4.24 - China | De Zechawa Vallei in Jiuzhaigou

Vroeg in de ochtend zitten we aan de ontbijttafel om snel weer in de benen te gaan. Dit keer lopen we van Shuzheng Stockade langs de laatste meren in de Shuzheng Vallei. Op dit vroege uur, zo halverwege de vallei, is er nog niemand en is het volmaakt stil. Na een paar uur in alle rust te hebben genoten van het aantrekkelijke landschap, stappen we weer op de bus. Dit keer rijden we naar het uiteinde van de Zechawa Vallei, waar in het uiterste zuidoosten van Jiuzhaigou, het hoogste, diepste en grootste meer ligt. Chang Hai (Long Lake), ligt op 3.150 meter hoogte, is 7,5 kilometer lang en heeft een diepte van 103 meter. De hoge bergen met de steile hellingen gaan verborgen achter een mystieke witte deken die laag boven het dal hangt. Het water van het meer is als een spiegel zo vlak. Helaas is het hier verre van stil en uitgestorven, waardoor het plaatje in werkelijkheid niet het juweel is wat je zou verwachten. Het is inmiddels 10.00 uur is en dat betekent prime-time voor het toerisme in dit pretpark. Honderden schreeuwende Chinezen duwen en trekken om de 'mooiste' geposeerde foto te kunnen maken aan de waterkant. Een typisch gevalletje van jammer de bammer. Daarop besluiten we om door de Shuzheng Vallei terug naar beneden te lopen. Dit leidt helaas niet tot het gewenst effect, want we blijken het enige deel van het park te hebben bereikt waar de Chinezen massaal aan het wandelen slaan. Het resultaat daarvan is een file van dolenthousiaste Chinezen, die met bijbehorend duw- en trekwerk, langs een keten van azuurblauwe en kristalheldere meren trekken. Toch jammer (voor ons). Gelukkig duurt het maar voor even, want al snel komen we weer uit op de weg. Hier stappen de Chinezen, aangespoord door vlaggetjes en politieagenten, weer op de bus. Door naar de volgende attractie.

IMG_2204 IMG_2132
Chinees toerisme in de praktijk Met hun vlaggetjes maken ze een vrolijke indruk

We hebben de rest van de het 18 kilometer lange wandelpad dus voor ons zelf. Niet zonder reden, want dit pad is weinig aantrekkelijk en ook nog eens levensgevaarlijk. Hele delen zijn bedolven onder steenlawines en grote delen zijn overgroeid of lopen direct langs de weg, waarover tientallen bussen denderen. Van lekker wandelen is dus geen sprake. Tegen ons principe stappen we daarom de weg op en houden de eerste bus aan die langs komt denderen. Voor ons is dit dan weer een attractie, omdat we ons bevinden in de natuurlijke habitat van de Chinese toerist. Verveeld liggen ze in hun stoelen te staren naar de televisie aan de voorzijde van de bus. Niemand kijkt naar buiten. Pas wanneer de gids begint te praten en de groep attendeert op een bijzondere plek die wordt gepasseerd,  kijkt de groep naar buiten om vervolgens weer weg te zakken in ongeïnteresseerde apathie. Hilarisch is het moment dat de gids begint te vertellen over het prachtige meer dat we passeren. Hierop kijkt iedereen naar buiten en gaat er een ‘wow’ geluid door de bus. Bijzonder, want het hele meer is überhaupt niet te zien! 

