08 - Mongolië | Met de trein naar China

In Ulaan Baatar zijn we op de trein gestapt richting China. We hebben absoluut genoten van Mongolië. De hoofdstad is wel een stad waar je tijdelijk zou kunnen wonen. Een stad vol contrasten, dat wel. Veel zwerfkinderen op de straat, tussen de enorm dure auto's. Veel zooi op straat. Wat vooral opvalt is het ontbreken van een groot deel van de putdeksels. We hebben na 30 dagen Mongolië nu wel zin om verder te gaan. Het wordt tijd voor iets nieuws; we kennen inmiddels ook al veel te veel mensen in Ulaan Baatar (reizigers en Mongolen).

De treinreis ging tot de grens zeer voorspoedig. We deelden de coupe (na wisselen) met een Mongoolse en een Filippijn, die in Nederland wonen en die net in Mongolië waren getrouwd. Leuk om de verhalen te horen en de foto's van de Mongoolse bruiloft te zien. We reizen in de nacht, dus we zien pas de volgende ochtend dat we door de Gobi rijden: een kale, maar wel intrigerende leegte. Bij de grens aangekomen, blijkt er volgens de Mongoolse grenswacht een probleem met ons visum. We zijn 31 dagen in Mongolië. Eén dag de visum termijn overschreden...... shit. Afhankelijk van de telling klopt dit of klopt dit niet. We moeten de trein uit om een en ander te regelen. We zijn niet de enige: een Koreaans gezin heeft het zelfde probleem. De grenswacht is een Nazi van de übereerste orde. Hij is onvermurwbaar en legt ons een boete op van 266!! dollar. Paspoorten zijn ingenomen, de trein gaat al bijna weer verder en zoveel geld hebben we niet bij ons. Verlagen van de boete is niet aan de orde. De vier banken in dit grensstadje zijn of gesloten of accepteren onze creditcard niet. Wat moeten we doen? Het stel waarmee we de coupe deelden, leent ons 150 euro. Hiermee verkrijgen we genoeg om met veel tegenzin de boete te betalen. Dan moeten er nog veel duistere administratieve handelingen worden verricht. De grens kakkerlak neemt zo z'n tijd dan we de trein missen. Met het Koreaanse gezin blijven we achter op een leeg station.

Maar we moeten naar China. We moeten in de grensplaats Erlian onze trein hebben naar onze bestemming Hohhot. We hebben nog maar twee uur. De Koreanen moeten daar ook naar toe. We besluiten om samen te blijven. We charteren samen een jeep om ons de grens over te brengen. Je mag niet te voet de grens over. De grens aan de Mongoolse zijde is niets meer dan veel prikkeldraad in een stoffige omgeving, zonder asfalt en zonder gebouwen. Het is een enorme drukte. Onze 1e chauffeur is plotsklaps verdwenen (we hadden nog niets betaald). We hebben nog maar een uur. Na veel moeite vinden we een nieuwe
chauffeur. Met wat via via connecties lukt het ons om met voorrang Mongolië uit te komen. Dan komen we bij de grens met China. Wat een verschil met het ontwikkelingsland Mongolië. Asfalt, nieuwe nette gebouwen, computers, airco en staats propaganda. We zijn blij, maar wat een rij. Ook hier lukt het ons om met voorrang door de paspoortcontrole te komen. We hebben nog maar 15 minuten. We racen met de auto naar het station. We hebben vouchers die we moeten omwisselen voor treinkaartjes, maar het is al te laat. Als een idioot naar het loket om voor elkaar te krijgen dat we binnen 5 minuten 2 kaartjes naar Hohhot krijgen (een rit van 9 uur voor maar 3,5 euro per kaartje). Wie zeg dat het moeilijk is. We halen op het nippertje de trein en blijken in de laagste klasse te 'zitten' (hardseat). Volledig afgeladen, maar het maakt ons allemaal niets uit. We negeren alle blikken en vinden een plaatsje op de grond in de tussenruimte. We zijn kapot, maar op dit moment zeer blij dat we het 'achterlijke' Mongolië uit zijn. De treinreis is niet zo oncomfortabel als we dachten. We zijn een bezienswaardigheid, maar iedereen is vriendelijk en veel willen ons helpen, eten met ons delen of hun schaarse Engels oefenen. We komen om 22.00 uur aan in Hohhot (6 uur later dan Nederland). Het Koreaanse gezin brengt ons naar een goedkoop hotel (5 dollar per nacht voor een kamer). We zijn ze veel dank verschuldigd. We zijn blij dat we in China zijn.

Hohhot
Deze stad is de hoofdstad van de provincie Inner Mongolië. Een voor Chinese begrippen kleine stad: zo ongeveer 3 miljoen inwoners. Een enorme Chinese drukte, veel vreemde tekens, extreem veel nieuwe gebouwen, banken, kantoren, fietsen, maar bovenal vel winkels. We huren een fiets, eten veel voor weinig (een verademing na Mongolië), ontmoeten Chinezen die ons de stad laten zien. We zien bijzondere oude Chinese wijken, maar ook extreem grote nieuwe gebieden. De Chinezen pakken alles extreem aan: geld speelt hier duidelijk geen rol. We worden rondgeleid door Chinezen, we bevinden ons in een Chinese woning, we zien een extreem groot water en licht spektakel, afgesloten door ons eerste Chinese vuurwerk. We weten niet wat ons verder te wachten staat, of dat deze stad representatief is voor de rest van China. Indien dan wel zo is, dan moeten we ons in Europa ernstig zorgen gaan maken. De mensen zijn wel niet vrij en ze zijn ook behoorlijk geïndoctrineerd door de overheid, maar ze zijn wel zeer slim, gedisciplineerd en vooral gemotiveerd. Volgens onze 'gids' zijn alle gebouwen die we zien van de laatste 5 jaar.

Last modified on woensdag, 25 maart 2015 08:29

Ga naar boven