Voordat we van Kuala Lumpur naar Melaka vertrokken, zijn we een keer iets anders gaan doen. We zijn naar een waterpretpark geweest. Veel lol met de glijbanen en de waterdisco! Wat kan het toch leuk zijn om weer een klein kind te zijn. Er was zelfs patat! Na het waterpretpark zijn we op bezoek gegaan bij een vriend van Floor, Marc van Maastricht, die al drie jaar in Kuala Lumpur woont. Twee maanden geleden heeft hij hier een zwaar auto ongeluk gehad, waarvan het een wonder mag heten, dat we samen op de veranda konden zitten! Hij is begrijpelijkerwijs nog aan het herstellen, maar het gaat allemaal de goede kant op! Ook was Mark Kino (Arbori) present, die bij andere Marc stage had gelopen. Over 'toevallige' ontmoetingen gesproken; op weg naar Melaka kwamen we een oud collega van Jeroen tegen op het busstation van Kuala Lumpur: Remco Hoogendijk, die ook toevallig onderweg was naar Melaka. Is de wereld nog zo groot en denk je echt van je werk af te zien, krijg je dat!

Melaka ligt aan de Straat van Melaka, daar komt dus ook de naam van de zeestraat vandaan! Hier vind je een enorme hoeveelheid geschiedenis op een klein oppervlak. Gelegen tussen India en China, groeide Melaka aan het begin van de 15e eeuw uit tot een belangrijke handelsplaats. De Chinezen en Indiërs maakten gebruik van de voor hen gunstige moessonwinden om Melaka te bereiken. Voor de geïnteresseerden: een interessant boek over de Chinese handelsgeest en meer, is '1421' van Gavin Menzies. Een eeuw later kwamen de Portugezen aan in Melaka om de specerijen handel over te nemen. Niet alleen kwamen ze voor de handel, maar ook kwamen ze op zeer tolerante wijze het Christendom verspreiden; het door hun gebouwde fort, werd gemaakt van Islamitische grafstenen. In 1641 kwamen de Nederlanders (VOC) naar Melaka om het roer van de Portugezen over te nemen. Voor de Nederlanders was Melaka echter niet zo belangrijk, het ging hen om het weg krijgen van de Portugezen uit de regio. Voor de Nederlanders was Batavia (Jakarta) het centrum van de (specerijen) handel in de Oost. Om die reden konden de Engelsen het roer weer gemakkelijk overnemen van de Nederlanders vanaf eind 18e eeuw. De Engelsen vertrokken pas weer na de onafhankelijkheid van Maleisië in 1957.

Deze geschiedenis heeft van Melaka een interessante stad gemaakt. Je vindt er Oosterse, Portugese, Nederlandse, Britse en Chinese invloeden. Het centrale plein heet bijvoorbeeld 'Dutch Square', waaraan het door de Nederlanders gebouwde 'Stadthuys' staat. Op de heuvel in het historische deel, staat een Nederlands/Portugees/Engelse kerk, waarin de grafstenen staat van hier overleden kolonialen. Erg apart om zo ver van huis oud Nederlands te lezen! Vanaf de heuvel heb je een fantastisch uitzicht op de Straat van Melaka en alle grote schepen die er doorheen varen (het is een van de drukste zeestraten ter wereld). Gek idee om te zitten op een plek, waar vier eeuwen geleden ook al Nederlands werd gesproken. Chinatown is het mooiste en meest authentieke stukje China dat we op reis zijn tegengekomen, wat wel apart is om te beseffen nadat we 7 weken in China zijn geweest! Zoals gewoonlijk wordt er overal gehandeld en gegeten en is er zelfs een kareoke wedstrijd op straat! We schudden handen met de Chinezen Godfather, met bijbehorende enorme bril! We waren met kerst in Melaka, wat erg leuk was, omdat de Portugese wijk op kerstavond 'the place to be' was. Er was onder andere een kerstmis, maar voor ons waren de kerstversieringen interessanter. De hele wijk was op een ongelooflijke schaal versierd met lampjes, kerstbomen, sneeuwpoppen, kerstmannen.. Je kunt het zo gek niet bedenken! Natuurlijk trok dit enorme horden Chinezen aan, zelfs vanuit Singapore! Geef een Chinees een lichtje of een fontein en je hebt er geen kind meer aan! We moeten niet vergeten dat we vanwege kerst onze duurste maaltijd ooit tijdens deze trip hebben gegeten: 12,50 Euro voor twee personen! Maar het was wel lekker!

