat betekent dat wij de kortste dag hebben. Het wordt pas na zeven uur in de ochtend licht. Maar wat geeft zo’n kortste dag nou in een winter als dit. Een lange nacht is ook erg relaxed, wanneer je zo veel sterren ziet en het zo stil is. Quobba is maar een ‘raar’ gebiedje. De gemeente Carnarvon staat het hier toe dat je hier tegen een geringe vergoeding kunt verblijven. Langs een twee kilometer lange zone langs de zee, mag je staan waar je wilt en hoe lang je wilt. Dit tegen een vergoeding van $ 5,50 per nacht. Dit is spotgoedkoop, want voor dit geld heb je een geweldige plek, biologische toiletten en wordt voorzien in afvalinzameling. Wat heb je verder nog nodig? We hebben genoeg drinkwater mee en douchen kan in de zee. Veel mensen verblijven hier de hele winter, weer anderen leven in het weekend in golfplaten huisjes, wat het hier doet voorkomen als een sloppenwijk. Australiërs zijn er erg goed in om alles er zo pauperig mogelijk uit te laten zien.

We hebben zonder twijfel de beste kampeerplek in dit gebied. We zitten in een eigen duinpan, afgeschermd van de rest en de wind. Vannacht was het op de brekende golven na, compleet stil. Geen televisies, geen generatoren, geen verkeer… helemaal niets. Het is ook volkomen donker. Er is geen spatje lichtverontreiniging en er staat ook geen maan. De sterrenhemel is daardoor van horizon tot horizon is alle windrichtingen perfect zichtbaar. De Melkweg is als een langwerpige lichtgevende wolk aan de hemel zichtbaar. Hij knalt er uit en verplaatst zicht in de loop van de avond en nacht langs de horizon. Het is jammer dat er niet veel meer vallende sterren zichtbaar zijn. 

Het is uitermate chill wakker worden met de wetenschap dat we vandaag helemaal niets hoeven te doen. Een beetje chillen, boek lezen, dagboek schrijven en snorkelen. Een uitermate druk en vervelend programma. Dit gebied is ook bekend onder de naam ‘Blow Holes’, vanwege het water van de zee dat 20 meter kan opspuiten uit gaten in de rotsen, doordat het water in nauwe spleten wordt geperst. Indrukwekkend, maar veel toffer is het koraal dat hier op loopafstand van onze kamp begint. Het water is ’s ochtends niet warm, maar op het moment dat je met je hoofd onder water gaat merk je daar niets meer van. Je bent direct omringt door grote hoeveelheden vis en op nog geen meter van de kant begint het koraal. Het nadeel is dat het hier zeer ondiep is. Als je in het water ligt, zweef je ongeveer 30-50 centimeter boven het koraal. Je moet dus erg oppassen. Je ziet al veel fel gekleurde vissen die thuishoren in je tropische dromen. Langs de rand van het koraal zwemmen snappers. Ik kom zelf oog in ook met een schildpad van ca. 50 centimeter, waarvan ik denk dat het een loggerhead is.

Wij zijn hier om te chillen en te snorkelen dus we gaan het water weer in. Floor moet haar watervrees afleren, want bank zijn om onder water te gaan is hier behoorlijk zonde. Over en langs de koralen in het ondiepe en heldere water. Het is wel een beetje oppassen waar je naar toe drijft, want voor je het weet kun je geen kant meer op vanwege de koralen die zeer ondiep liggen. Ik kom een paar pijlstaartroggen tegen, waarvan er eentje verscholen ligt onder het koraal. Toevallig kom ik ook langs een zeewezen, waarvan ik in eerst instantie denk dat het een kwal is, maar bij nadere inspectie een octopus blijkt te zijn, die zich door mijn afwezigheid direct verschuilt tussen het koraal: je ziet me lekker toch niet. De octopus is paars met ogen die uit zijn lichaam komen. Hij kan als het ware om het hoekje kijken. Hij komt helaas niet meer te voorschijn. Ik had duidelijk te maken met een verlegen octopus.

