4.26 - China | Shop till you drop in Chengdu

Chengdu is de hoofdstad van de zuidwestelijke provincie Sichuan. In het uitgestrekte stedelijk gebied wonen bijna 10 miljoen inwoners in een van oriëntatie mogelijkheden verstoken urban jungle vol grauwe hoogbouw en meerbaanssnelwegen. De perfecte stad om ’s avonds laat aan te komen na een slopende busreis van 11 uur. Gelukkig zijn wij getipt over het Mix and Backpackers hostel, waar we ons met een taxi laten afzetten. Het is een oase van rust met een binnenplaats, dakterras en hoekjes om lekker te chillen. Een kamer kost hier 60 RMB (€ 6,-), die we moeten delen met een doortastende rat. Althans, dat is waar we ’s nachts achter komen als we ruw worden gewekt door geritsel en gekraak. In het schijnsel van de zaklamp zien we nog net een groot lijf met een lange staart wegschieten. Dat noopt tot maatregelen. De plastic tas met eten moet minder toegankelijk worden gemaakt. Bij gebrek aan kasten hebben we het briljante plan om de tas met eten met een touw aan de gordijnrail te hangen. We hebben hier echter te maken met een bijzonder acrobatische rat, die zich daardoor niet laat afschrikken. Na een half uur horen we weer geritsel en dit keer zien we de rat met een uitgestrekt lichaam aan het gordijn hangen en met z’n poot in de tas graaien. Respect voor deze rat, maar lekker is dit natuurlijk niet. Pas als we de tas midden in de kamer aan de lamp hangen, keert de rust weder en is ons eten veilig.

IMG_2270 IMG_2318
Winkelstraat in Chengdu In alle hoeken en gaten wordt wel iets verkocht

Ons verblijf in Chengdu staat in het teken van shoppen. We stappen op de bus en stappen uit bij een groot plein met een enorm standbeeld van Mao. Pasgeleden is er een officieel bericht door de Chinese regering naar buiten gebracht dat vermeld dat Mao voor 70 procent goed en voor 30 procent slecht was. Het standbeeld van Mao markeert tevens het kapitalistische centrum van Chengdu. Wat klopt daar niet aan? ‘Shop till you drop’ dat kan hier zonder problemen. Er is belachelijk veel te krijgen, in belachelijk veel reusachtige winkels, die belachelijk vol met kleding liggen. Met een oppervlak van twee voetbalvelden, die twaalf verdiepingen op elkaar zijn gestapeld en dan helemaal afgeladen zijn met kleding. En dit dan niet in één gebouw, nee, er staan tientallen van die reusachtige gebouwen naast elkaar in een eindeloze winkelstraat. Dit gaat echt te ver. Probeer hier maar eens een keuze te maken. Probeer hier maar eens om niet te verdwalen en verdwaasd rond te dralen. De kleding is spotgoedkoop. We kopen t-shirts voor 20 RMB (€ 2,-) per stuk en broeken voor 60 RMB (€ 6,-) per stuk. Nog wel een flinke uitdaging, want de Chinezen hebben een heel ander postuur. Ze hebben bijna geen heupen, vindt dan maar eens een broek die past. Een dunne jas voor 80 RMB (€ 8,-) laten we ook niet liggen. De dikke truien in onze tas kunnen nu wel weg. Die zullen we voorlopig niet meer nodig hebben. Vanaf nu zal het alleen nog maar warmer en vochtiger worden. We worden enorm hebberig van al dit aanbod, maar vol is vol. Het moet nog wel in de rugtas passen. We voelen ons enigszins belazerd door de winkels in Nederland. Hier verkopen ze exact dezelfde spullen voor een fractie van de prijs. De keuze hier is eindeloos, terwijl die in Nederland toch wel erg eenzijdig en beperkt is.

De bus naar Chengdu vertrekt nog niet. De chauffeur wil dat er eerst 20 RMB (€ 2,-) per persoon wordt bijbetaald. Zonder dat er vragen worden gesteld, overhandigen de Chinese passagiers het gevraagde bedrag. De in de bus aanwezige westerse toeristen verwachten toch minimaal een uitleg over deze plotselinge stijging. Waarom hebben we anders al 55 RMB (€ 5,50) voor het kaartje betaald? Blijkbaar is dit heel raar, want we worden door de Chinese passagiers keihard uitgelachen. Maar ja, wie hoort nou eigenlijk wie uit te lachen? Misschien snappen we er inderdaad helemaal geen biet vaan,  maar je overhandigt toch zeker niet zo maar je geld als iemand daar om vraagt? Liever een beetje te kritisch dan simpel en naïef. Een aardverschuiving blijkt de normale weg onbegaanbaar te hebben gemaakt. Daarom moeten we omrijden en een stuk over een tolweg rijden. De hogere kosten worden dan eerlijk verdeeld over de passagiers. Zeg dat dan meteen!