Kuala Selangor - Kuala Lumpur
'Kuala' in Maleis voor 'een plaats waar twee rivieren samenkomen', of 'riviermonding'. Plaatsnamen beginnend met 'Kuala', kom je dus overal tegen. Zo ook Kuala Selangar, daar waar een modderige rivier de Straat 
van Melaka instroomt. We hadden daar een bungalow in de mangroven, wat erg leuk is, op de enorme hoeveelheid bijzonder agressieve muggen na! Het natuurgebied was leeg op ons na, wat het voor ons mogelijk maakte om honderden apen (macaquen, silvered leafs monkeys), tientallen monitor lizards (tot 3 meter), krabben in alle soorten en maten (groen, geel, blauw), witte reigers, kingfishers, eagles en nog veel meer, waar we de namen niet van weten, van dichtbij te zien! We beginnen vogelaars te begrijpen. Ook leuk waren de vuurvliegjes aan de rivier. Op deze plek zijn ze er bij tienduizenden.. Varend op een boot over de rivier, begin je te begrijpen waar de inspiratie van kerstlampjes vandaan komt!

Vanaf Kuala Selangor gingen we weer terug naar Kuala Lumpur, om oud en nieuw te vieren. Dat vindt maar een keer per jaar plaats, dus dat moesten we goed vieren en we wisten inmiddels dat Aziaten van vuurwerk houden, dus we verwachten heel wat! Maar voordat het zover was, kwamen we na 6 maanden Azië het absolute Aziatische toefje tegen: in een nieuw winkelcomplex (Times Square), kwamen we een volledig indoor pretpark tegen op de 7e t/m 11e verdieping, compleet met een reusachtige achtbaan die overal tussendoor slingerde, met loopings en al! Dat kan ook alleen maar hier. De Petronas Towers verbeelden de toekomst van Maleisië, maar dit indoor pretpark, geeft aan tot waar ze in staat zijn. Over de Petronas Towers gesproken. Daar zou het vanavond gebeuren. Met twee andere meiden (Anne en Rinske), gingen we er na de aanschaf van de nodige alcoholische consumpties naartoe. We namen plaats in het park, waar diverse concerten plaatsvonden. Er hing vooral veel Islamitische jeugd rond, die niet met hun poten van alleen lopende vrouwen konden afblijven. Een beetje een domper, maar het mocht de pret van de jaarwisseling niet drukken. 5, 4, 3, 2, 1, kabammerdebammerdebam..... Vuurwerk... Er ging volgens ons alleen iets fout, want binnen 5 minuten was het al weer afgelopen en bijna niets was zichtbaar door de enorme hoeveelheid rook!

Wij gingen door naar een club om verder te feesten! We kwamen uit in de een of andere Chinese hippe tent, waar de muziek keuze nogal twijfelachtig was (R&B) en de drank nogal duur. Swingen op R&B lukt inmiddels ook en het drankprobleem werd overwonnen door eeuwige vriendschappen te sluiten met Chinezen met enorme flessen Whisky! 2006 is leuk begonnen en het voorspeld ook weer een interessant jaar te worden. Jullie thuis ook allemaal een gelukkig nieuwjaar!

Taman Negara - Cherating
Taman Negara, wat Nationaal Park betekent, is het grootste Nationaal Park van Maleisië en is een enorm tropisch regenwoud. Het heet het oudste tropische regenwoud ter wereld te zijn. Het ecosysteem is voor 130 miljoen jaar niet dramatisch veranderd. Als amateurs merken we daar niets van, behalve dat we het wel een cool idee vinden. Samen met Anne en Rinske hebben we daar een jungletrekking van twee dagen gemaakt. Met overnachting in een uitkijkhut tussen het groen. Behalve veel groen, zijn we alleen een Civet (een soort kat) tegengekomen. De tocht was erg zwaar, want het was ongelooflijk heet en vochtig. Door al die fysieke inspanning kon je al je kleren letterlijk uitwringen. De bloedzuigers waren weer lastig, maar dit keer was Floor de pechvogel. Jeroen was alleen de lieveling van de muggen! Erg bijzonder in het park is het 500 meter lange wandelpad tussen de kruinen van de bomen op 45 meter hoogte (Canopy Walk). Je kunt het niet helpen, maar echt prettig lopen is dat niet: hoogtevrees is duidelijk aanwezig!