Midden in het park ligt een groot vermaakcentrum. In een grote hal kan worden gegeten en kunnen souvenirs worden gekocht. Alle 12.000 dagelijkse bezoekers komen daar tegelijk samen om te consumeren. Het voordeel van deze massale lunchpauze is de tijdelijke rust in de rest van het park. Daardoor is het mogelijk om de grote waterval (Nuorilang Falls) in alle rust te kunnen bekijken. Deze indrukwekkende waterval is 20 meter hoog en 320 meter breed. Het is een van de symbolen van China en is vaak te zien op Chinese schilderingen. Het momentum duurt maar even. Als de massa zich weer begint op te dringen, houden wij het voor gezien. Het is in Jiuzhaigou eigenlijk veel te druk om te kunnen genieten van het spectaculaire landschap. Dit vertellen we ook tegen de student uit Hong Kong, die ons bij de uitgang vraagt hoe dit park interessanter kan worden gemaakt voor buitenlandse toeristen. In alle eerlijkheid antwoorden we dat beleving van de natuur voor westerse toeristen anders lijkt dan die voor Chinezen. Voor ons is Jiuzhaigou te veel een pretpark met te veel mensen en te veel bussen, waardoor de beleving van Jiuzhaigou verloren gaat. Om dit te benadrukken, mengt het heldere water uit de Jiuzhaigou-vallei zich buiten de poorten al snel met het afvalwater van de honderden hotels buiten de vallei.

4.23 - China | De Rize Vallei in Jiuzhaigou

De Jiuzhaigou-vallei (letterlijk Negen dorpen vallei) is een natuurreservaat in het noorden van de provincie Sichuan, in China. Het is beroemd om de gekleurde meren en watervallen op verschillende niveaus. Sinds 1992 is het park uitgeroepen tot UNESCO Werelderfgoed. Deze status trekt enorme mensenmassa’s. Daarom staan we om 5.30 uur op, want we willen als eersten in het park zijn dat om 7.00 uur open gaat. De entree kost 310 RMB (iets meer dan € 31) per persoon. Dit absurd hoge bedrag is dan wel inclusief het gebruik van de bussen in het park. Daarvan nemen we er direct één naar het einde van de 18 kilometer lange Rize Gully, in het uiterste zuidwesten van Jiuzhaigou. Vanaf daar lopen we naar beneden.

Doordat we zo vroeg zijn denken we het eerste stuk van de wandeling in alle rust te kunnen doen. Met een beetje geluk zien we vogels en apen. Heel misschien zelfs een panda. Dit is tenslotte het gebied waar ze leven. De geschatte populatie in het park is slechts 17 dieren en ze leven hoog tegen de steile hellingen. Aangezien ze al moeite hebben om elkaar te vinden voor de voortplanting is de kans onwaarschijnlijk dat wij ze vinden. De minieme kans die we hebben wordt met de grond gelijk gemaakt door de Chinese groep die mee naar boven gaat. Stilte is iets waar een Chinees absoluut niet tegen kan. Ze zijn nog niet uitgestapt of er wordt geschreeuwd in het stille ochtendwoud. Wauw, een echo. We hebben het hier niet over kinderen, maar over uitzonderlijk irritante volwassen. Ons plezier wordt direct met de grond gelijk gemaakt. Genieten in een stille, natuurlijke omgeving is niet meer mogelijk. Later horen we dat bijna alle Chinezen dit doen. Ze sporen echt niet die Chinezen!

Gelukkig zijn alle Chinezen lui en doen ze allemaal hetzelfde. In het park rijden 200 bussen over geasfalteerde wegen rond om de bezoekers van ‘attractie’ naar ‘attractie’ te brengen. Bij de ‘attractie’ stappen alle Chinezen uit de bus, ondersteund door de gids met het vlaggetje om per direct geposeerde foto’s te maken. Binnen 5 minuten zijn ze dan weer met bus en al verdwenen. Tenzij er ook nog iets valt te kopen, want dan wordt er massaal geshopt. Ze schaffen de meest kitscherige spullen aan. De ‘attracties’ in het park bestaan uit een groot aantal kristalheldere meren, in de meest spectaculaire kleuren. De kleur wordt veroorzaakt door de grote hoeveelheid mineralen. In de Rize Vallei liggen een 7-tal kristalheldere meren (swan lake, primeval forrest, grass lake, arrow bamboo lake, panda lake, five flower lake, pearl shoal, mirror lake) die worden afgewisseld met spectaculaire watervallen. De grootste daarvan is 28 meter hoog is en 319 meter breed. De vallei wordt omsloten door dicht beboste, steile hellingen waar misschien we ergens een panda zit verscholen. Tussen en langs de meren kun je erg fijn wandelen over speciaal aangelegde wandelpaden. Daar maken de Chinezen gelukkig geen gebruik van. Waarom zou je lopen?

