13 - Vietnam | Het bijzondere noorden

Inmiddels is het al weer bijna 3 weken geleden dat we een laatste verslag hebben geschreven over onze ervaringen in het verre oosten. Ons laatste verslag hebben we geschreven vanuit Dali (China). Daar hebben we een aantal dagen doorgebracht om te wachten op ons visum voor Vietnam. Aan de afstanden in China zijn we inmiddels gewend geraakt. We moesten 3 dagen wachten op het visum, dus daarom gingen we maar 350 kilometer verderop daar op wachten! Vreemd eigenlijk. Dali was ontspannen, maar het was wel duidelijk dat we inmiddels genoeg hadden van China. Het kon ons allemaal niet heel meer boeien! Terug naar Kunming om een dag later met de bus naar de grens te gaan (Hekou). Kunming is een overvolle, vervuilde stad. Wanneer je op straat loopt, zijn je ledematen zwaar en de ademhaling moeilijk. Ook echt niet meer normaal wat een hoop verkeer en een lawaai. Weg hier, maar eerst een CD met Chinese muziek gekocht, voor de prijs van 1,60 euro. Zoals al eerder gezegd: je wordt hier extreem hebberig, want alles is hier zo verschrikkelijk goedkoop. 'Helaas' leent onze reis zich niet voor veel aankopen!

Vanaf Kunming gingen we met de bus naar de grens. Een nieuwe ervaring, want het was een nachtbus. In China betekent dat een sleeper-bus. Een bus gevuld met bedden (3 rijen, 2 hoog). Een kant bestond uit een zeer smal 2-persoonsbed. Gelukkig reizen wij samen, want je moet er echt niet aan denken om naast een rochelende Chinees te liggen in een bed, waarin persoonlijke ruimte niet bestaat. Om je in deze bus niet onveilig te voelen, moet je niet denken aan mogelijk gevaar. De uitdrukking 'rijden als een Mongool', kennen we al.. Maar je kunt de uitdrukking ook makkelijk aanpassen 'rijden als een Chinees'. Het credo is: eerst doen, dan nadenken! Gelukkig zijn we heelhuids (geradbraakt) aangekomen bij de grens. Inmiddels hadden we een groepje gevormd met 3 mede-reizigers. Bij de grens, in een achteraf straatje, het resterende Chinese geld (Yuan) omgewisseld naar Vietnamese valuta (Dong). De verhouding Euro-Dong is 1 op 20.000. Na ook nog wat dollars te hebben omgewisseld, waren me multi-miljonair met 3,6 miljoen Dong in de pocket! De grens was een makkie, vergeleken met de eerdere grensovergangen die we hadden gehad: de grens bestaat uit een brug over de rivier, die je per voet oversteekt. De grenswachten zijn vriendelijk en behulpzaam en na een uur, gevuld met diverse officiële bezigheden, kwamen we in ons volgende socialistische land: Vietnam.

Vietnam: Sapa
Vanaf de grens was het een half uur naar het bergstadje Sapa. Een voormalig Frans koloniaal rustoord, maar doordat de Fransen er in de jaren 50 zijn uitgeknikkerd, is het er een zeer aangenaam oord. Hier hebben we zes dagen doorgebracht, te midden van de Montagnards (Frans voor bergbewoners), die ons eerst van alles willen verkopen (tassen, sieraden, armbanden, kleden, opium en marihuana), maar later vriendinnen worden! Door het continue gezuig op de opiumbolletjes, zijn ze in de avond echter zo vaag als een knikker. Deze mensen kunnen bijna geen van allen lezen en schrijven, maar ze zijn opvallend taalgevoelig. Ze spreken vloeiend Engels (geleerd van de toeristen), maar daarnaast spreken ze een beetje Duits, Nederland, Frans, Italiaans, Spaans... Ga maar door.. Je zegt ze een keer een zin in het Nederlands voor en daarna weten ze deze zin te onthouden en ook nog eens perfect uit te spreken. Dit moet iets genetisch zijn. In Sapa hebben we veel gewandeld tussen de rijst-terrassen en de de afgelegen dorpen, die alleen per voet zijn te bereiken. Waar vind je dat soort plekken nog? Hier kun je tenminste wandelen in de natuur! Erg bijzonder om op plekken te komen, waar het leven hetzelfde is als een paar honderd jaar geleden! Geen auto's, geen televisie. Alleen de houten huizen op palen met de waterbuffels en de vriendelijke en mooie Montagnards! We wilden vanuit Sapa eigenlijk een 2-daagse tocht op de motor maken, maar een tyfoon 300 kilometer ten zuiden van ons, maakte dit onmogelijk. Twee dagen van extreme regenval, wat de wegen zeer gevaarlijk maakte. Dit vanwege de aardverschuivingen en de grote hoeveelheid water en modder op de weg. In plaats daarvan gingen we met ons tijdelijke reisgroepje, een aantal dagen later met een 4-wheel-drive met chauffeur op weg voor een 7-daagse tocht door het noord-westen van Vietnam. Vanaf Sapa, via Lai Chau, Dien Bien Phu, Son La, zijn we inmiddels aangeland in Hanoi.

Sapa - Hanoi
Je kunt stellen dat rijstterrassen misschien wel het enige door mensen gemaakte cultuurland is, wat het landschap alleen maar aantrekkelijk heeft gemaakt. Onze tocht door het noordwesten van Vietnam, nam ons niet alleen langs dit indrukwekkende landschap, maar ook door het tropisch regenwoud in het grensgebied met Laos. Wat een tocht! Duidelijk
van het toeristenpad, want blanken zijn we op twee na niet tegen gekomen! Zwemmen in de rivier om af te koelen in de tropische hitte van de dag, poolen op krakkemikkige pooltafels op straat (je kunt hierdoor de tafel de schuld geven van je slechte spel), exploderende vallende sterren, regenbogen in de blauwe lucht, grote vlinders, frisse lucht, kakkerlakken op je rug, invasies van mieren op de hotelkamer, 'romantische' klamboes, pijproken met de locals, motorrijden over bochtige wegen, hitte, groener dan groene bomen, enz. enz. Vage dingen: 1. alcoholische dranken in flessen, gevuld met slangen, schorpioenen en zeer vieze insecten. 2. een 'hotel' in een kelder onder een restaurant, waarschijnlijk voor mensen op 'doorreis' naar Laos, maar misschien bewaakt door psychopatische Vietcong soldaten. Dit 'hotel' hebben we maar overgeslagen.

Het gebied waar we doorheen reden, was het gebied waar de Fransen hun nederlaag leden in de jaren 50. Vietnam was namelijk een kolonie van de Fransen en ze wilden deze na 2e wereldoorlog terughebben of behouden ( het hangt er van af hoe je het bekijkt). De Vietnamezen dachten daar toch even anders over. Helaas vonden de Amerikanen het nodig om zich er mee te gaan bemoeien en ze namen het na de nederlaag van de Fransen over. Niet nadat ze serieus hadden nagedacht op een atoombom te flikkeren op Dien Bien Phu om de Fransen te 'helpen'. Krediet voor de Fransen: zij waren daar zeer op tegen. Het is echter wel vaak om te weten dat je in een plaats bent gewent die er bijna niet meer was geweest. Kolere Amerikanen.

