We hebben de wekker gezet om de zonsopgang boven de Nullarbor mee te maken. Zo rond 6.00 uur begint de oostelijke horizon op te lichten. Van een lichtgele streep gaan we naar oranje en dieprood, tot we na donkergeel de oranje bol boven de horizon zien uitkomen. Omdat we zo vroeg zijn opgestaan kunnen we ook weer vroeg gaan rijden. Om 7.50 uur zitten we al weer in de auto om verder naar het westen te rijden. Het landschap waar we doorheen rijden is plat en leeg. We rijden vlak langs de oceaan, die we vanaf verschillende uitzichtpunten kunnen bekijken. Het Australische continent houdt hier op. De zuidelijke grens van de Nullarbor wordt gevormd door Loodrechte kliffen van 80 meter hoogte, die het einde van het continent markeren. Aan de ene kant de bruingroene leegte van de Nullarbor en aan de andere kant het azuurblauwe water van de Zuidelijke Oceaan. Ergens ver weg aan de overkant van dat water ligt Antarctica en ergens in dat water zwemmen de gigantische walvissen. Zelfs de deining van de oceaan is al onvoorstelbaar krachtig. Omdat we er zo vroeg in de ochtend zijn, zien we het effect van de aflandige wind. De lucht van het land, rolt en valt als witte wolken van de kliffen. Waanzinnig surrealistisch. Het is vrij eng om boven de kliffen aan de rand van de oceaan te staan, want de kliffen zijn uitgehold door het water van de oceaan. Het is niet duidelijk waar de klif precies ophoudt. Het is dus beter om een veilige afstand tot de rand te bewaren. De mens heeft hier geen enkele invloed. De wind heeft hier vrij spel. Als het hier stormt schijnt het niet verantwoord te zijn om hier te staan. Zelfs auto’s kunnen dan in zee worden geblazen.
Zonsopgang boven de Nullarbor De Bunda cliffs zijn de langste aaneengesloten kliffen ter wereld

Vlak voor de grens met Western Australia gaan de kliffen over in het Hampton Tableland, dat landinwaarts steekt en waar we nu oprijden. De kust wordt nu gevormd door een laagvlakte, bestaande uit een duinenlandschap van wit zand. De vlakte van de Nullarbor strekt zich echter nog in alle richtingen uit. Bij de grens met Western- Australia moeten we weer door een quarantaine controle. We zijn dit keer goed georganiseerd en we hebben een tas met twijfelgevallen samengesteld. Versproducten hebben we niet meer. We krijgen complimenten van de ‘grenswacht’ en hoeven geen van onze twijfelgevallen af te staan. We zijn aangekomen in Eucla, de meest oostelijk gelegen plaats van Western Australia. Het is een oase te midden van het niets. Het is een fijne plek waar eigenlijk niemand woont. He vergeet dat je nergens bent. Het is 700 kilometer naar het eerstvolgende dorp in westelijke richting en 600 kilometer voor de eerste bewoning is het oosten. In het zuiden ligt de oceaan, met tussen hier en Antarctica dat 4.000 kilometer verderop ligt, helemaal niets meer. In het noorden gaat de Nullarbor onverminderd door en gaat langzaam ober in de Great Victoria Desert. Via verschillende andere woestijnen kom je 4.000 kilometer verderop en zonder ook maar iets van bewoning tegen te komen, uiteindelijk aan de noordkust van Australie terecht. Dit is de meest afgelegen plek waar we ooit zijn geweest.

