4.38 - China | Yangshuo – Guillin

Met pijn in het hart vertrekken we vandaag uit Yangshuo. We checken uit bij het Double Moon Hotel, wat voor de afgelopen dagen toch een beetje een thuis is geworden. Voordat we vertrekken wil Floor nog een zijden broek kopen in een van de vele winkeltjes in Yangshuo. Ze durven er 380 RMB (€ 39,40) voor te vragen, terwijl Floor 100 RMB (€ 10,10) een meer realistische prijs vindt. Gelukkig hebben we Maggi bij ons. Zij is een Engelse van Chinese afkomst wat de communicatie enigszins vergemakkelijkt. Voor ons dan, want de verkoopster denkt dat Maggie onze gids is en biedt haar 100 RMB commissie als ze helpt om ons 380 RMB te laten betalen. De verkoopster voelt zich redelijk ongemakkelijk als Maggie laat blijken een meer vriendschappelijke relatie met ons te onderhouden. Je zou toch denken dat je een gids hebt om je te helpen, of om er voor te waken dat je niet te veel betaald voor een artikel dat je zou willen kopen. Hier is het tegendeel waar. Wanneer de gids je hier helpt, dan weet je zeker dat je veel te veel betaald.

Om 17.00 uur vertrekt de bus naar Guillin, dat een decor vormt door een interessante scene. Er stappen een aantal militairen in de bus die weigeren te betalen voor hun kaartje. De bijrijder (de persoon die het geld voor de kaartjes inzamelt) geeft de jonge militairen luid en duidelijk te verstaan niet onder de indruk te zijn van hun uniform. De jonge militairen weigeren echter nog steeds om te betalen, waarop de buschauffeur de bus stopt en de militairen zonder pardon de bus uit worden geflikkerd. Hulde! Het is goed om te zien dat er Chinezen zijn die zich niet bang laten maken. Als we om 18.00 uur aankomen in Guillin, komen we er dankzij Maggie achter dat er om 19.00 uur nog vanaf het andere treinstation van de stad een trein vertrekt naar Kunming. We besluiten de gok te wagen en met een taxi naar het station aan de andere kant van Guillin te vetrekken. Een rit van een half uur, waar we 28 RMB (€ 2,80) voor moeten betalen. Helaas blijken de kaartjes te zijn uitverkocht. Het is voor het eerst dat we geen kaartje kunnen krijgen. De eerstvolgende trein naar Kunming vertrekt om 5.45 uur. Voor een kaartje betalen we 277 RMB (€ 28,00).

Er zit niets anders op dan dat we hier ook de nacht doorbrengen. Buiten het station worden we aangesproken door een hoteleigenaar. We onderhandelen ook hier over de prijs en komen 50 RMB (€ 5,05) voor een (korte) nacht overeen. Daarna gaan we shoppen voor de treinreis van morgen die 30 uur in beslag zal nemen en gaan we op zoek naar een restaurant. We verblijven in zo’n standaard flatwijk, waar alles is opgebouwd uit tegeltjes. Uit het grote aanbod van kwaliteitsrestaurants kiezen we er éém waar al een hoop mensen zitten. Zoals gewoonlijk staat de televisie aan, waarop een luidruchtige en vooral erg gewelddadige film word vertoond. De andere gasten rochelen zich een ongeluk in emmers en teiltjes die voor dat doel zijn opgesteld. Smakelijk is het niet als er een zwetende Chinees een rochel vanuit zijn tenen met vee kabaal in een emmer naast onze fluimt. Het eten is goedkoop, maar wat hebben we eigenlijk gegeten? Het is geen varken, geen rund, geen vis en geen kip. Floor denkt dat het hond was, maar ik neig toch naar kat in verband met de kleine botjes. Het zou overigens ook best wel eens een stedelijk knaagdier geweest kunnen zijn. Alhoewel we dat dan weer erg onsmakelijk vinden.

4.32 - China | De hel duurt voort

De boot komt om 2.00 uur eindelijk aan. Nadat we onze tassen hebben gepakt kunnen we nog slapen tot 4.00 uur. Volledig geradbraakt verlaten we vervolgens de boot, terwijl de overige passagiers lekker doorslapen. We zijn hier overduidelijk keihard genaaid. Natuurlijk staat er ook geen luxe snelle bus klaar, maar de meest afgeragde die we tot op heden hebben gehad. De geplande vertrektijd van 4.30 uur wordt niet gehaald, door een hoop stampij en geruzie met concurrerende buschauffeurs. Net als wij zijn zij in het geheel niet blij met de diensten van CITS. Pech voor ons, want hier door rijden we pas om 5.30 uur weg. De weg naar Wuhan is opengebroken en de chauffeur rijdt als een volslagen idioot. Slapen kunnen we dus wel vergeten. In plaats van de verwachte 4½ uur doen we er 6½ uur over om Wuhan te bereiken. Het is dan ook geen verrassing dat er niemand meer met onze treinkaartjes naar Guilin staat te wachten.