De weg zelf is er een van de indrukwekkende soort. We rijden door een kloof, waarin goed is te zien hoe de Himalaya nog steeds ontstaat. Het Indiase subcontinent drukt zich zelf onder de Aziatische plaat, waarbij een enorme bergketen wordt opgestuwd. Hier diep in zo maar een kloof, zo maar ergens aan de rand van de Himalaya, zien we rotsmassa’s in noordwestelijke richting bijna verticaal omhoog staan. Wat een oerkrachten zijn hier toch aan het werk. De bergen zijn enorm stijl en hoog. Gestaag klimmen we via een recordaantal haarspeldbochten naar boven om een ruim 5.000 meter hoge pas te nemen. Direct langs de slechte weg liggen diepe afgronden en ravijnen. Op de weg ligt puin dat maar van de bergen af blijft komen. Meerdere keren is er een deel van de weg afgezet, omdat een groot rotsblok de rijbaan blokkeert. Grote machines duwen de rotsblokken zo goed en zo kwaad als het kan het ravijn in. Wij rijden vlak langs het randje en zien in de diepte de wrakken liggen van minder gelukkigen. Dit is eigenlijk helemaal niet zo heel erg leuk meer.

IMG_2358 IMG_2364
Chinese wijsheden kennen hun gelijke niet   Het Chinglish is het resultaat van al te letterlijke vertalingen    

Maar ach, ‘what goes up, must go down’. In de eindeloze serie haarspeldbochten moet de bus regelmatig stoppen, om de stinkende en rokende remmen af te koelen met water. Bij iedere stop wordt het warmer. Vochtiger ook. Langzaam maar zeker komen we terecht in een nieuwe klimaatzone. Grote vlinders vliegen te midden van de eerste palmen en bananen. Na de Siberische taiga, de graslanden van Mongolië en de woestijnen, hoogvlakten en gebergten van China, is dit subtropische landschap weer eens wat anders. Het is erg bijzonder om zo langzaam te reizen en het landschap zo geleidelijk te zien veranderen.

In zo maar een dorpje langs de weg naar Chengdu, maken we weer een mooi staaltje China mee. Midden in het dorp is een motor aangereden door een bus. De motor ligt  midden op de weg. Er is zo op het oog geen sprake van schade en ook de motorrijder zelf is in geen velden of wegen te bekennen. Maar ja, de weg is volledig geblokkeerd. Als snel staat er in beide richtingen een enorme file. Vrachtwagens, bussen, auto’s en karren. Alles staat muurvast in dit dorpje, ergens in de subtropische uitlopers van de Himalaya. Voor ons lijkt de oplossing voor deze padstelling niet zo bijster ingewikkeld. Gewoon de motor een stukje op zij en hatsikidee. Waarom gebeurt dit dan niet? Er passeren twee politieauto’s, die ondanks de moeite die ze hebben genomen om zich door de file te wurmen, niet de moeite nemen om het probleem tot een oplossing te brengen. Een derde politiewagen brengt uitkomst. Nadat er foto’s zijn genomen wordt de weg weer vrijgemaakt en kan iedereen zijn of haar weg weer vervolgen. Het dorpje achterlatend in een verstikkende wolk stof en uitlaatgassen. Ons wordt verteld dat het niet zo slim zou zijn om je als niet betrokkene te bemoeien met een situatie als deze. Je zou direct de schud krijgen van het ongeluk, als je het in je hoofd zou halen om de motor te verplaatsen of alleen maar aan te raken. De apathie van de Chinese toeschouwers lijkt dus niet zonder reden. Het lijkt ons wel handig om een trend als deze op de een of andere wijze te doorbreken. Maar ja, wij zijn dan ook wel echte Hollanders. Praktisch tot en met en pro-actief als wat.