Eucla is ontstaan als telegraaf station. De kust bestaat uit hagelwitte zandduinen, waar het onprettig vertoeven is door de veel te agressieve steekvliegen waar er veel te veel van rondvliegen. In Eucla verblijven we voor $ 8 op een camping, waar we een plek bezetten met het beste uitzicht. Vanaf een hoogte kijken we uit over de witte zandduinen en de blauwe zee daar achter. Op de laagvlakte beneden aan de camping zien we later in de middag van alles bewegen. We pakken de verrekijker er bij, waardoor we zien dat het er helemaal vol zit met rode reuzen kangoeroes. Die zijn we nog niet eerder tegengekomen. We gaan naar beneden waar we door honderden kangoeroes worden aangestaard.
Voordat we vanuit Ceduna vertrekken, moeten we de rekening voor de registratie van de auto betalen, wat we gelukkig via Internet kunnen doen. De details van deze rekening heeft Sarah naar ons gemaild. We maken $ 546,20 over en de auto is voor een jaar geregistreerd, wat betekent dat we voor een jaar wegenbelasting en verzekering hebben betaald. Omdat VicRoads de spullen naar de vorige eigenaar had gestuurd beschikken wij nog niet over de registratie sticker die we op de auto moeten plakken. Sarah zal deze sticker naar haar zus in Perth sturen, waar we deze en eventueel andere post zullen ophalen. Voor 15 minuten Internet moeten we drie dollar betalen. Hierna tanken we de auto nog een keer goed vol voor $ 1,30 per liter. We hebben een grote afstand af te leggen en de benzine zal onderweg niet goedkoop zijn. We hebben ook begrepen dat de benzineprijzen vanwege het paasweekeinde zullen stijgen. Pomphouders zijn hier enorme hufters.

Dan vertrekken we om aan de oversteek van de Nullarbor te beginnen. Helaas regent het. We rijden over lange, rechte wegen, waarbij de cruise control weer goed van pas komt. Eerst moeten we door eindeloze graanvelden, waarvan we er veel te veel hebben gezien en waarvan we er vast nog veel zullen tegenkomen. Vooral omdat het graan is geoogst en de velden dus leeg zijn, is dit het meest saaie landschap dat we kennen. We passeren grote hoeveelheden graansilo’s van het type enorm en liggen er veel grote bergen met graan. Na deze eindeloze saaiheid rijden we Yalata binnen. Dit is Aboriginal land, maar buiten dat hier geen graan wordt verbouwd en dat er eigenlijk wel erg veel autowrakken langs de weg liggen, merk je daar niets van. In Yalata is een ‘roadhouse’ gevestigd dat werd gerund door de Aboriginals maar inmiddels is gesloten. Naar het schijnt omdat de benzine vooral gratis voor hun eigen mensen werd gebruikt en er daardoor niets overbleef voor de verkoop. Al rijdend komen we uiteindelijk op de eigenlijke Nullarbor terecht. Het gebied strekt zich zo plat als een pannenkoek in alle windrichtingen uit. We zien alleen maar grassen op een verder kale vlakte. Het is inmiddels gestopt met regenen, maar het is nog wel bewolkt. Deze leegte is erg indrukwekkend. We willen de ‘Head of Bight’ bezoeken omdat je vanaf dat punt walvissen zou kunnen spotten. Helaas is dit punt met een hek afgesloten buiten het walvissenseizoen, dat valt in de periode juni – september.
Op de Nullarbor kunnen we diverse dieren tegen komen Lange en rechte wegen door een volkomen vlak landschap

We zetten onze tent op bij het Nullarbor Roadhouse. Hier kunnen we voor $ 12 staan, wat eigenlijk wel wat veel is voor wat we krijgen. We hadden gewoon ergens in de leegte onze tent moeten opzetten. Dat zou ook veel toffer zijn geweest. Er kan hier ook worden getankt, maar dat zou dan $ 1,56 per liter hebben gekost. Het Roadhouse is de enige bebouwing in de wijde omgeving. Hier kan worden overnacht, gegeten en getankt. In noordelijke richting strekt de woestijn zich voor duizenden kilometer uit. Als we naar het zuiden zouden rijden, zouden we al snel uitkomen bij de oceaan, waarna het eerste land zou worden gevormd door Antarctica. Voor het eerstvolgende Roadhouse in oostelijke richting zouden we 93 kilometer terug moeten rijden. In westelijke richting is het nog 182 kilometer naar het eerstvolgende roadhouse, wat dan tevens de grens is met Western-Australia. We staan pas aan het begin van de Nullarbor, maar de leegte is hier nu al indrukwekkend. We lopen een stuk de kalkstenen vlakte op, waar we het effect zien van de recente regen. Op de vlakte zijn veel verse groene sprietjes te zien en alle planten hebben verdere groene uitlopers. Deze platheid kan wedijveren met die van Nederland. De Nullarbor Plain wordt gevormd door het grootste stuk kalksteen ter wereld, dat is gevormd toen het nog deel uitmaakte van de bodem van een reeds lang geleden verdwenen zee.
Nadat we onze etappe van Melbourne naar Adelaide goed en wel hadden volbracht, hebben we een week gewerkt in de wijngaarden, heeft Floor een aantal dagen gebruik kunnen maken van het Australische zorgstelsel en zijn we inmiddels via een tocht via de indrukwekkende outback van de Flinders Ranges aangekomen in een van de meest deprimerende plaatsen ooit: Port Augusta!