De vrouw van de buschauffeur wordt er op de een of andere manier toe bewogen ons te begeleiden naar een oplossing. Een half uur lang lopen we in een hoog tempo van het busstation naar een bushalte. Daar wordt een volgende Chinees gecharterd om ons verder te begeleiden. Floor staat nog buiten de bus als deze begint te rijden. De nodige verbale diarree leidt gelukkig tot het gewenste resultaat. We moeten er niet aan denken om nu opgesplitst te raken. Het is drie kwartier naar het treinstation, waar we een half uur moeten wachten op de Chinees met onze treinkaartjes. Er was vast niet zo veel moeite voor ons gedaan als we in Chongqing meer dan alleen een aanbetaling hadden gedaan. Pech voor ons dat we ons nu op het verkeerde treinstation bevinden. Onze trein naar guilin vertrekt vanaf het station waar we eerder met de bus zijn aangekomen. We moeten dus weer terug. We hebben er onderhand meer dan genoeg van. Dit keer gaan we dan ook met een taxi. Hoeven wij niet na te denken.

In het reusachtig uitgestrekte Wuhan wonen bijna 10 miljoen inwoners. Zij wonen in een grauwe agglomeratie, die zich als een olievlek over beide oevers van de Jangtsekiang uitstrekt. We willen hier zo snel mogelijk weer weg. We hebben het gevoel alsof we zijn overreden door een kudde wildebeesten. We hebben het helemaal gehad met China. Met de Chinezen. We zijn nu wel onderweg naar Yanghuo, maar als dat niet leidt tot een verbetering van ons humeur, gaan we direct door naar Vietnam. Op het station worden we gelukkig al geconfronteerd met ons ongelijk. Niet alle Chinezen zijn verschrikkelijk. Natuurlijk worden we hier weer vriendelijk geholpen. In de trein is het ook weer erg fijn en gezellig. We komen in contact met vriendelijke Chinezen waaronder een meisje uit guilin. Ze delen hun eten en willen alles van ons weten. Wij hebben vooral behoefte aan slaap. De bedden in deze hard-sleeper klasse voelen voor ons als de bedden van een chique hotel. We vallen in slaap om voorlopig niet meer wakker te worden.

12 - China | Het Chinese paradijs

Ons laatste verslag hebben we geschreven vanuit Yangshuo in de provincie Guangxi. Omdat het leven hier zo aangenaam was, hebben we hier 9 dagen doorgebracht. Na de voor ons zeer teleurstellend verlopen riviercruise over de Yangzi rivier, waren we wel toe aan wat ontspanning. Dat kon hier perfect! We waren inmiddels wel aangekomen in een door toeristen druk bezocht deel van China. Zowel Chinese als westerse toeristen. Maar dat maakte hier niet uit: je vindt altijd de rustige relaxte plekjes; als je maar goed genoeg zoekt. Yangshuo ligt midden in het karstgebergte, wat bestaat uit losstaande karstbergen. Een mooi en bijzonder gezicht, zoiets hadden we nog nooit gezien. De rivier, het 'aangename' subtropische klimaat, het lekkere eten, het leven op de rivier, het nieuwe fruit, de geuren en de bamboe. Het plaatje was compleet.

In Yangshuo hebben we bijzonder weinig gedaan. We hebben veel gefietst door de omgeving, maar eigenlijk was het daarvoor veel te heet. De thermometer stond constant op 37 graden. Luchtvochtigheid tussen de 70 - 80 procent. Om een koele nacht te hebben, hadden we de airco op 30 graden gezet. De hitte was het gevolg van de tropische storm ten zuiden van ons. Een aparte ervaring die we hadden was het bezoeken van een watergrot. Apart in twee betekenissen. De eerste, omdat er verschillende grotten zijn in de omgeving, die allemaal adverteren de enige te zijn en die ook allemaal dezelfde brochure hanteren. Om niet de dupe te worden van oplichting, is het noodzakelijk dat je zelf de fiets pakt en op zoek gaat naar de juiste. Je ticket koop je pas, wanneer je er bent aangekomen bij de grot! Anders heb je een grote kans dat je (te veel) betaald voor het verkeerde. Ten tweede vanwege de de grot zelf. Je ging met een boot naar binnen, waarbij het dragen van een helm echt geen overbodige luxe was. Daarna ging je ter voet verder tussen de stalagmieten en stalactieten. We hebben 'gezwommen' in een modderbad, wat erg apart en fetisj is. Verderop in de grot kon er gebadderd en gepoedeld worden in schoon water. Een aan te raden ervaring.