11 - China | Stedelijke jungle langs de Yangzi

We kregen ons eerste beeld van het enorm volle, dichtbevolkte China in Chengdu. Daar hebben we in het vorige verslag al over geschreven. In Chengdu verbleven we voor de eerste keer in een Hostel. Veel backbackers in een zeer relaxte omgeving. Ze boden in het hostel ook tours aan over de Yangzi rivier naar de Drie-Kloven-Dam. Nou wilden we deze tocht sowieso al maken. Zij boden deze ook nog eens aan tegen een veel lagere prijs dan dat we in Chongqing (het vertrekpunt van de boten) zouden krijgen. We zijn in principe tegen georganiseerde reizen, maar dit klonk toch wel erg aanlokkelijk. En je zou op een boot zitten, dan zou er toch ook niets fout kunnen gaan. Voor 60 euro per persoon hadden we busvervoer naar Chongqing en een boottocht van 3 dagen. Vanaf Chengdu gingen we, als onderdeel van de georganiseerde trip, met de bus naar Chongqing. We werden netjes opgehaald voor het hotel om 6.30 uur in de ochtend. Tussen de twee steden alleen maar bebouwing. Chongqing was nog gekker: 30 miljoen Chinezen in een geagglomereerde stedelijke omgeving. De stad bestaat alleen maar uit hoogbouw: gemiddeld 30 etages. Indrukwekkend, dat wel, want de stad is ook nog op de bergen langs de rivier gebouwd. We verbleven hier een aantal uurtjes in de hitte van de stad en daarna was het tijd om richting boot te gaan. Voorafgaand daaraan hadden we bij de reisorganisatie vast het vervoer van het eindpunt van de 'cruise' (Yichang) naar Yangshuo (Guilin) geregeld. Dit, omdat ze goedkoper waren dan de de prijzen genoemd in onze reisbijbel (LP).

Chongqing – Yichang – Guilin - Yangshuo
Met de boot maakten we deze toch over de Yangzi rivier. Een indrukwekkende tocht over 660 kilometer, langs het gebied dat wordt beïnvloed door de Drie-Kloven-Dam. De dam in nu al in gebruik en is voor het grootste deel af. Het water van de Yangzi is al aan het stijgen, we varen dus op een stuwmeer. De boot zelf heeft 4 etages en is gevuld met Chinezen en wat westerse toeristen. Wij slapen derde klas (goedkoop) en delen onze hut officieel met 6 Chinezen. In het echt zijn het er echter 9; we slapen dus met 11 personen in een hut bedoeld voor 8. We mogen echter blij zijn dat het een zeer goed afgericht gezin was, dat zeer rustig was en geen sigaretten rookte. Chinezen zijn namelijk kettingrokers en het interesseert ze niets waar ze roken. Het liefst in krappe bedompte ruimte, als slaapkamers, bussen en treincoupes. Wat de rest er van vindt interesseert ze niet.

Om daadwerkelijk van het uitzicht te kunnen genieten, moest er aan boord worden (bij)betaald om op het bovendek te kunnen zitten. Helaas was ons niet verteld dat dit verwacht kon worden. Op het bovendek was het echter zeer prettig toeven. Een lekker biertje met mede-reizigers, terwijl je ondertussen het (totaal versmokte) landschap aan je voorbij zag trekken. Gelukkig zijn op dit schip de Chinezen ook weer zeer voorspelbaar: De gehele dag hangen ze in hun hut TV te kijken. Totdat de intercom meld dat er iets 'bijzonders' is te zien, dan schieten ze naar buiten om massaal geposeerde foto's te maken. Daarna zijn ze net zo snel weer verdwenen. Het dek wordt dus gedurende het grootste deel van de reis bevolkt door Westerse toeristen. De boottocht over de rivier is met name indrukwekkend omdat je niet alleen ziet wat voor een effect de Drie-Kloven-Dam gaat hebben, maar ook wat een effect de dam al heeft. Je ziet enorme betonnen dammen langs de rivier, verlaten stukken stad en wegen en landbouwgrond die in het stijgende (gele) water verdwijnen. Overal borden die de toekomstige hoogte van het water aangeven. Het landschap is niet bijzonder aantrekkelijk, maar vooral indrukwekkend om de Chinese vernietiging in de praktijk te zien. Het varen zelf is ontspannend en het is idioot om het dichtbevolkte China aan je voorbij te zien glijden: overal dezelfde steden met identieke opbouw: flats, flats en nog eens flats.