IMG_2101 IMG_2190
Diep in de Rize Vallei leven de panda's Waterval onder Shuzheng Stockade

De Chinese toeristen zien Jiuzhaigou als een pretpark met de meren en watervallen als attracties. Lawaai maken is een wezenlijk onderdeel van de beleving. Allemaal maken ze identieke geposeerde foto’s vanaf exact hetzelfde punt. Alle Chinezen hebben bij thuiskomt precies dezelfde foto’s, maar dan met zich zelf als onderwerp. Het maakt de Chinezen ook niet of er andere mensen bij hen op de foto staan. De foto van de Chinees wordt gekenmerkt door een enorm slechte opname van een poserende Chinees, die met een wit gezicht, ongemakkelijk de camera inkijkt, terwijl de achtergrond wordt gevormd door een halve waterval, maar beter nog: een fontein.

Deze eerste dag hebben we rond de 25 kilometer gelopen vanaf het hoogste deel van Rize Gully naar Shuzheng Stockade. Dit is tevens de eerste lange wandeling van de reis. Doordat het grootste deel van de dag regende, was het overal lekker rustig. We waren een van de enigen op de wandelpaden. We zijn nat en moe en willen in het park overnachten, zodat we de volgende dag weer vroeg kunnen gaan lopen. Officieel is dat niet toegestaan, maar in het zeer toeristische Tibetaanse dorpje, vragen we aan de bediende in een cafeetje een overnachting bij een lokaal gezin. Dit kan voor 50 RMB op basis van halfpension. Als alle overige toeristen zijn verdwenen komt Shuzheng Stockade enigszins authentiek over.

4.22 - China | Met de bus naar Jiuzhaigou

De busreis van Songpan naar Jiuzhaigou kost 26 RMB per persoon en duurt twee uur. We hebben zitplaatsen voorin de bus. Helaas, want de chauffeur toetert voor, in en na elke bocht. Het getoeter doet gewoon pijn aan onze oren. Ten noorden van Songpan passeren we Chuanzhusi: Het vakantieparadijs waar al die honderden touringcars die we door Songpan zagen rijden naar op weg waren. Een lange straat vol uniforme en karakterloze betonnen hotels, gevuld met uniforme Chinezen die op uniforme vakantie zijn. Het klinkt bijna als de Costa del Sol, alleen dan in China en zonder costa. Deze toeristen zijn net als wij gekomen voor de natuurlijke schoonheid van deze in het noorden van Sichuan gelegen regio. Maar niet voordat zij een verplichte stop hebben gemaakt bij het Monument van het Rode Leger dat de omgeving domineert. 

Het landschap is verandert. De terrassen met gewassen tegen de kale hellingen hebben plaatsgemaakt voor dichtbegroeide steile en vooral hoge bergen. Na een pas van 3.000 meter te zijn overgestoken verandert het landschap voor een tweede keer. Steile rotskliffen torenen honderden meters boven ons uit. Daaronder ligt een onafgebroken lint van hotels dat het smalle dal voor een tiental kilometers vult. Welkom in Zhangzhazhen! Dit is de plaats waar iedereen overnacht die een bezoek brengt aan Nationaal Park Jiuzhaigou.

IMG_2098 IMG_2101
Naar de hoogte van deze kliffen blijft het gissen Nationaal Park Jiuzhaigou

We stappen uit de bus en al snel komen er ‘mannetjes’ naar ons toe die ons een taxi en een hotel aanbieden. In een situatie als dit passen we onze beproefde methode toe. Wij willen best gebruik maken van de jouw taxi, maar dan willen we ook graag dat we naar een goedkoop hotel worden gebracht. Er is altijd wel een broer of neef die kamers heeft of die weer iemand kent die kamers heeft. 100 RMB is niet goedkoop. We weten inmiddels dat een kamer nooit meer hoeft te kosten dan 40-60 RMB. Er wordt gebeld en al snel lijkt er wat geregeld te zijn. Voor 10 RMB worden we naar een hotel gebracht waar we een kamer krijgen voor 50 RMB. Het is dan wel een kamer die naar natte hond ruikt. In China is het vaak beter om een kamer te nemen zonder eigen badkamer. Het water loopt vaak niet weg, met een rotte waterlucht tot gevolg.