7 dagen waren eigenlijk ook weer te kort. We hadden dus besloten om onze auto en chauffeur gedag te zeggen en te blijven hangen in de jungle. Maar net toen we dat hadden besloten, was er een nieuwe tyfoon in Vietnam aangekomen. Dit keer een stuk zuidelijker, maar de regenval en de wind waren er niet minder op.. We besloten dus toch maar door te gaan naar Hanoi. De reis er naar toe was de meest gevaarlijke die we tot nu toe hadden gemaakt. De werking van erosie in de meest extreme zin: overal nieuwe aardverschuivingen en modderstromen, zicht soms nul vanwege de regen, afgesloten wegen en vastgelopen auto's. We waren blij met de 4-wheel drive en onze beheerste chauffeur. Hij bleef cool, dus wij bleven cool (coolheidsfactor was overigens wel verschillend). Aangekomen in Hanoi, bleek hoe hard het eigenlijk wel niet had geregend.. Volledig ondergelopen straten:20 centimeter of meer. De Vietnamezen kon het niet deren, deze reden vrolijk door op hun motoren en scooters. Door de enorme hoeveelheid van deze dingen en de grote hoeveelheid water, was dit de meest indrukwekkende stadsentree die we ooit hebben gehad.

Vietnam en de Vietnamezen
Onze eerste indruk van de Vietnamezen is bijzonder positief. Het is net als China een socialistisch land. Maar buiten de rode vlaggen, de staatsaffiches en de luidsprekers die propaganderen, merk je daar niets van. De Vietnamees is een individu en geen collectief. De Vietnamees lacht veel en is zeer vriendelijk en behulpzaam. Je moet echter wel oppassen voor dubieuze oplicht praktijken. Gelukkig zijn we wijs geworden in China. We hadden bijvoorbeeld een contract opgesteld voor de 4-wheel drive tocht. Je moet hier ook altijd vragen wat iets kost, voor je iets koopt. Dit geeft echter geen garantie dat de uiteindelijke rekening dan ook klopt. Beproefde methode: de rekening en een pen pakken en zelf de prijzen aanpassen en doorstrepen waar je het niet mee eens bent. Werkt tot nu toe iedere keer. Vietnam is verder een goedkoop land om te reizen, maar overnachtingen zijn weer duurder dan in China. Al met al geven we echter niet veel geld uit. We houden het voorlopig dus nog wel even uit!

En verder
We blijven de komende dagen nog even in Hanoi hangen tot de tyfoon is gepasseerd. Daarna gaan we naar de kust: Halong Bay (Cat Ba Island). We hebben al 4 maanden geen zee meer gezien en we hebben beiden nog nooit een tropisch strand gezien, laat staan in een tropische zee gezwommen of onder een kokosboom of palmboom op een wit strand gelegen. We kijken daar erg naar uit. Helemaal omdat je daar op het strand kunt kamperen met je eigen tent. Die hebben we nog steeds bij ons en het wordt weer eens tijd om deze te gebruiken. Na Mongolië heeft onze tent ook meer karakter, net als wij! Qua gezondheid valt er alleen maar op te merken dat alles zonder problemen verloopt. Floor verbrandt af en toe en Jeroen heeft een aantal wratten die verwijderd moeten worden. Dat is eigenlijk het enige waar we last van hebben! Dat zal wel niet zo blijven, aangezien we na Vietnam de jungle van Laos in gaan. Jullie zullen het allemaal wel weer horen!

12 - China | Het Chinese paradijs

Ons laatste verslag hebben we geschreven vanuit Yangshuo in de provincie Guangxi. Omdat het leven hier zo aangenaam was, hebben we hier 9 dagen doorgebracht. Na de voor ons zeer teleurstellend verlopen riviercruise over de Yangzi rivier, waren we wel toe aan wat ontspanning. Dat kon hier perfect! We waren inmiddels wel aangekomen in een door toeristen druk bezocht deel van China. Zowel Chinese als westerse toeristen. Maar dat maakte hier niet uit: je vindt altijd de rustige relaxte plekjes; als je maar goed genoeg zoekt. Yangshuo ligt midden in het karstgebergte, wat bestaat uit losstaande karstbergen. Een mooi en bijzonder gezicht, zoiets hadden we nog nooit gezien. De rivier, het 'aangename' subtropische klimaat, het lekkere eten, het leven op de rivier, het nieuwe fruit, de geuren en de bamboe. Het plaatje was compleet.

In Yangshuo hebben we bijzonder weinig gedaan. We hebben veel gefietst door de omgeving, maar eigenlijk was het daarvoor veel te heet. De thermometer stond constant op 37 graden. Luchtvochtigheid tussen de 70 - 80 procent. Om een koele nacht te hebben, hadden we de airco op 30 graden gezet. De hitte was het gevolg van de tropische storm ten zuiden van ons. Een aparte ervaring die we hadden was het bezoeken van een watergrot. Apart in twee betekenissen. De eerste, omdat er verschillende grotten zijn in de omgeving, die allemaal adverteren de enige te zijn en die ook allemaal dezelfde brochure hanteren. Om niet de dupe te worden van oplichting, is het noodzakelijk dat je zelf de fiets pakt en op zoek gaat naar de juiste. Je ticket koop je pas, wanneer je er bent aangekomen bij de grot! Anders heb je een grote kans dat je (te veel) betaald voor het verkeerde. Ten tweede vanwege de de grot zelf. Je ging met een boot naar binnen, waarbij het dragen van een helm echt geen overbodige luxe was. Daarna ging je ter voet verder tussen de stalagmieten en stalactieten. We hebben 'gezwommen' in een modderbad, wat erg apart en fetisj is. Verderop in de grot kon er gebadderd en gepoedeld worden in schoon water. Een aan te raden ervaring.

De rest van de dagen bestond voor ons met name uit het lezen van boeken aan de waterkant, genieten van het Chinese leven en de erg leuke contacten die we hier hebben opgedaan. We hadden een fijn hotel in een rustig deel van het stadje (een ander hotel dan waar we het in het vorige verslag over hadden), wat voor deze negen dagen toch een beetje een thuis was geworden. In deze omgeving hebben we voor het eerst het China 'uit de boekjes' leren kennen. Mooie Chinezen met rijsthoeden, waterbuffels werkend op het land en badend in het water, kleine vissersbootjes en mooie vrouwtjes die met enorme manden op hun schouders fruit lopen te verkopen! Afdingen is hierbij toch echt de kunst. Floor laat haar skills in de volle omvang zien, wat grote hilariteit teweeg brengt bij die vrouwtjes. We vinden een verlaten strandje, waar wij en de waterbuffels de enige zijn. Stilte is moeilijk te vinden in China, maar als je het eenmaal gevonden hebt, dan ben je heel erg tevreden! Je kunt ook een boottocht maken over de rivier (de Lee River). Dit is echter belachelijk duur en we hadden al gezien, dat dit massatoerisme in haar optima forma is. Je betaald 50 euro voor een tocht van 5 uur om in een colonne van 59 boten (we hebben ze geteld en dit aantal kwam er voorbij in 3 kwartier) 'te genieten' van de rivier en de natuur. We hadden al eerder vermeld dat Chinezen extreem luidruchtig zijn, dus een prettige ervaring zal dat zeker niet zijn geworden. Het vee wordt afgezet aan de kade, om onder leiding van de nooit ontbrekende vlaggetjes een verplichte tocht te maken over een twee kilometer lange markt.. Shoppen, daar zijn ze gek op! In plaats daarvan hadden we met 3 anderen een privé boot geregeld, waarmee we voor 5 euro per persoon, dezelfde route hebben afgelegd. Maar dan 's ochtend vroeg, zonder andere boten tegen te komen! Veel beter!

