4.07 - China | Boeddha grotten van Mogoa

Op ongeveer 25 km afstand van het centrum van Dunhuang liggen de Mogao grotten. Voor een retour met de bus door de kale, vlakke steenwoestijn betalen we 20 RMB per persoon. De Moga grotten zijn een 1000-tal boeddhistische tempelgrotten, die tussen de 4e tot en met de 12e eeuw door boeddhistische monniken in het zandsteen zijn uitgehouwen. De grotten bevatten meer dan 1.000 jaar Boeddhistische en wetenschappelijke geschiedenis. Tot de nok zijn ze gevuld met boeddhistische kunst, zoals Boeddhabeelden, sculpturen en muurschilderingen. De grootste Boeddha is 34 meter hoog. In 1900 ontdekte de taoïstische monnik Wang Yuanlu hier de rond 50.000 manuscripten van Dunhuang die monniken in het jaar 1036 ingemetseld hadden om ze voor de aanstormende Mongolen te behoeden. Aan het begin van de 21ste eeuw zijn er nog 492 grotten bewaard gebleven. Maar een klein deel daarvan is toegankelijk voor toeristen.

De Mogoa grotten zijn een enorme toeristische trekpleister. Het is er druk en met een toegangsprijs van 100 RMB is het ook aan de prijzige kant. Het is verplicht om aan een toer mee te doen, waarvoor je als westerling nog eens 20 RMD extra moet betalen. Omdat wij nou eenmaal erg eigenwijs zijn en niet van toertjes houden, doen wij daar natuurlijk niet aan mee. Wij kiezen voor de individuele route, waarbij we opportunistisch aansluiten bij een groepje buitenlandse toeristen wanneer we (stiekem) wat interessants willen horen. Ondanks het massatoerisme is dit een indrukwekkende plek; honderden grotten in een zandstenen klif, waarboven de gieren cirkelen op zoek naar voedsel in de omliggende geheel kale steenwoestijn.

IMG_1569 IMG_1568
25 kilometer door een kale steenwoestijn De 492 grotten zijn uitgehakt in de zandstenen klif

De afgelegen ligging maakt het niet verwonderlijk dat de grotten pas aan het begin van de 20ste eeuw zijn ontdekt door Westerlingen. Helaas konden ze het niet laten om zich toe te eigenen wat niet van hen was. Een orgie van pure diefstal en vandalisme was het resultaat. Complete plafonds en muren vol schilderingen werden uitgehouwen en door de woestijn naar Westerse musea getransporteerd.  Allemaal voor het pronken van te grote ego’s met een niet passend gevoel van superioriteit. Hebzucht is iets vreselijks en naars en de basis van te veel ellende en ander gedoe. Aan de andere kant is het wellicht maar goed dat er een groot deel is geroofd en buiten China bewaard is gebleven. Anders had de de Culturele Revolutie van de jaren zestig en zeventig van de 20ste eeuw misschien wel een einde gemaakt aan Mogao.

09 - China | Woestijnen en Chinezen

Vanaf Hohhot namen we de trein naar de stad Zhongwei in de provincie Ningxia. We hadden deze keer zogenaamde hard-sleeper plaatsen genomen, omdat het een rit zou worden van 12 uur. Het station van Hohhot en het 'boarden' van de trein was al een belevenis. In het station werd de massa verdeeld over een tweetal wachtkamers. Jouw wachtruimte is afhankelijk van het treinnummer. In de wachtruimte moet je plaatsnemen in een rij, welke ook weer afhankelijk is van het treinnummer.. De rij wordt zeer strikt gehandhaafd; dit hadden we al eerder meegemaakt. Volgens ons zijn ze hier in China bezig met een zeer uitgebreide heropvoedingscampagne. De zogenaamde hard-sleeper klasse, is niet zo hard als de naam voordoet. Echt comfortabel is het alleen niet. Je hebt in een wagon een groot aantal bedden die 3-hoog zijn gestapeld.. Het is wel een gezellig sfeertje. Het onderste bed is om op te zitten. Maar voor wat comfort ga je maar op je eigen bed liggen, waar je dus in slaap valt. In de trein is standaard heet water beschikbaar. Met name gebruikt voor thee en de continue stroom instant noodles pakketten.

