01 - Letland | Via Rügen naar Riga

Vrijdagnacht zijn we met onze reisgenoten Martin en Brent vertrokken naar andere oorden. Na eerst nog eens bijzonder goed te hebben gegeten met de mama's en de papa. De auto volgeladen, de nodige diesel bijgevuld, de banden op de juiste spanning gebracht....... en gaan. Het snorren van de motor bracht een fijn gevoel te weeg. Eindelijk na zo lang voorpret en aftellen. Wij direct gecrasht op de achterbank, want het verhuizen en de laatste voorbereidingen waren toch wel erg veel van het goede. Helemaal stuk op weg naar Rügen in Duitsland voor de eerste stop. Martin en Brent leiden de weg. 's Ochtends om een uur of negen aangekomen op de eerste camping. Gelegen aan het strand op het eiland Rügen in de Oostzee bij het plaatsje Binz. De vrouw van de receptie had 10 kilo ongemalen koffiebonen genuttigd of ze was nog ADHDer dan Jeroen. Het bleek dat we een het kamperen waren naast een strand waar naakt toch wel de voornaamste uiting was. Helaas zijn altijd de verkeerde mensen naakt. Wij lekker zonnen, witbiertjes drinken en lekker chillen. Zelfs zwemmen in de Oostzee. Het was namelijk meer dan 30 graden.

De voornaamste reden om naar Rügen te gaan, was het Hotel dat Hitler daar in de jaren dertig had laten aanleggen (Prora). Zowel als werkverschaffingproject als voor de recreatie voor de arbeiders van het Derde Rijk.. Doelstelling was om op jaarbasis 14 miljoen mensen onderdak te bieden in het hotel. Hitler was dus de 'uitvinder' van het massa toerisme. Het neerzetten van het hotel is ze in ieder geval gelukt.. Er is daar een betonnen kolos neergezet van 5 kilometer. De afstand dus van 1 etappe van de avondvierdaagse. Een pleuris eind dus. Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog is het hotel nooit in gebruik genomen. Een deel is na de oorlog opgeblazen door de Russen, maar ze zijn er maar mee gestopt. Het grootste deel is verder in tact, in vervallen toestand weliswaar. Toevallig bleek onze camping er naast te liggen. Dus het uitstapje was zo gemaakt. Ook maar gelijk het gebouw van binnen bezichtigd. Niet volledig legaal, maar goed.

De volgende dag, 29 mei 2005, na een duik in de bijzonder aangename zee (waarom komen er überhaupt nog Duitsers naar het Nederlandse strand?), een warme douche en een aangenaam ontbijt. De auto weer gestart en op naar Polen. Maar eerst nog een uitstapje naar Peenemünde, het gebied waar Nazi Duitsland (Werner von Braun) hun raketcentrum had en waar vandaan de V2 werden gelanceerd richting Engeland. Helaas bleek Peenemünde niets meer te zijn dan een verlopen rondvluchten voor evenzo verlopen toeristen. In de verte wel wat bunkers. Maar deze waren waarschijnlijk Russische overblijfselen van het kernwapenarsenaal dat hier lag opgeslagen. Van Peenemünde door naar Polen. Eerst in Szczenin naar de winkel der winkels (De Tesco) voor het bijvullen van het proviand (bier en vlees). Daarna door naar de geplande stop.. Het grote meer J. Miedwie. Lang doorgereden, helaas niets kunnen vinden, zelfs 
geen acceptabele wildkampeerplek. Bijzonder onvriendelijke mensen op straat. Zelfs weggestuurd van een gevonden camping, omdat we geen surfers waren. Het moet niet gekker worden. Advies: ga je naar Polen, neem dan een surfplank mee of anders een strijkplank. Toen toch maar een detailkaart van Polen gekocht, want de campings waren wel erg dun gezaaid en we waren wel heel erg aan het dwalen. Toen eindelijk om half 10 aangekomen op een camping. Maar muggen. Niet meer normaal hoeveel muggen. In record tijd korte kleding omgewisseld voor lang, ge-deed en een rokerig vuur aangelegd. De schade was echter al enorm. Nou ja, het wordt nog wel erger.

De volgende ochtend, 30 mei 2005, wakker geworden in een zware onweersbui. Eén voordeel: de tent bleek waterdicht. De hele dag in de auto gezeten en door een landschap gereden dat afwisselend bos, bos, bos, moeras, moeras en akkerland was. Weer veel moeite om een kampeerplek te vinden, want veel campings zijn (nog) niet in gebruik. In de stromende regen een plek gevonden op een kampeerveld bij Wygryny in het Pojezierze Mazurskie. Onder de gelukkig aanwezige overkapte toiletunit het eten klaargemaakt. Het leven was weer goed.