Met pijn in het hart gingen we echter weer verder. We hadden ons vertrek iedere keer uitgesteld, maar we zijn aan het reizen. In onze filosofie moet je daarom wel in beweging blijven. Er zijn nog zoveel mooie plekjes die we moeten ontdekken! We vertrekken nu op het hoogtepunt en ook hier kennen we inmiddels weer eens veel te veel mensen. Helemaal niet vervelend, maar daardoor wordt de verleiding om te blijven wel groter en rustig een boek lezen is er dan ook niet meer bij. Daarnaast zijn de muggen hier ook een beetje te. Jeroen heeft er op ieder been, arm en voet ongeveer 18. We gaan op weg naar Kunming in de provincie Yunnan. In Kunming regelen we onze visa voor Laos en Vietnam. Zoals het er nu uitziet, gaan we volgende week naar Vietnam, waar we waarschijnlijk een maand zullen doorbrengen in het noorden. Daarna zullen we door gaan naar Laos. Op dit moment zijn we al de trotse bezitters van een visum voor Laos en ligt ons paspoort bij het Vietnamese consulaat. Omdat we geen zin hadden om tijd door te brengen in een grote Chinese stad (ze zijn namelijk allemaal hetzelfde: groot en vervuild), zijn we met de bus door gegaan naar Dali! We zitten nu wel op het toeristenpad, maar voor de komende dagen vinden we dat helemaal niet erg! We zitten nu al bijna 2 maanden in China en we kijken inmiddels al erg uit naar een nieuw avontuur: Vietnam!
China en de Chinezen: Vervolg
Zoals wel duidelijk is geworden uit de vorige verslagen, hebben we niet echt een hoge dunk op van de Chinezen. Dan hebben we het met name over de Han-Chinezen. We zijn duidelijk heel erg anders dan zij. Het zijn in extreme mate kudde dieren, maar er is wel sprake van een paradox. De theorie die we nu willen ontvouwen is de volgende: in Nederland is sociaal zijn de heersende moraal. Een ieder moet sociaal zijn en iets inleveren om een groep (de samenleving, je werk, familie en vrienden) te laten slagen. Asociaal gedrag wordt als iets zeer ernstigs beschouwd. In China werkt het precies andersom: om in deze samenleving te kunnen 'overleven', moet je zo asociaal mogelijk zijn. Niemand houdt hier rekening met elkaar, behalve met zich zelf en zijn of haar familie. Niemand stoort zich hier ook aan. Zolang iedereen alleen maar rekening met zich zelf houdt, houdt het sociale systeem zich zelf in stand. Natuurlijk zijn hier uitzonderingen op, net als in Nederland.
In China wil momenteel iedereen Engels leren. Schrijven en lezen kunnen ze vaak al wel, maar spreken is een ander verhaal. Als het even kan, willen ze oefenen met een buitenlander. Soms is dat geen probleem, maar van houtje touwtje Engels worden wij niet vrolijk. Je begrijpt vaak echt niet waar ze het over hebben. Daarnaast zijn 'echte' gesprekken meestal niet mogelijk. Alles blijft oppervlakkig, je krijgt helaas niet te horen wat je wil horen. Voorbeeld: op dit moment is de officiële lezing van de Chinese overheid dat Mao voor 30 % slecht en voor 70 % goed was. Maar wat houdt dat goed en slecht nou in? Naast het feit dat ze allemaal zo graag Engels willen leren, is er ook nog eens een tekort aan goed geschoold onderwijzend personeel. Iedereen die hier in China aan de slag wil als onderwijzer kan dat. Niet alleen als leraar Engels, maar ook als bijvoorbeeld leraar economie aan de universiteit. Je hoeft daar geen papieren voor te hebben!

Sociale leven
Mochten er mensen zijn die het idee hebben dat we verhalen zijn tot een stel einzelgangers, dan kunnen we hierbij aangeven dat dat in het geheel niet het geval is. Vaak zijn we alleen met de Chinezen geweest, maar soms komen we op plekken, waar we een groot aantal medereizigers ontmoeten. Contacten met de Chinezen verlopen vaak leuk, maar moeizaam. Met medereizigers kun je vaak wel de goede gesprekken en de doorzaknachten hebben. Soms iets te doorzakkerig, met een houten hoofd als gevolg. Het is leuk om mensen te ontmoeten die ook aan het rondreizen zijn, maar dan net allemaal even anders. Samen verwonderen over China en de Chinezen, de Amerikanen en wat is gebeurd in New-Orleans. Het is opvallend dat onze contacten begrensd blijven tot Noordwest-Europeanen, Australiërs, Canadezen en Amerikanen van de oost- en de westkust. We kunnen stellen dat een deel van de mensen die we inmiddels hebben ontmoet, niet zouden hebben misstaan op het kampeerweekend. In de toekomst meer Sarah en Mikes op de Nederlandse party's! Over party's gesproken: In Yangshuo hadden we dankzij de meegebrachte MP3 speler een privé-techno feestje op een dakterras met uitzicht op de bergen! Super cool.

Vakantie in China
Voor de mensen die op vakantie of op reis willen naar China, hebben we een belangrijke tip: ga nooit, maar dan ook nooit mee op een georganiseerde reis. Het is absolute onzin dat China een moeilijk land is om in rond te reizen. Bus- en treinkaartjes zijn altijd makkelijk te krijgen, soms moet je alleen een dag wachten. Koop de kaartjes ook allemaal zelf, want dan weet je zeker dat je niet te veel betaald en je weet ook zeker dat je ze krijgt. In onze ervaring veroorzaakt zelf kopen minder stress en is het nog een stuk leuker ook. Als je op een georganiseerde reis door China gaat, weet je zeker dat je nooit alleen bent en dat je nooit rust hebt. De Chinezen hanteren een moordend tempo en dat tempo wordt geacht door de buitenlanders gevolgd te worden. Ander nadeel van een georganiseerde reis: er is altijd een gids bij. Je zou verwachten dat een gids je zou helpen bij bijvoorbeeld de aanschaf van een geinig souvenirtje. Het tegendeel is waar: je lijkt geholpen te worden, maar je betaald uiteindelijk veel te veel, omdat de gids een zeer riant bedrag aan commissie opstrijkt. Daarnaast wordt je van het volgen van vlaggetjes niet vrolijk. Ook al geeft het het geheel een vrolijke indruk. Stilte is iets uitzonderlijks zeldzaams in China, maar als je de moeite neemt om te zoeken, vind je het zeker. China is ook geen land om van de natuur te genieten. China is voor de cultuur. China is met name interessant. Wij hebben absoluut geen spijt dat we in China zitten en dat we hier al zo lang zijn. Het is super interessant en anders. Neem echter wel de tijd in China: het is nogal groot!

11 - China | Stedelijke jungle langs de Yangzi

We kregen ons eerste beeld van het enorm volle, dichtbevolkte China in Chengdu. Daar hebben we in het vorige verslag al over geschreven. In Chengdu verbleven we voor de eerste keer in een Hostel. Veel backbackers in een zeer relaxte omgeving. Ze boden in het hostel ook tours aan over de Yangzi rivier naar de Drie-Kloven-Dam. Nou wilden we deze tocht sowieso al maken. Zij boden deze ook nog eens aan tegen een veel lagere prijs dan dat we in Chongqing (het vertrekpunt van de boten) zouden krijgen. We zijn in principe tegen georganiseerde reizen, maar dit klonk toch wel erg aanlokkelijk. En je zou op een boot zitten, dan zou er toch ook niets fout kunnen gaan. Voor 60 euro per persoon hadden we busvervoer naar Chongqing en een boottocht van 3 dagen. Vanaf Chengdu gingen we, als onderdeel van de georganiseerde trip, met de bus naar Chongqing. We werden netjes opgehaald voor het hotel om 6.30 uur in de ochtend. Tussen de twee steden alleen maar bebouwing. Chongqing was nog gekker: 30 miljoen Chinezen in een geagglomereerde stedelijke omgeving. De stad bestaat alleen maar uit hoogbouw: gemiddeld 30 etages. Indrukwekkend, dat wel, want de stad is ook nog op de bergen langs de rivier gebouwd. We verbleven hier een aantal uurtjes in de hitte van de stad en daarna was het tijd om richting boot te gaan. Voorafgaand daaraan hadden we bij de reisorganisatie vast het vervoer van het eindpunt van de 'cruise' (Yichang) naar Yangshuo (Guilin) geregeld. Dit, omdat ze goedkoper waren dan de de prijzen genoemd in onze reisbijbel (LP).

