Na een veel te korte nacht staan we uitgeput op. De nacht was vol lawaai. Chinezen zijn zo vreselijk asociaal en luidruchtig. Op straat wordt er geschreeuwd door de reizigers die ’s nachts aan zijn gekomen op het station. Stel je voor dat niet iedereen je zou horen! De hele nacht je televisie aan laten staan op het hoogste volume is ook heel normaal. Wat kan jou de rest van de wereld nou schelen? Tegen de belofte in worden we niet gewekt door de ‘wake-up call’ en is de uitgang van het hotel afgesloten met een hekwerk. Er is maar één mogelijkheid om dit hotel tijdig te verlaten en dat is net zo asociaal te doen als de rest van de mensen. Onze herrie leidt gelukkig als snel tot het gewenste resultaat. Een slaperige Chinese heeft een sleutel bij zich om ons te bevrijden uit dit weinig prettige hotel. We hebben een trein te halen. In de trein hebben we dit keer gescheiden plaatsen. We hebben een boven- en een onderbed, maar dan in gescheiden compartimenten.

We merken dat het landschap waar we doorheen reizen is ons steeds minder kan enthousiastmeren. In het begin maakten we nog veel foto’s vanuit de trein. Nu vinden we dat eigenlijk helemaal niet meer interessant. We zijn het ruige en bergachtige Chinese landschap ‘normaal’ gaan vinden. We kijken nu veel meer naar de details. Ook willen we het land en de mensen echt proberen te begrijpen. Waarom zijn ze zo ‘irritant’ anders dan wij? Waarom lukt het ons niet om ze te begrijpen? Inmiddels weten we dat ‘gezichtsverlies’ misschien wel het belangrijkste is dat door een Chinees voorkomen dient te worden. We hebben ook geleerd dat iemand recht in de ogen kijken als iets respectloos en aanvallends wordt gezien. Bij ons is dat precies andersom. Ook leren we dat de Han-stads-Chinees wil voorkomen dat hij of zij als een boer of een arbeider wordt gezien. Daarom ook lopen bijna alle vrouwen met een paraplu. Niet tegen de regen, maar om te voorkomen dat je bruin wordt. Bruine gezichten en armen zijn iets voor de armen. Het is het teken dat je op het land werkt. Het hebben van schone, fijne handen met lange nagels verstrekt dit streven om niet als een boer of arbeider gezien te worden. Regelmatig zien we een Chinees, mannen, vrouw, jong of oud, met één of meer nagels van 10 centimeter of langer. Enorm arrogant als je er zo bij stil staat.

We moeten ook constateren dat Chinezen niet bijzonder goed zijn in logisch nadenken en probleemoplossend vermogen. Een afwachtende houding is iets wat je het meeste tegenkomt. Wat je op de Chinese televisie ziet benadrukt dat nog eens te meer. Volgens ons kan het zeer interessant zijn om een groep Chinezen op Robinson eiland te plaatsen. Je zou daar zeer interessante televisie van krijgen. Het grote nadeel zou echter zijn dat geen enkele Chinees dit zou overleven. Iets anders zijn de kinderen. Als een kind iets laat vallen, dan gaat het huilen. Het kind is niet in staat te bedenken, dat het weer zelf oppakken de enige juiste oplossing voor het probleem is. Bij de kinderen kan deze houding echter ook te maken met het gevolg van het één-kind-beleid. Kinderen worden daardoor verschrikkelijk verwend. Er groeit een hele generatie kinderen op die enkel hoeft te piepen om iets voor elkaar te krijgen. Dat kan nooit goed gaan. Het is vreemd te beseffen dat een hele generatie Chinezen opgroeit zonder ooms en tantes.

Het valt ons iedere keer weer op dat de studenten erg ver van hun ouderlijk huis studeren. Is er misschien sprake van een actief spreidingsbeleid om studenten naar afgelegen gebieden te sturen met al doel heel China te laten overheersen door de Han Chinezen? We vermoeden van wel. In de trein zit ook een politieagent uit functie, maar wel in uniform. Hij is extreem ranzig en zit aan één stuk te rochelen en te spugen op de grond. Het gaat de hele nacht en dag door. Niemand anders dan wij lijken zich daaraan te storen. Hij is trots op zijn uniform met rode ster en laat overduidelijk blijken zich erg belangrijk te vinden. Dat is allemaal prima. Dat moet hij lekker zelf weten, maar dat kan ook best zonder al dat vieze gerochel. Het fluimen zelf is nog tot daar aan toe, maar dat schrapende en raspende geluid van de rochel die ergens achter in de keel wordt klaargemaakt is echt te smerig.

