03 - Rusland | Helemaal door naar Novosibirsk

Van de grens met Rusland zijn we doorgereden naar Rusland. De weg is aanmerkelijk slechter dan die in de Baltische Staten. Het aantal vrachtwagens is enorm, het landschap hetzelfde (bos en moeras) met hier een daar een ingezakt dorp. St.Petersburg begint daar waar de reclameborden beginnen. En dan is het 56 kilometer!! dwars door de stad naar de camping. Uitgezonderd het centrum bestaat St.Petersburg uit flats, flats en nog eens flats. En geen kleintjes: 20 - 30 verdiepingen. Je moet die 4,5 miljoen inwoners toch ergens laten. Martin en Brent leidden ons door de bijzondere verkeerschaos. Ook hier vallen me we onze Nissan niet op. Hij doet niet onder voor de auto van de gemiddelde Rus. En daarnaast rijdt er nog veel duurders rond.

Bij de plek aangekomen waar onze camping moest zijn, bleek een hotel te zijn. Achter dit hotel was een terrein dat dienst deed als camping. Op de (bewaakte) parkeerplaats van het hotel was een bende ANWB Nederlanders neergestreken. Om te schamen wat een gedrag: de auto's en de caravans in een cirkel kont aan kont geparkeerd. Want poverdorie, wat is het hier gevaarlijk. De camping bleek onze beste camping tot nu toe te zijn: een moeras met hier en daar een ingestort gebouw. En een muggen. Het record tot nu toe. Er is echt iets fout gegaan ten tijde van de Ark.

Vandaag St.Petersburg bekeken. Van de camping moesten we met het openbaar vervoer naar de stad... Maar hoe werkt het hier. Eerst maar eens de bus. We zien mede passagiers 10 Roebel aan een soort van conducteur betalen, dus dat doen wij ook maar. We moesten ergens overstappen voor de metro, maar waar? De meute volgen is altijd een goede. Zo ook hier. Voor de metro een muntje moeten kopen, maar eerst een foto van de metrokaart. Het is namelijk wel handig te weten waar je bent en waar je naar terug moet, wanneer je het schrift (nog niet) kunt lezen. St.Petersburg is verder een bijzonder mooie stad. Gelegen aan de Neva. In opdracht van Tsaar Peter de Grote begin 18e eeuw aangelegd in de moerassen. Bedoeld om Rusland uit het 'achterlijke' moeras te trekken en ze mee op te jagen met de vaart der volkeren (West Europa), maar het was natuurlijk vooral, zoals gewoonlijk, een actie van totalitaire waanzin. Het resultaat is echter een stad die tot de mooiste van Europa behoort. Een bijzonder relaxte sfeer, mooie jonge mensen, enorm veel activiteit en een explosie aan reclame. Maar vooral: mooie gebouwen, de rivier en de kanalen, de grote pleinen en een enorme verkeerschaos. Deze chaos wordt nog enigszins gecontroleerd door de politie die werkelijk overal is te vinden: op de weg, langs de weg, in hokjes, naast hokjes en bij controleposten, die je overal vindt. Vandaag was het een hele mooie dag. Het blijft zo lang licht. We lopen inmiddels al 2 uur voor op Nederland en verder zijn we gearriveerd op het noordelijkste puntje van de trip. Het wordt hier deze maand niet donker. In St.Petersburg heet het hier de 'White Nights'. Wil een Rus trouwen, dan doet hij of zij dat deze maand; je struikelt letterlijk over de bruidsparen.

Vandaag op weg naar Moskou. Het doel van vandaag is Novogorod, ongeveer 200 kilometer verderop. Het nemen van een alternatieve route ging fout. Alle wegen zullen vast naar Moskou rijden, maar we zaten op een bepaald moment toch wel erg dicht bij Finland. Omkeren dus en weer dwars door de stad. Op weg naar Novogorod werden we aangehouden. Jeroen had te hard gereden en mocht uitstappen en plaats nemen in de politiewagen (gaat dat wel goed??). 25 kilometer te hard gereden op een weg waar je 60 mocht: een boete van 100 Roebel (ongeveer 3,5 Euro). Weten we gelijk de maximum snelheid. De weg was verder bijzonder saai. Een stuk weg van 100 kilometer zonder bochten, bijzonder eentonige modderige dorpen langs de weg, veel politie met laserguns, mannen in militaire pakken (maar dat is duidelijk het nationale stuk kledij) en vooral extreem veel vrachtwagens. De weg is gelukkig goed. We kunnen dus kilometers maken. Door het (wederom) slechte weer vertonen de ruitenwissers inmiddels echter kunstjes die niet normaal zijn te noemen.