Chongqing – Yichang – Guilin - Yangshuo
Met de boot maakten we deze toch over de Yangzi rivier. Een indrukwekkende tocht over 660 kilometer, langs het gebied dat wordt beïnvloed door de Drie-Kloven-Dam. De dam in nu al in gebruik en is voor het grootste deel af. Het water van de Yangzi is al aan het stijgen, we varen dus op een stuwmeer. De boot zelf heeft 4 etages en is gevuld met Chinezen en wat westerse toeristen. Wij slapen derde klas (goedkoop) en delen onze hut officieel met 6 Chinezen. In het echt zijn het er echter 9; we slapen dus met 11 personen in een hut bedoeld voor 8. We mogen echter blij zijn dat het een zeer goed afgericht gezin was, dat zeer rustig was en geen sigaretten rookte. Chinezen zijn namelijk kettingrokers en het interesseert ze niets waar ze roken. Het liefst in krappe bedompte ruimte, als slaapkamers, bussen en treincoupes. Wat de rest er van vindt interesseert ze niet.

Om daadwerkelijk van het uitzicht te kunnen genieten, moest er aan boord worden (bij)betaald om op het bovendek te kunnen zitten. Helaas was ons niet verteld dat dit verwacht kon worden. Op het bovendek was het echter zeer prettig toeven. Een lekker biertje met mede-reizigers, terwijl je ondertussen het (totaal versmokte) landschap aan je voorbij zag trekken. Gelukkig zijn op dit schip de Chinezen ook weer zeer voorspelbaar: De gehele dag hangen ze in hun hut TV te kijken. Totdat de intercom meld dat er iets 'bijzonders' is te zien, dan schieten ze naar buiten om massaal geposeerde foto's te maken. Daarna zijn ze net zo snel weer verdwenen. Het dek wordt dus gedurende het grootste deel van de reis bevolkt door Westerse toeristen. De boottocht over de rivier is met name indrukwekkend omdat je niet alleen ziet wat voor een effect de Drie-Kloven-Dam gaat hebben, maar ook wat een effect de dam al heeft. Je ziet enorme betonnen dammen langs de rivier, verlaten stukken stad en wegen en landbouwgrond die in het stijgende (gele) water verdwijnen. Overal borden die de toekomstige hoogte van het water aangeven. Het landschap is niet bijzonder aantrekkelijk, maar vooral indrukwekkend om de Chinese vernietiging in de praktijk te zien. Het varen zelf is ontspannend en het is idioot om het dichtbevolkte China aan je voorbij te zien glijden: overal dezelfde steden met identieke opbouw: flats, flats en nog eens flats.

Onderweg passeren we diverse plekken waar de boot aanmeert om de passagiers de mogelijkheid te geven om de zoveelste tempel te bezoeken en langs alle shops te gaan. Wat houden al die Chinezen van shoppen en wat worden wij gek van al het 'hello'. 'Hello' is hier een merk: hello-bag, hello-food, hello-book, hello-t-shirt, hello-sodemieter op met die troep! We gaan nog een keer iemands nek omdraaien. Het effect is dat we, net als alle andere westerse toeristen aan boord blijven van de boot. Opzouten maar op met de zoveelste kermisattractie. We zitten op de boot om de cruise te maken, niet om al die (herbouwde) tempels en shops te bezoeken. De Chinezen vinden het allemaal perfect: die hebben zoals altijd haast en poseren hun verplichte portie foto's. Tijdens 1 stop van de boot, worden we overgezet in kleinere boten, om de daadwerkelijke 3-kloven te bezoeken. Hier heeft de 3-kloven-dam haar naam vandaan. Ze zijn er echter trots op dat dit hele mooie stukje natuur straks verloren gaat. Ze hebben langs het water ook borden staan, waar op staat dat er een stad met 1.000 jaar geschiedenis wordt afgebroken en dat ze zich verontschuldigen voor het ongemak. Ze zijn hier knetter gek. De mooie natuur beleven de Chinezen in de kleine bootjes ook weer anders: ze maken als een idioot lawaai naar passerende bootjes en spetteren met water naar elkaar. Alsof het een stel kinderen zijn op schoolreisje. Het ergste zijn misschien nog wel de Chinezen aan de oever die, om de kermisattractie compleet te maken, ‘authentieke’ Chinese muziek ten gehore brengen. De Chinese toeristen vinden dit echter het mooiste, zijn 

daar stil en maken daar foto’s van en niet van de unieke natuur. Ergens is er in de evolutie iets fout gegaan hier in China. Komt wellicht door de Chinese muur, die heeft alle ‘positieve’ invloeden buitengehouden. Rare jongens die Chinezen.

De Drie-Kloven-Dam was een absolute tegenvaller. Alles ging hier fout dat fout kon gaan. De voornaamste reden dat we deze tocht deden, was dat we de dam konden bezoeken. De grootste dam in de wereld en zeer controversieel. Volgens critici is het wachten tot de dam breekt en dan zijn de gevolgen niet te overzien. De grootste ramp in de menselijke geschiedenis zal dan het resultaat zijn. Dit omdat het water dan een van de dichtbevolkte streken van China volledig zal vernietigen. De dam is 175 meter hoog, heeft een lengte van 2,5 kilometer en verschaft straks 20 procent van de totale elektriciteit consumptie van China (gelijk aan 20 kerncentrales). ‘Schone’ energie, dat wel! Maar tegen wat een prijs!!?? 
Tegen de beloften in, bleken we pas in het donker bij de dam aan te komen. We moesten bijbetalen (12,50 euro p.p), om de dam te kunnen bezoeken. We zouden dit doen in de tijd dat de boot nodig zou hebben om de sluizen door te komen (5 uur). Vol goede moed gingen we met de dam toer van start.  

Maar wat zijn we hier keihard besodemieterd. We hebben de dam van een afstand 15 minuten mogen bekijken, we zijn een fontein gaan bekijken en als absolute dooddoener konden we een paardenshow gaan bekijken. En men weet onze mening over paarden! De Chinezen vonden het natuurlijk allemaal prachtig. Die dam zal hun hun reet roesten. Tot overmaat van ramp moesten we daarna aan de kade nog eens 2,5 uur wachten totdat de boot eindelijk terug was. We hadden alles makkelijk zelf kunnen doen, maar ons was toch echt verzekerd dat dat toch echt niet zou kunnen. We hebben wel zo’n ongelooflijke scène zitten schoppen met onze verantwoordelijke 'reisleider’ (pleurismuts)! Zonder resultaat natuurlijk, want dan spreken ze in een keer geen Engels meer. Les: ga nooit en te nimmer mee met een Chinese tour en geloof nooit de mooie praatjes! Ze liegen en bedriegen en niet te zuinig ook.
Dit werd nog eens bevestigd door de bus die ons 's nachts van Yichang naar Wuhan zou brengen. We hadden een vrij hoge prijs betaald, omdat ons werd verzekerd dat er ‘s nachts geen bussen naar Wuhan zouden gaan en dat we een luxe touringcar zouden krijgen (niet echt belangrijk overigens). We kwamen A. niet ‘s nachts aan, maar ‘s ochtends vroeg, na een nacht niet te hebben geslapen B. de bus was niet luxe maar een krot met te veel mensen en daar hadden we meer voor moeten betalen dan nodig. Om het geheel nog extra te maken: we zouden in Wuhan worden opgewacht door de een of andere Chinees met onze treinkaartjes naar Guilin. Omdat de bus veel te laat was, was deze Chinees gevlogen. We moesten naar de andere kant van de stad, naar het treinstation om onze treinkaartjes op te halen. Toen bleek dat ons treinstation het station was waar we eerder uit de bus waren gestapt. 2 keer 3 kwartier door deze walgelijk grote industriestad gereden! Wat een kolere mongolen. Bevestiging van de les: doe alles liever zelf, dan is het goedkoper en gaat het tenminste goed. We waren gelukkig niet de enige gedupeerden. In zo’n situatie scheelt het een hoop, wanneer je met meerdere bent.