Om 22.00 uur gaan zoals gewoonlijk de lichten uit in de trein. Tijd om te slapen betekent dat. Alleen niet iedereen in de trein denkt er hetzelfde over. Aardige mensen die Chinezen met wie we de coupe delen, maar ook zij kunnen absoluut niet tegen stilte. Ze praten maar door en dan ook niet op een volume dat past bij de nacht. Het principe van een fluistergesprek lijken ze niet te kennen. Rekening houden met anderen ook niet. Gelukkig zijn de Chinezen wel gewend om te luisteren naar opdrachten. Als je dus aan ze vraagt om stil te zijn, dan doen ze dat ook. Ze staan er alleen totaal niet bij stil dat ze anderen tot last zijn.

4.34 - China | Het goede leven in Yangshuo

Yangshuo ligt in een erg mooie omgeving dat wordt gedomineerd door een groot aantal puntige karstbergen die de weide omgeving bedekken. We huren een paar fietsen voor 10 RMB (€ 1,) per stuk om de omgeving mee te verkennen. Vanuit het ‘oude’ centrum fietsen we door het nieuwe en drukke deel van Yangshuo. Daarna fietsen we door een erg mooi landschap met karstbergen die tussen de rijstvelden staan. De omgeving is precies zoals je het platteland van China voorstelt. Het ‘romantische’ beeld bestaat uit rijstvelden tussen de bergen, waterbuffels in de poeltjes en Chinezen met rijsthoeden werkend op het land. In de kleine dorpen die we passeren zien we de inmiddels vertrouwde beelden: de bevolking zit bij elkaar op straat of in de woning, terwijl er kaartspelletjes en mahjong worden gespeeld. Door de mannen wordt aan een stuk gerookt en iedereen komt bijzonder ontspannen en tevreden over. In dit gebied zijn de Han Chinezen overduidelijk in de minderheid. Zowel in uiterlijk als gedrag zijn zij goed te onderscheiden van de zogenaamde minderheden. 

Op de weg terug naar Yangshuo fietsen we over een pad langs de Yu Long Rivier. Ontspannen is dat alleen niet, want deze rivier blijkt een ‘tourist-trap’ te zijn. Je kunt hier op een bamboevlot de rivier afzakken. Veel toeristen fietsen daarvoor een klein stukje om zich vervolgens voor 150 RMB (€ 15,15) per persoon per vlot af te laten zaken naar Yangshuo. Wij vinden dat veel te duur. Laat ons maar lekker fietsen. Helaas trekken al die toeristen ook een aantal bijzonder hardnekkige verkopers aan. Zij willen ons maar niet met rust laten en ondanks ons overduidelijke ‘buyao’ (Nee, ik wil dit niet) blijven ze ons een grote variëteit toeristen troep aansmeren.

IMG_2510 IMG_2525
Simpelweg genieten langs het water van de Li Rivier Op de fiets verkennen we het karstlandschap


Het is hier erg mooi, maar ook gruwelijk heet en vochtig. We zweten als een otter, wat niet heel raar is wetende dat het 37 °C is. Gelukkig hebben we een douche, die we nu wel drie keer per dag nodig hebben. Ter verkoeling hebben we de airco afgesteld op 30 °C. Weer opgefrist nemen we onze vaste plaats weer in langs het water van de Li Rivier en genieten van deze bijzondere plek. De kleuren en de geuren zijn anders dan dat we tot nu toe hebben gezien. Bamboe is hier in overvloed en de vlinders lijken alsmaar groter te worden. Over het water van de Li Rivier varen de vissers met hun smalle bamboebootjes, waarbij ze een aalscholver gebruiken om de vis te vangen. De fruitvrouwtjes dragen hun handelswaar in zware rieten manden aan een bamboestok op de schouder. Ze zijn op een plezierige manier ondeugend bij het verkopen van meer fruit dan dat je eigenlijk met goed fatsoen op kunt krijgen. Wij kopen een grote hoeveelheid vers fruit, lezen een boek en genieten bovenal van deze bijzondere plek.

Het is voor het eerst in dagen dat we blij zijn met een vertraging. In plaats van om 4.00 uur komen we om 6.00 uur aan in Guilin. Uitslapen dus. Dit is nodig ook, want de boottocht was verre van ontspannend geweest. Als ze die bootreis nou een dag langer hadden gemaakt, dan was het een stuk meer ontspannen geweest. Nu moet je rennen en blijven rennen voor niets. Geen wonder dat alle Chinezen volledig uitgeteld in de bus liggen te slapen. Met een Chinese reis weet je in ieder geval een ding zeker: ontspannen is het niet. 