In Novogorod bleek echter geen camping te zijn.. Het weer was ook slecht.. We besloten dus een stuk door te rijden richting Moskou, want dat was nog 450 kilometer. Maar eerst even een rondje door de stad gereden. Novogorod heet de oudste stad van Rusland te zijn.. Het heeft een volledig ommuurde vesting (Kremlin) en verder is er eigenlijk niets te beleven, behalve een hoop chaos. Het voorgenomen uurtje verder rijden werd al snel 3 uur. Dit omdat er helemaal geen mogelijkheden tot overnachtingen waren. Niet langs de weg en ook niet van de weg af, dit omdat er simpelweg geen wegen van de weg af gaan. Net toen we het echt zat waren (heel veel ongelukken vanwege de regen, het slechte weer en de alcohol?), zagen we een campingbordje. Het bleek een overnachtingsplaats voor truckers. Onze Nissan doet daar niet voor onder, dus gebroederlijk stond onze Nissan daar tussen al dat groots. Onze tenten konden we plaatsen op een stukje gras, waar we toch echt een bezienswaardigheid vormen. Of we worden uitgelachen of toegelachen is ons niet geheel duidelijk.

De weg naar Moskou was weer meer van hetzelfde.. De grond wordt echter aanmerkelijk beter: in plaats van moeras is er akkerbouw en grasland. Het begint zelfs licht te glooien. We waren op weg naar het hotel complex Ismalovsky Park, aangelegd voor de Olympische Spelen van '72 of '76? 2.500 hotelkamers, bijeengebracht in een bijzonder staaltje Sovjet bouwkunst. We waren na al die regen en muggen wel toe aan wat luxe. Via de 3e ringweg (Moskou heeft er vier), die 110 kilometer!! lang is, uiteindelijk aangekomen bij het hotel. Onderweg alleen maar flats en verkeerschaos, maar wat wil je met 9,5 miljoen inwoners?! We bleken echter korter in Moskou te zijn dan gedacht. Onze trein naar Novosibirsk vertrok niet in nacht van 11 op 12 juni maar in de
nacht van 10 op 11 juni. Foutje. Helaas dus maar 1 dag in Moskou en dus tevens de laatste nacht met Martin en Brent. De Wodka, de Pivo's en de wij waren niet van de lucht.

Vrijdag 10 juni. Brak! Omdat we weinig tijd hadden, hadden we ons ten doel gesteld om in ieder geval het Rode Plein en het Kremlin en een bijzondere begraafplaats te bekijken.. Maar eerst een check bij het stationsgebied, waarvandaan onze trein zou vertrekken.. Het was goed dat we dat hadden gedaan, want Floor kent inmiddels het schrift wel goed, maar wat doe je drie stations aan 1 plein, wanneer niemand Engels spreekt.. We zijn zo blij met ons woordenboekje.. Eén dag is veel te kort voor Moskou. Het Rode Plein was mooi, maar niet zo groot als gedacht en al helemaal niet rood. Poetin was helaas niet thuis en Lenin had even pauze. Helaas. Moskou is groot, de afstanden niet te belopen en de gehele stad een grote chaos. De stad is naar onze mening minder plezierig dan St.Petersburg, maar natuurlijk wel indrukwekkender, want: Moskou!! De stad heeft nog 2 kenmerken: de Stalin wolkenkrabbers (suikertaarten) en de metrostations van marker, met beelden en kroonluchters.. Beiden een 'erfstuk' van Stalin. Het is maar goed dat hij dat heeft gedaan, want we kwamen in Moskou ook een herbouw van een kathedraal tegen die in opdracht van Stalin was gesloopt.. Nou hebben we al veel kerken en kathedralen van binnen gezien, maar wat die Orthodoxen er van maken. Niet te geloven. Daar sta je echt door met je mond vol tanden. Russen kunnen ook erg vroom zijn. Vandaag ook een typisch Russische soep gegeten, bleek later, want we moesten gokken van de menukaart. En die soep is geen aanrader. De soep was namelijk koud. Nou hoeft dat niet heel erg te zijn, maar het wordt wat minder wanneer het essentiële bestanddeel van soep, het vocht, bestaat uit koolzuurhoudend water. Toch maar naar de Mc.Donalds.. Sorry! 's Avonds naar het station. Inkopen gedaan, want het is toch wel prettig om wat bij je te hebben voor een trip van 55 uur over 3.345 km. De rest kopen we wel onderweg op de stations. Op het station zeer vriendschappelijk afscheid genomen van onze reisgenoten. Dat krijg je na een gezamenlijke road-trip door 6 laden over 4.700 kilometer. Zij naar de Oekraïne, wij door naar Novosibirsk.