In Wuhan zijn we op de trein gestapt naar Guilin om daar de bus te pakken naar Yangshuo. Wat was de trein relaxed. We waren zo moe dat we 12 uur hebben geslapen in zachte bedden. Gelukkig waren de Chinezen in de trein wel weer de vriendelijke Chinezen die we zo hadden gemist. We waren al bijna op het punt om China zo snel mogelijk te verlaten, maar we kregen al meer positieve energie. We werden weer helemaal blij toen we aankwamen in Yangshuo. Yangshuo ligt in het zuiden van China in de provincie Guangxi. Hier hangt een hele relaxte sfeer, veel mede reizigers, extreem mooie omgeving tussen de karstbergen met een subtropisch klimaat. Het is erg vochtig heet, maar wat is het fijn om hier te zijn. Helemaal omdat we onze skills van het afdingen nu tot in de perfectie beheersen! We dingen ons hotel af van 35 tot 4 euro (het Chinese toeristen seizoen is voorbij, dus alle hotels staan leeg), we gaan shoppen voor een nieuw hotel, we brengen de prijs van het bier na beneden. We krijgen alles voor minder. Een heerlijk gevoel om het systeem terug te pakken! Het scheelt dat we inmiddels de 'echte'prijzen van alles weten!

Typen Chinezen: vervolg
We kunnen inmiddels een vierde categorie Chinezen duiden: de toerist Chinees.
  • De toerist-Chinees is de laagste van de vier geclassificeerde typen. Deze heeft alle gevoel voor fatsoen verloren. De Chinese toerist is asociaal en de perfecte machine. Hij of zij doet niets zonder tourguide met de befaamde vlaggetjes. Geposeerde foto's zijn het uitgangspunt. Het maakt niet uit hoe de foto wordt genomen, als de geposeerde in kwestie er maar op staat en wanneer de achtergrond maar bijzonder is volgens de gids! Wanneer de Chinees toerist speelt, behoort alles en iedereen, met uitzondering van mede-Chinezen, tot de attractie. We hebben regelmatig te maken met pure aanrandingen, omdat we worden geforceerd op op de foto te worden gezet. Dan moet je vooral Floor hebben! De Chinese toerist is daarnaast extreem lui, heeft altijd haast en houdt voornamelijk van tempels, fonteinen en shops!

10 - China | Langs de randen van de Himalaya

Dunhuang - Golmud - Xining
Vanaf het begin dat we in China zijn, hebben we tot Xining door de woestijn gereisd. Zeer indrukwekkend om de leegte van China te ervaren (waar wonen al die 1,3 miljard Chinezen toch?) in een kaal en woest landschap. In de omgeving van Dunhuang enorme zandduinen en de hoogste temperatuur die we tot nu hebben gehad: 41 graden in de schaduw! Dunhuang is een hele relaxte stad om te verblijven, terrassen genoeg om een koel Chinees biertje te drinken. Gelukkig zijn de biertjes van het volwassen formaat: 680 ml. Vanaf Dunhuang hebben we de bus genomen naar Golmud. Een stad in de provincie Qinghai. Onze rit ging door een bar en kaal landschap. We reden over de Tibetaanse hoogvlakte (Golmud ligt op een hoogte van 2.800 meter). Een troosteloos, maar zeer indrukwekkend deel van de rit ging door een doods zoutgebied. De hele omgeving bar, kaal en wit. Daartussen veel zout gerelateerde industrie en weggerotte dorpjes met weggerotte mensen die werkten in de zoutbende. Echte armoede, alhoewel het ons niet zou verbazen wanneer we dwangarbeiders hebben gezien. De gehele weg wordt vrij gehouden door een leger mannen en vrouwen in oranje hesjes, die met een bezem het zand en gruis van de weg vegen. Ondertussen werd de sfeer in de bus verhoogd door een enorm foute en luidruchtige Thaise remake van Rocky, met veel sex en geweld. En dat terwijl de bus vol zat met kleine kinderen.

Golmud is voor de meeste reizigers enkel een stopplaats om de trip naar Tibet te organiseren. Wij hadden al eerder besloten dat niet te gaan doen, want we hebben geen zin om veel geld te betalen aan de Chineze overheid en om verplicht in een groep te reizen. We hebben Golmud 'noodgedwongen' wat meer verkend. Het is iedere keer weer opvallend dat iedere Chineze plaats die we tot nu hebben bezocht, leuker en relaxter is dan de eerste indruk die je krijgt. Altijd lekker eten, alhoewel we niet altijd weten wat we eten, en altijd vriendelijke mensen en een relaxte sfeer. Alleen de hitte!! Vanaf Golmud reizen we met de nachttrein naar Xining (de hoofdstad van de provincie Qinghai). We vinden ons zelf erg cool dat we zo eenvoudig trein- en buskaartjes bemachtigen. Zelfs zonder hulp van een Chinees. Je moet alleen weten hoe het systeem werkt. Het vinden van goedkope hotels gaat ook zeer voorspoedig net als het afdingen. We hebben onveranderd een eigen kamer in een hotel voor 4-5 euro. Zelfs als de 'echte' prijs het drievoud daarvan is.

Xining - Tongren - Xiahe
Xining was voor ons een stop om te starten met onze bustrip door de bergen richting Chengdu. Met de bus gingen we als eerste richting Tongren en daarna verder naar Xiahe. De wegen zijn hier zo mogelijk nog slechter dan in Mongolië. Over een stukje van 100 km deden we maar liefst 5 1/2 uur. De reis ging door een spectaculair landschap van bergen die steeds hoger werden. Ook wij gingen steeds hoger. In Xiahe zaten we op een hoogte van 3.000 meter. Deze hoogte bleek voor Floor te veel. Ze kreeg een acute aanval van hoogteziekte. Met veel rust ging het gelukkig al snel beter. De omgeving was in ieder geval spectaculair: kale bergen, diepe kloven met ruig water. Xiahe was een echte verrassing. Het is een klein stadje met het grootste en belangrijkste tempelcomplex naast Lhasa in Tibet. Er leven ruim 3.000 monniken. De rest van de ruimte wordt ingenomen door Tibetanen op bedevaart in hun mooiste kleding: jurken en mantels met de felste kleuren. Mooie sprekende gezichten. Wat anders dan de saaie nietszeggende gezichten van de Chinezen. Het stadje kent ook een Tibetaanse wijk, waar het heel fijn struinen is tussen de lemen huizen die tegen de berg zijn aangebouwd. We worden naar binnen gevraagd in het nonnenklooster, waar we een gratis rondleiding krijgen door plekken die normaal voor toeristen zijn gesloten. In Xiahe logeren we in een klein hotel, waar we slapen tussen de monniken. We hebben leuke contacten met de mensen: Het blonde haar van Floor is bijzonder intrigerend voor de mensen, net als ons spelletje yahtzee (ze kennen hier geen dobbelstenen) en de opblaasbare wereldbol! Jeroen zwemt ondertussen met de monniken!

