Weer terug op het ‘moederschip’ probeert onze gids ons een excursie naar de Drieklovendam aan te smeren. Volgens haar is het noodzakelijk dat we die excursie bij haar boeken, want anders zullen we dam in het geheel niet zien. En dat is nou juist wat we wel willen. Dit is de reden dat we deze trip überhaupt hebben geboekt. We zwichten en onderhandelen over de prijs, waardoor we uiteindelijk 125 RMB (€ 12,60) in plaats van 170 RMB (€ 17,17) per persoon overeen komen. Geen goede prijs blijken we te hebben betaald voor de bus van Yichang naar Wuhan.  Bij haar kun je deze kaartjes kopen voor 90 RMB (€ 9,10), terwijl wij er bij haar CITS collega in Chongqing 130 RMB (€ 13,13) hebben betaald. Helaas krijgen we geen geld terug, omdat we volgens haar kaartjes hebben voor de luxe en snelle bus. Deze bus zal speciaal op ons wachten in Yichang, het eindpunt van de boot, waar we ’s nachts zullen aankomen. Daarom ook hadden we ons transport na Yichang al in Chongqing geregeld. Naast de buskaartjes naar Wuhan hebben we ons tevens treinkaartjes van Wuhan naar Guilin laten aansmeren. Het idee is dat we worden afgezet in Wuhan, waar iemand zal staan wachten met onze treinkaartjes. Lekker naïef natuurlijk. 

Het feest begint dat ook pas net. We zitten aan de voorzijde van het schip wanneer we de dam naderen. In tegenstelling tot wat ons iedere keer is voorgehouden, komen we pas laat op de avond aan bij de dam. We zien vooral veel lichten, zonder dat we het enorme gevaarte wat daar wordt beschenen kunnen onderscheiden. Het is inmiddels 21.00 uur wanneer we van de boot in een bus stappen. Dat is toch geen normale tijd meer voor een excursie! We moeten haasten, haasten, haasten! Vanuit de bus kunnen we in de verte de dam in z’n geheel zien. Met een lengte van 2.5 kilometer en een hoogte van 175 meter is het de grootste dam ter wereld. Het totale vermogen wordt 18 GW, en zal 85 terawattuur (85 miljard kWh) per jaar produceren, ongeveer 3% van het totale verbruik in China in 2006. In een land waar momenteel wekelijks een kolencentrale wordt opgeleverd, zijn alternatieve energiebronnen meer dan welkom. Voor China is deze dam daarnaast ook een enorm prestige project. China is terug en hoe!

IMG_2485 IMG_2497
Een massieve wand van staal en beton Maquette van de dam

We stoppen op een plek waarvandaan we van relatief korte afstand de dam kunnen bekijken. In het midden zijn de spuigaten zichtbaar. Met een ongelooflijk geweld komt het water daaruit spuiten. Er wordt ons geen tijd gegund om in alle rust onder de indruk te raken van deze ‘megastructure’. Met spoed worden we weer in de bus gedreven om door te rijden naar een volgend uitzichtpunt. Vanaf dat punt kunnen we de dam van een grotere afstand bekijken, evenals een interessante maquette. Buiten staat een grote fontein. De Chinezen laten zich weer massaal voor deze fontein vereeuwigen en schenken geen enkele aandacht aan de dam. Weer worden we gemaand tot spoed. We rijden verder de berg op. We verwachten dat we de dam nu van nabij gaan bekijken of dat we zelf met de bus op de dam gaan rijden. Maar er gebeurt iets vreselijks. We rijden de verkeerde kant op. De dam raakt uit het zicht en wij eindigen bij een paardenshow. We hebben een dure excursie geboekt om de dam te bezichtigen en in plaats daarvan gaan we naar een paardenshow. Wat heeft een bezoek aan de grootste dam ter wereld te maken met een paardenshow? What the fuck? Er is plotseling ook geen sprake meer van tijdsdruk. De show duurt twee tenenkrommende uren lang. Het publiek is enthousiast, behalve wij. Wij zijn totaal over de zeik. Het is al na middernacht als we weer teruggaan naar de haven, waar de boot zou moeten liggen. Er is alleen geen boot. Deze laat nog eens 2.00 uur op zich wachten. Uren die zich pijnlijk langzaam vullen. We kunnen op de kade voor 2 RMB een stoel huren, maar we voelen ons inmiddels zo hard genaaid dat we zelf daar niet meer aan mee willen doen. Volgens onze gids moeten we juist erg blij zijn; we hebben tenslotte precies hetzelfde gedaan als de Chinezen. Daar heeft ze wel een punt, maar dat is toch niet het punt dat we willen maken. We zijn opgelicht en hard ook, al meerdere dagen lang. We zijn er klaar mee en zij moet het ontgelden. Haar Engels valt daardoor terug naar een zeer bedenkelijk niveau, waardoor we net zo goed tegen een muur kunnen praten. Helaas wordt het alleen nog maar erger.