Het is hier ook fantastisch om de hoge golven te horen en te zien. De baai is als het ware opgedeeld in twee delen. Rechts is de baai afgeschermd door een eiland en het rif dat iets uit de kust ligt. Links heeft de zee vrij spel en komen de golven al van verre aanrollen. Je ziet de golven in lange, aaneengesloten rijen als blauwe driehoeken door het water reizen, en een witte kop krijgen als ze breken. Met een surfplank zou het hier fantastisch zijn, want de golven vormen tunnels, alvorens ze met veel geweld op de kust slaan. Het nadeel aan surfen op deze plek is het grote aantal minder vriendelijke haaien dat hier vlak voor de kust zwemt. Als snorkelend in het ondiepe en beschutte rechter deel van de baai, heb je daar in ieder geval geen last van. Het geluid van de brekende golven is toch wel een van de meest indrukwekkende, maar gelijk ook meest rustgevende geluid dat er is. Quobba is zeker een van de mooiste plekken om te kamperen. Vanaf je tent loop je zo naar het strand of de duinen in, waar je helemaal niemand tegenkomt. Op het strand ben je ook maar met maximaal twee anderen die een paar honderd meter verderop liggen. Het is helaas wel afgelopen met de rust op onze kampeerplek, want er is een camper met generator gearriveerd in ‘onze’ duinpan. Als onze brander die avond ook komt te overlijden, zit er niets anders op dat te besluiten dat we morgen weer terug moeten naar Carnarvon. Noodgedwongen eten we deze avond boterhammen met jam, in plaats van de geplande risotto.

5.01 - Australië | Carnarvon - Quobba (72 km)

Om te kunnen profiteren van de relatief lage prijzen in de Wooly’s van Carnarvon, slaan we groot in om de voorraden op pijl te brengen voor de komende dagen. Blikken met groenten, pasta saus, thee, cordio, koffie, koekjes, wijn…. You name it, we’ve got it. In de afgelegen gebieden zijn de producten nogal aan afstandinflatie onderhevig, Er zijn in Australië een hoop mensen die willen werken in plaatsten als Port Hedland en Karratha vanwege de hoge salarissen die je daar kunt verdienen. ‘Chasing the dollar’, zoals ze hier zeggen. De kosten van leven liggen daar echter minimaal twee keer hoger dan normaal. Het huren van een huis in Karratha schijnt je al snel $ 1.000 per week te kosten. De werkers staan daarom dus noodgedwongen massaal op de camping, met het resultaat dat ze geen of weinig plek meer hebben voor reizigers.

Als we hebben getankt voor $ 111,51 kunnen we eindelijk op weg. We zijn blij dat we vandaag maar een kleine etappe hebben af te leggen. Het is bizar om te zien dat op tien kilometer buiten Carnarvon de halfwoestijn met dorre, lage begroeiing al weer begint. De subtropische vegetatie rond Carnarvon is alleen mogelijk in een smalle zone langs de rivier die nota bene droogstaat. Vanaf de hoofdweg nemen we een afslag richting de zee, waarna het nog steeds 50 kilometer rijden is door een dor en kaal landschap met uitgestrekte zoutpannen. Er grazen koeien, schapen en we komen de vertrouwde emu weer tegen. Aan het einde van de weg moeten we links een dirtroad op met de naam ‘beachroad’. We rijden langs een ruige, maar erg blauwe zee. De golven spatten hoog op tegen de kust. We rijden door een kilometers lange zone bestaande uit caravans, tenten, campers en schuren van golfplaat. Er mag hier vrij worden gekampeerd tegen een kleine vergoeding en daar wordt goed gebruik van gemaakt, bijna alle ruimte is ingenomen. We vinden nog net een plekje langs de zandweg, waar het enorm naar pis stinkt. Echt geweldig is deze plek niet, waar we lijken het er mee te moeten doen. De hotdogs die we maken voor de late-lunch smaken er niet minder om.