Na zo'n beetje beschimmeld te zijn geraakt in de Taman Negara zijn we door gegaan naar onze laatste stop in Maleisië, voordat we naar Singapore gaan: Cherating. Deze plaats ligt aan de oostkust. We hebben hier een gigantische bungalow op het strand, wat tevens ons duurste hotel/guesthouse/bungalow sinds Rusland is. We betalen 12,50 euro per dag.. Maar dan hebben we ook wel de ruimte. Enige nadeel: we zitten naast de kareoke bar! Gelukkig schijnt de zon ook niet en regent het flink! Al met al een goede laatste stop dus!

01 - Maleisië | Borneo (Sarawak)

We zijn nu ruim twee weken geleden dat we uit Australië vertrokken, maar we kunnen het ons al bijna niet meer voorstellen dat we daar 11 maanden hebben gezeten. We kunnen gerust stellen dat Australië en Azië twee totaal verschillende werelden zijn, die je niet met elkaar kunt vergelijken. Op de weken in Darwin na, hebben we zeker wel een goede tijd gehad in Australië, waarbij we erg veel moois hebben gezien en meegemaakt, maar we zijn ook erg opgelucht dat we nu weer in Azië zijn. Australië is helemaal geweldig voor de natuur, maar dat is het dan ook voor ons! We hebben gemerkt dat wij altijd erg zijn gericht op het 'beleven' van de reis, van de locatie en het moment, maar buiten de natuur, valt er in Australië bijzonder weinig te beleven. Buiten Melbourne, Sydney en in mindere mate Perth, is Australië een behoorlijk achtergesteld land. We zijn er achter gekomen dat we vorig jaar stiekem toch wel erg verliefd zijn geworden op (Zuidoost) Azië. Wat is het hier groen, of was zelfs Darwin toch dor en kaal, wat ruikt het hier overal lekker naar eten, hout, metaal, wierook, planten, afval, uitlaatgassen..... naar leven! Als je over wilt steken, remmen de auto's voor je af, in plaats van dat ze extra gas geven, zoals zo vaak in Australië. De mensen zijn hier weer vriendelijk en lachen veel: zoals het hoort, want dat maakt het leven zoveel leuker en gemakkelijker.. Conclusie: we hebben het hier wel weer naar ons zin.

We kwamen 13 december aan in Singapore en we besloten om af te reizen naar Sarawak op Maleisisch Borneo. Helaas konden we daar maar twee weken besteden, omdat we vandaag (oudejaarsdag) Emiel en Heidi van het vliegveld in Singapore 'moeten' ophalen. We hebben in de twee weken echter wel een goed beeld kunnen krijgen van het leven en de natuur in dit fantastische deel van Maleisië. Sarawak is meer een mix tussen China en Laos dan dat het Maleisië lijkt, wat wellicht komt doordat de ontwikkelingen hier ver achterlopen op wat er op het vasteland gebeurd. Voor toeristen als wij is dat alleen maar mooi. Vanaf de drukke, maar fantastisch levendige stad Kuching startten wij onze expeditie 'naar het hart van Borneo'. Met verschillende boten volgen we een jungle rivier voor drie dagen stroomopwaarts, waarbij we midden in de jungle op plekken terecht kwamen die niet over de weg zijn te bereiken. Simpelweg omdat er geen wegen zijn. We waren in het gebied van de oorsprongen jungle bewoners van Borneo (de Iban, Penan, Kayan en Kenyah), die elkaar 65 jaar geleden nog met alle plezier aan het 'koppensnellen' waren. Gelukkig hoefden we daar niet meer bang voor te zijn, zodat we een uitnodiging om een aantal dagen in een longhouse (traditionele houten woning) met de Kayan te wonen, direct aannamen. In de dagen maakten we onder andere een bruiloft mee, waar we de eregasten waren, vanwege het feit dat de aanwezigheid van blanken goed is voor status en goed geluk. Het nadeel was echter dat we ons tot diep in de nacht belachelijk moesten maken met het opvoeren van (zeer vals gezongen) liedjes en dansjes. We kregen er genoeg eten en drinken voor terug: dikke wormen, vissekop, geroosterde varkenshuid, durian en genoeg rijstwijn om al dit lekkers weg te spoelen. Het was een hele bijzondere ervaring om een paar dagen met de zwaar getatoeëerde, zware tabak rokende en beetle nut kauwende mensen te wonen, die waren voorzien van reusachtig uitgerekte oorlellen met gaten. Vooral als je je beseft dat deze cultuur binnen 10 jaar volledig verdwenen zal zijn. Omdat te begrijpen is het tijd voor een stukje educatie.