Druiven en ziekenhuisbedden
Onze dollars gaan in Australië te hard om van een werkloos leven te kunnen genieten! We besloten dus om kort te gaan werken voordat we weer op weg gingen! In Adelaide kwamen we om die reden in aanraking met het fenomeen druiven plukken! De heuvels rond Adelaide zijn helemaal gevuld met druiven ten behoeve van de gigantische wijnproductie. Globaal zijn er twee soorten wijn. De eerste is de goedkope meuk die in vier of vijf liter pakken wordt verkocht, die wij dus drinken, wordt machinaal geplukt! Dan is er de kwaliteitswijn, waarvan de druiven handmatig worden geplukt door figuren als wij! Je wordt betaald per emmer, waarvan de waarde afhangt van de grootte van de druif/tros en de moeilijkheidsgraad van het plukken! Zelden hebben wij zo hard gewerkt om met zo weinig geld genoegen te nemen! Het is allemaal voor de ervaring houden we ons voor en niet werken levert helemaal niets op! Mocht je straks een fles Chardonnay 2006 uit de McLaren Vale in Sout Australia zien staan in de winkel, dan is er een reële kans dat wij hier een bijdrage aan hebben geleverd!

We hadden het plan om twee weken druiven te plukken! De eerste week was oefening om in de tweede week te kunnen cashen omdat je een zekere handigheid moet ontwikkelen! Helaas kreeg Floor lichamelijke klachten, die een dusdanige vorm aannamen dat we maar even naar de dokter gingen! Daar werd de diagnose 'blindedarmontsteking' gesteld, waardoor we met spoed naar het ziekenhuis in Adelaide gingen! Daar kwamen we er achter dat spoed een zeer relatief begrip is. Floor lag relatief snel in een bed en aan een infuus (want ze mocht niets eten en drinken), maar een verdere diagnose liet heel erg lang op zich wachten! Doktoren kwamen en doktoren gingen, maar verder gebeurde er helemaal niets! Heeft ze nou een blindedarm ontsteking of niet? Moet ze worden geopereerd of niet? Een en ander was zeer onduidelijk.. Nadat Floor ruim 30 uur niets meer had gegeten en/of gedronken, kon er eindelijk een echo worden gemaakt, waaruit bleek dat er geen sprake was van zo'n ontsteking of iets anders en dat er niet zou worden geopereerd.. Floor kon eten.. Zeldzaam is iemand zo blij geweest met ziekenhuis voedsel. Na twee nachten in het ziekenhuis te hebben doorgebracht, werd ze weer vrijgelaten! Wat er aan de hand is geweest blijft onduidelijk! Inmiddels is Floor volledig gezond en wel!