We zijn van plan om twee dagen in het park te blijven. We denken een overnachting te kunnen regelen in een van de Tibetaanse dorpjes. Daarom gaan we op zoek naar een kleine rugtas. Dat blijkt een stuk moeilijker dan gedacht. Uiteindelijk vinden we er een van bijzonder slechte kwaliteit, die we bijzonder goed in prijs weten te laten dalen. Afdingen voor gevorderden: Gewoon weglopen als je het niet eens bent met de prijs. Ze komen je wel achterna. Dit succes vraagt om lekker eten. Tot nu toe zijn de islamitische restaurants bijzonder prettig: vriendelijk, lekker, eerlijke prijzen en alles met een gemeende lach. We proberen ons geld alleen te besteden op plaatsen waar ze oprecht blij zijn met onze aanwezigheid. We gaan ook niet naar binnen bij restaurants waar ‘mannetjes’ staan. Dat betekent naar onze mening dat er te weinig tijd wordt besteed in de keuken. Dat kan nooit goed zijn voor de kwaliteit van het eten.

10 - China | Langs de randen van de Himalaya

Dunhuang - Golmud - Xining
Vanaf het begin dat we in China zijn, hebben we tot Xining door de woestijn gereisd. Zeer indrukwekkend om de leegte van China te ervaren (waar wonen al die 1,3 miljard Chinezen toch?) in een kaal en woest landschap. In de omgeving van Dunhuang enorme zandduinen en de hoogste temperatuur die we tot nu hebben gehad: 41 graden in de schaduw! Dunhuang is een hele relaxte stad om te verblijven, terrassen genoeg om een koel Chinees biertje te drinken. Gelukkig zijn de biertjes van het volwassen formaat: 680 ml. Vanaf Dunhuang hebben we de bus genomen naar Golmud. Een stad in de provincie Qinghai. Onze rit ging door een bar en kaal landschap. We reden over de Tibetaanse hoogvlakte (Golmud ligt op een hoogte van 2.800 meter). Een troosteloos, maar zeer indrukwekkend deel van de rit ging door een doods zoutgebied. De hele omgeving bar, kaal en wit. Daartussen veel zout gerelateerde industrie en weggerotte dorpjes met weggerotte mensen die werkten in de zoutbende. Echte armoede, alhoewel het ons niet zou verbazen wanneer we dwangarbeiders hebben gezien. De gehele weg wordt vrij gehouden door een leger mannen en vrouwen in oranje hesjes, die met een bezem het zand en gruis van de weg vegen. Ondertussen werd de sfeer in de bus verhoogd door een enorm foute en luidruchtige Thaise remake van Rocky, met veel sex en geweld. En dat terwijl de bus vol zat met kleine kinderen.

Golmud is voor de meeste reizigers enkel een stopplaats om de trip naar Tibet te organiseren. Wij hadden al eerder besloten dat niet te gaan doen, want we hebben geen zin om veel geld te betalen aan de Chineze overheid en om verplicht in een groep te reizen. We hebben Golmud 'noodgedwongen' wat meer verkend. Het is iedere keer weer opvallend dat iedere Chineze plaats die we tot nu hebben bezocht, leuker en relaxter is dan de eerste indruk die je krijgt. Altijd lekker eten, alhoewel we niet altijd weten wat we eten, en altijd vriendelijke mensen en een relaxte sfeer. Alleen de hitte!! Vanaf Golmud reizen we met de nachttrein naar Xining (de hoofdstad van de provincie Qinghai). We vinden ons zelf erg cool dat we zo eenvoudig trein- en buskaartjes bemachtigen. Zelfs zonder hulp van een Chinees. Je moet alleen weten hoe het systeem werkt. Het vinden van goedkope hotels gaat ook zeer voorspoedig net als het afdingen. We hebben onveranderd een eigen kamer in een hotel voor 4-5 euro. Zelfs als de 'echte' prijs het drievoud daarvan is.