Het landschap is dramatisch veranderd. We rijden door het karstgebergte, wat bestaat uit een groot aantal bijzonder mooie, alleenstaande steile bergen van kalksteen. Het (sub)tropische landschap ziet er erg speciaal uit. In Guilin worden we door onze nieuwe Chinese vriendin gewezen op de bus naar Yangshuo, waarvoor we 10 RMB (€ 1,-) per persoon betalen. Dit blijkt de enige juiste prijs te zijn, blijkt als we de overige passagiers hetzelfde bedrag zien betalen. Omdat we zo moe zijn merken we niet zo veel van het mooie landschap waar we doorheen rijden. Door de buschauffeur worden we in het (voor ons) verkeerde deel van Yangshuo afgezet. Waarschijnlijk doorgestoken kaart met de hoteleigenaar, die ons staat op te wachten met de geweldige aanbieding om voor 120 RMB (€ 12,10) een kamer te betrekken in zijn hotel. ‘Very special price for you’. Dit vinden wij te duur, waarop hij zijn prijs verlaagd naar 80 RMB (€ 8,10). Als we dit nog steeds te duur vinden, vraagt hij wat we voor een kamer willen betalen. We antwoorden dat we 30 RMB (€ 3,-) wel een goede prijs vinden. Volgens hem is dat volkomen belachelijk waardoor er niets andersop zit dat we verder lopen. Al snel komt hij ons op zijn scooter achterna. 50 RMD (€ 5,05)  dan? Wij willen niet meer betalen dan 40 (€ 4,-) waar hij mee akkoord gaat. Natuurlijk willen we wel eerst de kamer zien. Vieze lakens en een dode kakkerlak wijzen er op dat de kamer nog moet worden schoongemaakt. De hoteleigenaar wil ons eigenlijk strikken voor een boottocht over de Li Rivier. Jammer voor hem, maar daar trappen we niet meer in. Jammer de bammer meneer, maar wij pakken het systeem nu terug. En afdingen kunnen we inmiddels als de beste. Akkoord gaan met een prijs is nog altijd een vrije keus van beide partijen. Deze man kan de humor er echter niet van in zien en maakt ons duidelijk dat we maar een dag kunnen blijven. Dat vinden wij prima. Er zijn vast wel betere plekken te vinden in Yangshuo.  Voor dit moment hebben we maar een plan en dat is douchen en slapen. Daar hebben we nu een prima kamer voor.

Nadat we een aantal uren hebben geslapen en zijn bijgekomen, gaan we op zoek naar ons volgende hotel. Een beetje shoppen dus.  We komen er hier door achter dat 60 RMB (€ 6,06) toch wel het absolute minimum is dat we voor een kamer van de door ons gewenste kwaliteit moeten betalen. We maken onze keuze en spreken af dat morgen terug komen met onze spullen. Voor vandaag vinden we het ook wel mooi geweest.  We zijn nog niet gewend aan dit klimaat. We schatten dat het zo rond de 35 ° C is met een luchtvochtigheid die akelig dicht in de buurt van verzadiging zit. Nog maar een keer douchen en verder slapen. Wat hebben we daar toch een geweldig mooie deal voor gesloten.

4.32 - China | De hel duurt voort

De boot komt om 2.00 uur eindelijk aan. Nadat we onze tassen hebben gepakt kunnen we nog slapen tot 4.00 uur. Volledig geradbraakt verlaten we vervolgens de boot, terwijl de overige passagiers lekker doorslapen. We zijn hier overduidelijk keihard genaaid. Natuurlijk staat er ook geen luxe snelle bus klaar, maar de meest afgeragde die we tot op heden hebben gehad. De geplande vertrektijd van 4.30 uur wordt niet gehaald, door een hoop stampij en geruzie met concurrerende buschauffeurs. Net als wij zijn zij in het geheel niet blij met de diensten van CITS. Pech voor ons, want hier door rijden we pas om 5.30 uur weg. De weg naar Wuhan is opengebroken en de chauffeur rijdt als een volslagen idioot. Slapen kunnen we dus wel vergeten. In plaats van de verwachte 4½ uur doen we er 6½ uur over om Wuhan te bereiken. Het is dan ook geen verrassing dat er niemand meer met onze treinkaartjes naar Guilin staat te wachten.

De vrouw van de buschauffeur wordt er op de een of andere manier toe bewogen ons te begeleiden naar een oplossing. Een half uur lang lopen we in een hoog tempo van het busstation naar een bushalte. Daar wordt een volgende Chinees gecharterd om ons verder te begeleiden. Floor staat nog buiten de bus als deze begint te rijden. De nodige verbale diarree leidt gelukkig tot het gewenste resultaat. We moeten er niet aan denken om nu opgesplitst te raken. Het is drie kwartier naar het treinstation, waar we een half uur moeten wachten op de Chinees met onze treinkaartjes. Er was vast niet zo veel moeite voor ons gedaan als we in Chongqing meer dan alleen een aanbetaling hadden gedaan. Pech voor ons dat we ons nu op het verkeerde treinstation bevinden. Onze trein naar guilin vertrekt vanaf het station waar we eerder met de bus zijn aangekomen. We moeten dus weer terug. We hebben er onderhand meer dan genoeg van. Dit keer gaan we dan ook met een taxi. Hoeven wij niet na te denken.