Van Adelaide naar Port Augusta
Na het druiven plukken en het avontuur in het ziekenhuis, waren we inmiddels wel toe aan een ander avontuur! Na de auto te hebben volgeladen met drinkwater en een grote hoeveelheid eten, gingen we op weg naar de Flinders Ranges, 450 kilometer ten noorden van Adelaide! Via eindeloze graanvelden, achterlijke dorpen, heuvels, bizar rechte wegen en lege landschappen reden we! Om de een of andere reden hadden we van Australië het beeld dat het zo plat als een pannenkoek is.. Tot nu toe blijkt dat echter niet zo te zijn. De Flinders Ranges is een woestijnachtig heuvellandschap, wat toch wel als outback geclassificeerd
kan worden! Het huidige landschap is gevormd doordat sedimentatie werd opgevolgd door opstuwing en weer later door erosie! Over is gebleven een bizar landschap van oeroude rotsformaties die laag op laag in de meest bizarre vormen zijn geboetseerd! We kamperen twee nachten op een schapenboerderij (een station), waarvan het oppervlak zo groot is als de gehele zuidelijke Randstad. Hier wonen echter maar zes mensen! Het grondgebied van deze boerderij omvat bergen, kale heuvels en een zoutmeer! Het land is kaal en heuvelachtig en doet ons heel erg denken aan Mongolië, wat een erg fijn gegeven is! We ontwikkelingen inmiddels echter stoflongen en we komen aan het eind van onze voorraden, dus we rijden door naar de 'geciviliseerde' omgeving! Het is opvallen hoe verschrikkelijk alle kleine dorpen en stadjes hier zijn! Volgens de brochure zijn ze allemaal vriendelijk, romantisch, lieflijk en historisch, maar wij zouden hier niet dood gevonden willen worden! Port Augusta, waar we nu zijn, is een verzamelplaats van kanslozen en inteelt slachtoffers, wat we morgenochtend heel vroeg weer willen verlaten!

Vliegen en andere dieren
In Melbourne werden we verbaasd aangekeken wanneer we opmerkten dat we nog nooit een kangoeroe hadden gezien! We hebben nu inmiddels wel door waarom! Ze zijn overal.. Ze zijn brutaal genoeg om het eten van je bord te stelen! Dit vinden we nu nog enigszins grappig, maar dat zal niet lang meer duren! We blijven ons verbazen over de enorme hoeveelheid vogels in alle soorten, maten en kleuren! 's Ochtends vroeg wakker worden gemaakt door een enorme vlucht kaketoes is echt veel minder erg dan door een overactieve Aziatische haan! Tot nu hebben we echter een dier ontdekt dat met geen mogelijkheid grappig is te noemen! We wisten wel dat ze hier waren en dat ze verveld konden zijn, maar we hadden geen beeld bij de hoeveelheid, ook al hadden we speciale netjes gekocht! We hebben het over de vlieg! Wanneer je 20 vliegen op je gezicht hebt en er daarnaast nog eens een paar honderd op je rug, dan kun je gerust stellen dat het er veel zijn! Een pannenkoek met vlieg is minder lekker dan eentje met kaas en ook witte bonen in vliegensaus is minder aantrekkelijk dan in tomatensaus! We zullen er echter aan moeten wennen, gelukkig zijn ze aan de kust niet meer te vinden!

Outback Australiërs
We zijn deze trip ook in aanraking gekomen met een nieuw soort Australiër: de outback Australiër! Het zal echt niet voor een ieder gelden, maar wij denken dat het niet gezond is om in een dorp te wonen met 60 mensen, in een kansloos gebied op ruim honderd of meer kilometer van de volgende bewoonde plek! Je wordt wellicht al als een lichtelijk debieltje geboren of anders wordt je het wel na jaren in een beperkte sociaal omgeving! Dit beeld werd bevestigd door onwillende en contact gestoorde automonteurs en vreemde camping eigenaren! Nee, hier moet je echt niet stranden! 

Wat gaan we nu doen?
Wij gaan straks een groot aantal boodschappen doen om de tocht richting Western Australië te volbrengen. Vanaf nu komen we de komende 2.500 kilometer geen plaatsen van betekenis meer tegen, als we de Nullarbor over gaan steken! Onderweg hopen we de ultieme leegte van Australië te ervaren, zeehonden en zeeleeuwen te spotten en mogelijk zelfs een walvis! We hebben berichten gehoord van mensen die ze op de route hebben gespot!! Met een beetje geluk....