Omdat het lekker warm is, we nu eenmaal aan zee zitten en we van Holly en Phil al hadden gehoord dat je hier fantastisch kan snorkelen, gaan we na de consumptie van de hotdogs naar het strand. Het is niet aan te bevelen om overal te gaan zwemmen, want de zee is nogal ruig. De golven breken met zeer veel geweld op het rif, dat verderop voor een rustige blauwe lagune heeft gezorgd. Die lagune nodigt uit voor een snorkel expeditie. Het water is hier minder koud dan in Shark Bay en onder water word ik direct beloon met koraal. Naar mate je verder gaat, wordt het koraal kleuriger. Ik zie felpaars, blauw en groen. Ik zwem langs en boven grote koralen in de vorm van grote paddenstoelen, En wat een vissen! Wat je normaal alleen op Discovery ziet, kom ik nu gewoon tegen voor mijn ogen. De vissen hebben geweldig mooie kleuren: fluoricerend paars, felrood, pikzwart, klein en groot. Het mooiste moment wordt gemaakt wanneer ik een grote schol van letterlijk duizenden grote (20-30 centimeter) geel met wit gestreepte vissen terecht kom die tussen het koraal zwemmen. Ik kan gewoon niet geloven dat ik dit nu zie. Dit hoop je, maar verwacht je niet tegen te komen. Volledig enthousiast lopen we terug naar ons kamp, als we een vrije kampeerplek tegenkomen in een duinpan. Die plek is onvergelijkbaar veel beter dan de plek waar we langs de weg staan. We haasten ons naar onze tent, breken alles in record tijd af, stouwen de boel in de auto en na vijf minuten staan we op de nieuwe plek. We zijn net op tijd, want direct achter ons komt een camper aangereden. Dat scheelde echt heel weinig. Inmiddels het geheel donker geworden met het ruisen van de zee op de achtergrond. Verder horen we helemaal niets. Geen televisies, geen generator. Wat is dit heerlijk. Het is ook een stuk warmer dan in Carnarvon vanwege de wind die van zee komt in plaats van uit de woestijn.

3.17 - Australië | Porongurop NP

Het valt eigenlijk nog mee dat we überhaupt nog wakker worden. Het is tenslotte verschrikkelijk koud. Het is erg bout dat het ’s nachts volkomen helder is, maar dat het ’s ochtends weer compleet bewolkt is. De lucht is grauw en het is koud. De keuken op de camping is volkomen kut, maar ten minste nog overdekt. Gelukkig regent het niet, waardoor we een uitstapje kunnen maken naar het nabijgelegen Porongurop National Park, terwijl we bij een waangaard die we passeren, vragen of er eventueel werk beschikbaar is. Helaas is dat niet het geval.

Het nationale park is een hele fijne verrassing. Het is er erg mooi en hebben zelfs een zonnetje dat ons gezelschap houdt. Het is maar een klein gebied dat bestaat uit een granieten ‘drempel’ in het verder platte landschap. De drempel kent enkele toppen tot 500 meter. We maken een mooie wandeling over een tweetal toppen, terwijl we uitkijken over het gecultiveerde land er om heen, dat bestaat uit wijngaarden en boomkwekerijen. De bolvormige granieten toppen (koepels) zijn door hun schaal indrukwekkend. Het is klauteren over het gladde graniet naar de toppen. Het blijft bijzonder om te zien hoe anders de vegetatie hier is in vergelijking tot elders binnen en buiten Australië. De structuur van de bladeren, bloemen, bomen en stammen is volledig anders. Na de wandeling weer eens in recordtijd te hebben uitgelopen komen we nog door een indrukwekkende zone met karri bomen. Het zijn eucalyptus bomen die met hun hoogte tot 90 meter tot de hoogste bomen ter wereld behoren. Het voelt erg goed om actief bezig te zijn. We hebben daardoor het gevoel de dag goed te hebben besteed.