In het reusachtig uitgestrekte Wuhan wonen bijna 10 miljoen inwoners. Zij wonen in een grauwe agglomeratie, die zich als een olievlek over beide oevers van de Jangtsekiang uitstrekt. We willen hier zo snel mogelijk weer weg. We hebben het gevoel alsof we zijn overreden door een kudde wildebeesten. We hebben het helemaal gehad met China. Met de Chinezen. We zijn nu wel onderweg naar Yanghuo, maar als dat niet leidt tot een verbetering van ons humeur, gaan we direct door naar Vietnam. Op het station worden we gelukkig al geconfronteerd met ons ongelijk. Niet alle Chinezen zijn verschrikkelijk. Natuurlijk worden we hier weer vriendelijk geholpen. In de trein is het ook weer erg fijn en gezellig. We komen in contact met vriendelijke Chinezen waaronder een meisje uit guilin. Ze delen hun eten en willen alles van ons weten. Wij hebben vooral behoefte aan slaap. De bedden in deze hard-sleeper klasse voelen voor ons als de bedden van een chique hotel. We vallen in slaap om voorlopig niet meer wakker te worden.

12 - China | Het Chinese paradijs

Ons laatste verslag hebben we geschreven vanuit Yangshuo in de provincie Guangxi. Omdat het leven hier zo aangenaam was, hebben we hier 9 dagen doorgebracht. Na de voor ons zeer teleurstellend verlopen riviercruise over de Yangzi rivier, waren we wel toe aan wat ontspanning. Dat kon hier perfect! We waren inmiddels wel aangekomen in een door toeristen druk bezocht deel van China. Zowel Chinese als westerse toeristen. Maar dat maakte hier niet uit: je vindt altijd de rustige relaxte plekjes; als je maar goed genoeg zoekt. Yangshuo ligt midden in het karstgebergte, wat bestaat uit losstaande karstbergen. Een mooi en bijzonder gezicht, zoiets hadden we nog nooit gezien. De rivier, het 'aangename' subtropische klimaat, het lekkere eten, het leven op de rivier, het nieuwe fruit, de geuren en de bamboe. Het plaatje was compleet.

In Yangshuo hebben we bijzonder weinig gedaan. We hebben veel gefietst door de omgeving, maar eigenlijk was het daarvoor veel te heet. De thermometer stond constant op 37 graden. Luchtvochtigheid tussen de 70 - 80 procent. Om een koele nacht te hebben, hadden we de airco op 30 graden gezet. De hitte was het gevolg van de tropische storm ten zuiden van ons. Een aparte ervaring die we hadden was het bezoeken van een watergrot. Apart in twee betekenissen. De eerste, omdat er verschillende grotten zijn in de omgeving, die allemaal adverteren de enige te zijn en die ook allemaal dezelfde brochure hanteren. Om niet de dupe te worden van oplichting, is het noodzakelijk dat je zelf de fiets pakt en op zoek gaat naar de juiste. Je ticket koop je pas, wanneer je er bent aangekomen bij de grot! Anders heb je een grote kans dat je (te veel) betaald voor het verkeerde. Ten tweede vanwege de de grot zelf. Je ging met een boot naar binnen, waarbij het dragen van een helm echt geen overbodige luxe was. Daarna ging je ter voet verder tussen de stalagmieten en stalactieten. We hebben 'gezwommen' in een modderbad, wat erg apart en fetisj is. Verderop in de grot kon er gebadderd en gepoedeld worden in schoon water. Een aan te raden ervaring.

De rest van de dagen bestond voor ons met name uit het lezen van boeken aan de waterkant, genieten van het Chinese leven en de erg leuke contacten die we hier hebben opgedaan. We hadden een fijn hotel in een rustig deel van het stadje (een ander hotel dan waar we het in het vorige verslag over hadden), wat voor deze negen dagen toch een beetje een thuis was geworden. In deze omgeving hebben we voor het eerst het China 'uit de boekjes' leren kennen. Mooie Chinezen met rijsthoeden, waterbuffels werkend op het land en badend in het water, kleine vissersbootjes en mooie vrouwtjes die met enorme manden op hun schouders fruit lopen te verkopen! Afdingen is hierbij toch echt de kunst. Floor laat haar skills in de volle omvang zien, wat grote hilariteit teweeg brengt bij die vrouwtjes. We vinden een verlaten strandje, waar wij en de waterbuffels de enige zijn. Stilte is moeilijk te vinden in China, maar als je het eenmaal gevonden hebt, dan ben je heel erg tevreden! Je kunt ook een boottocht maken over de rivier (de Lee River). Dit is echter belachelijk duur en we hadden al gezien, dat dit massatoerisme in haar optima forma is. Je betaald 50 euro voor een tocht van 5 uur om in een colonne van 59 boten (we hebben ze geteld en dit aantal kwam er voorbij in 3 kwartier) 'te genieten' van de rivier en de natuur. We hadden al eerder vermeld dat Chinezen extreem luidruchtig zijn, dus een prettige ervaring zal dat zeker niet zijn geworden. Het vee wordt afgezet aan de kade, om onder leiding van de nooit ontbrekende vlaggetjes een verplichte tocht te maken over een twee kilometer lange markt.. Shoppen, daar zijn ze gek op! In plaats daarvan hadden we met 3 anderen een privé boot geregeld, waarmee we voor 5 euro per persoon, dezelfde route hebben afgelegd. Maar dan 's ochtend vroeg, zonder andere boten tegen te komen! Veel beter!