04 - Australië | Over de Nullarbor naar Perth

Het wordt misschien wel een beetje saai, maar hier is wederom een update uit Australië, waar we inmiddels al weer drie en een halve maand verblijven. Het laatste bericht van ons kwam uit de vreselijke plek met de naam Port Augusta. Gelukkig zijn we daar inmiddels ver van verwijderd! Vanaf Port Augusta zijn we de Eyre Peninsula overgestoken, om daar aan de westkust (Venus Bay) zeeleeuwen, pelikanen, dolfijnen, witte stranden en granieten kliffen en rotsformaties tegen te komen! Vanaf Venus Bay zijn we langzaam doorgereden naar Ceduna, de laatste 'beschaving', waar we van start gingen met de oversteek van de Nullarbor. Na enkele duizenden kilometers door het niets, kwamen we in de bewoonde wereld van Western Australia en gingen we op weg naar een van de mooiste plekken op aarde: Esperance! We volgen de zuidkust van Western Australia tot Albany, vanaf waar we – na nog een paar dagen druiven te hebben geplukt – naar Perth zijn gevlucht vanwege het slechte weer. In Perth zijn we momenteel aan het werk! Jeroen als ambtenaar en Floor als bloemenplukster!

De Nullarbor
De oversteek van de Nullarbor staat in Australië bekend als een legendarische road trip, die de meeste Australiërs minimaal een keer in hun leven willen maken! De Nullarbor is het op een na grootste plateau ter wereld (geen idee wat de grootste zou moeten zijn!) wat voor het grootste deel bestaat uit niets! Nullarbor betekent zo veel als: bomenloos! Van het oostelijke uiteinde van de Nullarbor, enige tientallen kilometers na Ceduna (South Australia), is het bijna 2.000 kilometer over een nagenoeg platte vlakte naar het begin van de bomen en de 'beschaving' in Western Australia! We rijden over kaarsrechte wegen, waaronder het langste stuk rechte weg in Australië: 146 kilometer! Het is goed dat ze dat aankondigen, want opvallen doet het niet, omdat alle wegen hier lang en recht zijn! In het begin is de Nullarbor kaal, met beperkte begroeiing bestaande uit laag struikgewas vol met verse groene scheuten! Verderop wordt het droger en zijn de kleuren beperkt tot het bruin van het land, het grijs van het asfalt en het blauw van de lucht! Het verkeer bestaat uit de roadtrains met drie trailers, die je met 120 kilometer per uur voorbij razen, en (te veel) bejaarden in hun (te grote) vakantiewoningen op wielen!

De Nullarbor is in een aantal opzichten erg indrukwekkend! We rijden vlak langs de kust en de kust wordt hier gevormd door honderden kilometers loodrechte kliffen van 80 meter hoogte! Australië houdt hier op te bestaan: aan de ene kant het blauwe water van de Zuidelijke Oceaan en de aan de andere kant de lege vlakte van de Nullarbor! Je kunt niet anders dan denken aan 'The Thelma and Louise ending'. In het juiste seizoen badderen er hier honderden walvissen! Het feit dat je zo geïsoleerd bent is een ander punt! Aangekomen in Western Australia, verblijven we in Eucla, wat niet meer is dan een tankstation met voorzieningen, op dit punt zijn we ca. 650 kilometer verwijderd van het eerst volgende dorp in oostelijke richting, in westelijke richting is het nog 750 kilometer, in zuidelijke richting ligt er 4.000 kilometer blauwe oceaan tussen ons en Antarctica en in noordelijke richting is het ruim 3.000 kilometer door onafgebroken woestijn tot de noordkust van Australië! Het gevoel van afstand wordt nog eens benadrukt doordat we twee tijdzones passeren! In hetzelfde land hebben we nu drie uur verschil met ons startpunt in Melbourne! Een bijzonder indrukwekkende gedachte! Wauw!