Op de camping maken we ’s avonds natuurlijk een vuur. Hout verzamelen, in stukken zagen en aansteken maar. Met een glas wijn voor het warme vuur praten we over ons verblijf in Australië. Vooral Floor vindt Australië tot nu toe erg tegenvallen. Het landschap is allemaal wel erg mooi, maar het is geen Azië en het is ook geen Europa. De natuur is geweldig, maar dat is het dan ook wel. Ze vindt het een stuk minder relaxed dat eerder gedacht. In Azië konden we doen wat we wilden, want het was tenslotte betaalbaar. Hier hebben we niet zo veel geld te besteden, maar daar staat we weer de vrijheid van een eigen auto tegenover. Ik vind dat Azië niet te veel met Australië moeten vergelijken. Natuurlijk, het valt erg tegen met het weer, maar dat is de pech die we hebben en het zal verderop vast beter worden. En ja, we moeten werken, want helaas kost reizen geld. We spreken af om na Australië naar India te gaan. Ik wil het niet hebben over terug gaan naar Nederland, want ik weet niet wat ik daar van moet vinden. Wat ik van Australië vind weet ik ook nog niet zo goed. Laten we genieten van het feit dat we nu in Australië zijn ook al is het nu even niet zo leuk.

04 - Australië | Over de Nullarbor naar Perth

Het wordt misschien wel een beetje saai, maar hier is wederom een update uit Australië, waar we inmiddels al weer drie en een halve maand verblijven. Het laatste bericht van ons kwam uit de vreselijke plek met de naam Port Augusta. Gelukkig zijn we daar inmiddels ver van verwijderd! Vanaf Port Augusta zijn we de Eyre Peninsula overgestoken, om daar aan de westkust (Venus Bay) zeeleeuwen, pelikanen, dolfijnen, witte stranden en granieten kliffen en rotsformaties tegen te komen! Vanaf Venus Bay zijn we langzaam doorgereden naar Ceduna, de laatste 'beschaving', waar we van start gingen met de oversteek van de Nullarbor. Na enkele duizenden kilometers door het niets, kwamen we in de bewoonde wereld van Western Australia en gingen we op weg naar een van de mooiste plekken op aarde: Esperance! We volgen de zuidkust van Western Australia tot Albany, vanaf waar we – na nog een paar dagen druiven te hebben geplukt – naar Perth zijn gevlucht vanwege het slechte weer. In Perth zijn we momenteel aan het werk! Jeroen als ambtenaar en Floor als bloemenplukster!

De Nullarbor
De oversteek van de Nullarbor staat in Australië bekend als een legendarische road trip, die de meeste Australiërs minimaal een keer in hun leven willen maken! De Nullarbor is het op een na grootste plateau ter wereld (geen idee wat de grootste zou moeten zijn!) wat voor het grootste deel bestaat uit niets! Nullarbor betekent zo veel als: bomenloos! Van het oostelijke uiteinde van de Nullarbor, enige tientallen kilometers na Ceduna (South Australia), is het bijna 2.000 kilometer over een nagenoeg platte vlakte naar het begin van de bomen en de 'beschaving' in Western Australia! We rijden over kaarsrechte wegen, waaronder het langste stuk rechte weg in Australië: 146 kilometer! Het is goed dat ze dat aankondigen, want opvallen doet het niet, omdat alle wegen hier lang en recht zijn! In het begin is de Nullarbor kaal, met beperkte begroeiing bestaande uit laag struikgewas vol met verse groene scheuten! Verderop wordt het droger en zijn de kleuren beperkt tot het bruin van het land, het grijs van het asfalt en het blauw van de lucht! Het verkeer bestaat uit de roadtrains met drie trailers, die je met 120 kilometer per uur voorbij razen, en (te veel) bejaarden in hun (te grote) vakantiewoningen op wielen!

