Na negen uur treinen komen we aan in Hohhot. Het is de hoofdstad van de autonome regio Binnen-Mongolië en heeft ruim 2 miljoen inwoners. De naam is Mongools voor ‘Blauwe Stad’. De Chinese karakters zijn voor ons volkomen onbegrijpelijk. De Koreaanse familie Lee beveelt ons het ‘Xin Cheng Hotel’ aan. Voor 50 RMB (€ 5) krijgen we een Spartaanse kamer met twee bikkelharde bedden en gedeelde faciliteiten. Het toilet is een gat in de grond en de douche bestaat uit een emmer koud water met een teiltje ernaast. Terwijl wij onze verfrissen, demonstreren de Chinezen dat rochelen en poepen erg goed samengaan. Welkom in China.

Als er iets opvalt aan het straatbeeld van Hohhot zijn het wel de duizenden fietsers die er over brede fietspaden rondrijden. Ook opvallend is het grote aantal banken met kantoren aan de brede boulevards. De Bank of China is prominent aanwezig waardoor het tappen van een voorraad RMB geen enkel probleem vormt. Het huren van een fiets blijkt ook kinderspel te zijn. Voor 6 RMB verkrijgen we twee prachtige tweewielers om de stad mee te verkennen. We rijden in oostelijke richting over brede straten langs het ene nieuwbouwproject naar het andere. Appartementencomplexen worden er als gated communities opgeleverd. We maken kennis met een Chinese vrouw die ons bij haar thuis uitnodigd om een ijsje te eten. Omdat ze Engelse les geeft laat ze de kans niet lopen om haar Engels te oefenen op ons buitenlanders. Haar flat is vooral functioneel. Er staat een grote televisie en aan de kale muren hangen tekeningen van haar dochter. Er is nog geen geld om de kale betonnen vloer te bedekken.

IMG_1284 IMG_1340
Fietsen door de straten van Hohhot De warme zomeravonden zijn om buiten door te brengen


Omdat we nog moeten wennen aan de hoge temperaturen brengen we veel tijd door in de grote parken van de stad. Grote waterpartijen met fonteinen en de schaduw van de grote bomen zorgen voor aangename verkoeling. De Chinezen houden er van om te ontspannen in een gemoedelijke sfeer. In het park wordt gezwommen in de vijvers, er in bootjes gevaren. Er zijn diverse attracties en terrasjes. Vooral dat laatste is erg fijn, want wat is er nou verfrissender dan een Snowdeer of Saibeixing. De pijiu (bier) wordt standaard verkocht in flessen van 0,63 liter dus van dorst zullen we niet omkomen.

We sluiten vriendschap met een groepje jongeren met wie we ’s avonds naar de rand van Hohhot fietsen. Aan de rand van de rivier en naast een reusachtig nieuw overheidsgebouw, komen we terecht op een plein waar een enorme mensenmassa geniet van de grootste fonteinen van China. Op de maat van de muziek en met een lichtshow ondersteunt schiet het water tot 95 meter de lucht in. Naast het plein ligt een park met kronkelende paden die naar het water van de rivier leiden. Deze rivier vormt het decor voor ons allereerste Chinese vuurwerk. En wat voor een vuurwerk. Het spektakel kent alleen maar serieuze pijlen en explosies. Het gaat maar door en door. Niet alleen vandaag, maar elke dag van de zomer. De Chinezen houden er niet van om iets met mate te doen.

08 - Mongolië | Met de trein naar China

In Ulaan Baatar zijn we op de trein gestapt richting China. We hebben absoluut genoten van Mongolië. De hoofdstad is wel een stad waar je tijdelijk zou kunnen wonen. Een stad vol contrasten, dat wel. Veel zwerfkinderen op de straat, tussen de enorm dure auto's. Veel zooi op straat. Wat vooral opvalt is het ontbreken van een groot deel van de putdeksels. We hebben na 30 dagen Mongolië nu wel zin om verder te gaan. Het wordt tijd voor iets nieuws; we kennen inmiddels ook al veel te veel mensen in Ulaan Baatar (reizigers en Mongolen).