11 - China | Stedelijke jungle langs de Yangzi

We kregen ons eerste beeld van het enorm volle, dichtbevolkte China in Chengdu. Daar hebben we in het vorige verslag al over geschreven. In Chengdu verbleven we voor de eerste keer in een Hostel. Veel backbackers in een zeer relaxte omgeving. Ze boden in het hostel ook tours aan over de Yangzi rivier naar de Drie-Kloven-Dam. Nou wilden we deze tocht sowieso al maken. Zij boden deze ook nog eens aan tegen een veel lagere prijs dan dat we in Chongqing (het vertrekpunt van de boten) zouden krijgen. We zijn in principe tegen georganiseerde reizen, maar dit klonk toch wel erg aanlokkelijk. En je zou op een boot zitten, dan zou er toch ook niets fout kunnen gaan. Voor 60 euro per persoon hadden we busvervoer naar Chongqing en een boottocht van 3 dagen. Vanaf Chengdu gingen we, als onderdeel van de georganiseerde trip, met de bus naar Chongqing. We werden netjes opgehaald voor het hotel om 6.30 uur in de ochtend. Tussen de twee steden alleen maar bebouwing. Chongqing was nog gekker: 30 miljoen Chinezen in een geagglomereerde stedelijke omgeving. De stad bestaat alleen maar uit hoogbouw: gemiddeld 30 etages. Indrukwekkend, dat wel, want de stad is ook nog op de bergen langs de rivier gebouwd. We verbleven hier een aantal uurtjes in de hitte van de stad en daarna was het tijd om richting boot te gaan. Voorafgaand daaraan hadden we bij de reisorganisatie vast het vervoer van het eindpunt van de 'cruise' (Yichang) naar Yangshuo (Guilin) geregeld. Dit, omdat ze goedkoper waren dan de de prijzen genoemd in onze reisbijbel (LP).

Chongqing – Yichang – Guilin - Yangshuo
Met de boot maakten we deze toch over de Yangzi rivier. Een indrukwekkende tocht over 660 kilometer, langs het gebied dat wordt beïnvloed door de Drie-Kloven-Dam. De dam in nu al in gebruik en is voor het grootste deel af. Het water van de Yangzi is al aan het stijgen, we varen dus op een stuwmeer. De boot zelf heeft 4 etages en is gevuld met Chinezen en wat westerse toeristen. Wij slapen derde klas (goedkoop) en delen onze hut officieel met 6 Chinezen. In het echt zijn het er echter 9; we slapen dus met 11 personen in een hut bedoeld voor 8. We mogen echter blij zijn dat het een zeer goed afgericht gezin was, dat zeer rustig was en geen sigaretten rookte. Chinezen zijn namelijk kettingrokers en het interesseert ze niets waar ze roken. Het liefst in krappe bedompte ruimte, als slaapkamers, bussen en treincoupes. Wat de rest er van vindt interesseert ze niet.