De Nullarbor is in een aantal opzichten erg indrukwekkend! We rijden vlak langs de kust en de kust wordt hier gevormd door honderden kilometers loodrechte kliffen van 80 meter hoogte! Australië houdt hier op te bestaan: aan de ene kant het blauwe water van de Zuidelijke Oceaan en de aan de andere kant de lege vlakte van de Nullarbor! Je kunt niet anders dan denken aan 'The Thelma and Louise ending'. In het juiste seizoen badderen er hier honderden walvissen! Het feit dat je zo geïsoleerd bent is een ander punt! Aangekomen in Western Australia, verblijven we in Eucla, wat niet meer is dan een tankstation met voorzieningen, op dit punt zijn we ca. 650 kilometer verwijderd van het eerst volgende dorp in oostelijke richting, in westelijke richting is het nog 750 kilometer, in zuidelijke richting ligt er 4.000 kilometer blauwe oceaan tussen ons en Antarctica en in noordelijke richting is het ruim 3.000 kilometer door onafgebroken woestijn tot de noordkust van Australië! Het gevoel van afstand wordt nog eens benadrukt doordat we twee tijdzones passeren! In hetzelfde land hebben we nu drie uur verschil met ons startpunt in Melbourne! Een bijzonder indrukwekkende gedachte! Wauw!

'We crosten de Nullarbo(e)r
We zagen geen hoer
We zagen geen tiet
Misschien was ze er wel niet'

De Zuidkust van Western Australia
Uiteindelijk komen we via Norseman aan in Esperance, waar we doorrijden naar Cape Le Grand National Park. We hadden al een zeeleeuwen en pelikanen kolonies gezien en ook waren we al dolfijnen tegen gekomen, maar voor de eerste keer in ons leven zagen we witter dan witte stranden met een blauwer dan blauwe zee! We wisten al dat het goed is kamperen in de Nationale Parken van Australia, maar het verbeteren van deze plek zal moeilijk worden! Waar kom je ook zeewier etende kangoeroes op een wit strand tegen? Helaas blijkt de pret maar van korte duur, want Floor en Jeroen zijn weer eens op het strand... De volgende dag begint spontaan de winter; ons idee van een droog en warm Australië bleek niet te kloppen! Tot aan Albany was de natuur heel erg mooi, maar met een grijze lucht en maar terug kerende regenbuien is het niet echt genieten! Nadat we nog een paar dagen druiven hadden geplukt, waarbij de temperatuur 's nachts onder het vriespunt lag, besloten we dat er een grens is aan afzien! We zijn hier niet om het weertype 'Nederlandse november' in een tent te overleven! We gaan naar Perth! We komen wel een keer terug wanneer het weer wat beter is, want de zuidkust van Western Australia is uniek! Neem trouwens van ons aan dat je geen 2006 wijn moet gaan kopen uit Western Australia, tenzij je deze gratis krijgt aangeboden! Het wijnjaar was zo slecht, dat ze er nog beter Australisch bier van kunnen brouwen!

Perth
Sinds ons vertrek uit Melbourne hebben we inmiddels al weer 7.000 kilometer afgelegd. Perth is een stad met 1,5 miljoen inwoners gelegen aan de Indische Oceaan. Het is de meest geïsoleerd gelegen stad van een beetje formaat ter wereld. Perth ligt dichter bij Bali dan bij Sydney, dat 4.400 kilometer oostelijker ligt. Net als Melbourne, is Perth ook een zeer fijne stad. De stad is zeer ruim opgezet en iedereen lijkt in een riant vrijstaand paleis te wonen langs het blauwe water en de witte stranden van de Indische Oceaan. Er wordt nogal veel ge-watersport en anderszins genoten van het leven. Het leven wordt hier stukken relaxter beleefd en