Xining - Tongren - Xiahe
Xining was voor ons een stop om te starten met onze bustrip door de bergen richting Chengdu. Met de bus gingen we als eerste richting Tongren en daarna verder naar Xiahe. De wegen zijn hier zo mogelijk nog slechter dan in Mongolië. Over een stukje van 100 km deden we maar liefst 5 1/2 uur. De reis ging door een spectaculair landschap van bergen die steeds hoger werden. Ook wij gingen steeds hoger. In Xiahe zaten we op een hoogte van 3.000 meter. Deze hoogte bleek voor Floor te veel. Ze kreeg een acute aanval van hoogteziekte. Met veel rust ging het gelukkig al snel beter. De omgeving was in ieder geval spectaculair: kale bergen, diepe kloven met ruig water. Xiahe was een echte verrassing. Het is een klein stadje met het grootste en belangrijkste tempelcomplex naast Lhasa in Tibet. Er leven ruim 3.000 monniken. De rest van de ruimte wordt ingenomen door Tibetanen op bedevaart in hun mooiste kleding: jurken en mantels met de felste kleuren. Mooie sprekende gezichten. Wat anders dan de saaie nietszeggende gezichten van de Chinezen. Het stadje kent ook een Tibetaanse wijk, waar het heel fijn struinen is tussen de lemen huizen die tegen de berg zijn aangebouwd. We worden naar binnen gevraagd in het nonnenklooster, waar we een gratis rondleiding krijgen door plekken die normaal voor toeristen zijn gesloten. In Xiahe logeren we in een klein hotel, waar we slapen tussen de monniken. We hebben leuke contacten met de mensen: Het blonde haar van Floor is bijzonder intrigerend voor de mensen, net als ons spelletje yahtzee (ze kennen hier geen dobbelstenen) en de opblaasbare wereldbol! Jeroen zwemt ondertussen met de monniken!

Xiahe - Langmusi
Vanaf Xiahe reizen we met de bus door naar Langmusi. Voor de eerste keer kregen we te maken met het onvermogen van de mensen om een rij te vormen: met 25 man proberen ze het wereldrecord 'aantal mensen per m2' te verbeteren. Door het acteertalent van Floor (ik word geplet en het doet zo'n zeer, help!!), verkrijgen we echter als eerste een kaartje! Met de bus gaan we hoger en hoger. Je voelt je erg klein wanneer je door dit landschap reist. Het landschap is vergelijkbaar met dat van Mongolië, met dat verschil dat hier een aantal punten van het tafellaken hebben opgelift! Langmusi ligt op de grens van de provincies Gansu en Sichuan op een hoogte van 3.300 meter. Dat merk je dus echt: een versnelde ademhaling en minder lucht. Jeroen heeft er minder last van, hij is het gewend om minder lucht te hebben door dat gepaf! Langmusi is een stoffig gat, waar de bevolking bestaat uit Tibetanen, Moslims en toeristen.. De omgeving is wel de moeite waard: we worden omringt door toppen tot 5.500 meter. Maar geen sneeuw en ijs: in dit deel van de wereld begint de sneeuwgrens pas op 6.500 meter. Geen snowboarden voor Jeroen helaas! We hoorden van warmwaterbronnen in de omgeving waar we met een geregelde auto naar toe gingen: een privé(zwavel)bad te midden van de Tibetanen, de hoge bergen en enorme edelweiss.

Langmusi - Songpan - Jiuzhaigou
Met 8 personen, inclusief bagage, in een verrotte minibus gingen we door naar Songpan. De rit van 9,5 uur was afzien, maar het uitzicht op de grote hoeveelheid enorme marmotten, eagles op de telefoonpalen en de gieren vlak langs de weg, maakten erg veel goed. We reden voor een groot deel over een vlakte van ruim 4.000 meter hoogte.. Voor Floor moet het niet nog gekker worden! In Songpan kregen we voor het eerst te maken met het massatoerisme van de Chinezen. Toeringcars racen als volledige asocialen door de smalle straten om hun lading van gecomputeriseerde Chinezen van A naar B te brengen. Het is niet 1 bus, het zijn er honderden in een continue stroom! Dit is niet meer normaal. We hadden besloten om naar het Jiuzhaigou te gaan. Een UNESCO World Heritage Site, maar we begonnen ons een beetje zorgen te maken over de waarschijnlijk extreme drukte.