Onderweg passeren we diverse plekken waar de boot aanmeert om de passagiers de mogelijkheid te geven om de zoveelste tempel te bezoeken en langs alle shops te gaan. Wat houden al die Chinezen van shoppen en wat worden wij gek van al het 'hello'. 'Hello' is hier een merk: hello-bag, hello-food, hello-book, hello-t-shirt, hello-sodemieter op met die troep! We gaan nog een keer iemands nek omdraaien. Het effect is dat we, net als alle andere westerse toeristen aan boord blijven van de boot. Opzouten maar op met de zoveelste kermisattractie. We zitten op de boot om de cruise te maken, niet om al die (herbouwde) tempels en shops te bezoeken. De Chinezen vinden het allemaal perfect: die hebben zoals altijd haast en poseren hun verplichte portie foto's. Tijdens 1 stop van de boot, worden we overgezet in kleinere boten, om de daadwerkelijke 3-kloven te bezoeken. Hier heeft de 3-kloven-dam haar naam vandaan. Ze zijn er echter trots op dat dit hele mooie stukje natuur straks verloren gaat. Ze hebben langs het water ook borden staan, waar op staat dat er een stad met 1.000 jaar geschiedenis wordt afgebroken en dat ze zich verontschuldigen voor het ongemak. Ze zijn hier knetter gek. De mooie natuur beleven de Chinezen in de kleine bootjes ook weer anders: ze maken als een idioot lawaai naar passerende bootjes en spetteren met water naar elkaar. Alsof het een stel kinderen zijn op schoolreisje. Het ergste zijn misschien nog wel de Chinezen aan de oever die, om de kermisattractie compleet te maken, ‘authentieke’ Chinese muziek ten gehore brengen. De Chinese toeristen vinden dit echter het mooiste, zijn 

daar stil en maken daar foto’s van en niet van de unieke natuur. Ergens is er in de evolutie iets fout gegaan hier in China. Komt wellicht door de Chinese muur, die heeft alle ‘positieve’ invloeden buitengehouden. Rare jongens die Chinezen.

De Drie-Kloven-Dam was een absolute tegenvaller. Alles ging hier fout dat fout kon gaan. De voornaamste reden dat we deze tocht deden, was dat we de dam konden bezoeken. De grootste dam in de wereld en zeer controversieel. Volgens critici is het wachten tot de dam breekt en dan zijn de gevolgen niet te overzien. De grootste ramp in de menselijke geschiedenis zal dan het resultaat zijn. Dit omdat het water dan een van de dichtbevolkte streken van China volledig zal vernietigen. De dam is 175 meter hoog, heeft een lengte van 2,5 kilometer en verschaft straks 20 procent van de totale elektriciteit consumptie van China (gelijk aan 20 kerncentrales). ‘Schone’ energie, dat wel! Maar tegen wat een prijs!!?? 
Tegen de beloften in, bleken we pas in het donker bij de dam aan te komen. We moesten bijbetalen (12,50 euro p.p), om de dam te kunnen bezoeken. We zouden dit doen in de tijd dat de boot nodig zou hebben om de sluizen door te komen (5 uur). Vol goede moed gingen we met de dam toer van start.  

Maar wat zijn we hier keihard besodemieterd. We hebben de dam van een afstand 15 minuten mogen bekijken, we zijn een fontein gaan bekijken en als absolute dooddoener konden we een paardenshow gaan bekijken. En men weet onze mening over paarden! De Chinezen vonden het natuurlijk allemaal prachtig. Die dam zal hun hun reet roesten. Tot overmaat van ramp moesten we daarna aan de kade nog eens 2,5 uur wachten totdat de boot eindelijk terug was. We hadden alles makkelijk zelf kunnen doen, maar ons was toch echt verzekerd dat dat toch echt niet zou kunnen. We hebben wel zo’n ongelooflijke scène zitten schoppen met onze verantwoordelijke 'reisleider’ (pleurismuts)! Zonder resultaat natuurlijk, want dan spreken ze in een keer geen Engels meer. Les: ga nooit en te nimmer mee met een Chinese tour en geloof nooit de mooie praatjes! Ze liegen en bedriegen en niet te zuinig ook.
Dit werd nog eens bevestigd door de bus die ons 's nachts van Yichang naar Wuhan zou brengen. We hadden een vrij hoge prijs betaald, omdat ons werd verzekerd dat er ‘s nachts geen bussen naar Wuhan zouden gaan en dat we een luxe touringcar zouden krijgen (niet echt belangrijk overigens). We kwamen A. niet ‘s nachts aan, maar ‘s ochtends vroeg, na een nacht niet te hebben geslapen B. de bus was niet luxe maar een krot met te veel mensen en daar hadden we meer voor moeten betalen dan nodig. Om het geheel nog extra te maken: we zouden in Wuhan worden opgewacht door de een of andere Chinees met onze treinkaartjes naar Guilin. Omdat de bus veel te laat was, was deze Chinees gevlogen. We moesten naar de andere kant van de stad, naar het treinstation om onze treinkaartjes op te halen. Toen bleek dat ons treinstation het station was waar we eerder uit de bus waren gestapt. 2 keer 3 kwartier door deze walgelijk grote industriestad gereden! Wat een kolere mongolen. Bevestiging van de les: doe alles liever zelf, dan is het goedkoper en gaat het tenminste goed. We waren gelukkig niet de enige gedupeerden. In zo’n situatie scheelt het een hoop, wanneer je met meerdere bent.