'We crosten de Nullarbo(e)r
We zagen geen hoer
We zagen geen tiet
Misschien was ze er wel niet'

De Zuidkust van Western Australia
Uiteindelijk komen we via Norseman aan in Esperance, waar we doorrijden naar Cape Le Grand National Park. We hadden al een zeeleeuwen en pelikanen kolonies gezien en ook waren we al dolfijnen tegen gekomen, maar voor de eerste keer in ons leven zagen we witter dan witte stranden met een blauwer dan blauwe zee! We wisten al dat het goed is kamperen in de Nationale Parken van Australia, maar het verbeteren van deze plek zal moeilijk worden! Waar kom je ook zeewier etende kangoeroes op een wit strand tegen? Helaas blijkt de pret maar van korte duur, want Floor en Jeroen zijn weer eens op het strand... De volgende dag begint spontaan de winter; ons idee van een droog en warm Australië bleek niet te kloppen! Tot aan Albany was de natuur heel erg mooi, maar met een grijze lucht en maar terug kerende regenbuien is het niet echt genieten! Nadat we nog een paar dagen druiven hadden geplukt, waarbij de temperatuur 's nachts onder het vriespunt lag, besloten we dat er een grens is aan afzien! We zijn hier niet om het weertype 'Nederlandse november' in een tent te overleven! We gaan naar Perth! We komen wel een keer terug wanneer het weer wat beter is, want de zuidkust van Western Australia is uniek! Neem trouwens van ons aan dat je geen 2006 wijn moet gaan kopen uit Western Australia, tenzij je deze gratis krijgt aangeboden! Het wijnjaar was zo slecht, dat ze er nog beter Australisch bier van kunnen brouwen!

Perth
Sinds ons vertrek uit Melbourne hebben we inmiddels al weer 7.000 kilometer afgelegd. Perth is een stad met 1,5 miljoen inwoners gelegen aan de Indische Oceaan. Het is de meest geïsoleerd gelegen stad van een beetje formaat ter wereld. Perth ligt dichter bij Bali dan bij Sydney, dat 4.400 kilometer oostelijker ligt. Net als Melbourne, is Perth ook een zeer fijne stad. De stad is zeer ruim opgezet en iedereen lijkt in een riant vrijstaand paleis te wonen langs het blauwe water en de witte stranden van de Indische Oceaan. Er wordt nogal veel ge-watersport en anderszins genoten van het leven. Het leven wordt hier stukken relaxter beleefd en

geleefd dan wat we in Nederland gewend waren! Waar ter wereld vind je ook een baan terwijl je op het strand ligt te zonnen? We staan momenteel op een relaxte camping in Perth; Floor werkt bij de buren als bloemenplukster en Jeroen is ambtenaar op het Ministerie van Onderwijs. Floor plukt bloemen en rijdt op een tractor en Jeroen is assistent administratieve hulp, waarbij het takenpakket zo veel omvat als het dichtplakken van enveloppen en het kopiëren van het een en ander! Er kan worden gesteld dat we de carrière ladder al aardig beklimmen!

Australië en de Australiërs
We zijn inmiddels al weer drie en een halve maand in Australië en hebben al een aardig deel van Australië gezien. Inmiddels hebben we de Australiër in haar verschillende natuurlijke verschijningsvormen kunnen bestuderen! Het is zeker waar dat de Australiër relaxed is en dat je hier altijd ieders 'mate' bent en dat 'no wurries' de Nationale uitspraak is. De Australische keuken bestaat uit de barbecue; de Chinese keuken wordt Australisch, wanneer het op de barbecue wordt gelegd! Ook is het waar dat Australisch bier van hele slechte kwaliteit is en dat iedereen sportgek is! Het grootste deel van de Australiërs prefereert echter een non-actieve deelname aan sport: de televisie staat altijd aan! Waar we inmiddels ook zijn achter gekomen is dat de kwaliteit van de weersvoorspelling nogal te wensen over laat! Laat je niet op het verkeerde been zetten door 'a shower or two', dit betekent namelijk niets anders dan dat het de hele dag gaat regenen! Een groot deel van de Australiërs is (veel) te dik, met als resultaat dat op alle artikelen in de supermarkt staat hoe vetvrij het product is: patat (dat nog in de frituur moet), is bijvoorbeeld 98 procent vetvrij! Buiten dit alles kunnen we inmiddels een aantal categorieën onderscheiden:

