Op de camping in Riga worden we wakker met een houten hoofd. We waren niet sterker dan de drank. Deze dag gebruikt om de stad Riga eens rustig te bekijken. Een erg grote verrassing. Zeer aangename relaxte stad met vriendelijke en vooral mooie mensen. Veel Art-Nouveau gebouwen. In de middag wat gedronken in een park in de stad. Getuige van een bruiloft, waar een slot aan de brug werd bevestigd. De sleutel ging vervolgens over de schouder het water in. Voor 'eeuwig' verbonden. De hele brug hing vol met die (gegraveerde) sleutels. Omdat we zo ongegeneerd zaten te kijken en te fotograferen, direct meegedongen in de meegenomen hapjes. Ons valt op dat alles hier zo waanzinnig goedkoop is. Het kost hier echt helemaal niets. We vragen ons echt af hoe alles uit kan. Maar ja, we breken ons hoofd er verder niet over en genieten 's avonds weer van een paar aangename cocktails. We moesten de volgende dag al weer weg. Dus dan nog even genieten van de wondere wereld die Riga heet.

We zijn op weg naar Talinn. De weg voert ons door een bijzonder leeg landschap, met af en toe een blik op de Oostzee. Dit moet echt een super gebied zijn met mooi weer. Verlaten stranden, uitgestrekte bossen, lange verlaten wegen. Echt fantastisch. Helaas treffen we het niet echt met het weer. De hele dag zware regenbuien. Tot overmaat van ramp komen we er aan de grens met Estland pas achter dat we ons, een klein beetje maar, hebben vergist in de koers van de Letse munt. In plaats van de gedachte 165 euro, hadden we er met ons vieren 375 euro in twee dagen doorheen gejast. Nog steeds niet duur. Maar het verklaarde wel een boel. Bijvoorbeeld ons houten hoofd. Op de geplande camping in Talinn aangekomen, rijden we een rondje met open mond: noem je dit een camping en durf je daar echt 28 euro per nacht voor te vragen??!! Het was niets meer dan een 'grasveld' tussen fabrieksgebouwen weggestopt. Volgens de folder met uitzicht op de oude stad en aan zee gelegen. Ja, wanneer je de moeite nam op 200 meter te lopen naar de snelweg die er langs liep.. Wij dus door naar een volgende camping in Talinn.. Was ook niets meer dan een verlopen veld met een overdekt hok, voor 23 euro per nacht..... Dat hok kwam goed van pas, want het regende inmiddels nog harder en we hadden kip.. Onder het nuttigen van de kip, viel binnen 30 minuten het unanieme besluit dat Talinn het niet zou gaan worden.. Talinn.. Het zal allemaal best, maar niet nu. Wij dus de trouwe Nissan weer gestart en op richting Russische grens. Naar Toyla.. Een camping aan de Finse bocht. Van alle gemakken voorzien en nog geen 12 euro.

Inmiddels hebben we 3.200 kilometer op de teller staan. Het gaat de goede kant op. Vandaag besteed aan het verkennen van de omgeving. Het is het grensgebied van Estland en Rusland. Dus interessant. Het leuke is dat we inmiddels andere vogel geluiden horen en dat het niet echt meer donker wordt. We zien zelfs de eerste eland waarschuwings bordjes langs de weg. We zijn echt ver van huis. Het landschap is over het algemeen leeg en leeg. Afgewisseld met erg veel (half) verlaten steden en volledig
verlaten industrie complexen. Aan de kust grote, tot ruïne vervallen villa's en hotels. We denken dat de Sovjet elite hier vroeger zat. Maar na het zelfstandig worden van Estland zijn deze Russen 'vriendelijk' verzocht op te rotten. Later horen we een ander verval, wat waarschijnlijk aanvullend moet zijn. In dit gebied lagen/liggen uraniummijnen (deze hebben we gezien) en ook allemaal fabrieken die met de nucleaire zooi te maken hebben. Het was in de Sovjet tijd een belangrijk nucleair kenniscentrum. 1 dingen weten we wel.. Het was een tering zooi... En het meurde onwijs. Zo'n gore penetrante lucht die op je keel slaat. Later ook hoorden we dat we nog een boel nucleair afval ligt in een bedenkelijke situatie. Hmmmm. Blijft het daarom zo lang licht?