Met pijn in het hart gingen we echter weer verder. We hadden ons vertrek iedere keer uitgesteld, maar we zijn aan het reizen. In onze filosofie moet je daarom wel in beweging blijven. Er zijn nog zoveel mooie plekjes die we moeten ontdekken! We vertrekken nu op het hoogtepunt en ook hier kennen we inmiddels weer eens veel te veel mensen. Helemaal niet vervelend, maar daardoor wordt de verleiding om te blijven wel groter en rustig een boek lezen is er dan ook niet meer bij. Daarnaast zijn de muggen hier ook een beetje te. Jeroen heeft er op ieder been, arm en voet ongeveer 18. We gaan op weg naar Kunming in de provincie Yunnan. In Kunming regelen we onze visa voor Laos en Vietnam. Zoals het er nu uitziet, gaan we volgende week naar Vietnam, waar we waarschijnlijk een maand zullen doorbrengen in het noorden. Daarna zullen we door gaan naar Laos. Op dit moment zijn we al de trotse bezitters van een visum voor Laos en ligt ons paspoort bij het Vietnamese consulaat. Omdat we geen zin hadden om tijd door te brengen in een grote Chinese stad (ze zijn namelijk allemaal hetzelfde: groot en vervuild), zijn we met de bus door gegaan naar Dali! We zitten nu wel op het toeristenpad, maar voor de komende dagen vinden we dat helemaal niet erg! We zitten nu al bijna 2 maanden in China en we kijken inmiddels al erg uit naar een nieuw avontuur: Vietnam!
China en de Chinezen: Vervolg
Zoals wel duidelijk is geworden uit de vorige verslagen, hebben we niet echt een hoge dunk op van de Chinezen. Dan hebben we het met name over de Han-Chinezen. We zijn duidelijk heel erg anders dan zij. Het zijn in extreme mate kudde dieren, maar er is wel sprake van een paradox. De theorie die we nu willen ontvouwen is de volgende: in Nederland is sociaal zijn de heersende moraal. Een ieder moet sociaal zijn en iets inleveren om een groep (de samenleving, je werk, familie en vrienden) te laten slagen. Asociaal gedrag wordt als iets zeer ernstigs beschouwd. In China werkt het precies andersom: om in deze samenleving te kunnen 'overleven', moet je zo asociaal mogelijk zijn. Niemand houdt hier rekening met elkaar, behalve met zich zelf en zijn of haar familie. Niemand stoort zich hier ook aan. Zolang iedereen alleen maar rekening met zich zelf houdt, houdt het sociale systeem zich zelf in stand. Natuurlijk zijn hier uitzonderingen op, net als in Nederland.
In China wil momenteel iedereen Engels leren. Schrijven en lezen kunnen ze vaak al wel, maar spreken is een ander verhaal. Als het even kan, willen ze oefenen met een buitenlander. Soms is dat geen probleem, maar van houtje touwtje Engels worden wij niet vrolijk. Je begrijpt vaak echt niet waar ze het over hebben. Daarnaast zijn 'echte' gesprekken meestal niet mogelijk. Alles blijft oppervlakkig, je krijgt helaas niet te horen wat je wil horen. Voorbeeld: op dit moment is de officiële lezing van de Chinese overheid dat Mao voor 30 % slecht en voor 70 % goed was. Maar wat houdt dat goed en slecht nou in? Naast het feit dat ze allemaal zo graag Engels willen leren, is er ook nog eens een tekort aan goed geschoold onderwijzend personeel. Iedereen die hier in China aan de slag wil als onderwijzer kan dat. Niet alleen als leraar Engels, maar ook als bijvoorbeeld leraar economie aan de universiteit. Je hoeft daar geen papieren voor te hebben!

Sociale leven
Mochten er mensen zijn die het idee hebben dat we verhalen zijn tot een stel einzelgangers, dan kunnen we hierbij aangeven dat dat in het geheel niet het geval is. Vaak zijn we alleen met de Chinezen geweest, maar soms komen we op plekken, waar we een groot aantal medereizigers ontmoeten. Contacten met de Chinezen verlopen vaak leuk, maar moeizaam. Met medereizigers kun je vaak wel de goede gesprekken en de doorzaknachten hebben. Soms iets te doorzakkerig, met een houten hoofd als gevolg. Het is leuk om mensen te ontmoeten die ook aan het rondreizen zijn, maar dan net allemaal even anders. Samen verwonderen over China en de Chinezen, de Amerikanen en wat is gebeurd in New-Orleans. Het is opvallend dat onze contacten begrensd blijven tot Noordwest-Europeanen, Australiërs, Canadezen en Amerikanen van de oost- en de westkust. We kunnen stellen dat een deel van de mensen die we inmiddels hebben ontmoet, niet zouden hebben misstaan op het kampeerweekend. In de toekomst meer Sarah en Mikes op de Nederlandse party's! Over party's gesproken: In Yangshuo hadden we dankzij de meegebrachte MP3 speler een privé-techno feestje op een dakterras met uitzicht op de bergen! Super cool.

