09 - China | Woestijnen en Chinezen

Vanaf Hohhot namen we de trein naar de stad Zhongwei in de provincie Ningxia. We hadden deze keer zogenaamde hard-sleeper plaatsen genomen, omdat het een rit zou worden van 12 uur. Het station van Hohhot en het 'boarden' van de trein was al een belevenis. In het station werd de massa verdeeld over een tweetal wachtkamers. Jouw wachtruimte is afhankelijk van het treinnummer. In de wachtruimte moet je plaatsnemen in een rij, welke ook weer afhankelijk is van het treinnummer.. De rij wordt zeer strikt gehandhaafd; dit hadden we al eerder meegemaakt. Volgens ons zijn ze hier in China bezig met een zeer uitgebreide heropvoedingscampagne. De zogenaamde hard-sleeper klasse, is niet zo hard als de naam voordoet. Echt comfortabel is het alleen niet. Je hebt in een wagon een groot aantal bedden die 3-hoog zijn gestapeld.. Het is wel een gezellig sfeertje. Het onderste bed is om op te zitten. Maar voor wat comfort ga je maar op je eigen bed liggen, waar je dus in slaap valt. In de trein is standaard heet water beschikbaar. Met name gebruikt voor thee en de continue stroom instant noodles pakketten.

Zhongwei
Deze vrij kleine stad, met ook weer extreem veel nieuwbouw projecten ligt op de plek, waar de zandduinen van de woestijn het water van de Gele Rivier raken. Met een taxi maken we een rit door het gebied. Ze zijn hier in de omgeving met grote projecten bezig om het zand te bedwingen. Zeer veel irrigatie kanalen, aanplantingen en stromatten. Het heeft zo te zien wel succes. Tussen de duinen ook grote stukken Chinese Muur in de 'originele' staat. Dat wil zeggen als ruïne, maar daarom extra indrukwekkend. En beter nog, we zijn de enige toeristen. Van de plek waar de duinen het water raken, hebben de Chinezen een vermaak oort gemaakt. Het is bijzonder grappig om te zien hoe Chinees toerisme werkt en hoe Chinezen toeriste spelen. De vlaggetjes zijn overal, net als de paraplu's en de rondleidingen.

Donhuang
Vanuit Zhongwei nemen we de trein naar Liuyuan, waar een gedeelde taxi nemen naar Donhuang in de provincie Gansu. De treinreis is vermoeiend. We zitten 17 uur in de trein, waar we dit keer de zogenaamde hardseat klasse hebben. Dit is de goedkoopste klasse, zonder bedden en zonder ruimte. Maar nog altijd meer comfortabel dan de hard-sleeper klasse. De contacten met de Chinezen zijn erg grappig. Degenen die Engels 'spreken', willen dat ook in de praktijk brengen. Niet veel rust, wel veel plezier. Ook in deze trein wordt van alles, continue verkocht. Het mooiste was de presentatie van de 'wondersok'. Sokken die onbreekbaar zijn, werd op zeer bijzondere wijze gedemonstreerd. Amazing Discoveries. Mike ontbrak helaas. We reden door een
bijzonder indrukwekkend landschap. De trein reed tussen de zandduinen, die aan weerszijden van de rails lagen. We zagen de eerste hoge bergen van deze reis: 5.500 meter. Voor ons beiden een record. Übervet. Het land is verder leeg en kaal, afgezien van 
de Chinese Muur die we regelmatig vanuit de trein zien. We komen 's nachts met de taxi aan in Donhuang. Deze stad met 180.000 inwoners ligt in een oase midden in de woestijn. Aan de rand van de stad liggen de zeer hoge duinen (200 meter!!), die je vanuit de stad kunt zien liggen. We zitten nu aan de oostzijde van het Turpan Basin, onderdeel van de Taklamakan woestijn. De Gobi (Chinees voor steenwoestijn), ligt ten noorden van ons. Het is hier HEET. Pepers zijn er niets bij. 41 graden in de schaduw hebben we inmiddels gemeten. De temperatuur in de zon, kon de thermometer helaas niet aan (gaat 'maar' tot 50 graden).

Chinezen vinden het noodzakelijk om rond alles wat de moeite van het bezoeken waard is, een hek te plaatsen en extreme toegangsprijzen te vragen. Voor de zandduinen durven ze het aan om 8 euro entree te vragen. Dat geeft je enkel de mogelijkheid om in het gebied te zijn, je moet extra betalen om eventueel gebruik te maken van een trap?? de duin op. Wij zijn natuurlijk niet van gisteren en weten ook wel dat je een heel groot hek nodig hebt om de hele woestijn af te sluiten. Met de fiets is een inspectierondje snel gemaakt en al snel ontdekken we het einde van het hek. Hier kunnen we in ieder geval gratis de duinen in. En beter nodig, zonder massa toerisme. Ons principe: natuur is van iedereen en moet dus gratis zijn. Soms moet je daar wat moeite voor doen.

De Chinezen
Chinezen zijn goor en kennen geen hygiëne! Dit is de stelling we nu aandurven. Gaandeweg onze China ervaring zullen we deze stelling al dan niet aanpassen. Chinezen poetsen wel alsof hun leven er van af hangt, maar om de een of andere reden vinden ze het niet nodig om te WC daarbij te betrekken. Roggelen is een verhaal apart. Het daadwerkelijke spugen is het probleem niet, maar het afschuwelijke geluid van de uit het diepste van de keel komende roggel, is wel zo ongelooflijk onsmakelijk. Ze doen het allemaal! Gadverdamme. Vooral 's ochtends onder je hotelkamer is het iets wat je niet wilt horen. De recreërende Chinees is makkelijk te vermaken en houdt van de massa en wil daar graag grof voor betalen. Er wordt een hek om iets moois geplaatst en en massa gaan de Chinezen de bezienswaardigheid bekijken. Er is nagenoeg niemand die er van afwijkt. In iedere stad die we tot dusver hebben we gezien, is er een plein of een park, waar iedereen 's avond naar toe gaat ten vermaak. Het lijkt alsof de Chinezen zeer snel tevreden zijn. Het is wel aandoenlijk om te zien. De individuele Chinese toerist kennen ze nog niet. 

Last modified on woensdag, 25 maart 2015 08:32

Ga naar boven