In Wuhan zijn we op de trein gestapt naar Guilin om daar de bus te pakken naar Yangshuo. Wat was de trein relaxed. We waren zo moe dat we 12 uur hebben geslapen in zachte bedden. Gelukkig waren de Chinezen in de trein wel weer de vriendelijke Chinezen die we zo hadden gemist. We waren al bijna op het punt om China zo snel mogelijk te verlaten, maar we kregen al meer positieve energie. We werden weer helemaal blij toen we aankwamen in Yangshuo. Yangshuo ligt in het zuiden van China in de provincie Guangxi. Hier hangt een hele relaxte sfeer, veel mede reizigers, extreem mooie omgeving tussen de karstbergen met een subtropisch klimaat. Het is erg vochtig heet, maar wat is het fijn om hier te zijn. Helemaal omdat we onze skills van het afdingen nu tot in de perfectie beheersen! We dingen ons hotel af van 35 tot 4 euro (het Chinese toeristen seizoen is voorbij, dus alle hotels staan leeg), we gaan shoppen voor een nieuw hotel, we brengen de prijs van het bier na beneden. We krijgen alles voor minder. Een heerlijk gevoel om het systeem terug te pakken! Het scheelt dat we inmiddels de 'echte'prijzen van alles weten!

Typen Chinezen: vervolg
We kunnen inmiddels een vierde categorie Chinezen duiden: de toerist Chinees.
  • De toerist-Chinees is de laagste van de vier geclassificeerde typen. Deze heeft alle gevoel voor fatsoen verloren. De Chinese toerist is asociaal en de perfecte machine. Hij of zij doet niets zonder tourguide met de befaamde vlaggetjes. Geposeerde foto's zijn het uitgangspunt. Het maakt niet uit hoe de foto wordt genomen, als de geposeerde in kwestie er maar op staat en wanneer de achtergrond maar bijzonder is volgens de gids! Wanneer de Chinees toerist speelt, behoort alles en iedereen, met uitzondering van mede-Chinezen, tot de attractie. We hebben regelmatig te maken met pure aanrandingen, omdat we worden geforceerd op op de foto te worden gezet. Dan moet je vooral Floor hebben! De Chinese toerist is daarnaast extreem lui, heeft altijd haast en houdt voornamelijk van tempels, fonteinen en shops!

10 - China | Langs de randen van de Himalaya

Dunhuang - Golmud - Xining
Vanaf het begin dat we in China zijn, hebben we tot Xining door de woestijn gereisd. Zeer indrukwekkend om de leegte van China te ervaren (waar wonen al die 1,3 miljard Chinezen toch?) in een kaal en woest landschap. In de omgeving van Dunhuang enorme zandduinen en de hoogste temperatuur die we tot nu hebben gehad: 41 graden in de schaduw! Dunhuang is een hele relaxte stad om te verblijven, terrassen genoeg om een koel Chinees biertje te drinken. Gelukkig zijn de biertjes van het volwassen formaat: 680 ml. Vanaf Dunhuang hebben we de bus genomen naar Golmud. Een stad in de provincie Qinghai. Onze rit ging door een bar en kaal landschap. We reden over de Tibetaanse hoogvlakte (Golmud ligt op een hoogte van 2.800 meter). Een troosteloos, maar zeer indrukwekkend deel van de rit ging door een doods zoutgebied. De hele omgeving bar, kaal en wit. Daartussen veel zout gerelateerde industrie en weggerotte dorpjes met weggerotte mensen die werkten in de zoutbende. Echte armoede, alhoewel het ons niet zou verbazen wanneer we dwangarbeiders hebben gezien. De gehele weg wordt vrij gehouden door een leger mannen en vrouwen in oranje hesjes, die met een bezem het zand en gruis van de weg vegen. Ondertussen werd de sfeer in de bus verhoogd door een enorm foute en luidruchtige Thaise remake van Rocky, met veel sex en geweld. En dat terwijl de bus vol zat met kleine kinderen.

