4.43 - China | Een dag in Dali

We struinen wat door en door de kaart van Dali vinden we een bijzonder lekker plekje. Een park, helemaal verscholen, waar de lokale bevolking komt om thee te drinken en spelletjes te spelen. Het lukt ons een eigen tafel met stoelen te bemachtigen, om net als de Chinezen in alle luxe en rust thee te drinken. De Chinezen vinden het geweldig dat we hier zitten. We worden door iedereen vriendelijk begroet en we worden veel toegelachen. We vinden het dan ook erg relaxed om hier te zitten en in het dagboek te schrijven en een boek te lezen. Voor de lunch lopen we even naar de afhaal. Eten in China is vaak een feest. Onze favoriete gerechten zijn: geroerbakte aubergines, roerbakmix van ei en tomaat en kip met cashewnoten (in het Chinees wordt die laatste vertaald met ‘de kip die over de berg vliegt’. In Yangshuo was de eend met sinasappel erg lekker. In Dali eten we bijzonder lekkere appel- en chocoladetaart. In het City Café in Kunming konden we erg lekker westers eten: pasta, döner kebab, sandwiches, burrito’s . Wauw. In China hebben we over het algemeen erg gezond en goedkoop gegeten. We proberen wel om met een westers ontbijt te beginnen en een uitgebreide lunch tussen de middag. Kant- en klaarmaaltijden eten we alleen in de trein. Deze miepakketten die je klaar moet maken met kokend water zijn eigenlijk niet te vreten.

Ook in China kun je naar de Chinese afhaal Ontspanning in het stadspark van Dali


In een Engelse boekhandel kopen we een taalboekje voor Vietnam. We hadden er ook al een voor Laos gekocht. We hadden echt niet zonder die van China gekund. Omdat ze in Vietnam een westers schrift hanteren zal het in Vietnam allemaal wel gemakkelijker zijn, maar in Laos hebben ze weer een heel ander schrift. ’s Avonds struinen we wat rond op zoek naar een terras voor een lekker biertje. Dit blijkt vrij moeilijk te vinden, want van een terras vol met luidruchtige Chinezen (toeristen) worden wij niet vrolijk. Op een ‘geheime’ binnenplaats lopen we tegen een groot aantal stijldansende Chinezen aan. Dit is wat we graag tegenkomen. Het valt ons op dat alles er vreselijk serieus en passieloos aan toe gaat.
We hebben ’s avonds een erg leuke avond met een Amerikaans stel uit Florida. Natuurlijk gaat het gesprek al snel weer over Bush en de hartgrondige hekel die ze aan die man hebben. Zij werkt op de ambulance en hij is brandweerman. Daardoor komen we al snel op het onderwerp leven naar de dood, godsdienst en evolutie. Ze hebben al veel mensen dood zien gaan en op de rand tussen leven en dood gezien. Zij geloven wel degelijk in het hebben van iets van een geest, door een subtiel verschil tussen iemand die leeft en iemand die dood is. Het was een heftig, maar erg boeiend gesprek. Het verkrijgen van nieuwe inzichten is een van de leuke dingen van reizen.

4.42 - China | De omgeving van Dali

Dali wordt hoofdzakelijk bewoond door De Bai, een minderheidsgroep, die in hun klederdrachten de straten bevolken. De mannen maken met hun grote hoeden op hun karaktervolle en verweerde koppen de meeste indruk. Het lijken overigens ook vaak de Han-Chinezen te zijn die zijn verkleed zijn als Bai, om de vele toeristen te behagen. Het ommuurde oude deel van Dali is opgebouwd uit rechte straten, kanalen en bruggetjes. Zoiets als de historische binnenstad van een kleine Nederlandse stad, alleen dan met kneuterige, Chinese huizen.

Voor 10 RMB per stuk, huren we een paar fietsen om de omgeving te verkennen. We fietsen naar het Erhai meer ten oosten van de stad. We rijden langs rijstvelden waar de arbeidsintensieve oogst in volle gang is. Het is erg mooi te zien hoe de mensen in de Erhai vallei aan het werk zijn tussen de groene tinten op het veld en hoe de rijstkorrels op de weg te drogen worden gelegd. Helaas is het fietsen zelf maar weinig succesvol. Langs het meer ligt geen weg, zodat we alleen van een afstand kunnen zien hoe de visser op het meer gebruik maken van tamme aalscholvers om vissen mee te vangen. De wegen zijn veel te druk, luidruchtig en gevaarlijk. Niemand houdt hier rekening met een fietsers dus we houden er al snel mee op.

