4.02 - China | Op weg naar Ningxia

Op het station van Hohhot krijgen we het net niet helemaal voor elkaar om zelf kaartjes te kopen voor de trein naar onze volgende bestemming. Met dank aan de Lonely Planet voor het vermelden van de Chinese karakters bij de plaatsnamen, kunnen we de Chinese karakters voor ‘Zhongwei’ overschrijven. Daarbij vermelden we het aantal kaartjes voor de trein en het tijdstip van vertrek. Het is wel zo prettig dat in China hetzelfde numerieke stelsel als bij ons wordt gehanteerd. 2 is gewoon 2. Lekker makkelijk. Als er wat verwarring ontstaat over de klasse waarmee we willen reizen, schiet een behulpzame Chinees ons te hulp. Twee kaartjes voor de hard-sleeper klasse kosten ons 226 RMB (€ 22).

Voor vertrek van de trein hebben we nog de tijd om te internetten, boodschappen te doen en een hapje te eten. Door een inval van de politie is het verblijf in het internetcafé echter geen succes. Waarschijnlijk zijn we getuige van een actie van de Chinese staatcontrole. Meer succes hebben we in het restaurant van het warenhuis, waar we kunnen aanwijzen wat we willen eten. Met een volle maag en een tas vol boodschappen (koekjes, water, noodles) gaan we weer terug naar het station. We moeten een uur voor vertrek op het station aanwezig zijn.

Er zijn twee wachtruimten, waarbij het treinnummer bepaald waar gewacht moet worden. Dit nummer staat niet alleen op het treinkaartje, maar ook op een groot bord. In de juiste wachtruimte gaan we in een rij staan, die ook weer correspondeert met het treinnummer van onze trein naar Zhongwei. Het is dus belangrijk het treinnummer te weten. Dat staat dan ook genoteerd op het treinkaartje. Een half uur van te voren start het ‘boarden’. Iedereen wordt in een rij gedirigeerd. Deze rij wordt strikt gehandhaafd. Als ons kaartje OK wordt bevonden, mogen we met de massa mee het perron op. Daar staat de trein al klaar. Ook het nummer van de wagon staat op het kaartje genoteerd. Dit nummer is terug te vinden aan de buitenkant van de wagon. De conductrice van de wagon wisselt het treinkaartje om voor een ander kaartje. Hierdoor weten wij welke plaatsen wij in de trein kunnen gebruiken en weet de conductrice waar wij er weer uit. Stipt op tijd wordt de fluit gefloten en rijden we het station van Hohhot uit. Het stationspersoneel staat kaartrecht in de houding op het perron, als ware het een militair eerbetoon.

IMG_1377 IMG_1392
Bouwwoede langs het spoor Over comfort hebben we niet te klagen

De hardsleeper-klasse is eigenlijke en slaapzaal op wielen. Per compartiment zijn de bedden drie-hoog aan elke zijde opgestapeld. Vanwege het ontbreken van deuren is het compartiment niet af te sluiten. Het onderste bed is bedoeld om op te zitten voor wanneer er niet wordt geslapen. Van het middelste en bovenste bed kan alleen in horizontale positie gebruik worden gemaakt. Erg comfortabel, maar wel met het grote risico dat je in slaap valt. Je kunt ook zitten aan het gangpad. Comfortabel is dit niet, omdat je nergens tegen aan kunt hangen en omdat er van alles en nog wat langskomt. Doordat er in de trein standaard heet water aanwezig is, loopt iedereen af en aan met kopjes thee en bekers met instant-noodles Het treinpersoneel verdiend een aardige boterham bij door de verkoop van diverse etenswaren.

Het landschap dat achter de ramen voorbij glijdt, is niet bijzonder boeiend. In het agrarische gebied wordt voornamelijk maïs verbouwd wat wordt afgewisseld met zonnebloemen. Af en toe passeren we een stad, waarvan de bebouwing zich kilometers langs het spoor uitstrekt. Daartussen braken fabrieken en energiecentrales hun rook uit door hoge schoorstenen en koeltorens. Lang kunnen we niet van het landschap genieten vanwege de nacht die valt. Niet lang daarna vallen we in slaap. Een slaap die wordt onderbroken door de conductrice die ons weer wakker maakt. Om 2.45 uur rijdt de trein het nachtelijke station van Zhongwei in de provincie Ningxia binnen. 900 kilometer terug, in Hohhot, hadden we het ‘railwayhotel’ al laten reserveren. De naam van het hotel suggereerde een ligging nabij het station, wat op 50 meter afstand ook wel lijkt te kloppen. Voor 60 RMB (€ 6) hebben we hier een eigen kamer, waarvan de douche het alleen niet doet. Het oplossen van dit probleem doen we wel als we de nacht hebben afgemaakt.