geleefd dan wat we in Nederland gewend waren! Waar ter wereld vind je ook een baan terwijl je op het strand ligt te zonnen? We staan momenteel op een relaxte camping in Perth; Floor werkt bij de buren als bloemenplukster en Jeroen is ambtenaar op het Ministerie van Onderwijs. Floor plukt bloemen en rijdt op een tractor en Jeroen is assistent administratieve hulp, waarbij het takenpakket zo veel omvat als het dichtplakken van enveloppen en het kopiëren van het een en ander! Er kan worden gesteld dat we de carrière ladder al aardig beklimmen!

Australië en de Australiërs
We zijn inmiddels al weer drie en een halve maand in Australië en hebben al een aardig deel van Australië gezien. Inmiddels hebben we de Australiër in haar verschillende natuurlijke verschijningsvormen kunnen bestuderen! Het is zeker waar dat de Australiër relaxed is en dat je hier altijd ieders 'mate' bent en dat 'no wurries' de Nationale uitspraak is. De Australische keuken bestaat uit de barbecue; de Chinese keuken wordt Australisch, wanneer het op de barbecue wordt gelegd! Ook is het waar dat Australisch bier van hele slechte kwaliteit is en dat iedereen sportgek is! Het grootste deel van de Australiërs prefereert echter een non-actieve deelname aan sport: de televisie staat altijd aan! Waar we inmiddels ook zijn achter gekomen is dat de kwaliteit van de weersvoorspelling nogal te wensen over laat! Laat je niet op het verkeerde been zetten door 'a shower or two', dit betekent namelijk niets anders dan dat het de hele dag gaat regenen! Een groot deel van de Australiërs is (veel) te dik, met als resultaat dat op alle artikelen in de supermarkt staat hoe vetvrij het product is: patat (dat nog in de frituur moet), is bijvoorbeeld 98 procent vetvrij! Buiten dit alles kunnen we inmiddels een aantal categorieën onderscheiden:

De stedeling
Het grootste deel van de Australiërs (20 miljoen in totaal), woont in de stad! Doordat Australië een echt immigranten land is, en de migranten voor het overgrote deel in de steden komen wonen, ademen de steden een multiculturele sfeer! De afkomst van de inwoners is niet zelden zichtbaar in het straatbeeld! De inwoner van Melbourne is erg Europees, terwijl de inwoner van Adelaide een vreemd soort non-mix is (we hebben nog niemand ontmoet die positief is over Adelaide, inclusief Australiërs)! De stedeling is een heel fijn soort Australiër, waar je zeer relaxed mee een barbecue kunt delen!

De plattelander / outbacker
Doordat deze Australiër zo geïsoleerd woont mankeren deze niet zelden het een en ander! Zolang het gesprek oppervlakkig blijft is het prima te doen, maar je moet niet afwijken van zijn of haar onderwerp en al helemaal niet met de persoon in discussie gaan! In het gunstige geval is het 'gesprek' per direct doodgevallen, maar in het minder prettige geval krijg je een verbale aanval te verduren! Mocht je in Australië willen wonen, doe dat dan in een van de steden, met uitzondering van Adelaide, of ergens ver verwijderd van deze categorie Australiër! 

De Aboriginal
Dit is de oorspronkelijke inwoner van Australië! Al tienduizenden jaren leefden deze mensen hier hun leven, totdat dat leven een paar honderd jaar geleden bruut werd verstoord! Globaal zijn er nu een tweetal categorieën Aboriginals te onderscheiden: de stedelijke en de natuurlijke! De laatste categorie hebben we nog niet mogen ontmoeten! Over de stedelijke kunnen we zeggen dat voor het grootste deel een ontspoorde groep is! De Aboriginal past niet in de westerse Australische samenleving! Ze vallen er buiten door verschillende oorzaken, wat resulteert in grote groepen hangende (dronken) Aborigines in de centra van bepaalde plaatsen in Australië! Het lukt de (blanke) Australiër niet om positief te zijn over deze groep, wat er ook aan positieve discriminatie projecten op poten worden gezet!