Vakantie in China
Voor de mensen die op vakantie of op reis willen naar China, hebben we een belangrijke tip: ga nooit, maar dan ook nooit mee op een georganiseerde reis. Het is absolute onzin dat China een moeilijk land is om in rond te reizen. Bus- en treinkaartjes zijn altijd makkelijk te krijgen, soms moet je alleen een dag wachten. Koop de kaartjes ook allemaal zelf, want dan weet je zeker dat je niet te veel betaald en je weet ook zeker dat je ze krijgt. In onze ervaring veroorzaakt zelf kopen minder stress en is het nog een stuk leuker ook. Als je op een georganiseerde reis door China gaat, weet je zeker dat je nooit alleen bent en dat je nooit rust hebt. De Chinezen hanteren een moordend tempo en dat tempo wordt geacht door de buitenlanders gevolgd te worden. Ander nadeel van een georganiseerde reis: er is altijd een gids bij. Je zou verwachten dat een gids je zou helpen bij bijvoorbeeld de aanschaf van een geinig souvenirtje. Het tegendeel is waar: je lijkt geholpen te worden, maar je betaald uiteindelijk veel te veel, omdat de gids een zeer riant bedrag aan commissie opstrijkt. Daarnaast wordt je van het volgen van vlaggetjes niet vrolijk. Ook al geeft het het geheel een vrolijke indruk. Stilte is iets uitzonderlijks zeldzaams in China, maar als je de moeite neemt om te zoeken, vind je het zeker. China is ook geen land om van de natuur te genieten. China is voor de cultuur. China is met name interessant. Wij hebben absoluut geen spijt dat we in China zitten en dat we hier al zo lang zijn. Het is super interessant en anders. Neem echter wel de tijd in China: het is nogal groot!

11 - China | Stedelijke jungle langs de Yangzi

We kregen ons eerste beeld van het enorm volle, dichtbevolkte China in Chengdu. Daar hebben we in het vorige verslag al over geschreven. In Chengdu verbleven we voor de eerste keer in een Hostel. Veel backbackers in een zeer relaxte omgeving. Ze boden in het hostel ook tours aan over de Yangzi rivier naar de Drie-Kloven-Dam. Nou wilden we deze tocht sowieso al maken. Zij boden deze ook nog eens aan tegen een veel lagere prijs dan dat we in Chongqing (het vertrekpunt van de boten) zouden krijgen. We zijn in principe tegen georganiseerde reizen, maar dit klonk toch wel erg aanlokkelijk. En je zou op een boot zitten, dan zou er toch ook niets fout kunnen gaan. Voor 60 euro per persoon hadden we busvervoer naar Chongqing en een boottocht van 3 dagen. Vanaf Chengdu gingen we, als onderdeel van de georganiseerde trip, met de bus naar Chongqing. We werden netjes opgehaald voor het hotel om 6.30 uur in de ochtend. Tussen de twee steden alleen maar bebouwing. Chongqing was nog gekker: 30 miljoen Chinezen in een geagglomereerde stedelijke omgeving. De stad bestaat alleen maar uit hoogbouw: gemiddeld 30 etages. Indrukwekkend, dat wel, want de stad is ook nog op de bergen langs de rivier gebouwd. We verbleven hier een aantal uurtjes in de hitte van de stad en daarna was het tijd om richting boot te gaan. Voorafgaand daaraan hadden we bij de reisorganisatie vast het vervoer van het eindpunt van de 'cruise' (Yichang) naar Yangshuo (Guilin) geregeld. Dit, omdat ze goedkoper waren dan de de prijzen genoemd in onze reisbijbel (LP).

Chongqing – Yichang – Guilin - Yangshuo
Met de boot maakten we deze toch over de Yangzi rivier. Een indrukwekkende tocht over 660 kilometer, langs het gebied dat wordt beïnvloed door de Drie-Kloven-Dam. De dam in nu al in gebruik en is voor het grootste deel af. Het water van de Yangzi is al aan het stijgen, we varen dus op een stuwmeer. De boot zelf heeft 4 etages en is gevuld met Chinezen en wat westerse toeristen. Wij slapen derde klas (goedkoop) en delen onze hut officieel met 6 Chinezen. In het echt zijn het er echter 9; we slapen dus met 11 personen in een hut bedoeld voor 8. We mogen echter blij zijn dat het een zeer goed afgericht gezin was, dat zeer rustig was en geen sigaretten rookte. Chinezen zijn namelijk kettingrokers en het interesseert ze niets waar ze roken. Het liefst in krappe bedompte ruimte, als slaapkamers, bussen en treincoupes. Wat de rest er van vindt interesseert ze niet.