Golmud is voor de meeste reizigers enkel een stopplaats om de trip naar Tibet te organiseren. Wij hadden al eerder besloten dat niet te gaan doen, want we hebben geen zin om veel geld te betalen aan de Chineze overheid en om verplicht in een groep te reizen. We hebben Golmud 'noodgedwongen' wat meer verkend. Het is iedere keer weer opvallend dat iedere Chineze plaats die we tot nu hebben bezocht, leuker en relaxter is dan de eerste indruk die je krijgt. Altijd lekker eten, alhoewel we niet altijd weten wat we eten, en altijd vriendelijke mensen en een relaxte sfeer. Alleen de hitte!! Vanaf Golmud reizen we met de nachttrein naar Xining (de hoofdstad van de provincie Qinghai). We vinden ons zelf erg cool dat we zo eenvoudig trein- en buskaartjes bemachtigen. Zelfs zonder hulp van een Chinees. Je moet alleen weten hoe het systeem werkt. Het vinden van goedkope hotels gaat ook zeer voorspoedig net als het afdingen. We hebben onveranderd een eigen kamer in een hotel voor 4-5 euro. Zelfs als de 'echte' prijs het drievoud daarvan is.

Xining - Tongren - Xiahe
Xining was voor ons een stop om te starten met onze bustrip door de bergen richting Chengdu. Met de bus gingen we als eerste richting Tongren en daarna verder naar Xiahe. De wegen zijn hier zo mogelijk nog slechter dan in Mongolië. Over een stukje van 100 km deden we maar liefst 5 1/2 uur. De reis ging door een spectaculair landschap van bergen die steeds hoger werden. Ook wij gingen steeds hoger. In Xiahe zaten we op een hoogte van 3.000 meter. Deze hoogte bleek voor Floor te veel. Ze kreeg een acute aanval van hoogteziekte. Met veel rust ging het gelukkig al snel beter. De omgeving was in ieder geval spectaculair: kale bergen, diepe kloven met ruig water. Xiahe was een echte verrassing. Het is een klein stadje met het grootste en belangrijkste tempelcomplex naast Lhasa in Tibet. Er leven ruim 3.000 monniken. De rest van de ruimte wordt ingenomen door Tibetanen op bedevaart in hun mooiste kleding: jurken en mantels met de felste kleuren. Mooie sprekende gezichten. Wat anders dan de saaie nietszeggende gezichten van de Chinezen. Het stadje kent ook een Tibetaanse wijk, waar het heel fijn struinen is tussen de lemen huizen die tegen de berg zijn aangebouwd. We worden naar binnen gevraagd in het nonnenklooster, waar we een gratis rondleiding krijgen door plekken die normaal voor toeristen zijn gesloten. In Xiahe logeren we in een klein hotel, waar we slapen tussen de monniken. We hebben leuke contacten met de mensen: Het blonde haar van Floor is bijzonder intrigerend voor de mensen, net als ons spelletje yahtzee (ze kennen hier geen dobbelstenen) en de opblaasbare wereldbol! Jeroen zwemt ondertussen met de monniken!

Xiahe - Langmusi
Vanaf Xiahe reizen we met de bus door naar Langmusi. Voor de eerste keer kregen we te maken met het onvermogen van de mensen om een rij te vormen: met 25 man proberen ze het wereldrecord 'aantal mensen per m2' te verbeteren. Door het acteertalent van Floor (ik word geplet en het doet zo'n zeer, help!!), verkrijgen we echter als eerste een kaartje! Met de bus gaan we hoger en hoger. Je voelt je erg klein wanneer je door dit landschap reist. Het landschap is vergelijkbaar met dat van Mongolië, met dat verschil dat hier een aantal punten van het tafellaken hebben opgelift! Langmusi ligt op de grens van de provincies Gansu en Sichuan op een hoogte van 3.300 meter. Dat merk je dus echt: een versnelde ademhaling en minder lucht. Jeroen heeft er minder last van, hij is het gewend om minder lucht te hebben door dat gepaf! Langmusi is een stoffig gat, waar de bevolking bestaat uit Tibetanen, Moslims en toeristen.. De omgeving is wel de moeite waard: we worden omringt door toppen tot 5.500 meter. Maar geen sneeuw en ijs: in dit deel van de wereld begint de sneeuwgrens pas op 6.500 meter. Geen snowboarden voor Jeroen helaas! We hoorden van warmwaterbronnen in de omgeving waar we met een geregelde auto naar toe gingen: een privé(zwavel)bad te midden van de Tibetanen, de hoge bergen en enorme edelweiss.