Xiahe - Langmusi
Vanaf Xiahe reizen we met de bus door naar Langmusi. Voor de eerste keer kregen we te maken met het onvermogen van de mensen om een rij te vormen: met 25 man proberen ze het wereldrecord 'aantal mensen per m2' te verbeteren. Door het acteertalent van Floor (ik word geplet en het doet zo'n zeer, help!!), verkrijgen we echter als eerste een kaartje! Met de bus gaan we hoger en hoger. Je voelt je erg klein wanneer je door dit landschap reist. Het landschap is vergelijkbaar met dat van Mongolië, met dat verschil dat hier een aantal punten van het tafellaken hebben opgelift! Langmusi ligt op de grens van de provincies Gansu en Sichuan op een hoogte van 3.300 meter. Dat merk je dus echt: een versnelde ademhaling en minder lucht. Jeroen heeft er minder last van, hij is het gewend om minder lucht te hebben door dat gepaf! Langmusi is een stoffig gat, waar de bevolking bestaat uit Tibetanen, Moslims en toeristen.. De omgeving is wel de moeite waard: we worden omringt door toppen tot 5.500 meter. Maar geen sneeuw en ijs: in dit deel van de wereld begint de sneeuwgrens pas op 6.500 meter. Geen snowboarden voor Jeroen helaas! We hoorden van warmwaterbronnen in de omgeving waar we met een geregelde auto naar toe gingen: een privé(zwavel)bad te midden van de Tibetanen, de hoge bergen en enorme edelweiss.

Langmusi - Songpan - Jiuzhaigou
Met 8 personen, inclusief bagage, in een verrotte minibus gingen we door naar Songpan. De rit van 9,5 uur was afzien, maar het uitzicht op de grote hoeveelheid enorme marmotten, eagles op de telefoonpalen en de gieren vlak langs de weg, maakten erg veel goed. We reden voor een groot deel over een vlakte van ruim 4.000 meter hoogte.. Voor Floor moet het niet nog gekker worden! In Songpan kregen we voor het eerst te maken met het massatoerisme van de Chinezen. Toeringcars racen als volledige asocialen door de smalle straten om hun lading van gecomputeriseerde Chinezen van A naar B te brengen. Het is niet 1 bus, het zijn er honderden in een continue stroom! Dit is niet meer normaal. We hadden besloten om naar het Jiuzhaigou te gaan. Een UNESCO World Heritage Site, maar we begonnen ons een beetje zorgen te maken over de waarschijnlijk extreme drukte.

Jiuzhaigou ligt diep verscholen temidden van de bergen. Het bestaat uit drie kloven met voor een deel loodrechte wanden. Het bevat 108 meren, met de mooiste kleuren, 11.900 Chinese en 100 Westerse toeristen, 200 touringcars, verharde wegen en heel veel grote watervallen. De toegang is extreem prijzig: ruim 30 euro!!! Maar het is het waard, helemaal wanneer je, niet geheel legaal, een overnachting regelt in het park! Dan heb je dus twee dagen in een van de mooiste plekken van de wereld. In 
China zie je in de meeste hotels en restaurants grote afbeeldingen hangen van watervallen, de inspiratie komt hier vandaan! Helaas hebben de Chinezen een ander begrip van stilte en natuur! Ze zien het enkel en alleen als een pretpark: het maakt niet uit of het Disneyland of natuur is. Voor hun maakt het ook niet uit als de watervallen nep zouden zijn. Alles wat in het park aanwezig is, wordt gezien als een toeristische attractie. Zo ook wij dus! Er wordt geschreeuwd en gedaan op de stilste plekjes om 7.00 uur in de ochtend, want stilte is iets bijzonder angstigs voor de Chinees, evenals alleen zijn. Een Chinees is op z'n slechtst, wanneer die alleen op een stille plek is. Een spontane depressie zal het gevolg zijn! In deze omgeving leeft de Panda, maar de kans op een encounter wordt helemaal verwaarloosbaar klein door de Chinees in kwestie! De Chinees is gelukkig een luie en voorspelbare toerist en geen individu! Ze racen met de bus door het park, stappen massaal uit bij de bijzondere plekjes, ondersteunt door vlaggetjes en parapluutjes (wat het geheel een vrolijke indruk geeft), kijken naar de plekjes door hun camera, poseren allemaal en zijn naar 5 minuten weer weg, zonder een rondje te lopen!! De paden tussen de plekjes zijn dus Chinees vrij!! En dat is zo prettig!! Er is sprake van een 100% camera dichtheid! Ondertussen kopen ze alles wat los en vast zit: allemaal lopen ze met malle (nep)Tibetaanse doekjes, cowboy hoeden en de meest waardeloze prullaria! Nee, de Chinese toerist is geen prettig gegeven!!

Jiuzhaigu - Chengdu
Vanaf het park gaan we met de bus door naar Chengdu! De weg die we zouden moeten nemen blijkt afgesloten door een ingestorte berg. Er wordt de bus dus verteld dat iedereen aan de buschauffeur extra geld moet betalen. De Chinezen betalen zonder morren en zonder vragen te stellen. De westerlingen in de bus (4 in totaal), weigeren in eerste instantie te betalen: je gaat toch niet zomaar geld betalen bovenop het al betaalde buskaartje, zonder dat je weet waarom?! De Chinees dus wel, die stelt geen vragen! De weg die we nemen is mooi, maar ook gevaarlijk.. We kruipen over een pas van 4.500 meter, waar we ons record aantal haarspeldbochten voor onze kiezen krijgen. Overal stenen en puinlawines op de weg. Op veel plekken is een deel van de weg ook afgesloten: slik! Wanneer we de pas over zijn, zijn we in een keer in een ander klimaat terechtgekomen: het is hier vochtig en warm. Overal bamboe, subtropische gewassen, grote vlinders, bananen- en palmbomen.. Relaxed!!

Wanneer we aankomen in Chengdu is het nogal een schok! We hebben twee weken doorgebracht in de bergen in de kleine dorpen. We zitten plotseling in een stad met 14 miljoen inwoners. Overal hoogbouw, Chinezen, fietsers, auto's, bussen, maar vooral winkels!! De Chinezen zijn helemaal leip van shoppen! Shopfanaten opgelet: ga naar China! Hier in Chengdu kun je vooral je lol op bij het kopen van kleding (iets wat wij echt moesten doen, want de kleding die we hadden was goor en versleten. We hebben nu dus nieuwe partypakjes!). Je vindt hier alleen maar belachelijk grote kledingwinkels: 12 verdiepingen hoog, en dan 12 naast elkaar.. Alleen maar kleding, kleding en nog eens kleding. Alles kun je hier krijgen voor helemaal niets.. In Nederland kun je geen of amper leuke kleding vinden. Hier het hipste van het hipste (vaak nep, maar wat boeit dat) in 100.000-voud. Een broek voor nog geen 6 euro, een jas voor 8 euro en t-shirts voor 2-3 euro. Dezelfde kwaliteit als thuis! Je wordt hier hebberig, maar we hebben geen ruimte! Emiel: sorry, ik heb afscheid moeten nemen van het rode t-shirt!