We werden wakker (31 mei) in in de kou (ongeveer 15 graden).. Lekker rondgereden met de auto.. Martin en Brent voorin.. Na te hebben vastgezeten en de uitlaat kapot te hebben gereden (we maken nu het geluid van een opgefokte Golf GTI; erg cool volgens de monteur, dus niets aan doen, maar afgesproken dat we een Bluebird rijden en geen Patrol.. Aan het einde van de dag een verlaten camping gevonden, met veel beversporen langs de waterkant (of een kunstzinnige houthakker met tijd te veel). Een fijne constructie gemaakt van zeilen tegen het slechte weer, waarna de zon natuurlijk direct ging schijnen. Inmiddels zitten we op 40 kilometer van de grens met Litouwen. Het aantal gereden kilometers bedraagt inmiddels 2427. Vandaag, 1 juni 2005, zijn we aangekomen in Litouwen. Erg veel Lee Towers op straat en geen touw vast te knopen aan de taal. De mensen hebben Scandinavische trekjes en het mannelijk deel van het reis gezelschap wordt steeds vrolijker. Op een camping bij Tytunenai de tent opgezet. Getracht ons in te schrijven, maar de persoon achter de receptie begreep zelfs ons potje Pictionary niet.. En wilde 20 euro rekenen voor 1 dag. Zonder ook maar een douche gelegenheid wel erg overdreven. De kans dat we dus vertrekken zonder te betalen is dus groot. Het landschap van Litouwen is verbazingwekkend saai. Dat zal ook wel door het weer komen. Maar goed, veel vervallen, ontmantelde fabrieken, veel houten huisjes. Maar de wegen zijn erg goed. Vele malen beter dan in Polen. De mensen zijn ook veel vriendelijker. Helaas is Moskou ver en moeten we constant kilometers maken.. We snakken inmiddels na een dag rust om lekker te chillen. Morgen zullen we aankomen in de hoofdstad van Letland (Riga). Daar zullen we twee dagen blijven.

1.3 - Litouwen | Kruizen en vodka

Het verlaten van de camping in Polen wordt ons belet door een hek dat vannacht op slot is gedaan. De camping is dan wel verlaten, dat betekent niet dat er gratis gebruik van kan worden gemaakt. Als we de beheerder hebben gevonden en hem tevreden hebben gesteld met enige bankbiljetten, is hij zo vriendelijk het hek weer te openen. We kunnen naar Litouwen. Het eerste en het armste van de drie Baltische staten. Tot aan Kaunas rijden we door een licht glooiend en bovenal saai landschap, waarin grauwe vervallen huizen en oude fabrieken staan. Misschien dat voetgangers daarom de snelweg mogen oversteken. Dit kan op plaatsen waar twee verkeersborden staan. Het eerste is driehoekig, met een rode rand en een stip in het midden. Daarnaast staat een driehoekig bord met een poppetje. We denken dat het bord met de stip 'pas op' betekent. Het wordt ons niet duidelijk wie er precies moet opletten. Weg van de snelweg wordt het landschap een stuk interessanter. De huizen zijn van hout en geverfd in vrolijke kleuren. De mensen (Lee Towers) lijken meer op Zweden dan op Polen. Kippen scharrelen op straat en in de moestuinen. Lada's staan geparkeerd voor de huizen. We rijden langs Kryžiu kalnas, de kruisberg bij Šiauliai in het noorden van Litouwen. Het is een bijzonder lijpe verzameling van tienduizenden kruizen in alle soorten en maten. Nieuw, oud, gebroken, netjes geplaatst of zo maar neergekwakt. Het is een indrukwekkende plek, zomaar ergens in de leegte van dit land. In deze leegte zoeken we naar een bord of wegwijzer met het internationale begrip 'camping'. Dat is dus fout. De taal die ze hier spreken is volstrekt onbegrijpelijk en voor een camping gebruiken ze het woord 'poilsiavieté'. Enige gelijkenis kunnen we niet ontdekken. De taal is zo ingewikkeld dat we voor de camping zelfs een spelletje pictionary nodig hebben om duidelijk te maken dat we willen kamperen en dat we zelfs onze tent daarvoor willen gebruiken. Iets wat op een camping toch vrij normaal is.
Houten huizen bepalen het beeld in de dorpen
Een verzameling kan al snel uitlopen tot een chaos
Fit en uitgeslapen kunnen we de lange rit naar Riga maken. Volgens onze berekening is Riga een ongelooflijk goedkope stad, dus het is maar goed dat we zijn uitgeslapen. Er moet namelijk dringend worden geoefend op het drinken van vodka. We zijn tenslotte onderweg naar Rusland. Omdat het toch allemaal zo goedkoop is, proberen we direct de cocktails uit. Lange uren worden korter en de gesprekken met het uur interessanter. Toch? De Estlandse drank blijkt echter sterker dan de Hollandsche reizigers, waardoor we de volgende dag met een soort van heipaal in het hoofd de stad moeten verkennen. De hoofdstad van Letland is gevuld met Art Nouveau gebouwen en genoeg terrassen om het rustig aan te kunnen doen. Zo kunnen we optimaal genieten van het bijzondere natuurschoon dat alle hoeken en gaten van de stad bewoond. Vanaf één van de terrassen bekijken we hoe een vers getrouwd stel een slot, tussen de vele duizenden sloten, aan de reling van de brug bevestigd. De sleutel gaat vervolgens over de schouder het water in. Voor 'eeuwig' verbonden. In het slot zijn de namen en de datum van het huwelijk gegraveerd. Zo komen wij er achter wat de datum van vandaag is en dat we nog genoeg tijd hebben om de trein in Moskou te halen.
Ga naar boven