Om daadwerkelijk van het uitzicht te kunnen genieten, moest er aan boord worden (bij)betaald om op het bovendek te kunnen zitten. Helaas was ons niet verteld dat dit verwacht kon worden. Op het bovendek was het echter zeer prettig toeven. Een lekker biertje met mede-reizigers, terwijl je ondertussen het (totaal versmokte) landschap aan je voorbij zag trekken. Gelukkig zijn op dit schip de Chinezen ook weer zeer voorspelbaar: De gehele dag hangen ze in hun hut TV te kijken. Totdat de intercom meld dat er iets 'bijzonders' is te zien, dan schieten ze naar buiten om massaal geposeerde foto's te maken. Daarna zijn ze net zo snel weer verdwenen. Het dek wordt dus gedurende het grootste deel van de reis bevolkt door Westerse toeristen. De boottocht over de rivier is met name indrukwekkend omdat je niet alleen ziet wat voor een effect de Drie-Kloven-Dam gaat hebben, maar ook wat een effect de dam al heeft. Je ziet enorme betonnen dammen langs de rivier, verlaten stukken stad en wegen en landbouwgrond die in het stijgende (gele) water verdwijnen. Overal borden die de toekomstige hoogte van het water aangeven. Het landschap is niet bijzonder aantrekkelijk, maar vooral indrukwekkend om de Chinese vernietiging in de praktijk te zien. Het varen zelf is ontspannend en het is idioot om het dichtbevolkte China aan je voorbij te zien glijden: overal dezelfde steden met identieke opbouw: flats, flats en nog eens flats.

Onderweg passeren we diverse plekken waar de boot aanmeert om de passagiers de mogelijkheid te geven om de zoveelste tempel te bezoeken en langs alle shops te gaan. Wat houden al die Chinezen van shoppen en wat worden wij gek van al het 'hello'. 'Hello' is hier een merk: hello-bag, hello-food, hello-book, hello-t-shirt, hello-sodemieter op met die troep! We gaan nog een keer iemands nek omdraaien. Het effect is dat we, net als alle andere westerse toeristen aan boord blijven van de boot. Opzouten maar op met de zoveelste kermisattractie. We zitten op de boot om de cruise te maken, niet om al die (herbouwde) tempels en shops te bezoeken. De Chinezen vinden het allemaal perfect: die hebben zoals altijd haast en poseren hun verplichte portie foto's. Tijdens 1 stop van de boot, worden we overgezet in kleinere boten, om de daadwerkelijke 3-kloven te bezoeken. Hier heeft de 3-kloven-dam haar naam vandaan. Ze zijn er echter trots op dat dit hele mooie stukje natuur straks verloren gaat. Ze hebben langs het water ook borden staan, waar op staat dat er een stad met 1.000 jaar geschiedenis wordt afgebroken en dat ze zich verontschuldigen voor het ongemak. Ze zijn hier knetter gek. De mooie natuur beleven de Chinezen in de kleine bootjes ook weer anders: ze maken als een idioot lawaai naar passerende bootjes en spetteren met water naar elkaar. Alsof het een stel kinderen zijn op schoolreisje. Het ergste zijn misschien nog wel de Chinezen aan de oever die, om de kermisattractie compleet te maken, ‘authentieke’ Chinese muziek ten gehore brengen. De Chinese toeristen vinden dit echter het mooiste, zijn 

daar stil en maken daar foto’s van en niet van de unieke natuur. Ergens is er in de evolutie iets fout gegaan hier in China. Komt wellicht door de Chinese muur, die heeft alle ‘positieve’ invloeden buitengehouden. Rare jongens die Chinezen.

De Drie-Kloven-Dam was een absolute tegenvaller. Alles ging hier fout dat fout kon gaan. De voornaamste reden dat we deze tocht deden, was dat we de dam konden bezoeken. De grootste dam in de wereld en zeer controversieel. Volgens critici is het wachten tot de dam breekt en dan zijn de gevolgen niet te overzien. De grootste ramp in de menselijke geschiedenis zal dan het resultaat zijn. Dit omdat het water dan een van de dichtbevolkte streken van China volledig zal vernietigen. De dam is 175 meter hoog, heeft een lengte van 2,5 kilometer en verschaft straks 20 procent van de totale elektriciteit consumptie van China (gelijk aan 20 kerncentrales). ‘Schone’ energie, dat wel! Maar tegen wat een prijs!!?? 
Tegen de beloften in, bleken we pas in het donker bij de dam aan te komen. We moesten bijbetalen (12,50 euro p.p), om de dam te kunnen bezoeken. We zouden dit doen in de tijd dat de boot nodig zou hebben om de sluizen door te komen (5 uur). Vol goede moed gingen we met de dam toer van start.  