De treinreis ging tot de grens zeer voorspoedig. We deelden de coupe (na wisselen) met een Mongoolse en een Filippijn, die in Nederland wonen en die net in Mongolië waren getrouwd. Leuk om de verhalen te horen en de foto's van de Mongoolse bruiloft te zien. We reizen in de nacht, dus we zien pas de volgende ochtend dat we door de Gobi rijden: een kale, maar wel intrigerende leegte. Bij de grens aangekomen, blijkt er volgens de Mongoolse grenswacht een probleem met ons visum. We zijn 31 dagen in Mongolië. Eén dag de visum termijn overschreden...... shit. Afhankelijk van de telling klopt dit of klopt dit niet. We moeten de trein uit om een en ander te regelen. We zijn niet de enige: een Koreaans gezin heeft het zelfde probleem. De grenswacht is een Nazi van de übereerste orde. Hij is onvermurwbaar en legt ons een boete op van 266!! dollar. Paspoorten zijn ingenomen, de trein gaat al bijna weer verder en zoveel geld hebben we niet bij ons. Verlagen van de boete is niet aan de orde. De vier banken in dit grensstadje zijn of gesloten of accepteren onze creditcard niet. Wat moeten we doen? Het stel waarmee we de coupe deelden, leent ons 150 euro. Hiermee verkrijgen we genoeg om met veel tegenzin de boete te betalen. Dan moeten er nog veel duistere administratieve handelingen worden verricht. De grens kakkerlak neemt zo z'n tijd dan we de trein missen. Met het Koreaanse gezin blijven we achter op een leeg station.

Maar we moeten naar China. We moeten in de grensplaats Erlian onze trein hebben naar onze bestemming Hohhot. We hebben nog maar twee uur. De Koreanen moeten daar ook naar toe. We besluiten om samen te blijven. We charteren samen een jeep om ons de grens over te brengen. Je mag niet te voet de grens over. De grens aan de Mongoolse zijde is niets meer dan veel prikkeldraad in een stoffige omgeving, zonder asfalt en zonder gebouwen. Het is een enorme drukte. Onze 1e chauffeur is plotsklaps verdwenen (we hadden nog niets betaald). We hebben nog maar een uur. Na veel moeite vinden we een nieuwe
chauffeur. Met wat via via connecties lukt het ons om met voorrang Mongolië uit te komen. Dan komen we bij de grens met China. Wat een verschil met het ontwikkelingsland Mongolië. Asfalt, nieuwe nette gebouwen, computers, airco en staats propaganda. We zijn blij, maar wat een rij. Ook hier lukt het ons om met voorrang door de paspoortcontrole te komen. We hebben nog maar 15 minuten. We racen met de auto naar het station. We hebben vouchers die we moeten omwisselen voor treinkaartjes, maar het is al te laat. Als een idioot naar het loket om voor elkaar te krijgen dat we binnen 5 minuten 2 kaartjes naar Hohhot krijgen (een rit van 9 uur voor maar 3,5 euro per kaartje). Wie zeg dat het moeilijk is. We halen op het nippertje de trein en blijken in de laagste klasse te 'zitten' (hardseat). Volledig afgeladen, maar het maakt ons allemaal niets uit. We negeren alle blikken en vinden een plaatsje op de grond in de tussenruimte. We zijn kapot, maar op dit moment zeer blij dat we het 'achterlijke' Mongolië uit zijn. De treinreis is niet zo oncomfortabel als we dachten. We zijn een bezienswaardigheid, maar iedereen is vriendelijk en veel willen ons helpen, eten met ons delen of hun schaarse Engels oefenen. We komen om 22.00 uur aan in Hohhot (6 uur later dan Nederland). Het Koreaanse gezin brengt ons naar een goedkoop hotel (5 dollar per nacht voor een kamer). We zijn ze veel dank verschuldigd. We zijn blij dat we in China zijn.

Hohhot
Deze stad is de hoofdstad van de provincie Inner Mongolië. Een voor Chinese begrippen kleine stad: zo ongeveer 3 miljoen inwoners. Een enorme Chinese drukte, veel vreemde tekens, extreem veel nieuwe gebouwen, banken, kantoren, fietsen, maar bovenal vel winkels. We huren een fiets, eten veel voor weinig (een verademing na Mongolië), ontmoeten Chinezen die ons de stad laten zien. We zien bijzondere oude Chinese wijken, maar ook extreem grote nieuwe gebieden. De Chinezen pakken alles extreem aan: geld speelt hier duidelijk geen rol. We worden rondgeleid door Chinezen, we bevinden ons in een Chinese woning, we zien een extreem groot water en licht spektakel, afgesloten door ons eerste Chinese vuurwerk. We weten niet wat ons verder te wachten staat, of dat deze stad representatief is voor de rest van China. Indien dan wel zo is, dan moeten we ons in Europa ernstig zorgen gaan maken. De mensen zijn wel niet vrij en ze zijn ook behoorlijk geïndoctrineerd door de overheid, maar ze zijn wel zeer slim, gedisciplineerd en vooral gemotiveerd. Volgens onze 'gids' zijn alle gebouwen die we zien van de laatste 5 jaar.
Ga naar boven