Langmusi - Songpan - Jiuzhaigou
Met 8 personen, inclusief bagage, in een verrotte minibus gingen we door naar Songpan. De rit van 9,5 uur was afzien, maar het uitzicht op de grote hoeveelheid enorme marmotten, eagles op de telefoonpalen en de gieren vlak langs de weg, maakten erg veel goed. We reden voor een groot deel over een vlakte van ruim 4.000 meter hoogte.. Voor Floor moet het niet nog gekker worden! In Songpan kregen we voor het eerst te maken met het massatoerisme van de Chinezen. Toeringcars racen als volledige asocialen door de smalle straten om hun lading van gecomputeriseerde Chinezen van A naar B te brengen. Het is niet 1 bus, het zijn er honderden in een continue stroom! Dit is niet meer normaal. We hadden besloten om naar het Jiuzhaigou te gaan. Een UNESCO World Heritage Site, maar we begonnen ons een beetje zorgen te maken over de waarschijnlijk extreme drukte.

Jiuzhaigou ligt diep verscholen temidden van de bergen. Het bestaat uit drie kloven met voor een deel loodrechte wanden. Het bevat 108 meren, met de mooiste kleuren, 11.900 Chinese en 100 Westerse toeristen, 200 touringcars, verharde wegen en heel veel grote watervallen. De toegang is extreem prijzig: ruim 30 euro!!! Maar het is het waard, helemaal wanneer je, niet geheel legaal, een overnachting regelt in het park! Dan heb je dus twee dagen in een van de mooiste plekken van de wereld. In 
China zie je in de meeste hotels en restaurants grote afbeeldingen hangen van watervallen, de inspiratie komt hier vandaan! Helaas hebben de Chinezen een ander begrip van stilte en natuur! Ze zien het enkel en alleen als een pretpark: het maakt niet uit of het Disneyland of natuur is. Voor hun maakt het ook niet uit als de watervallen nep zouden zijn. Alles wat in het park aanwezig is, wordt gezien als een toeristische attractie. Zo ook wij dus! Er wordt geschreeuwd en gedaan op de stilste plekjes om 7.00 uur in de ochtend, want stilte is iets bijzonder angstigs voor de Chinees, evenals alleen zijn. Een Chinees is op z'n slechtst, wanneer die alleen op een stille plek is. Een spontane depressie zal het gevolg zijn! In deze omgeving leeft de Panda, maar de kans op een encounter wordt helemaal verwaarloosbaar klein door de Chinees in kwestie! De Chinees is gelukkig een luie en voorspelbare toerist en geen individu! Ze racen met de bus door het park, stappen massaal uit bij de bijzondere plekjes, ondersteunt door vlaggetjes en parapluutjes (wat het geheel een vrolijke indruk geeft), kijken naar de plekjes door hun camera, poseren allemaal en zijn naar 5 minuten weer weg, zonder een rondje te lopen!! De paden tussen de plekjes zijn dus Chinees vrij!! En dat is zo prettig!! Er is sprake van een 100% camera dichtheid! Ondertussen kopen ze alles wat los en vast zit: allemaal lopen ze met malle (nep)Tibetaanse doekjes, cowboy hoeden en de meest waardeloze prullaria! Nee, de Chinese toerist is geen prettig gegeven!!

Jiuzhaigu - Chengdu
Vanaf het park gaan we met de bus door naar Chengdu! De weg die we zouden moeten nemen blijkt afgesloten door een ingestorte berg. Er wordt de bus dus verteld dat iedereen aan de buschauffeur extra geld moet betalen. De Chinezen betalen zonder morren en zonder vragen te stellen. De westerlingen in de bus (4 in totaal), weigeren in eerste instantie te betalen: je gaat toch niet zomaar geld betalen bovenop het al betaalde buskaartje, zonder dat je weet waarom?! De Chinees dus wel, die stelt geen vragen! De weg die we nemen is mooi, maar ook gevaarlijk.. We kruipen over een pas van 4.500 meter, waar we ons record aantal haarspeldbochten voor onze kiezen krijgen. Overal stenen en puinlawines op de weg. Op veel plekken is een deel van de weg ook afgesloten: slik! Wanneer we de pas over zijn, zijn we in een keer in een ander klimaat terechtgekomen: het is hier vochtig en warm. Overal bamboe, subtropische gewassen, grote vlinders, bananen- en palmbomen.. Relaxed!!