Heel relaxed wakker geworden in ons eigen 2-persoons coupeetje (we bleken geluk te hebben), na goed geslapen te hebben op de cadans van de trein (kedenkedeng kedenkedeng) en in de geur van staal, olie en mensen. Heerlijk. We wilden deze treinreis voor een deel gebruiken om eens goed tot rust te komen, om lekker te lezen en om het dagboek bij te werken. Daar kwam echter niets van terecht. Binnen een uur dat we ontwaakt waren hadden we al contact gemaakt met een groep Russen (werkzaam bij de spoorwegen), waarmee we komende tijd optrokken. Het leuke was namelijk dat we geen gangbare trein hadden voor toeristen, dus enkel Russen en we waren ook de enige toeristen aan boord. In het beetje Russisch dat wij inmiddels kunnen en de paar woorden Engels die zij spreken, begrepen we elkaar volledig (niet). Jeroen (inmiddels Jochem) werd uitgedaagd voor een potje schaak. Inzet: 5 Pivo. Gelukkig kan Jeroen redelijk schaken (Emiel bedankt), dus deze pot werd gewonnen.. Daarna kwam het handje drukken, de wodka en al het lekkere Russische eten (voor de eerste keer Omol gegeten: gedroogde vis uit het Baikal meer). Ook nog 'goede' discussies kunnen voeren, waarmee de kunst van de mimiek en de techniek van de duim, onontbeerlijk waren.

Ondertussen dendert de trein maar door.. Wat je buiten ziet is eigenlijk heel erg saai en eentonig, maar daarom juist zo indrukwekkend. Tot de Oeral verandert er eigenlijk niets: de trein gaat door naald-en berkenbos (nog geen Taiga leren we van onze Russische vrienden), buiten is het een drassige bende. Af en toe een dorp, wat hier niet meer is dan een verzakt groepje houten huizen langs het spoor. Dan weer een stad(je), waar de trein voor kortere of langere tijd stopt. Dan is het de benen strekken en eventueel wat kopen op het station. Niet zelden staat de lokale bevolking van alles te verkopen (vaak de enige inkomsten, maar volgens ons gaan de zaken zo niet echt slecht). De Oeral en dus de grens tussen en Europa en Azië, missen we door de nacht. En zo worden we beiden voor het eerst wakker in Azië. En zo gaat het verder. Na nog een dag van meer van hetzelfde, wordt het landschap vlak voor Novosibirsk ineens anders. Het is er minder nat en het bos trekt zich terug. Dit maal veel vergezichten (Steppe?) over grasland in een verder vlak land.

De trein zelf is een groot avontuur. We hebben een nette coupe in een wagon van negen. Overal vloerbedekking en de wanden zijn bekleed met hout. Overal wordt gegeten en gedaan. Van de samovar (de heet water voorziening die in iedere wagon aanwezig is), wordt goed gebruikt gemaakt. Niet alleen voor koffie en thee, maar ook voor instandmaaltijden. De Provodnitsa (de conductrice en moeder tegelijk), houdt er een lucratief handeltje op na. Bij haar kun je terecht voor pivo, frisdrank en diverse versnaperingen. Bij iedere stop vult ze de boel weer aan. Ze zorgt er tevens voor dat de boel schoon blijft. Wij hebben een echter poetser getroffen, want ze blijft maar gaan. De wc met wasbak is dan ook zeker niet vies. Ja er hangt een luchtje, maar dat hangt inmiddels over ons gehele lijf. In het begin was ze streng, maar inmiddels ontdooit, zoals iedereen aan boord eigenlijk.

Het is een lekker leventje aan boord van de trein. Eigenlijk behoorlijk afzien al die uren en dagen, maar de Russen ondergaan het allemaal maar en maken er met z'n allen het beste van. Het resultaat is dan ook een bijzonder huiselijk sfeertje, waar iedereen met elkaar bezig is en op elkaar let. De trein is dan ook een onlosmakelijke schakel in het Russische leven. Hoe overbrug je anders die afstanden en hoe je het land anders bij elkaar?

Last modified on woensdag, 25 maart 2015 08:19

Ga naar boven