05 - Rusland | Novosibirsk - Ulaan Baatar

Deze avond weer op de trein gestapt naar Irkutsk. We zaten met twee andere Russen in dezelfde coupé en we hebben heerlijk geslapen....NOT! De Russen snurkten nogal, zeg maar nogal heel erg. Zo erg, dat Jeroen een uurtje heeft geslapen en toen ging struinen in de trein. De deur viel in het slot en hij heeft noodgedwongen met de kok van het restaurant een bakkie gedaan totdat ze bij een station waren en Jeroen zich weer bij mij kon voegen.

We wisten dat deze snurkende Russen snel zouden uitstappen en we dachten dat het niet erger kon worden dan afgelopen nacht.....maar het kan: met z'n zessen in een vier persoons coupé waarbij de ramen niet open kunnen en een Russische muts (sorry hoor, maar het was echt erg) had bedacht dat de deur gewoon dicht ging en bleef, zodat we stikten van de hitte en de zuurstofloze omgeving. Het landschap verandert van licht glooiend naar bergachtig en uitzichten. Erg mooi. In de berm groeien prachtige bloemen en op het eerste gezicht lijken het gele lelies, rozen, salvia's, Euphorbia's. De grond is pas pas net ontdooid dus de bloemenpracht is overweldigend. Dat had ik nooit van Siberië gedacht! De bomen blijven wel hetzelfde: dennen en berken, kilometers achter elkaar door. Ook het goederentransport gaat maar door: om de paar minuten passeert een trein met gore olietanks, hout, etc.

In de vroege morgen komen we aan in Irkutsk. We vinden een goedkoop hotelletje en doen vandaag rustig aan. Een treinreis sloopt je best wel en je wordt erg vies ervan. s'-Avonds struinen we wat rond, maar er is weinig te beleven. We besluiten de volgende dag naar het Baikalmeer te gaan. Met de reisgids in de hand proberen de boot te vinden naar Listvyanka aan het Baikalmeer. Kansloos, maar op het busstation ontmoeten we een dame die het zo leuk vind om Engels te praten dat ze ons maar liefst vijf uur heeft vergezeld tot bleek dat de boot vol was en we met de bus moesten. De bus sloeg onderweg maar een 'paar keer' af. Zo'n vijftig keer? Aangekomen in Listvyanka bleek waren we zwaar teleurgesteld. Het dorp stelde niks voor en we wilden eigenlijk gaan kamperen, maar ook dat was kansloos. We besloten een hotel overnachting te nemen de volgende dag een nieuw plan te trekken. We hadden een 'homestay' bij Russen thuis. De banya (Russische sauna) geprobeerd: veel te heet!

Toch maar in Listvyanka gebleven, want het was minder kansloos dan gedacht. We zaten aan het Baikalmeer. Enige gegevens: meer is 2x zo groot als Nederland, op sommige plekken 6 km(!) diep, 8 graden, super helder. Wij hebben aan de geboorte gestaan van een nieuwe oceaan (over miljoen jaar, maar toch...). We hebben een stuk langs het meer gewandeld en de uitzichten waren prachtig! Mooie bloemen, kliffen, etc. Er zijn veel verlaten strandjes dus we dachten lekker te lunchen. Miljoenen vliegjes daar! Snel een vuur gemaakt, maar dat was kansloos: de vliegjes kropen zelfs in het vuur....Teruggelopen, boottochtje gemaakt met een thai-bokser, lekkere vis gegeten welke alleen voorkomt in het meer en nergens anders.
Om half zeven het bedje uit, want we moeten de bus halen terug naar Irkutsk. Er gaan er maar drie per dag en vanavond vertrekt de trein naar Mongolië. Na ruim anderhalf uur in een propvolle, gammele bus komen we aan in de stad. Onze treintickets opgehaald bij een reisbureau drie hoog achter. Voedsel ingeslagen en op naar het station. We delen de coupe met twee Nederlanders, een stel van rond de veertig. Zij maken een heel andere reis dan wij op hetzelfde traject. Alles geregeld en ze betalen de vette hoofdprijs. De rest van de wagon is gevuld met toeristen. Dit is de eerste keer dat we niet tussen de Russen zitten! Maar het eerlijk gezegd best lekker om even Engels te praten met mensen waarmee je ook echt een gesprek aan kunt gaan.

De beproeving: de Russisch-Mongoolse grens. Tante Floor kan niet zo goed tegen wachten, maar ik leer het hier we af....en hoe! Om twaalf uur komen we aan bij de Russische grens, blijkt dat we drie uur blijven stilstaan. Er gebeurd geen fluit. Plotseling gaan we rijden. Jeroen is op dat moment buiten en ik zit in mijn eentje in de coupé. We gaan z'on 5 keer naar voor en naar achter, dat duurt ongeveer een uur. Dan weet Jeroen de trein in te komen en we gaan nog een uur voor en achteruit. En waarvoor? Geen idee. Dan is de paspoort controle en vijf minuten later komen ze de paspoorten innemen. Bagage formulier invullen. Ondertussen een bagagecontrole. Na een half uurtje krijgen we de paspoorten terug en volgt er nog een bagagecontrole. En de toiletten zijn gewoon gesloten ondertussen en de nood is erg hoog. Maar we hebben wel weer veel stempels om diverse formulieren! Op naar de Mongoolse grens. Paspoort controle, gezondheidsverklaring invullen, migratieformulier invullen en nog een bagageformulier (in het Mongools). Stempels, stempels en stempels. Na in totaal elf(!!!) uur wachten zijn wij dan eindelijk in Mongolië! Het wordt donker, maar het landschap is verbluffend mooi en vooral leeg.

In de vroege morgen komen we aan in Ulaan Baatar, de hoofdstad van Mongolië. Een paar medereizigers heeft een reservering gemaakt in een guesthouse en samen met nog drie anderen gaan we daar naar toe. Je raadt het nooit wat we hebben gedaan: wachten. Na 3 uur konden we in onze kamer. Na een korte slaap wilden we lekker gaan douchen: water doet het even niet in de stad. Dan maar stinkend (in de trein geen douche!) de stad verkend en mensen gezocht die met ons een jeeptocht door Mongolië willen doen. Dat is de enige manier om het land in te gaan en te verkennen. We vinden twee Zwitsers en een Duitser die meegaan. Na vijf uur beginnen de leidingen te rommelen en komt er weer water uit de kraan. We gaan een heerlijke douche tegemoet. Vandaag inkopen gedaan voor de tocht voor de komende twee weken. We zullen nauwelijks dorpen dan wel supermarkten tegenkomen. En al helemaal geen pinautomaten! Die hebben ze hier trouwens niet. We konden met de creditcard geld krijgen bij een bank. Men betaald hier met Amerikaanse dollars en Mongoolse togros. Maar deze munt is zeer instabiel. Ook de werkloosheid is hoog en de mensen verdienen hier gemiddeld 20$ per maand. Je vind hier veel Nederlandse producten; Philips, Bavaria, groenten uit het Westland. Alles wordt hier geïmporteerd. En toch voelt de stad best goed aan. Relaxed.

Last modified on woensdag, 25 maart 2015 08:22

Ga naar boven