09 - China | Woestijnen en Chinezen

Vanaf Hohhot namen we de trein naar de stad Zhongwei in de provincie Ningxia. We hadden deze keer zogenaamde hard-sleeper plaatsen genomen, omdat het een rit zou worden van 12 uur. Het station van Hohhot en het 'boarden' van de trein was al een belevenis. In het station werd de massa verdeeld over een tweetal wachtkamers. Jouw wachtruimte is afhankelijk van het treinnummer. In de wachtruimte moet je plaatsnemen in een rij, welke ook weer afhankelijk is van het treinnummer.. De rij wordt zeer strikt gehandhaafd; dit hadden we al eerder meegemaakt. Volgens ons zijn ze hier in China bezig met een zeer uitgebreide heropvoedingscampagne. De zogenaamde hard-sleeper klasse, is niet zo hard als de naam voordoet. Echt comfortabel is het alleen niet. Je hebt in een wagon een groot aantal bedden die 3-hoog zijn gestapeld.. Het is wel een gezellig sfeertje. Het onderste bed is om op te zitten. Maar voor wat comfort ga je maar op je eigen bed liggen, waar je dus in slaap valt. In de trein is standaard heet water beschikbaar. Met name gebruikt voor thee en de continue stroom instant noodles pakketten.

Zhongwei
Deze vrij kleine stad, met ook weer extreem veel nieuwbouw projecten ligt op de plek, waar de zandduinen van de woestijn het water van de Gele Rivier raken. Met een taxi maken we een rit door het gebied. Ze zijn hier in de omgeving met grote projecten bezig om het zand te bedwingen. Zeer veel irrigatie kanalen, aanplantingen en stromatten. Het heeft zo te zien wel succes. Tussen de duinen ook grote stukken Chinese Muur in de 'originele' staat. Dat wil zeggen als ruïne, maar daarom extra indrukwekkend. En beter nog, we zijn de enige toeristen. Van de plek waar de duinen het water raken, hebben de Chinezen een vermaak oort gemaakt. Het is bijzonder grappig om te zien hoe Chinees toerisme werkt en hoe Chinezen toeriste spelen. De vlaggetjes zijn overal, net als de paraplu's en de rondleidingen.

Donhuang
Vanuit Zhongwei nemen we de trein naar Liuyuan, waar een gedeelde taxi nemen naar Donhuang in de provincie Gansu. De treinreis is vermoeiend. We zitten 17 uur in de trein, waar we dit keer de zogenaamde hardseat klasse hebben. Dit is de goedkoopste klasse, zonder bedden en zonder ruimte. Maar nog altijd meer comfortabel dan de hard-sleeper klasse. De contacten met de Chinezen zijn erg grappig. Degenen die Engels 'spreken', willen dat ook in de praktijk brengen. Niet veel rust, wel veel plezier. Ook in deze trein wordt van alles, continue verkocht. Het mooiste was de presentatie van de 'wondersok'. Sokken die onbreekbaar zijn, werd op zeer bijzondere wijze gedemonstreerd. Amazing Discoveries. Mike ontbrak helaas. We reden door een
bijzonder indrukwekkend landschap. De trein reed tussen de zandduinen, die aan weerszijden van de rails lagen. We zagen de eerste hoge bergen van deze reis: 5.500 meter. Voor ons beiden een record. Übervet. Het land is verder leeg en kaal, afgezien van 
de Chinese Muur die we regelmatig vanuit de trein zien. We komen 's nachts met de taxi aan in Donhuang. Deze stad met 180.000 inwoners ligt in een oase midden in de woestijn. Aan de rand van de stad liggen de zeer hoge duinen (200 meter!!), die je vanuit de stad kunt zien liggen. We zitten nu aan de oostzijde van het Turpan Basin, onderdeel van de Taklamakan woestijn. De Gobi (Chinees voor steenwoestijn), ligt ten noorden van ons. Het is hier HEET. Pepers zijn er niets bij. 41 graden in de schaduw hebben we inmiddels gemeten. De temperatuur in de zon, kon de thermometer helaas niet aan (gaat 'maar' tot 50 graden).