Wanneer we aankomen in Chengdu is het nogal een schok! We hebben twee weken doorgebracht in de bergen in de kleine dorpen. We zitten plotseling in een stad met 14 miljoen inwoners. Overal hoogbouw, Chinezen, fietsers, auto's, bussen, maar vooral winkels!! De Chinezen zijn helemaal leip van shoppen! Shopfanaten opgelet: ga naar China! Hier in Chengdu kun je vooral je lol op bij het kopen van kleding (iets wat wij echt moesten doen, want de kleding die we hadden was goor en versleten. We hebben nu dus nieuwe partypakjes!). Je vindt hier alleen maar belachelijk grote kledingwinkels: 12 verdiepingen hoog, en dan 12 naast elkaar.. Alleen maar kleding, kleding en nog eens kleding. Alles kun je hier krijgen voor helemaal niets.. In Nederland kun je geen of amper leuke kleding vinden. Hier het hipste van het hipste (vaak nep, maar wat boeit dat) in 100.000-voud. Een broek voor nog geen 6 euro, een jas voor 8 euro en t-shirts voor 2-3 euro. Dezelfde kwaliteit als thuis! Je wordt hier hebberig, maar we hebben geen ruimte! Emiel: sorry, ik heb afscheid moeten nemen van het rode t-shirt!

China en de Chinezen: vervolg
Typen Chinezen: In China zijn er 3 typen Chinezen te onderscheiden: de stads-chinees, de plattelands-chinees en de oorspronkelijke-bewoner-Chinees (de minderheden, maar dat klinkt zo lullig, want het zijn er altijd nog meer dan de gehele bevolking van Frankrijk).
  • De oorspronkelijke-bewoner-Chinees is de meest relaxte Chinees. Deze mensen leven hun eigen leven, hebben andere meer traditionele gebruiken en hebben over het algemeen echte karakterkoppen. Van wat wij zien, trekken ze zich ook niet echt wat aan van China en de Chinese overheid. Ze zijn meer individueel.
  • De plattelands-Chinees is nog altijd in de meerderheid. 60-70% van de Chinezen is boer. Deze leeft zijn of haar eigen leventje en houdt zich eigenlijk met niet meer bezig dan te zorgen dat het agrarische werk wordt gedaan, tussendoor wordt er gesocialised met de dorpsgenoten, onder het genot van een kopje thee, de eeuwige sigaret en een spelletje kaart of mahjong.
  • De stads-chinees is de marionette van de overheid. Deze Chinees houdt van massa's en stelt geen vragen. Voor de mensen die George Orwells boek '1984' hebben gelezen: een live-versie van dat boek tref je in de Chinese steden! Ze lijken allemaal op elkaar, ze doen hetzelfde, ze eten hetzelfde, ze kopen hetzelfde en ga zo maar door! Deze Chinees staat ook stijf van de propaganda en spreekt geen Engels, maar Chinglisch (de Chinese versie van het Engels = de letterlijke computervertaling van het Chinees).
  • De Chinese afwachtcultuur: Chinezen zijn geen individuele en logische denkers. Wanneer er een situatie plaatsvindt, die duidelijk een logische oplossing nodig heeft, gebeurt er niets. Voorbeeld 1: We reden met de minibus van A naar B. De weg was geblokkeerd door een vastgelopen wegwerkmachine en een hoop zand. Gevolg: Weg geblokkeerd. Oplossing: zand weghalen! Resultaat: de Chinezen keken er naar en deden niets, wij pakten de schoppen op en maakten de weg vrij, zodat we verder konden rijden! Voorbeeld 2: We reden met de bus over een drukke smalle weg. In een dorp was de weg geblokkeerd door een motor die op de weg lag. Een klein ongeluk. Gevolg: Weg geblokkeerd en een enorme file. Oplossing: motor verplaatsen zodat het verkeer weer door kon gaan! Resultaat: de Chinezen keken er naar en deden niets, twee politieauto's reden langs en deden niets. Na 1,5 uur kwam er een heldere agent, die verplaatste de motor. Naar het scheen konden wij niets doen, want als we de motor zouden verplaatsen, zouden wij de schuld krijgen van de beschadigde motor.
  • De geen-vragen-stellen cultuur: In China worden geen vragen gesteld. Dit heeft voor het grootste deel te maken met de waarde die in de Chinees cultuur wordt gehecht aan het voorkomen van gezichtsverlies. Op scholen worden daarom weinig tot geen vragen gesteld, want stel dat de docent het antwoord niet weet, dan lijdt hij dus gezichtsverlies. Je stelt ook geen vragen over de regering, want alles wat de regering doet is goed!



Ga naar boven