Jiuzhaigou ligt diep verscholen temidden van de bergen. Het bestaat uit drie kloven met voor een deel loodrechte wanden. Het bevat 108 meren, met de mooiste kleuren, 11.900 Chinese en 100 Westerse toeristen, 200 touringcars, verharde wegen en heel veel grote watervallen. De toegang is extreem prijzig: ruim 30 euro!!! Maar het is het waard, helemaal wanneer je, niet geheel legaal, een overnachting regelt in het park! Dan heb je dus twee dagen in een van de mooiste plekken van de wereld. In 
China zie je in de meeste hotels en restaurants grote afbeeldingen hangen van watervallen, de inspiratie komt hier vandaan! Helaas hebben de Chinezen een ander begrip van stilte en natuur! Ze zien het enkel en alleen als een pretpark: het maakt niet uit of het Disneyland of natuur is. Voor hun maakt het ook niet uit als de watervallen nep zouden zijn. Alles wat in het park aanwezig is, wordt gezien als een toeristische attractie. Zo ook wij dus! Er wordt geschreeuwd en gedaan op de stilste plekjes om 7.00 uur in de ochtend, want stilte is iets bijzonder angstigs voor de Chinees, evenals alleen zijn. Een Chinees is op z'n slechtst, wanneer die alleen op een stille plek is. Een spontane depressie zal het gevolg zijn! In deze omgeving leeft de Panda, maar de kans op een encounter wordt helemaal verwaarloosbaar klein door de Chinees in kwestie! De Chinees is gelukkig een luie en voorspelbare toerist en geen individu! Ze racen met de bus door het park, stappen massaal uit bij de bijzondere plekjes, ondersteunt door vlaggetjes en parapluutjes (wat het geheel een vrolijke indruk geeft), kijken naar de plekjes door hun camera, poseren allemaal en zijn naar 5 minuten weer weg, zonder een rondje te lopen!! De paden tussen de plekjes zijn dus Chinees vrij!! En dat is zo prettig!! Er is sprake van een 100% camera dichtheid! Ondertussen kopen ze alles wat los en vast zit: allemaal lopen ze met malle (nep)Tibetaanse doekjes, cowboy hoeden en de meest waardeloze prullaria! Nee, de Chinese toerist is geen prettig gegeven!!

Jiuzhaigu - Chengdu
Vanaf het park gaan we met de bus door naar Chengdu! De weg die we zouden moeten nemen blijkt afgesloten door een ingestorte berg. Er wordt de bus dus verteld dat iedereen aan de buschauffeur extra geld moet betalen. De Chinezen betalen zonder morren en zonder vragen te stellen. De westerlingen in de bus (4 in totaal), weigeren in eerste instantie te betalen: je gaat toch niet zomaar geld betalen bovenop het al betaalde buskaartje, zonder dat je weet waarom?! De Chinees dus wel, die stelt geen vragen! De weg die we nemen is mooi, maar ook gevaarlijk.. We kruipen over een pas van 4.500 meter, waar we ons record aantal haarspeldbochten voor onze kiezen krijgen. Overal stenen en puinlawines op de weg. Op veel plekken is een deel van de weg ook afgesloten: slik! Wanneer we de pas over zijn, zijn we in een keer in een ander klimaat terechtgekomen: het is hier vochtig en warm. Overal bamboe, subtropische gewassen, grote vlinders, bananen- en palmbomen.. Relaxed!!