De rondtrekkende bejaarde
Met hun enorme caravans, campers, 4-wheel-drives, trailers en alle apparatuur, kunnen we niet anders concluderen dat deze groep te veel geld heeft en nogal materialistisch is ingesteld! Het formaat van hun units is namelijk niet te vergelijken met wat er op de Nederlandse wegen rondrijdt: complete stadsbussen, met daarachter een trailer met four-wheel-drive en boot, fungeren hier als 'kampeer'unit! Het grootste deel van deze groep bestaat uit 'echte' Australiërs die nog nooit het land zijn uit geweest! De (officiële) campings staan helemaal vol met groepen bejaarden on tour, vergelijkbaar met een ANWB caravan trektocht, alleen dan erger! Het gevolg is een 'gezellige' camping vol afgesloten kampeer units op wielen en hun TV-kijkende inwoners! Altijd willen ze een praatje met je maken, maar nadat je vijf keer in tien minuten exact hetzelfde oppervlakkige vragenlijstje voorgeschoteld hebt gekregen, raak je toch wel enigszins prikkelbaar! We proberen dit soort campings dan ook zo veel mogelijk te vermijden, maar je hebt wel eens behoefte aan een warme douche!

En verder
We zijn nu dus aan het werk in Perth en zullen dat de komende dagen ook blijven doen! Dinsdag 9 mei halen we Emiel en Heidi van het vliegveld, met wie we anderhalve week gaan doorbrengen! We kijken daar erg naar uit! Waarschijnlijk gaan we met hen een stuk naar het noorden, terwijl we de kust zullen volgen! Wij zullen dan gaan proberen om in de horeca aan het werk te gaan of niet! Jullie zullen het allemaal wel weer horen! Genieten jullie ondertussen van het mooiste seizoen in Nederland: de lente!




05 - Australie | Van Perth naar Carnarvon

De afgelopen zes weken is voor ons de beste tijd gebleken in Australië.. Het feest begon met de aankomst van Emiel en Heidi in Perth met wie we twee hele fijne weken hebben gehad, waarin we van Perth naar Shark Bay zijn gereden en hebben kunnen genieten van de promotie van Emiel! Helaas komen aan alle leuke dingen een eind en zijn we met z'n tweeën verder gereden naar Carnarvon, waar we de afgelopen vier weken hebben gewerkt! Nu hebben we genoeg Aussie dollars gemaakt om het weer een tijdje uit te zingen zonder te werken

Onze vakantie met Emiel en Heidi
Het was heel erg fijn om vrienden uit Nederland op bezoek te hebben, die we heerlijk in het Nederlands konden 'vermoeien' met onze verhalen. Het is goed om te zien dat een jaar weg van huis geen effect heeft op goede vriendschappen! We hadden bedacht dat we in twee weken zouden proberen om een interessant beeld van Australië voor te schotelen aan onze bezoekers! De outback is zeker gelukt met eindeloze voor honderden kilometers continuerende eenzijdige lage begroeiing zonder ook maar de geringste diversiteit in landschap! Pas als je het landschap gaat ervaren en je zelf de tijd geeft om te kijken, kom je er echter dat de kleuren bruin, rood en blauw in miljoenen tinten mogelijk zijn in alle verschillende combinaties! 's Middags is alles extreem verlicht door de felle zon, maar 's ochtends en 's avonds komen alle kleuren als een drie dimensionaal schilderij op je af. Door een landschap als dat horen kangoeroes te huppen, maar helaas bleef dat achterwege! Wel altijd de strak blauwe luchten die 's nachts werd afgewisseld door een fonkelende sterrenhemel, waarin de melkweg als een intergalactische snelweg zichtbaar is.