Het mais ligt te drogen Net als de hete pepers

 

Een wandeling in de Cangshan bergen lijkt daarom een beter plan. Met de bus rijden we naar een plek, vanaf waar het nog eens drie kwartier lopen is naar een kabelbaan. Continue worden we aangesproken door taxichauffeurs die ons wel naar boven willen brengen en niet lijken te begrijpen dat we geheel voor onze lol aan het wandelen zijn. We delen de kabelbaancabine met een groep stedelijke Han-Chinezen op tour, die met hun gele petjes en hoog opgetrokken flodderbroeken een vrolijke indruk maken. Net als wij laten ze zich vervoeren naar een beroemde waterval. De grap is alleen dat er geen water is. Geen water betekent ook geen waterval. Toch maakte dit voor de Chinesen geen enkel verschil. Massaal schoten ze hun verplichte geposeerde foto, waarvan de essentie echter volledig ontbrak. Alhoewel, we hadden al eerder geconcludeerd dat de geposeerde Chinees juist de essentie is van de foto.
Voor ons is de waterval de start van de 11 kilometer lange wandeling over het ‘Cloud Path’ in de ‘Cangshan Mountains’. Een wandeling over een verlaten pad met weinig interessante kenmerken, behalve dan de fraaie uitzichten op het Erhai meer dat in de diepe ligt te schitteren. Dit heeft ook wel te maken met de opzet van het pad. Een geasfalteerd pad dat zich geheel vlak langs een berghelling slingert kan geen uitdaging worden genoemd. Chinezen lijken niet te begrijpen dat er een direct verband bestaat tussen de uitdaging en de belevingswaarde. De stoeltjeslift weer naar beneden is eigenlijk het leukste onderdeel, omdat we over een grote begraafplaats tussen de bomen zweven. De achterstraten van Dali zijn kleurrijk door de overdadig bloeiende bougainville, het maïs dat op de weg ligt te drogen en enorme hoeveelheden rode pepers die op de trottoirs zijn uitgestald.

12 - China | Het Chinese paradijs

Ons laatste verslag hebben we geschreven vanuit Yangshuo in de provincie Guangxi. Omdat het leven hier zo aangenaam was, hebben we hier 9 dagen doorgebracht. Na de voor ons zeer teleurstellend verlopen riviercruise over de Yangzi rivier, waren we wel toe aan wat ontspanning. Dat kon hier perfect! We waren inmiddels wel aangekomen in een door toeristen druk bezocht deel van China. Zowel Chinese als westerse toeristen. Maar dat maakte hier niet uit: je vindt altijd de rustige relaxte plekjes; als je maar goed genoeg zoekt. Yangshuo ligt midden in het karstgebergte, wat bestaat uit losstaande karstbergen. Een mooi en bijzonder gezicht, zoiets hadden we nog nooit gezien. De rivier, het 'aangename' subtropische klimaat, het lekkere eten, het leven op de rivier, het nieuwe fruit, de geuren en de bamboe. Het plaatje was compleet.

In Yangshuo hebben we bijzonder weinig gedaan. We hebben veel gefietst door de omgeving, maar eigenlijk was het daarvoor veel te heet. De thermometer stond constant op 37 graden. Luchtvochtigheid tussen de 70 - 80 procent. Om een koele nacht te hebben, hadden we de airco op 30 graden gezet. De hitte was het gevolg van de tropische storm ten zuiden van ons. Een aparte ervaring die we hadden was het bezoeken van een watergrot. Apart in twee betekenissen. De eerste, omdat er verschillende grotten zijn in de omgeving, die allemaal adverteren de enige te zijn en die ook allemaal dezelfde brochure hanteren. Om niet de dupe te worden van oplichting, is het noodzakelijk dat je zelf de fiets pakt en op zoek gaat naar de juiste. Je ticket koop je pas, wanneer je er bent aangekomen bij de grot! Anders heb je een grote kans dat je (te veel) betaald voor het verkeerde. Ten tweede vanwege de de grot zelf. Je ging met een boot naar binnen, waarbij het dragen van een helm echt geen overbodige luxe was. Daarna ging je ter voet verder tussen de stalagmieten en stalactieten. We hebben 'gezwommen' in een modderbad, wat erg apart en fetisj is. Verderop in de grot kon er gebadderd en gepoedeld worden in schoon water. Een aan te raden ervaring.