Wanneer we aankomen in Chengdu is het nogal een schok! We hebben twee weken doorgebracht in de bergen in de kleine dorpen. We zitten plotseling in een stad met 14 miljoen inwoners. Overal hoogbouw, Chinezen, fietsers, auto's, bussen, maar vooral winkels!! De Chinezen zijn helemaal leip van shoppen! Shopfanaten opgelet: ga naar China! Hier in Chengdu kun je vooral je lol op bij het kopen van kleding (iets wat wij echt moesten doen, want de kleding die we hadden was goor en versleten. We hebben nu dus nieuwe partypakjes!). Je vindt hier alleen maar belachelijk grote kledingwinkels: 12 verdiepingen hoog, en dan 12 naast elkaar.. Alleen maar kleding, kleding en nog eens kleding. Alles kun je hier krijgen voor helemaal niets.. In Nederland kun je geen of amper leuke kleding vinden. Hier het hipste van het hipste (vaak nep, maar wat boeit dat) in 100.000-voud. Een broek voor nog geen 6 euro, een jas voor 8 euro en t-shirts voor 2-3 euro. Dezelfde kwaliteit als thuis! Je wordt hier hebberig, maar we hebben geen ruimte! Emiel: sorry, ik heb afscheid moeten nemen van het rode t-shirt!

China en de Chinezen: vervolg
Typen Chinezen: In China zijn er 3 typen Chinezen te onderscheiden: de stads-chinees, de plattelands-chinees en de oorspronkelijke-bewoner-Chinees (de minderheden, maar dat klinkt zo lullig, want het zijn er altijd nog meer dan de gehele bevolking van Frankrijk).
  • De oorspronkelijke-bewoner-Chinees is de meest relaxte Chinees. Deze mensen leven hun eigen leven, hebben andere meer traditionele gebruiken en hebben over het algemeen echte karakterkoppen. Van wat wij zien, trekken ze zich ook niet echt wat aan van China en de Chinese overheid. Ze zijn meer individueel.
  • De plattelands-Chinees is nog altijd in de meerderheid. 60-70% van de Chinezen is boer. Deze leeft zijn of haar eigen leventje en houdt zich eigenlijk met niet meer bezig dan te zorgen dat het agrarische werk wordt gedaan, tussendoor wordt er gesocialised met de dorpsgenoten, onder het genot van een kopje thee, de eeuwige sigaret en een spelletje kaart of mahjong.
  • De stads-chinees is de marionette van de overheid. Deze Chinees houdt van massa's en stelt geen vragen. Voor de mensen die George Orwells boek '1984' hebben gelezen: een live-versie van dat boek tref je in de Chinese steden! Ze lijken allemaal op elkaar, ze doen hetzelfde, ze eten hetzelfde, ze kopen hetzelfde en ga zo maar door! Deze Chinees staat ook stijf van de propaganda en spreekt geen Engels, maar Chinglisch (de Chinese versie van het Engels = de letterlijke computervertaling van het Chinees).
  • De Chinese afwachtcultuur: Chinezen zijn geen individuele en logische denkers. Wanneer er een situatie plaatsvindt, die duidelijk een logische oplossing nodig heeft, gebeurt er niets. Voorbeeld 1: We reden met de minibus van A naar B. De weg was geblokkeerd door een vastgelopen wegwerkmachine en een hoop zand. Gevolg: Weg geblokkeerd. Oplossing: zand weghalen! Resultaat: de Chinezen keken er naar en deden niets, wij pakten de schoppen op en maakten de weg vrij, zodat we verder konden rijden! Voorbeeld 2: We reden met de bus over een drukke smalle weg. In een dorp was de weg geblokkeerd door een motor die op de weg lag. Een klein ongeluk. Gevolg: Weg geblokkeerd en een enorme file. Oplossing: motor verplaatsen zodat het verkeer weer door kon gaan! Resultaat: de Chinezen keken er naar en deden niets, twee politieauto's reden langs en deden niets. Na 1,5 uur kwam er een heldere agent, die verplaatste de motor. Naar het scheen konden wij niets doen, want als we de motor zouden verplaatsen, zouden wij de schuld krijgen van de beschadigde motor.
  • De geen-vragen-stellen cultuur: In China worden geen vragen gesteld. Dit heeft voor het grootste deel te maken met de waarde die in de Chinees cultuur wordt gehecht aan het voorkomen van gezichtsverlies. Op scholen worden daarom weinig tot geen vragen gesteld, want stel dat de docent het antwoord niet weet, dan lijdt hij dus gezichtsverlies. Je stelt ook geen vragen over de regering, want alles wat de regering doet is goed!



Ga naar boven