Om daadwerkelijk van het uitzicht te kunnen genieten, moest er aan boord worden (bij)betaald om op het bovendek te kunnen zitten. Helaas was ons niet verteld dat dit verwacht kon worden. Op het bovendek was het echter zeer prettig toeven. Een lekker biertje met mede-reizigers, terwijl je ondertussen het (totaal versmokte) landschap aan je voorbij zag trekken. Gelukkig zijn op dit schip de Chinezen ook weer zeer voorspelbaar: De gehele dag hangen ze in hun hut TV te kijken. Totdat de intercom meld dat er iets 'bijzonders' is te zien, dan schieten ze naar buiten om massaal geposeerde foto's te maken. Daarna zijn ze net zo snel weer verdwenen. Het dek wordt dus gedurende het grootste deel van de reis bevolkt door Westerse toeristen. De boottocht over de rivier is met name indrukwekkend omdat je niet alleen ziet wat voor een effect de Drie-Kloven-Dam gaat hebben, maar ook wat een effect de dam al heeft. Je ziet enorme betonnen dammen langs de rivier, verlaten stukken stad en wegen en landbouwgrond die in het stijgende (gele) water verdwijnen. Overal borden die de toekomstige hoogte van het water aangeven. Het landschap is niet bijzonder aantrekkelijk, maar vooral indrukwekkend om de Chinese vernietiging in de praktijk te zien. Het varen zelf is ontspannend en het is idioot om het dichtbevolkte China aan je voorbij te zien glijden: overal dezelfde steden met identieke opbouw: flats, flats en nog eens flats.

Onderweg passeren we diverse plekken waar de boot aanmeert om de passagiers de mogelijkheid te geven om de zoveelste tempel te bezoeken en langs alle shops te gaan. Wat houden al die Chinezen van shoppen en wat worden wij gek van al het 'hello'. 'Hello' is hier een merk: hello-bag, hello-food, hello-book, hello-t-shirt, hello-sodemieter op met die troep! We gaan nog een keer iemands nek omdraaien. Het effect is dat we, net als alle andere westerse toeristen aan boord blijven van de boot. Opzouten maar op met de zoveelste kermisattractie. We zitten op de boot om de cruise te maken, niet om al die (herbouwde) tempels en shops te bezoeken. De Chinezen vinden het allemaal perfect: die hebben zoals altijd haast en poseren hun verplichte portie foto's. Tijdens 1 stop van de boot, worden we overgezet in kleinere boten, om de daadwerkelijke 3-kloven te bezoeken. Hier heeft de 3-kloven-dam haar naam vandaan. Ze zijn er echter trots op dat dit hele mooie stukje natuur straks verloren gaat. Ze hebben langs het water ook borden staan, waar op staat dat er een stad met 1.000 jaar geschiedenis wordt afgebroken en dat ze zich verontschuldigen voor het ongemak. Ze zijn hier knetter gek. De mooie natuur beleven de Chinezen in de kleine bootjes ook weer anders: ze maken als een idioot lawaai naar passerende bootjes en spetteren met water naar elkaar. Alsof het een stel kinderen zijn op schoolreisje. Het ergste zijn misschien nog wel de Chinezen aan de oever die, om de kermisattractie compleet te maken, ‘authentieke’ Chinese muziek ten gehore brengen. De Chinese toeristen vinden dit echter het mooiste, zijn 

daar stil en maken daar foto’s van en niet van de unieke natuur. Ergens is er in de evolutie iets fout gegaan hier in China. Komt wellicht door de Chinese muur, die heeft alle ‘positieve’ invloeden buitengehouden. Rare jongens die Chinezen.

De Drie-Kloven-Dam was een absolute tegenvaller. Alles ging hier fout dat fout kon gaan. De voornaamste reden dat we deze tocht deden, was dat we de dam konden bezoeken. De grootste dam in de wereld en zeer controversieel. Volgens critici is het wachten tot de dam breekt en dan zijn de gevolgen niet te overzien. De grootste ramp in de menselijke geschiedenis zal dan het resultaat zijn. Dit omdat het water dan een van de dichtbevolkte streken van China volledig zal vernietigen. De dam is 175 meter hoog, heeft een lengte van 2,5 kilometer en verschaft straks 20 procent van de totale elektriciteit consumptie van China (gelijk aan 20 kerncentrales). ‘Schone’ energie, dat wel! Maar tegen wat een prijs!!?? 
Tegen de beloften in, bleken we pas in het donker bij de dam aan te komen. We moesten bijbetalen (12,50 euro p.p), om de dam te kunnen bezoeken. We zouden dit doen in de tijd dat de boot nodig zou hebben om de sluizen door te komen (5 uur). Vol goede moed gingen we met de dam toer van start.  