Geschiedenis
In de tijd dat de Europese landen met al hun arrogantie de wereld volledig in handen hadden, hadden de Nederlanders en de Engelsen een deal gemaakt. De Engelsen kregen van de Nederlanders de delen die zij in bezit hadden van het vasteland van Maleisië. De Nederlanders kregen op hun beurt het volledige recht op huidig Indonesië. Het eiland Borneo deelden ze echter in tweeën. Het zuidelijk deel (Kalimantan) werd Nederlands en het noordelijk deel (Sabah) werd Engels. Sarawak was onderdeel van het sultanaat Brunei. In 1839 kwam de Engelsman James Brook aan in Sarawak. Hij had zin om wat te knokken en kreeg dat ook voor elkaar omdat er net een rebellie aan de gang was tegen de sultan van Brunei. Deze rebellie wist hij een kopje kleiner te maken en als bedankje werd hij door de Sultan van Brunei tot raja van Sarawak benoemd. De tijd van de zogenoemde white raja's brak aan, die echter
langzaam maar zeker het gezag van de Sultan geheel overnamen. Nadat de Japanner voor een paar jaar kwamen, maar er aan het einde van de Tweede Wereldoorlog net zo hard weer werden uit geflikkerd, stelde een afstammeling van de eerste White Raja voor om Sarawak bij Engeland te voegen. In 1946 kreeg Engeland er dus een kolonie bij.  Toen Maleisië onafhankelijk werd in 1957, bleven Sarawak, Sabah en Brunei onder Brits bestuur. De Engelsen stelden in 1962 voor om deze gebieden bij Maleisië te voegen. Op het laatste moment besloot Brunei (dat wil zeggen Shell) om geen onderdeel uit te maken van Maleisië, omdat het geen zin had dat al de olieopbrengsten naar Maleisië zouden gaan. In 1963 was het huidige Maleisië dus geboren met een zelfstandig blijvend Brunei.

De bevolking, het landschap en de economie
In Sarawak wonen Maleisiërs die oorspronkelijk van het vasteland komen, Chinezen die overal in Azië zijn te vinden en natuurlijk de oorspronkelijke bewoners. In Sarawak bestond deze groep uit de Iban, die op vaste plekken aan de vele rivieren woonden. Langzaam maar zeker kwamen de Kayan en de Kenyah, die oorspronkelijk uit Kalimantan komen, via de rivieren naar beneden, waarbij er bloedige territorium oorlogen werden gevoerd. Tussendoor leefden altijd de jungle nomaden (Penan). Traditioneel wordt er geleefd in het zogenaamde longhouse. Een longhouse is vergelijkbaar met het standaard Nederlandse rijtjeshuis, alleen dan volledig van hout, op palen en met een veranda. Een longhouse is niet zo zo zeer een plaats om te wonen, alswel een lifestyle. Een longhouse wordt bewoont door een uitgebreide familie die onder een dak woont. Een ieder heeft als het ware een eigen afgeschermd appartement, waarvan er ruim 100 kunnen. Een longhouse heeft dus al snel een lengte van meer dan 500 meter. Het allerbelangrijkste van een longhouse is echter de veranda, die over de gehele lengte van de constructie loopt. Daarop wordt geleefd, gehangen en gesocialised.