Het grensgebied met Rusland is verder super cool. Bossen, bossen en bossen met daartussen, maar het liefst samen moeras. En muggen. Enorm veel muggen. We hebben er eigenlijk al de hele reis last van, maar het begint nu echt dramatische proporties aan te nemen. Hele wolken van die krengen. Dan maar roken als een ketter, dat houdt ze tenminste nog een beetje op een afstand, maar ook dat maakt allemaal niet uit. We zien vanaf Estland inmiddels voor de eerste keer een Russisch dorpje aan de andere kant van de rivier. Ook kunnen we inmiddels communiceren met de mensen met onze Russische woordenboekjes. We zitten hier duidelijk vlak bij ons doel: Rusland!! Daar gaan we morgen naar toe. Maar eerst nog een fik op het strand. Enorm gezellig. Ook een man ontmoet die heeft meegegeten die in zijn eentje van Nederland naar Moermansk fietste en weer terug. Voor het goede doel nota bene. En dat op je 65ste.

Vandaag gaat het gebeuren. De grens met Rusland bij Varna zal worden overgestoken. Zijn onze papieren op orde, is het gevaarlijk, hoe zit het met de Maffia. Natuurlijk blijkt het allemaal mee te vallen, maar bijzonder is het wel. Eerst moet je buiten Varna naar een aparte omheind gebied. Daar krijg je een label en met die label moet je naar lang wachten naar een loket. Bij dat loket krijg je een groen briefje. En dan mag je doorrijden. Dan rij je naar de daadwerkelijke grens met Rusland. Een bijzonder gebeuren midden in de stad. Het groene briefje lever je in aan de Estse grenswacht. Dan mag je doorrijden naar de eerste controlepost. Je moet je paspoort laten zien aan de volgende Estse grenswacht. Nu rij je weer verder en sta je op een brug. En voor ons begint de echte Russische grens. Bij elkaar 4 keer een controle van onze paspoorten. Diverse papieren worden ingevuld, gecontroleerd en aangeleverd. Het levert de nodige glimlachjes op van de Russische grenswachten. Want wat moet je nu met 4 van die glimmende gezichten in een afgeladen Nissan die er duidelijk niets van begrijpen, maar die ook geen kwaad in de zin hebben. Na veel gedoe en vooral wachten en nog een wachten. De boel op orde. We mogen gaan. Deze overgang kostte ons 2 uur.. Vele malen minder dan we hadden verwacht. En al helemaal niet zo'n hel als je wordt voorgehouden. Het was een bijzonder ervaring dat wel.

01 - Letland | Via Rügen naar Riga

Vrijdagnacht zijn we met onze reisgenoten Martin en Brent vertrokken naar andere oorden. Na eerst nog eens bijzonder goed te hebben gegeten met de mama's en de papa. De auto volgeladen, de nodige diesel bijgevuld, de banden op de juiste spanning gebracht....... en gaan. Het snorren van de motor bracht een fijn gevoel te weeg. Eindelijk na zo lang voorpret en aftellen. Wij direct gecrasht op de achterbank, want het verhuizen en de laatste voorbereidingen waren toch wel erg veel van het goede. Helemaal stuk op weg naar Rügen in Duitsland voor de eerste stop. Martin en Brent leiden de weg. 's Ochtends om een uur of negen aangekomen op de eerste camping. Gelegen aan het strand op het eiland Rügen in de Oostzee bij het plaatsje Binz. De vrouw van de receptie had 10 kilo ongemalen koffiebonen genuttigd of ze was nog ADHDer dan Jeroen. Het bleek dat we een het kamperen waren naast een strand waar naakt toch wel de voornaamste uiting was. Helaas zijn altijd de verkeerde mensen naakt. Wij lekker zonnen, witbiertjes drinken en lekker chillen. Zelfs zwemmen in de Oostzee. Het was namelijk meer dan 30 graden.