Maar wat zijn we hier keihard besodemieterd. We hebben de dam van een afstand 15 minuten mogen bekijken, we zijn een fontein gaan bekijken en als absolute dooddoener konden we een paardenshow gaan bekijken. En men weet onze mening over paarden! De Chinezen vonden het natuurlijk allemaal prachtig. Die dam zal hun hun reet roesten. Tot overmaat van ramp moesten we daarna aan de kade nog eens 2,5 uur wachten totdat de boot eindelijk terug was. We hadden alles makkelijk zelf kunnen doen, maar ons was toch echt verzekerd dat dat toch echt niet zou kunnen. We hebben wel zo’n ongelooflijke scène zitten schoppen met onze verantwoordelijke 'reisleider’ (pleurismuts)! Zonder resultaat natuurlijk, want dan spreken ze in een keer geen Engels meer. Les: ga nooit en te nimmer mee met een Chinese tour en geloof nooit de mooie praatjes! Ze liegen en bedriegen en niet te zuinig ook.
Dit werd nog eens bevestigd door de bus die ons 's nachts van Yichang naar Wuhan zou brengen. We hadden een vrij hoge prijs betaald, omdat ons werd verzekerd dat er ‘s nachts geen bussen naar Wuhan zouden gaan en dat we een luxe touringcar zouden krijgen (niet echt belangrijk overigens). We kwamen A. niet ‘s nachts aan, maar ‘s ochtends vroeg, na een nacht niet te hebben geslapen B. de bus was niet luxe maar een krot met te veel mensen en daar hadden we meer voor moeten betalen dan nodig. Om het geheel nog extra te maken: we zouden in Wuhan worden opgewacht door de een of andere Chinees met onze treinkaartjes naar Guilin. Omdat de bus veel te laat was, was deze Chinees gevlogen. We moesten naar de andere kant van de stad, naar het treinstation om onze treinkaartjes op te halen. Toen bleek dat ons treinstation het station was waar we eerder uit de bus waren gestapt. 2 keer 3 kwartier door deze walgelijk grote industriestad gereden! Wat een kolere mongolen. Bevestiging van de les: doe alles liever zelf, dan is het goedkoper en gaat het tenminste goed. We waren gelukkig niet de enige gedupeerden. In zo’n situatie scheelt het een hoop, wanneer je met meerdere bent.

In Wuhan zijn we op de trein gestapt naar Guilin om daar de bus te pakken naar Yangshuo. Wat was de trein relaxed. We waren zo moe dat we 12 uur hebben geslapen in zachte bedden. Gelukkig waren de Chinezen in de trein wel weer de vriendelijke Chinezen die we zo hadden gemist. We waren al bijna op het punt om China zo snel mogelijk te verlaten, maar we kregen al meer positieve energie. We werden weer helemaal blij toen we aankwamen in Yangshuo. Yangshuo ligt in het zuiden van China in de provincie Guangxi. Hier hangt een hele relaxte sfeer, veel mede reizigers, extreem mooie omgeving tussen de karstbergen met een subtropisch klimaat. Het is erg vochtig heet, maar wat is het fijn om hier te zijn. Helemaal omdat we onze skills van het afdingen nu tot in de perfectie beheersen! We dingen ons hotel af van 35 tot 4 euro (het Chinese toeristen seizoen is voorbij, dus alle hotels staan leeg), we gaan shoppen voor een nieuw hotel, we brengen de prijs van het bier na beneden. We krijgen alles voor minder. Een heerlijk gevoel om het systeem terug te pakken! Het scheelt dat we inmiddels de 'echte'prijzen van alles weten!

Typen Chinezen: vervolg
We kunnen inmiddels een vierde categorie Chinezen duiden: de toerist Chinees.
  • De toerist-Chinees is de laagste van de vier geclassificeerde typen. Deze heeft alle gevoel voor fatsoen verloren. De Chinese toerist is asociaal en de perfecte machine. Hij of zij doet niets zonder tourguide met de befaamde vlaggetjes. Geposeerde foto's zijn het uitgangspunt. Het maakt niet uit hoe de foto wordt genomen, als de geposeerde in kwestie er maar op staat en wanneer de achtergrond maar bijzonder is volgens de gids! Wanneer de Chinees toerist speelt, behoort alles en iedereen, met uitzondering van mede-Chinezen, tot de attractie. We hebben regelmatig te maken met pure aanrandingen, omdat we worden geforceerd op op de foto te worden gezet. Dan moet je vooral Floor hebben! De Chinese toerist is daarnaast extreem lui, heeft altijd haast en houdt voornamelijk van tempels, fonteinen en shops!
Ga naar boven