Chinezen vinden het noodzakelijk om rond alles wat de moeite van het bezoeken waard is, een hek te plaatsen en extreme toegangsprijzen te vragen. Voor de zandduinen durven ze het aan om 8 euro entree te vragen. Dat geeft je enkel de mogelijkheid om in het gebied te zijn, je moet extra betalen om eventueel gebruik te maken van een trap?? de duin op. Wij zijn natuurlijk niet van gisteren en weten ook wel dat je een heel groot hek nodig hebt om de hele woestijn af te sluiten. Met de fiets is een inspectierondje snel gemaakt en al snel ontdekken we het einde van het hek. Hier kunnen we in ieder geval gratis de duinen in. En beter nodig, zonder massa toerisme. Ons principe: natuur is van iedereen en moet dus gratis zijn. Soms moet je daar wat moeite voor doen.

De Chinezen
Chinezen zijn goor en kennen geen hygiëne! Dit is de stelling we nu aandurven. Gaandeweg onze China ervaring zullen we deze stelling al dan niet aanpassen. Chinezen poetsen wel alsof hun leven er van af hangt, maar om de een of andere reden vinden ze het niet nodig om te WC daarbij te betrekken. Roggelen is een verhaal apart. Het daadwerkelijke spugen is het probleem niet, maar het afschuwelijke geluid van de uit het diepste van de keel komende roggel, is wel zo ongelooflijk onsmakelijk. Ze doen het allemaal! Gadverdamme. Vooral 's ochtends onder je hotelkamer is het iets wat je niet wilt horen. De recreërende Chinees is makkelijk te vermaken en houdt van de massa en wil daar graag grof voor betalen. Er wordt een hek om iets moois geplaatst en en massa gaan de Chinezen de bezienswaardigheid bekijken. Er is nagenoeg niemand die er van afwijkt. In iedere stad die we tot dusver hebben we gezien, is er een plein of een park, waar iedereen 's avond naar toe gaat ten vermaak. Het lijkt alsof de Chinezen zeer snel tevreden zijn. Het is wel aandoenlijk om te zien. De individuele Chinese toerist kennen ze nog niet. 

08 - Mongolië | Met de trein naar China

In Ulaan Baatar zijn we op de trein gestapt richting China. We hebben absoluut genoten van Mongolië. De hoofdstad is wel een stad waar je tijdelijk zou kunnen wonen. Een stad vol contrasten, dat wel. Veel zwerfkinderen op de straat, tussen de enorm dure auto's. Veel zooi op straat. Wat vooral opvalt is het ontbreken van een groot deel van de putdeksels. We hebben na 30 dagen Mongolië nu wel zin om verder te gaan. Het wordt tijd voor iets nieuws; we kennen inmiddels ook al veel te veel mensen in Ulaan Baatar (reizigers en Mongolen).

De treinreis ging tot de grens zeer voorspoedig. We deelden de coupe (na wisselen) met een Mongoolse en een Filippijn, die in Nederland wonen en die net in Mongolië waren getrouwd. Leuk om de verhalen te horen en de foto's van de Mongoolse bruiloft te zien. We reizen in de nacht, dus we zien pas de volgende ochtend dat we door de Gobi rijden: een kale, maar wel intrigerende leegte. Bij de grens aangekomen, blijkt er volgens de Mongoolse grenswacht een probleem met ons visum. We zijn 31 dagen in Mongolië. Eén dag de visum termijn overschreden...... shit. Afhankelijk van de telling klopt dit of klopt dit niet. We moeten de trein uit om een en ander te regelen. We zijn niet de enige: een Koreaans gezin heeft het zelfde probleem. De grenswacht is een Nazi van de übereerste orde. Hij is onvermurwbaar en legt ons een boete op van 266!! dollar. Paspoorten zijn ingenomen, de trein gaat al bijna weer verder en zoveel geld hebben we niet bij ons. Verlagen van de boete is niet aan de orde. De vier banken in dit grensstadje zijn of gesloten of accepteren onze creditcard niet. Wat moeten we doen? Het stel waarmee we de coupe deelden, leent ons 150 euro. Hiermee verkrijgen we genoeg om met veel tegenzin de boete te betalen. Dan moeten er nog veel duistere administratieve handelingen worden verricht. De grens kakkerlak neemt zo z'n tijd dan we de trein missen. Met het Koreaanse gezin blijven we achter op een leeg station.