De rest van de dagen bestond voor ons met name uit het lezen van boeken aan de waterkant, genieten van het Chinese leven en de erg leuke contacten die we hier hebben opgedaan. We hadden een fijn hotel in een rustig deel van het stadje (een ander hotel dan waar we het in het vorige verslag over hadden), wat voor deze negen dagen toch een beetje een thuis was geworden. In deze omgeving hebben we voor het eerst het China 'uit de boekjes' leren kennen. Mooie Chinezen met rijsthoeden, waterbuffels werkend op het land en badend in het water, kleine vissersbootjes en mooie vrouwtjes die met enorme manden op hun schouders fruit lopen te verkopen! Afdingen is hierbij toch echt de kunst. Floor laat haar skills in de volle omvang zien, wat grote hilariteit teweeg brengt bij die vrouwtjes. We vinden een verlaten strandje, waar wij en de waterbuffels de enige zijn. Stilte is moeilijk te vinden in China, maar als je het eenmaal gevonden hebt, dan ben je heel erg tevreden! Je kunt ook een boottocht maken over de rivier (de Lee River). Dit is echter belachelijk duur en we hadden al gezien, dat dit massatoerisme in haar optima forma is. Je betaald 50 euro voor een tocht van 5 uur om in een colonne van 59 boten (we hebben ze geteld en dit aantal kwam er voorbij in 3 kwartier) 'te genieten' van de rivier en de natuur. We hadden al eerder vermeld dat Chinezen extreem luidruchtig zijn, dus een prettige ervaring zal dat zeker niet zijn geworden. Het vee wordt afgezet aan de kade, om onder leiding van de nooit ontbrekende vlaggetjes een verplichte tocht te maken over een twee kilometer lange markt.. Shoppen, daar zijn ze gek op! In plaats daarvan hadden we met 3 anderen een privé boot geregeld, waarmee we voor 5 euro per persoon, dezelfde route hebben afgelegd. Maar dan 's ochtend vroeg, zonder andere boten tegen te komen! Veel beter!

Met pijn in het hart gingen we echter weer verder. We hadden ons vertrek iedere keer uitgesteld, maar we zijn aan het reizen. In onze filosofie moet je daarom wel in beweging blijven. Er zijn nog zoveel mooie plekjes die we moeten ontdekken! We vertrekken nu op het hoogtepunt en ook hier kennen we inmiddels weer eens veel te veel mensen. Helemaal niet vervelend, maar daardoor wordt de verleiding om te blijven wel groter en rustig een boek lezen is er dan ook niet meer bij. Daarnaast zijn de muggen hier ook een beetje te. Jeroen heeft er op ieder been, arm en voet ongeveer 18. We gaan op weg naar Kunming in de provincie Yunnan. In Kunming regelen we onze visa voor Laos en Vietnam. Zoals het er nu uitziet, gaan we volgende week naar Vietnam, waar we waarschijnlijk een maand zullen doorbrengen in het noorden. Daarna zullen we door gaan naar Laos. Op dit moment zijn we al de trotse bezitters van een visum voor Laos en ligt ons paspoort bij het Vietnamese consulaat. Omdat we geen zin hadden om tijd door te brengen in een grote Chinese stad (ze zijn namelijk allemaal hetzelfde: groot en vervuild), zijn we met de bus door gegaan naar Dali! We zitten nu wel op het toeristenpad, maar voor de komende dagen vinden we dat helemaal niet erg! We zitten nu al bijna 2 maanden in China en we kijken inmiddels al erg uit naar een nieuw avontuur: Vietnam!
China en de Chinezen: Vervolg
Zoals wel duidelijk is geworden uit de vorige verslagen, hebben we niet echt een hoge dunk op van de Chinezen. Dan hebben we het met name over de Han-Chinezen. We zijn duidelijk heel erg anders dan zij. Het zijn in extreme mate kudde dieren, maar er is wel sprake van een paradox. De theorie die we nu willen ontvouwen is de volgende: in Nederland is sociaal zijn de heersende moraal. Een ieder moet sociaal zijn en iets inleveren om een groep (de samenleving, je werk, familie en vrienden) te laten slagen. Asociaal gedrag wordt als iets zeer ernstigs beschouwd. In China werkt het precies andersom: om in deze samenleving te kunnen 'overleven', moet je zo asociaal mogelijk zijn. Niemand houdt hier rekening met elkaar, behalve met zich zelf en zijn of haar familie. Niemand stoort zich hier ook aan. Zolang iedereen alleen maar rekening met zich zelf houdt, houdt het sociale systeem zich zelf in stand. Natuurlijk zijn hier uitzonderingen op, net als in Nederland.
In China wil momenteel iedereen Engels leren. Schrijven en lezen kunnen ze vaak al wel, maar spreken is een ander verhaal. Als het even kan, willen ze oefenen met een buitenlander. Soms is dat geen probleem, maar van houtje touwtje Engels worden wij niet vrolijk. Je begrijpt vaak echt niet waar ze het over hebben. Daarnaast zijn 'echte' gesprekken meestal niet mogelijk. Alles blijft oppervlakkig, je krijgt helaas niet te horen wat je wil horen. Voorbeeld: op dit moment is de officiële lezing van de Chinese overheid dat Mao voor 30 % slecht en voor 70 % goed was. Maar wat houdt dat goed en slecht nou in? Naast het feit dat ze allemaal zo graag Engels willen leren, is er ook nog eens een tekort aan goed geschoold onderwijzend personeel. Iedereen die hier in China aan de slag wil als onderwijzer kan dat. Niet alleen als leraar Engels, maar ook als bijvoorbeeld leraar economie aan de universiteit. Je hoeft daar geen papieren voor te hebben!