De rest van de dagen bestond voor ons met name uit het lezen van boeken aan de waterkant, genieten van het Chinese leven en de erg leuke contacten die we hier hebben opgedaan. We hadden een fijn hotel in een rustig deel van het stadje (een ander hotel dan waar we het in het vorige verslag over hadden), wat voor deze negen dagen toch een beetje een thuis was geworden. In deze omgeving hebben we voor het eerst het China 'uit de boekjes' leren kennen. Mooie Chinezen met rijsthoeden, waterbuffels werkend op het land en badend in het water, kleine vissersbootjes en mooie vrouwtjes die met enorme manden op hun schouders fruit lopen te verkopen! Afdingen is hierbij toch echt de kunst. Floor laat haar skills in de volle omvang zien, wat grote hilariteit teweeg brengt bij die vrouwtjes. We vinden een verlaten strandje, waar wij en de waterbuffels de enige zijn. Stilte is moeilijk te vinden in China, maar als je het eenmaal gevonden hebt, dan ben je heel erg tevreden! Je kunt ook een boottocht maken over de rivier (de Lee River). Dit is echter belachelijk duur en we hadden al gezien, dat dit massatoerisme in haar optima forma is. Je betaald 50 euro voor een tocht van 5 uur om in een colonne van 59 boten (we hebben ze geteld en dit aantal kwam er voorbij in 3 kwartier) 'te genieten' van de rivier en de natuur. We hadden al eerder vermeld dat Chinezen extreem luidruchtig zijn, dus een prettige ervaring zal dat zeker niet zijn geworden. Het vee wordt afgezet aan de kade, om onder leiding van de nooit ontbrekende vlaggetjes een verplichte tocht te maken over een twee kilometer lange markt.. Shoppen, daar zijn ze gek op! In plaats daarvan hadden we met 3 anderen een privé boot geregeld, waarmee we voor 5 euro per persoon, dezelfde route hebben afgelegd. Maar dan 's ochtend vroeg, zonder andere boten tegen te komen! Veel beter!

Met pijn in het hart gingen we echter weer verder. We hadden ons vertrek iedere keer uitgesteld, maar we zijn aan het reizen. In onze filosofie moet je daarom wel in beweging blijven. Er zijn nog zoveel mooie plekjes die we moeten ontdekken! We vertrekken nu op het hoogtepunt en ook hier kennen we inmiddels weer eens veel te veel mensen. Helemaal niet vervelend, maar daardoor wordt de verleiding om te blijven wel groter en rustig een boek lezen is er dan ook niet meer bij. Daarnaast zijn de muggen hier ook een beetje te. Jeroen heeft er op ieder been, arm en voet ongeveer 18. We gaan op weg naar Kunming in de provincie Yunnan. In Kunming regelen we onze visa voor Laos en Vietnam. Zoals het er nu uitziet, gaan we volgende week naar Vietnam, waar we waarschijnlijk een maand zullen doorbrengen in het noorden. Daarna zullen we door gaan naar Laos. Op dit moment zijn we al de trotse bezitters van een visum voor Laos en ligt ons paspoort bij het Vietnamese consulaat. Omdat we geen zin hadden om tijd door te brengen in een grote Chinese stad (ze zijn namelijk allemaal hetzelfde: groot en vervuild), zijn we met de bus door gegaan naar Dali! We zitten nu wel op het toeristenpad, maar voor de komende dagen vinden we dat helemaal niet erg! We zitten nu al bijna 2 maanden in China en we kijken inmiddels al erg uit naar een nieuw avontuur: Vietnam!
China en de Chinezen: Vervolg
Zoals wel duidelijk is geworden uit de vorige verslagen, hebben we niet echt een hoge dunk op van de Chinezen. Dan hebben we het met name over de Han-Chinezen. We zijn duidelijk heel erg anders dan zij. Het zijn in extreme mate kudde dieren, maar er is wel sprake van een paradox. De theorie die we nu willen ontvouwen is de volgende: in Nederland is sociaal zijn de heersende moraal. Een ieder moet sociaal zijn en iets inleveren om een groep (de samenleving, je werk, familie en vrienden) te laten slagen. Asociaal gedrag wordt als iets zeer ernstigs beschouwd. In China werkt het precies andersom: om in deze samenleving te kunnen 'overleven', moet je zo asociaal mogelijk zijn. Niemand houdt hier rekening met elkaar, behalve met zich zelf en zijn of haar familie. Niemand stoort zich hier ook aan. Zolang iedereen alleen maar rekening met zich zelf houdt, houdt het sociale systeem zich zelf in stand. Natuurlijk zijn hier uitzonderingen op, net als in Nederland.
In China wil momenteel iedereen Engels leren. Schrijven en lezen kunnen ze vaak al wel, maar spreken is een ander verhaal. Als het even kan, willen ze oefenen met een buitenlander. Soms is dat geen probleem, maar van houtje touwtje Engels worden wij niet vrolijk. Je begrijpt vaak echt niet waar ze het over hebben. Daarnaast zijn 'echte' gesprekken meestal niet mogelijk. Alles blijft oppervlakkig, je krijgt helaas niet te horen wat je wil horen. Voorbeeld: op dit moment is de officiële lezing van de Chinese overheid dat Mao voor 30 % slecht en voor 70 % goed was. Maar wat houdt dat goed en slecht nou in? Naast het feit dat ze allemaal zo graag Engels willen leren, is er ook nog eens een tekort aan goed geschoold onderwijzend personeel. Iedereen die hier in China aan de slag wil als onderwijzer kan dat. Niet alleen als leraar Engels, maar ook als bijvoorbeeld leraar economie aan de universiteit. Je hoeft daar geen papieren voor te hebben!