Maar wat zijn we hier keihard besodemieterd. We hebben de dam van een afstand 15 minuten mogen bekijken, we zijn een fontein gaan bekijken en als absolute dooddoener konden we een paardenshow gaan bekijken. En men weet onze mening over paarden! De Chinezen vonden het natuurlijk allemaal prachtig. Die dam zal hun hun reet roesten. Tot overmaat van ramp moesten we daarna aan de kade nog eens 2,5 uur wachten totdat de boot eindelijk terug was. We hadden alles makkelijk zelf kunnen doen, maar ons was toch echt verzekerd dat dat toch echt niet zou kunnen. We hebben wel zo’n ongelooflijke scène zitten schoppen met onze verantwoordelijke 'reisleider’ (pleurismuts)! Zonder resultaat natuurlijk, want dan spreken ze in een keer geen Engels meer. Les: ga nooit en te nimmer mee met een Chinese tour en geloof nooit de mooie praatjes! Ze liegen en bedriegen en niet te zuinig ook.
Dit werd nog eens bevestigd door de bus die ons 's nachts van Yichang naar Wuhan zou brengen. We hadden een vrij hoge prijs betaald, omdat ons werd verzekerd dat er ‘s nachts geen bussen naar Wuhan zouden gaan en dat we een luxe touringcar zouden krijgen (niet echt belangrijk overigens). We kwamen A. niet ‘s nachts aan, maar ‘s ochtends vroeg, na een nacht niet te hebben geslapen B. de bus was niet luxe maar een krot met te veel mensen en daar hadden we meer voor moeten betalen dan nodig. Om het geheel nog extra te maken: we zouden in Wuhan worden opgewacht door de een of andere Chinees met onze treinkaartjes naar Guilin. Omdat de bus veel te laat was, was deze Chinees gevlogen. We moesten naar de andere kant van de stad, naar het treinstation om onze treinkaartjes op te halen. Toen bleek dat ons treinstation het station was waar we eerder uit de bus waren gestapt. 2 keer 3 kwartier door deze walgelijk grote industriestad gereden! Wat een kolere mongolen. Bevestiging van de les: doe alles liever zelf, dan is het goedkoper en gaat het tenminste goed. We waren gelukkig niet de enige gedupeerden. In zo’n situatie scheelt het een hoop, wanneer je met meerdere bent.

In Wuhan zijn we op de trein gestapt naar Guilin om daar de bus te pakken naar Yangshuo. Wat was de trein relaxed. We waren zo moe dat we 12 uur hebben geslapen in zachte bedden. Gelukkig waren de Chinezen in de trein wel weer de vriendelijke Chinezen die we zo hadden gemist. We waren al bijna op het punt om China zo snel mogelijk te verlaten, maar we kregen al meer positieve energie. We werden weer helemaal blij toen we aankwamen in Yangshuo. Yangshuo ligt in het zuiden van China in de provincie Guangxi. Hier hangt een hele relaxte sfeer, veel mede reizigers, extreem mooie omgeving tussen de karstbergen met een subtropisch klimaat. Het is erg vochtig heet, maar wat is het fijn om hier te zijn. Helemaal omdat we onze skills van het afdingen nu tot in de perfectie beheersen! We dingen ons hotel af van 35 tot 4 euro (het Chinese toeristen seizoen is voorbij, dus alle hotels staan leeg), we gaan shoppen voor een nieuw hotel, we brengen de prijs van het bier na beneden. We krijgen alles voor minder. Een heerlijk gevoel om het systeem terug te pakken! Het scheelt dat we inmiddels de 'echte'prijzen van alles weten!

Typen Chinezen: vervolg
We kunnen inmiddels een vierde categorie Chinezen duiden: de toerist Chinees.
  • De toerist-Chinees is de laagste van de vier geclassificeerde typen. Deze heeft alle gevoel voor fatsoen verloren. De Chinese toerist is asociaal en de perfecte machine. Hij of zij doet niets zonder tourguide met de befaamde vlaggetjes. Geposeerde foto's zijn het uitgangspunt. Het maakt niet uit hoe de foto wordt genomen, als de geposeerde in kwestie er maar op staat en wanneer de achtergrond maar bijzonder is volgens de gids! Wanneer de Chinees toerist speelt, behoort alles en iedereen, met uitzondering van mede-Chinezen, tot de attractie. We hebben regelmatig te maken met pure aanrandingen, omdat we worden geforceerd op op de foto te worden gezet. Dan moet je vooral Floor hebben! De Chinese toerist is daarnaast extreem lui, heeft altijd haast en houdt voornamelijk van tempels, fonteinen en shops!
Ga naar boven