Sociale leven
Mochten er mensen zijn die het idee hebben dat we verhalen zijn tot een stel einzelgangers, dan kunnen we hierbij aangeven dat dat in het geheel niet het geval is. Vaak zijn we alleen met de Chinezen geweest, maar soms komen we op plekken, waar we een groot aantal medereizigers ontmoeten. Contacten met de Chinezen verlopen vaak leuk, maar moeizaam. Met medereizigers kun je vaak wel de goede gesprekken en de doorzaknachten hebben. Soms iets te doorzakkerig, met een houten hoofd als gevolg. Het is leuk om mensen te ontmoeten die ook aan het rondreizen zijn, maar dan net allemaal even anders. Samen verwonderen over China en de Chinezen, de Amerikanen en wat is gebeurd in New-Orleans. Het is opvallend dat onze contacten begrensd blijven tot Noordwest-Europeanen, Australiërs, Canadezen en Amerikanen van de oost- en de westkust. We kunnen stellen dat een deel van de mensen die we inmiddels hebben ontmoet, niet zouden hebben misstaan op het kampeerweekend. In de toekomst meer Sarah en Mikes op de Nederlandse party's! Over party's gesproken: In Yangshuo hadden we dankzij de meegebrachte MP3 speler een privé-techno feestje op een dakterras met uitzicht op de bergen! Super cool.

Vakantie in China
Voor de mensen die op vakantie of op reis willen naar China, hebben we een belangrijke tip: ga nooit, maar dan ook nooit mee op een georganiseerde reis. Het is absolute onzin dat China een moeilijk land is om in rond te reizen. Bus- en treinkaartjes zijn altijd makkelijk te krijgen, soms moet je alleen een dag wachten. Koop de kaartjes ook allemaal zelf, want dan weet je zeker dat je niet te veel betaald en je weet ook zeker dat je ze krijgt. In onze ervaring veroorzaakt zelf kopen minder stress en is het nog een stuk leuker ook. Als je op een georganiseerde reis door China gaat, weet je zeker dat je nooit alleen bent en dat je nooit rust hebt. De Chinezen hanteren een moordend tempo en dat tempo wordt geacht door de buitenlanders gevolgd te worden. Ander nadeel van een georganiseerde reis: er is altijd een gids bij. Je zou verwachten dat een gids je zou helpen bij bijvoorbeeld de aanschaf van een geinig souvenirtje. Het tegendeel is waar: je lijkt geholpen te worden, maar je betaald uiteindelijk veel te veel, omdat de gids een zeer riant bedrag aan commissie opstrijkt. Daarnaast wordt je van het volgen van vlaggetjes niet vrolijk. Ook al geeft het het geheel een vrolijke indruk. Stilte is iets uitzonderlijks zeldzaams in China, maar als je de moeite neemt om te zoeken, vind je het zeker. China is ook geen land om van de natuur te genieten. China is voor de cultuur. China is met name interessant. Wij hebben absoluut geen spijt dat we in China zitten en dat we hier al zo lang zijn. Het is super interessant en anders. Neem echter wel de tijd in China: het is nogal groot!
Ga naar boven