Sociale leven
Mochten er mensen zijn die het idee hebben dat we verhalen zijn tot een stel einzelgangers, dan kunnen we hierbij aangeven dat dat in het geheel niet het geval is. Vaak zijn we alleen met de Chinezen geweest, maar soms komen we op plekken, waar we een groot aantal medereizigers ontmoeten. Contacten met de Chinezen verlopen vaak leuk, maar moeizaam. Met medereizigers kun je vaak wel de goede gesprekken en de doorzaknachten hebben. Soms iets te doorzakkerig, met een houten hoofd als gevolg. Het is leuk om mensen te ontmoeten die ook aan het rondreizen zijn, maar dan net allemaal even anders. Samen verwonderen over China en de Chinezen, de Amerikanen en wat is gebeurd in New-Orleans. Het is opvallend dat onze contacten begrensd blijven tot Noordwest-Europeanen, Australiërs, Canadezen en Amerikanen van de oost- en de westkust. We kunnen stellen dat een deel van de mensen die we inmiddels hebben ontmoet, niet zouden hebben misstaan op het kampeerweekend. In de toekomst meer Sarah en Mikes op de Nederlandse party's! Over party's gesproken: In Yangshuo hadden we dankzij de meegebrachte MP3 speler een privé-techno feestje op een dakterras met uitzicht op de bergen! Super cool.

Vakantie in China
Voor de mensen die op vakantie of op reis willen naar China, hebben we een belangrijke tip: ga nooit, maar dan ook nooit mee op een georganiseerde reis. Het is absolute onzin dat China een moeilijk land is om in rond te reizen. Bus- en treinkaartjes zijn altijd makkelijk te krijgen, soms moet je alleen een dag wachten. Koop de kaartjes ook allemaal zelf, want dan weet je zeker dat je niet te veel betaald en je weet ook zeker dat je ze krijgt. In onze ervaring veroorzaakt zelf kopen minder stress en is het nog een stuk leuker ook. Als je op een georganiseerde reis door China gaat, weet je zeker dat je nooit alleen bent en dat je nooit rust hebt. De Chinezen hanteren een moordend tempo en dat tempo wordt geacht door de buitenlanders gevolgd te worden. Ander nadeel van een georganiseerde reis: er is altijd een gids bij. Je zou verwachten dat een gids je zou helpen bij bijvoorbeeld de aanschaf van een geinig souvenirtje. Het tegendeel is waar: je lijkt geholpen te worden, maar je betaald uiteindelijk veel te veel, omdat de gids een zeer riant bedrag aan commissie opstrijkt. Daarnaast wordt je van het volgen van vlaggetjes niet vrolijk. Ook al geeft het het geheel een vrolijke indruk. Stilte is iets uitzonderlijks zeldzaams in China, maar als je de moeite neemt om te zoeken, vind je het zeker. China is ook geen land om van de natuur te genieten. China is voor de cultuur. China is met name interessant. Wij hebben absoluut geen spijt dat we in China zitten en dat we hier al zo lang zijn. Het is super interessant en anders. Neem echter wel de tijd in China: het is nogal groot!
Ga naar boven