De voornaamste reden om naar Rügen te gaan, was het Hotel dat Hitler daar in de jaren dertig had laten aanleggen (Prora). Zowel als werkverschaffingproject als voor de recreatie voor de arbeiders van het Derde Rijk.. Doelstelling was om op jaarbasis 14 miljoen mensen onderdak te bieden in het hotel. Hitler was dus de 'uitvinder' van het massa toerisme. Het neerzetten van het hotel is ze in ieder geval gelukt.. Er is daar een betonnen kolos neergezet van 5 kilometer. De afstand dus van 1 etappe van de avondvierdaagse. Een pleuris eind dus. Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog is het hotel nooit in gebruik genomen. Een deel is na de oorlog opgeblazen door de Russen, maar ze zijn er maar mee gestopt. Het grootste deel is verder in tact, in vervallen toestand weliswaar. Toevallig bleek onze camping er naast te liggen. Dus het uitstapje was zo gemaakt. Ook maar gelijk het gebouw van binnen bezichtigd. Niet volledig legaal, maar goed.

De volgende dag, 29 mei 2005, na een duik in de bijzonder aangename zee (waarom komen er überhaupt nog Duitsers naar het Nederlandse strand?), een warme douche en een aangenaam ontbijt. De auto weer gestart en op naar Polen. Maar eerst nog een uitstapje naar Peenemünde, het gebied waar Nazi Duitsland (Werner von Braun) hun raketcentrum had en waar vandaan de V2 werden gelanceerd richting Engeland. Helaas bleek Peenemünde niets meer te zijn dan een verlopen rondvluchten voor evenzo verlopen toeristen. In de verte wel wat bunkers. Maar deze waren waarschijnlijk Russische overblijfselen van het kernwapenarsenaal dat hier lag opgeslagen. Van Peenemünde door naar Polen. Eerst in Szczenin naar de winkel der winkels (De Tesco) voor het bijvullen van het proviand (bier en vlees). Daarna door naar de geplande stop.. Het grote meer J. Miedwie. Lang doorgereden, helaas niets kunnen vinden, zelfs 
geen acceptabele wildkampeerplek. Bijzonder onvriendelijke mensen op straat. Zelfs weggestuurd van een gevonden camping, omdat we geen surfers waren. Het moet niet gekker worden. Advies: ga je naar Polen, neem dan een surfplank mee of anders een strijkplank. Toen toch maar een detailkaart van Polen gekocht, want de campings waren wel erg dun gezaaid en we waren wel heel erg aan het dwalen. Toen eindelijk om half 10 aangekomen op een camping. Maar muggen. Niet meer normaal hoeveel muggen. In record tijd korte kleding omgewisseld voor lang, ge-deed en een rokerig vuur aangelegd. De schade was echter al enorm. Nou ja, het wordt nog wel erger.

De volgende ochtend, 30 mei 2005, wakker geworden in een zware onweersbui. Eén voordeel: de tent bleek waterdicht. De hele dag in de auto gezeten en door een landschap gereden dat afwisselend bos, bos, bos, moeras, moeras en akkerland was. Weer veel moeite om een kampeerplek te vinden, want veel campings zijn (nog) niet in gebruik. In de stromende regen een plek gevonden op een kampeerveld bij Wygryny in het Pojezierze Mazurskie. Onder de gelukkig aanwezige overkapte toiletunit het eten klaargemaakt. Het leven was weer goed.

We werden wakker (31 mei) in in de kou (ongeveer 15 graden).. Lekker rondgereden met de auto.. Martin en Brent voorin.. Na te hebben vastgezeten en de uitlaat kapot te hebben gereden (we maken nu het geluid van een opgefokte Golf GTI; erg cool volgens de monteur, dus niets aan doen, maar afgesproken dat we een Bluebird rijden en geen Patrol.. Aan het einde van de dag een verlaten camping gevonden, met veel beversporen langs de waterkant (of een kunstzinnige houthakker met tijd te veel). Een fijne constructie gemaakt van zeilen tegen het slechte weer, waarna de zon natuurlijk direct ging schijnen. Inmiddels zitten we op 40 kilometer van de grens met Litouwen. Het aantal gereden kilometers bedraagt inmiddels 2427. Vandaag, 1 juni 2005, zijn we aangekomen in Litouwen. Erg veel Lee Towers op straat en geen touw vast te knopen aan de taal. De mensen hebben Scandinavische trekjes en het mannelijk deel van het reis gezelschap wordt steeds vrolijker. Op een camping bij Tytunenai de tent opgezet. Getracht ons in te schrijven, maar de persoon achter de receptie begreep zelfs ons potje Pictionary niet.. En wilde 20 euro rekenen voor 1 dag. Zonder ook maar een douche gelegenheid wel erg overdreven. De kans dat we dus vertrekken zonder te betalen is dus groot. Het landschap van Litouwen is verbazingwekkend saai. Dat zal ook wel door het weer komen. Maar goed, veel vervallen, ontmantelde fabrieken, veel houten huisjes. Maar de wegen zijn erg goed. Vele malen beter dan in Polen. De mensen zijn ook veel vriendelijker. Helaas is Moskou ver en moeten we constant kilometers maken.. We snakken inmiddels na een dag rust om lekker te chillen. Morgen zullen we aankomen in de hoofdstad van Letland (Riga). Daar zullen we twee dagen blijven.