China en de Chinezen: vervolg
Typen Chinezen: In China zijn er 3 typen Chinezen te onderscheiden: de stads-chinees, de plattelands-chinees en de oorspronkelijke-bewoner-Chinees (de minderheden, maar dat klinkt zo lullig, want het zijn er altijd nog meer dan de gehele bevolking van Frankrijk).
  • De oorspronkelijke-bewoner-Chinees is de meest relaxte Chinees. Deze mensen leven hun eigen leven, hebben andere meer traditionele gebruiken en hebben over het algemeen echte karakterkoppen. Van wat wij zien, trekken ze zich ook niet echt wat aan van China en de Chinese overheid. Ze zijn meer individueel.
  • De plattelands-Chinees is nog altijd in de meerderheid. 60-70% van de Chinezen is boer. Deze leeft zijn of haar eigen leventje en houdt zich eigenlijk met niet meer bezig dan te zorgen dat het agrarische werk wordt gedaan, tussendoor wordt er gesocialised met de dorpsgenoten, onder het genot van een kopje thee, de eeuwige sigaret en een spelletje kaart of mahjong.
  • De stads-chinees is de marionette van de overheid. Deze Chinees houdt van massa's en stelt geen vragen. Voor de mensen die George Orwells boek '1984' hebben gelezen: een live-versie van dat boek tref je in de Chinese steden! Ze lijken allemaal op elkaar, ze doen hetzelfde, ze eten hetzelfde, ze kopen hetzelfde en ga zo maar door! Deze Chinees staat ook stijf van de propaganda en spreekt geen Engels, maar Chinglisch (de Chinese versie van het Engels = de letterlijke computervertaling van het Chinees).
  • De Chinese afwachtcultuur: Chinezen zijn geen individuele en logische denkers. Wanneer er een situatie plaatsvindt, die duidelijk een logische oplossing nodig heeft, gebeurt er niets. Voorbeeld 1: We reden met de minibus van A naar B. De weg was geblokkeerd door een vastgelopen wegwerkmachine en een hoop zand. Gevolg: Weg geblokkeerd. Oplossing: zand weghalen! Resultaat: de Chinezen keken er naar en deden niets, wij pakten de schoppen op en maakten de weg vrij, zodat we verder konden rijden! Voorbeeld 2: We reden met de bus over een drukke smalle weg. In een dorp was de weg geblokkeerd door een motor die op de weg lag. Een klein ongeluk. Gevolg: Weg geblokkeerd en een enorme file. Oplossing: motor verplaatsen zodat het verkeer weer door kon gaan! Resultaat: de Chinezen keken er naar en deden niets, twee politieauto's reden langs en deden niets. Na 1,5 uur kwam er een heldere agent, die verplaatste de motor. Naar het scheen konden wij niets doen, want als we de motor zouden verplaatsen, zouden wij de schuld krijgen van de beschadigde motor.
  • De geen-vragen-stellen cultuur: In China worden geen vragen gesteld. Dit heeft voor het grootste deel te maken met de waarde die in de Chinees cultuur wordt gehecht aan het voorkomen van gezichtsverlies. Op scholen worden daarom weinig tot geen vragen gesteld, want stel dat de docent het antwoord niet weet, dan lijdt hij dus gezichtsverlies. Je stelt ook geen vragen over de regering, want alles wat de regering doet is goed!



09 - China | Woestijnen en Chinezen

Vanaf Hohhot namen we de trein naar de stad Zhongwei in de provincie Ningxia. We hadden deze keer zogenaamde hard-sleeper plaatsen genomen, omdat het een rit zou worden van 12 uur. Het station van Hohhot en het 'boarden' van de trein was al een belevenis. In het station werd de massa verdeeld over een tweetal wachtkamers. Jouw wachtruimte is afhankelijk van het treinnummer. In de wachtruimte moet je plaatsnemen in een rij, welke ook weer afhankelijk is van het treinnummer.. De rij wordt zeer strikt gehandhaafd; dit hadden we al eerder meegemaakt. Volgens ons zijn ze hier in China bezig met een zeer uitgebreide heropvoedingscampagne. De zogenaamde hard-sleeper klasse, is niet zo hard als de naam voordoet. Echt comfortabel is het alleen niet. Je hebt in een wagon een groot aantal bedden die 3-hoog zijn gestapeld.. Het is wel een gezellig sfeertje. Het onderste bed is om op te zitten. Maar voor wat comfort ga je maar op je eigen bed liggen, waar je dus in slaap valt. In de trein is standaard heet water beschikbaar. Met name gebruikt voor thee en de continue stroom instant noodles pakketten.

Zhongwei
Deze vrij kleine stad, met ook weer extreem veel nieuwbouw projecten ligt op de plek, waar de zandduinen van de woestijn het water van de Gele Rivier raken. Met een taxi maken we een rit door het gebied. Ze zijn hier in de omgeving met grote projecten bezig om het zand te bedwingen. Zeer veel irrigatie kanalen, aanplantingen en stromatten. Het heeft zo te zien wel succes. Tussen de duinen ook grote stukken Chinese Muur in de 'originele' staat. Dat wil zeggen als ruïne, maar daarom extra indrukwekkend. En beter nog, we zijn de enige toeristen. Van de plek waar de duinen het water raken, hebben de Chinezen een vermaak oort gemaakt. Het is bijzonder grappig om te zien hoe Chinees toerisme werkt en hoe Chinezen toeriste spelen. De vlaggetjes zijn overal, net als de paraplu's en de rondleidingen.

Donhuang
Vanuit Zhongwei nemen we de trein naar Liuyuan, waar een gedeelde taxi nemen naar Donhuang in de provincie Gansu. De treinreis is vermoeiend. We zitten 17 uur in de trein, waar we dit keer de zogenaamde hardseat klasse hebben. Dit is de goedkoopste klasse, zonder bedden en zonder ruimte. Maar nog altijd meer comfortabel dan de hard-sleeper klasse. De contacten met de Chinezen zijn erg grappig. Degenen die Engels 'spreken', willen dat ook in de praktijk brengen. Niet veel rust, wel veel plezier. Ook in deze trein wordt van alles, continue verkocht. Het mooiste was de presentatie van de 'wondersok'. Sokken die onbreekbaar zijn, werd op zeer bijzondere wijze gedemonstreerd. Amazing Discoveries. Mike ontbrak helaas. We reden door een
bijzonder indrukwekkend landschap. De trein reed tussen de zandduinen, die aan weerszijden van de rails lagen. We zagen de eerste hoge bergen van deze reis: 5.500 meter. Voor ons beiden een record. Übervet. Het land is verder leeg en kaal, afgezien van 
de Chinese Muur die we regelmatig vanuit de trein zien. We komen 's nachts met de taxi aan in Donhuang. Deze stad met 180.000 inwoners ligt in een oase midden in de woestijn. Aan de rand van de stad liggen de zeer hoge duinen (200 meter!!), die je vanuit de stad kunt zien liggen. We zitten nu aan de oostzijde van het Turpan Basin, onderdeel van de Taklamakan woestijn. De Gobi (Chinees voor steenwoestijn), ligt ten noorden van ons. Het is hier HEET. Pepers zijn er niets bij. 41 graden in de schaduw hebben we inmiddels gemeten. De temperatuur in de zon, kon de thermometer helaas niet aan (gaat 'maar' tot 50 graden).