Zhongwei
Deze vrij kleine stad, met ook weer extreem veel nieuwbouw projecten ligt op de plek, waar de zandduinen van de woestijn het water van de Gele Rivier raken. Met een taxi maken we een rit door het gebied. Ze zijn hier in de omgeving met grote projecten bezig om het zand te bedwingen. Zeer veel irrigatie kanalen, aanplantingen en stromatten. Het heeft zo te zien wel succes. Tussen de duinen ook grote stukken Chinese Muur in de 'originele' staat. Dat wil zeggen als ruïne, maar daarom extra indrukwekkend. En beter nog, we zijn de enige toeristen. Van de plek waar de duinen het water raken, hebben de Chinezen een vermaak oort gemaakt. Het is bijzonder grappig om te zien hoe Chinees toerisme werkt en hoe Chinezen toeriste spelen. De vlaggetjes zijn overal, net als de paraplu's en de rondleidingen.

Donhuang
Vanuit Zhongwei nemen we de trein naar Liuyuan, waar een gedeelde taxi nemen naar Donhuang in de provincie Gansu. De treinreis is vermoeiend. We zitten 17 uur in de trein, waar we dit keer de zogenaamde hardseat klasse hebben. Dit is de goedkoopste klasse, zonder bedden en zonder ruimte. Maar nog altijd meer comfortabel dan de hard-sleeper klasse. De contacten met de Chinezen zijn erg grappig. Degenen die Engels 'spreken', willen dat ook in de praktijk brengen. Niet veel rust, wel veel plezier. Ook in deze trein wordt van alles, continue verkocht. Het mooiste was de presentatie van de 'wondersok'. Sokken die onbreekbaar zijn, werd op zeer bijzondere wijze gedemonstreerd. Amazing Discoveries. Mike ontbrak helaas. We reden door een
bijzonder indrukwekkend landschap. De trein reed tussen de zandduinen, die aan weerszijden van de rails lagen. We zagen de eerste hoge bergen van deze reis: 5.500 meter. Voor ons beiden een record. Übervet. Het land is verder leeg en kaal, afgezien van 
de Chinese Muur die we regelmatig vanuit de trein zien. We komen 's nachts met de taxi aan in Donhuang. Deze stad met 180.000 inwoners ligt in een oase midden in de woestijn. Aan de rand van de stad liggen de zeer hoge duinen (200 meter!!), die je vanuit de stad kunt zien liggen. We zitten nu aan de oostzijde van het Turpan Basin, onderdeel van de Taklamakan woestijn. De Gobi (Chinees voor steenwoestijn), ligt ten noorden van ons. Het is hier HEET. Pepers zijn er niets bij. 41 graden in de schaduw hebben we inmiddels gemeten. De temperatuur in de zon, kon de thermometer helaas niet aan (gaat 'maar' tot 50 graden).

Chinezen vinden het noodzakelijk om rond alles wat de moeite van het bezoeken waard is, een hek te plaatsen en extreme toegangsprijzen te vragen. Voor de zandduinen durven ze het aan om 8 euro entree te vragen. Dat geeft je enkel de mogelijkheid om in het gebied te zijn, je moet extra betalen om eventueel gebruik te maken van een trap?? de duin op. Wij zijn natuurlijk niet van gisteren en weten ook wel dat je een heel groot hek nodig hebt om de hele woestijn af te sluiten. Met de fiets is een inspectierondje snel gemaakt en al snel ontdekken we het einde van het hek. Hier kunnen we in ieder geval gratis de duinen in. En beter nodig, zonder massa toerisme. Ons principe: natuur is van iedereen en moet dus gratis zijn. Soms moet je daar wat moeite voor doen.

De Chinezen
Chinezen zijn goor en kennen geen hygiëne! Dit is de stelling we nu aandurven. Gaandeweg onze China ervaring zullen we deze stelling al dan niet aanpassen. Chinezen poetsen wel alsof hun leven er van af hangt, maar om de een of andere reden vinden ze het niet nodig om te WC daarbij te betrekken. Roggelen is een verhaal apart. Het daadwerkelijke spugen is het probleem niet, maar het afschuwelijke geluid van de uit het diepste van de keel komende roggel, is wel zo ongelooflijk onsmakelijk. Ze doen het allemaal! Gadverdamme. Vooral 's ochtends onder je hotelkamer is het iets wat je niet wilt horen. De recreërende Chinees is makkelijk te vermaken en houdt van de massa en wil daar graag grof voor betalen. Er wordt een hek om iets moois geplaatst en en massa gaan de Chinezen de bezienswaardigheid bekijken. Er is nagenoeg niemand die er van afwijkt. In iedere stad die we tot dusver hebben we gezien, is er een plein of een park, waar iedereen 's avond naar toe gaat ten vermaak. Het lijkt alsof de Chinezen zeer snel tevreden zijn. Het is wel aandoenlijk om te zien. De individuele Chinese toerist kennen ze nog niet. 
Ga naar boven