Na een hoop mooie dingen te hebben gezien kwamen we aan in het gebied Shark Bay.. Een Unesco World Heritage Site vanwege het unieke (onder)waterleven! In het zeer heldere, maar koude water van de Bay zwemmen inderdaad haaien rond, maar ook tienduizenden zeekoeien, kleine vissen en grote vissen, gekleurd en ongekleurd en ga zo maar door! Met een water enthousiast als Heidi weet je dat er bijzondere dingen vallen te zien en te leren! Een aantal keren waren we met onze snorkels in het koude water te vinden op zoek naar moois.... We kwamen zo bij toeval terecht in/boven/onder/tussen een schol pijlstaartroggen met een spanwijdte van maximaal een meter! Om de een of andere reden lagen ze met 15-20 stuks als een pannenkoek opgestapeld in het ondiepe water van de baai!

Op een verlaten wit strand met rode duinen, liet Heidi zich nog eens van haar beste kant zien. Er zwommen dolfijnen verderop in het water, maar door het slaan op het water kreeg Heidi het voor elkaar om ze op het strand aan onze voeten te krijgen! De dolfijnen dachten natuurlijk een
makkelijk maaltje te ontvangen, maar dat feest ging niet door. We hadden op dat moment UNOX gehaktballen, die via Afrika tussen ons brood aan dit witte strand terecht waren gekomen, om uiteindelijk door ons te worden geconsumeerd (Overlanders bedankt!). Jammer de bammer voor de dolfijnen, Floor en gehaktballen.... geen kruimel is er dan beschikbaar voor een bietsende dolfijn.

Werken in Carnarvon
Na twee weken gezamenlijke vakantie waren we weer 'alleen'.. Met nog maar 40 dollar te besteden, was het echt tijd om serieus geld te gaan verdienen. Carnarvon ligt temidden van de woestijn, maar door de aanwezigheid van een rivier is het hier mogelijk om gewassen te groeien.. We zijn aangekomen in de subtropische zone.. Op de paar honderd plantages worden bananen, tafeldruiven, tomaten, paprika's, aubergines en dergelijke verbouwd. Wij konden aan de slag bij een Portugese familie, waar we vier weken hebben gewerkt. Het was echt fantastisch om met z'n tweeën voor een familie te werken. Het werk was zeer divers (snoeien, plukken, wieden, opbinden van zowel tomaten als tafeldruiven), we kwamen ook veel te weten over het boeren bestaan in deze regio! Inmiddels zijn we echte vinyard pimpers geworden. Een van de voornaamste gespreksonderwerpen was het voetbal - In Guus we Trust.. De boerenzoon wilde echter maar niet aannemen dat we de elftallen van Duitsland, Brazilië, Portugal toch echt niet bij naam kennen.. Ja, Ruud van Nistelrooy, daar hebben we wel eens iets van horen zeggen..

De Australiër
In het vorige verslag hebben we een aantal Australië typologieën beschreven. Dit keer kunnen we kort zijn over de Australiër in het algemeen:

Ik vis, dus ik ben!

En verder

We hebben ons banksaldo weer op een gezond niveau kunnen brengen, dus nu is het weer tijd om verder te gaan.. Vanaf Carnarvon zullen we vandaag langzaam door rijden in noordelijke richting. Hopelijk staan de komende maanden in het teken van witte standen en de wondere wereld van de onderwaterwereld van de Indische Oceaan. We hebben ook goed nieuws: we hebben inmiddels besloten dat Australië voor ons niet het geschikte land is om te wonen... we komen dus zeker terug, maar nu alleen nog even niet! We vinden het jammer dat we moeilijk contact kunnen houden met de mensen thuis, want internet is in Australië erg schaars voorhanden en als het er al is, is het schreeuwend duur! Excuses dus, wanneer e-mails uitblijven! Maar goed, het is even niet anders!
Ga naar boven