1.3 - Litouwen | Kruizen en vodka

Het verlaten van de camping in Polen wordt ons belet door een hek dat vannacht op slot is gedaan. De camping is dan wel verlaten, dat betekent niet dat er gratis gebruik van kan worden gemaakt. Als we de beheerder hebben gevonden en hem tevreden hebben gesteld met enige bankbiljetten, is hij zo vriendelijk het hek weer te openen. We kunnen naar Litouwen. Het eerste en het armste van de drie Baltische staten. Tot aan Kaunas rijden we door een licht glooiend en bovenal saai landschap, waarin grauwe vervallen huizen en oude fabrieken staan. Misschien dat voetgangers daarom de snelweg mogen oversteken. Dit kan op plaatsen waar twee verkeersborden staan. Het eerste is driehoekig, met een rode rand en een stip in het midden. Daarnaast staat een driehoekig bord met een poppetje. We denken dat het bord met de stip 'pas op' betekent. Het wordt ons niet duidelijk wie er precies moet opletten. Weg van de snelweg wordt het landschap een stuk interessanter. De huizen zijn van hout en geverfd in vrolijke kleuren. De mensen (Lee Towers) lijken meer op Zweden dan op Polen. Kippen scharrelen op straat en in de moestuinen. Lada's staan geparkeerd voor de huizen. We rijden langs Kryžiu kalnas, de kruisberg bij Šiauliai in het noorden van Litouwen. Het is een bijzonder lijpe verzameling van tienduizenden kruizen in alle soorten en maten. Nieuw, oud, gebroken, netjes geplaatst of zo maar neergekwakt. Het is een indrukwekkende plek, zomaar ergens in de leegte van dit land. In deze leegte zoeken we naar een bord of wegwijzer met het internationale begrip 'camping'. Dat is dus fout. De taal die ze hier spreken is volstrekt onbegrijpelijk en voor een camping gebruiken ze het woord 'poilsiavieté'. Enige gelijkenis kunnen we niet ontdekken. De taal is zo ingewikkeld dat we voor de camping zelfs een spelletje pictionary nodig hebben om duidelijk te maken dat we willen kamperen en dat we zelfs onze tent daarvoor willen gebruiken. Iets wat op een camping toch vrij normaal is.
Houten huizen bepalen het beeld in de dorpen
Een verzameling kan al snel uitlopen tot een chaos
Fit en uitgeslapen kunnen we de lange rit naar Riga maken. Volgens onze berekening is Riga een ongelooflijk goedkope stad, dus het is maar goed dat we zijn uitgeslapen. Er moet namelijk dringend worden geoefend op het drinken van vodka. We zijn tenslotte onderweg naar Rusland. Omdat het toch allemaal zo goedkoop is, proberen we direct de cocktails uit. Lange uren worden korter en de gesprekken met het uur interessanter. Toch? De Estlandse drank blijkt echter sterker dan de Hollandsche reizigers, waardoor we de volgende dag met een soort van heipaal in het hoofd de stad moeten verkennen. De hoofdstad van Letland is gevuld met Art Nouveau gebouwen en genoeg terrassen om het rustig aan te kunnen doen. Zo kunnen we optimaal genieten van het bijzondere natuurschoon dat alle hoeken en gaten van de stad bewoond. Vanaf één van de terrassen bekijken we hoe een vers getrouwd stel een slot, tussen de vele duizenden sloten, aan de reling van de brug bevestigd. De sleutel gaat vervolgens over de schouder het water in. Voor 'eeuwig' verbonden. In het slot zijn de namen en de datum van het huwelijk gegraveerd. Zo komen wij er achter wat de datum van vandaag is en dat we nog genoeg tijd hebben om de trein in Moskou te halen.
Ga naar boven