Maar we moeten naar China. We moeten in de grensplaats Erlian onze trein hebben naar onze bestemming Hohhot. We hebben nog maar twee uur. De Koreanen moeten daar ook naar toe. We besluiten om samen te blijven. We charteren samen een jeep om ons de grens over te brengen. Je mag niet te voet de grens over. De grens aan de Mongoolse zijde is niets meer dan veel prikkeldraad in een stoffige omgeving, zonder asfalt en zonder gebouwen. Het is een enorme drukte. Onze 1e chauffeur is plotsklaps verdwenen (we hadden nog niets betaald). We hebben nog maar een uur. Na veel moeite vinden we een nieuwe
chauffeur. Met wat via via connecties lukt het ons om met voorrang Mongolië uit te komen. Dan komen we bij de grens met China. Wat een verschil met het ontwikkelingsland Mongolië. Asfalt, nieuwe nette gebouwen, computers, airco en staats propaganda. We zijn blij, maar wat een rij. Ook hier lukt het ons om met voorrang door de paspoortcontrole te komen. We hebben nog maar 15 minuten. We racen met de auto naar het station. We hebben vouchers die we moeten omwisselen voor treinkaartjes, maar het is al te laat. Als een idioot naar het loket om voor elkaar te krijgen dat we binnen 5 minuten 2 kaartjes naar Hohhot krijgen (een rit van 9 uur voor maar 3,5 euro per kaartje). Wie zeg dat het moeilijk is. We halen op het nippertje de trein en blijken in de laagste klasse te 'zitten' (hardseat). Volledig afgeladen, maar het maakt ons allemaal niets uit. We negeren alle blikken en vinden een plaatsje op de grond in de tussenruimte. We zijn kapot, maar op dit moment zeer blij dat we het 'achterlijke' Mongolië uit zijn. De treinreis is niet zo oncomfortabel als we dachten. We zijn een bezienswaardigheid, maar iedereen is vriendelijk en veel willen ons helpen, eten met ons delen of hun schaarse Engels oefenen. We komen om 22.00 uur aan in Hohhot (6 uur later dan Nederland). Het Koreaanse gezin brengt ons naar een goedkoop hotel (5 dollar per nacht voor een kamer). We zijn ze veel dank verschuldigd. We zijn blij dat we in China zijn.

Hohhot
Deze stad is de hoofdstad van de provincie Inner Mongolië. Een voor Chinese begrippen kleine stad: zo ongeveer 3 miljoen inwoners. Een enorme Chinese drukte, veel vreemde tekens, extreem veel nieuwe gebouwen, banken, kantoren, fietsen, maar bovenal vel winkels. We huren een fiets, eten veel voor weinig (een verademing na Mongolië), ontmoeten Chinezen die ons de stad laten zien. We zien bijzondere oude Chinese wijken, maar ook extreem grote nieuwe gebieden. De Chinezen pakken alles extreem aan: geld speelt hier duidelijk geen rol. We worden rondgeleid door Chinezen, we bevinden ons in een Chinese woning, we zien een extreem groot water en licht spektakel, afgesloten door ons eerste Chinese vuurwerk. We weten niet wat ons verder te wachten staat, of dat deze stad representatief is voor de rest van China. Indien dan wel zo is, dan moeten we ons in Europa ernstig zorgen gaan maken. De mensen zijn wel niet vrij en ze zijn ook behoorlijk geïndoctrineerd door de overheid, maar ze zijn wel zeer slim, gedisciplineerd en vooral gemotiveerd. Volgens onze 'gids' zijn alle gebouwen die we zien van de laatste 5 jaar.
Ga naar boven