De stedeling
Het grootste deel van de Australiërs (20 miljoen in totaal), woont in de stad! Doordat Australië een echt immigranten land is, en de migranten voor het overgrote deel in de steden komen wonen, ademen de steden een multiculturele sfeer! De afkomst van de inwoners is niet zelden zichtbaar in het straatbeeld! De inwoner van Melbourne is erg Europees, terwijl de inwoner van Adelaide een vreemd soort non-mix is (we hebben nog niemand ontmoet die positief is over Adelaide, inclusief Australiërs)! De stedeling is een heel fijn soort Australiër, waar je zeer relaxed mee een barbecue kunt delen!

De plattelander / outbacker
Doordat deze Australiër zo geïsoleerd woont mankeren deze niet zelden het een en ander! Zolang het gesprek oppervlakkig blijft is het prima te doen, maar je moet niet afwijken van zijn of haar onderwerp en al helemaal niet met de persoon in discussie gaan! In het gunstige geval is het 'gesprek' per direct doodgevallen, maar in het minder prettige geval krijg je een verbale aanval te verduren! Mocht je in Australië willen wonen, doe dat dan in een van de steden, met uitzondering van Adelaide, of ergens ver verwijderd van deze categorie Australiër! 

De Aboriginal
Dit is de oorspronkelijke inwoner van Australië! Al tienduizenden jaren leefden deze mensen hier hun leven, totdat dat leven een paar honderd jaar geleden bruut werd verstoord! Globaal zijn er nu een tweetal categorieën Aboriginals te onderscheiden: de stedelijke en de natuurlijke! De laatste categorie hebben we nog niet mogen ontmoeten! Over de stedelijke kunnen we zeggen dat voor het grootste deel een ontspoorde groep is! De Aboriginal past niet in de westerse Australische samenleving! Ze vallen er buiten door verschillende oorzaken, wat resulteert in grote groepen hangende (dronken) Aborigines in de centra van bepaalde plaatsen in Australië! Het lukt de (blanke) Australiër niet om positief te zijn over deze groep, wat er ook aan positieve discriminatie projecten op poten worden gezet!

De rondtrekkende bejaarde
Met hun enorme caravans, campers, 4-wheel-drives, trailers en alle apparatuur, kunnen we niet anders concluderen dat deze groep te veel geld heeft en nogal materialistisch is ingesteld! Het formaat van hun units is namelijk niet te vergelijken met wat er op de Nederlandse wegen rondrijdt: complete stadsbussen, met daarachter een trailer met four-wheel-drive en boot, fungeren hier als 'kampeer'unit! Het grootste deel van deze groep bestaat uit 'echte' Australiërs die nog nooit het land zijn uit geweest! De (officiële) campings staan helemaal vol met groepen bejaarden on tour, vergelijkbaar met een ANWB caravan trektocht, alleen dan erger! Het gevolg is een 'gezellige' camping vol afgesloten kampeer units op wielen en hun TV-kijkende inwoners! Altijd willen ze een praatje met je maken, maar nadat je vijf keer in tien minuten exact hetzelfde oppervlakkige vragenlijstje voorgeschoteld hebt gekregen, raak je toch wel enigszins prikkelbaar! We proberen dit soort campings dan ook zo veel mogelijk te vermijden, maar je hebt wel eens behoefte aan een warme douche!

En verder
We zijn nu dus aan het werk in Perth en zullen dat de komende dagen ook blijven doen! Dinsdag 9 mei halen we Emiel en Heidi van het vliegveld, met wie we anderhalve week gaan doorbrengen! We kijken daar erg naar uit! Waarschijnlijk gaan we met hen een stuk naar het noorden, terwijl we de kust zullen volgen! Wij zullen dan gaan proberen om in de horeca aan het werk te gaan of niet! Jullie zullen het allemaal wel weer horen! Genieten jullie ondertussen van het mooiste seizoen in Nederland: de lente!




Ga naar boven