Chinezen vinden het noodzakelijk om rond alles wat de moeite van het bezoeken waard is, een hek te plaatsen en extreme toegangsprijzen te vragen. Voor de zandduinen durven ze het aan om 8 euro entree te vragen. Dat geeft je enkel de mogelijkheid om in het gebied te zijn, je moet extra betalen om eventueel gebruik te maken van een trap?? de duin op. Wij zijn natuurlijk niet van gisteren en weten ook wel dat je een heel groot hek nodig hebt om de hele woestijn af te sluiten. Met de fiets is een inspectierondje snel gemaakt en al snel ontdekken we het einde van het hek. Hier kunnen we in ieder geval gratis de duinen in. En beter nodig, zonder massa toerisme. Ons principe: natuur is van iedereen en moet dus gratis zijn. Soms moet je daar wat moeite voor doen.

De Chinezen
Chinezen zijn goor en kennen geen hygiëne! Dit is de stelling we nu aandurven. Gaandeweg onze China ervaring zullen we deze stelling al dan niet aanpassen. Chinezen poetsen wel alsof hun leven er van af hangt, maar om de een of andere reden vinden ze het niet nodig om te WC daarbij te betrekken. Roggelen is een verhaal apart. Het daadwerkelijke spugen is het probleem niet, maar het afschuwelijke geluid van de uit het diepste van de keel komende roggel, is wel zo ongelooflijk onsmakelijk. Ze doen het allemaal! Gadverdamme. Vooral 's ochtends onder je hotelkamer is het iets wat je niet wilt horen. De recreërende Chinees is makkelijk te vermaken en houdt van de massa en wil daar graag grof voor betalen. Er wordt een hek om iets moois geplaatst en en massa gaan de Chinezen de bezienswaardigheid bekijken. Er is nagenoeg niemand die er van afwijkt. In iedere stad die we tot dusver hebben we gezien, is er een plein of een park, waar iedereen 's avond naar toe gaat ten vermaak. Het lijkt alsof de Chinezen zeer snel tevreden zijn. Het is wel aandoenlijk om te zien. De individuele Chinese toerist kennen ze nog niet. 

08 - Mongolië | Met de trein naar China

In Ulaan Baatar zijn we op de trein gestapt richting China. We hebben absoluut genoten van Mongolië. De hoofdstad is wel een stad waar je tijdelijk zou kunnen wonen. Een stad vol contrasten, dat wel. Veel zwerfkinderen op de straat, tussen de enorm dure auto's. Veel zooi op straat. Wat vooral opvalt is het ontbreken van een groot deel van de putdeksels. We hebben na 30 dagen Mongolië nu wel zin om verder te gaan. Het wordt tijd voor iets nieuws; we kennen inmiddels ook al veel te veel mensen in Ulaan Baatar (reizigers en Mongolen).

De treinreis ging tot de grens zeer voorspoedig. We deelden de coupe (na wisselen) met een Mongoolse en een Filippijn, die in Nederland wonen en die net in Mongolië waren getrouwd. Leuk om de verhalen te horen en de foto's van de Mongoolse bruiloft te zien. We reizen in de nacht, dus we zien pas de volgende ochtend dat we door de Gobi rijden: een kale, maar wel intrigerende leegte. Bij de grens aangekomen, blijkt er volgens de Mongoolse grenswacht een probleem met ons visum. We zijn 31 dagen in Mongolië. Eén dag de visum termijn overschreden...... shit. Afhankelijk van de telling klopt dit of klopt dit niet. We moeten de trein uit om een en ander te regelen. We zijn niet de enige: een Koreaans gezin heeft het zelfde probleem. De grenswacht is een Nazi van de übereerste orde. Hij is onvermurwbaar en legt ons een boete op van 266!! dollar. Paspoorten zijn ingenomen, de trein gaat al bijna weer verder en zoveel geld hebben we niet bij ons. Verlagen van de boete is niet aan de orde. De vier banken in dit grensstadje zijn of gesloten of accepteren onze creditcard niet. Wat moeten we doen? Het stel waarmee we de coupe deelden, leent ons 150 euro. Hiermee verkrijgen we genoeg om met veel tegenzin de boete te betalen. Dan moeten er nog veel duistere administratieve handelingen worden verricht. De grens kakkerlak neemt zo z'n tijd dan we de trein missen. Met het Koreaanse gezin blijven we achter op een leeg station.

Maar we moeten naar China. We moeten in de grensplaats Erlian onze trein hebben naar onze bestemming Hohhot. We hebben nog maar twee uur. De Koreanen moeten daar ook naar toe. We besluiten om samen te blijven. We charteren samen een jeep om ons de grens over te brengen. Je mag niet te voet de grens over. De grens aan de Mongoolse zijde is niets meer dan veel prikkeldraad in een stoffige omgeving, zonder asfalt en zonder gebouwen. Het is een enorme drukte. Onze 1e chauffeur is plotsklaps verdwenen (we hadden nog niets betaald). We hebben nog maar een uur. Na veel moeite vinden we een nieuwe
chauffeur. Met wat via via connecties lukt het ons om met voorrang Mongolië uit te komen. Dan komen we bij de grens met China. Wat een verschil met het ontwikkelingsland Mongolië. Asfalt, nieuwe nette gebouwen, computers, airco en staats propaganda. We zijn blij, maar wat een rij. Ook hier lukt het ons om met voorrang door de paspoortcontrole te komen. We hebben nog maar 15 minuten. We racen met de auto naar het station. We hebben vouchers die we moeten omwisselen voor treinkaartjes, maar het is al te laat. Als een idioot naar het loket om voor elkaar te krijgen dat we binnen 5 minuten 2 kaartjes naar Hohhot krijgen (een rit van 9 uur voor maar 3,5 euro per kaartje). Wie zeg dat het moeilijk is. We halen op het nippertje de trein en blijken in de laagste klasse te 'zitten' (hardseat). Volledig afgeladen, maar het maakt ons allemaal niets uit. We negeren alle blikken en vinden een plaatsje op de grond in de tussenruimte. We zijn kapot, maar op dit moment zeer blij dat we het 'achterlijke' Mongolië uit zijn. De treinreis is niet zo oncomfortabel als we dachten. We zijn een bezienswaardigheid, maar iedereen is vriendelijk en veel willen ons helpen, eten met ons delen of hun schaarse Engels oefenen. We komen om 22.00 uur aan in Hohhot (6 uur later dan Nederland). Het Koreaanse gezin brengt ons naar een goedkoop hotel (5 dollar per nacht voor een kamer). We zijn ze veel dank verschuldigd. We zijn blij dat we in China zijn.

Hohhot
Deze stad is de hoofdstad van de provincie Inner Mongolië. Een voor Chinese begrippen kleine stad: zo ongeveer 3 miljoen inwoners. Een enorme Chinese drukte, veel vreemde tekens, extreem veel nieuwe gebouwen, banken, kantoren, fietsen, maar bovenal vel winkels. We huren een fiets, eten veel voor weinig (een verademing na Mongolië), ontmoeten Chinezen die ons de stad laten zien. We zien bijzondere oude Chinese wijken, maar ook extreem grote nieuwe gebieden. De Chinezen pakken alles extreem aan: geld speelt hier duidelijk geen rol. We worden rondgeleid door Chinezen, we bevinden ons in een Chinese woning, we zien een extreem groot water en licht spektakel, afgesloten door ons eerste Chinese vuurwerk. We weten niet wat ons verder te wachten staat, of dat deze stad representatief is voor de rest van China. Indien dan wel zo is, dan moeten we ons in Europa ernstig zorgen gaan maken. De mensen zijn wel niet vrij en ze zijn ook behoorlijk geïndoctrineerd door de overheid, maar ze zijn wel zeer slim, gedisciplineerd en vooral gemotiveerd. Volgens onze 'gids' zijn alle gebouwen die we zien van de laatste 5 jaar.
Ga naar boven