Een longhouse is de perfecte constructie in het hete en super vochtige klimaat van Borneo. Door gezamenlijk te leven, is er ook sprake van extra veiligheid, alhoewel brand een groot probleem vormt. Tot voor kort waren al deze longhouses gelegen in de jungle en/of aan de rivier. Nog steeds zijn ze overal. Het grote probleem is echter dat de jungle in een extreem tempo verdwijnt. Sarawak (en Sabah) worden door de Maleisische overheid volledig ontdaan van de natuurlijke hulpbronnen, waarbij de Chinezen het werk doen en dus het geld verdienen. De jungle maakt plaats voor de uitgestrekte palmolieplantages en aan de kust is Shell samen met de nationale oliemaatschappij (Petronas) bezig. De rivieren zijn bruin, overal liggen enorme stapels boomstammen en houtafval. Je moet nu al behoorlijk wat moeite doen om de oorspronkelijke jungle te kunnen zien. Langzaam maar zeker worden hele gemeenschappen door de overheid gedwongen te verhuizen, omdat hun leefgebied wordt leeggehaald. Protesteren lijdt in Maleisië tot gevangenisstraffen voor de leiders. Samen met natuur verdwijnen ook de tradities van de mensen. We zagen zelf al hoe hard het gaat, maar we hebben bevestigd gekregen dat Sarawak binnen tien jaar niet meer interessant is om te bezoeken, tenzij je palmolie plantages wilt bezoeken. Samenhangend met deze vernietiging neemt het aantal overstromingen en aardverschuivingen toe: er is niets meer om het water en de grond vast te houden. Op enkele mensen na, die verschrikkelijk veel geld verdienen, zijn er alleen maar verliezers.

En verder
Twee weken waren dus eigenlijk veel te kort voor Sarawak, maar nu zijn we weer in Singapore en we hebben er zin in om Emiel en Heidi vanavond van het vliegveld te halen. We zijn benieuwd hoe de jaarwisseling in Singapore verloopt. Er wonen hier nogal veel Chinezen en Chinezen houden van vuurwerk, dus we maken ons geen zorgen over een goed feest. Wij wensen jullie allemaal een fijne jaarwisseling en voor degenen die dit pas volgend jaar lezen: een gelukkig Nieuwjaar. Het goede nieuws is dat we dit jaar dus weer naar Nederland komen, waarbij we geheel 2006 nog elders hadden doorgebracht. Waar zat jij in 2006 en waar kunnen we je in 2007 vinden?

02 - Maleisië | Van Singapore naar Kota Bharu

Het nieuwe jaar werd in Singapore op spectaculaire wijze ingeluid door een enorm vuurwerk boven de baai met op de achtergrond de wolkenkrabbers van deze mini staat, waarvan ook nog eens een bizarre lading vuurwerk werd afgestoken. Dit alles werd muzikaal omlijst door de een of andere opera. Aangezien we daar geen verstand van hebben, kunnen we daarvan alleen zeggen dat het geheel nogal dramatisch klonk, wat de vuurwerkshow ten goede kwam. Zo gingen we, opeengepakt tussen de 3,5 miljoen Singaporesen, het nieuwe jaar in. Het is alweer 2007. Het jaar waarin we thuis zullen komen, maar eerst twee weken vakantie met Emiel en Heidi. Met hen zijn we via Malakka, Kuala Lumpur en toen dwars door het midden gegaan, om in Kota Bharu in het uiterste noordoosten van Maleisië uit te komen. Omdat we vorig jaar al over een groot deel van Maleisië hebben beschreven, beperken we ons hier tot het noordoosten van het land.

Het noordoosten van Maleisië
Dit deel van het land begint eigenlijk bij de Taman Negara, waar we net als vorig jaar in een schuilhut in de jungle hebben geslapen, waarbij we wederom geen olifanten of tijgers hebben gezien, maar wel zeldzame civet otters en het Maleisisch roze nijlpaard. Het regende flink als gevolg van de moesson regens, waardoor we het water van de rivier in ruim 12 uur, bijna twee meter zagen stijgen. Omdat alles zich hier op het water afspeelt, was het erg vermakelijk om te zien hoe de longboats net voordat ze weg werden gespoeld werden gegrepen en ergens anders werden vastgelegd, waarna hetzelfde zich na een paar uur weer herhaalde.

Via de zogenoemde jungle spoorlijn, gingen we inderdaad dwars door de jungle met een trein uit het begin van de industriële revolutie. Hangen uit de ramen wordt een spannend spelletje, omdat er niet wordt gesnoeid. Je kunt dus maar beter niet achterom kijken. We gaan de met jungle begroeide bergen op en er dan weer af, waarbij we de indruk krijgen dat het deze trein ontbreekt aan remmen. De conducteur blijft echter relaxed, dus dan blijven wij dat ook maar. We komen aan in de landbouwprovincie van Maleisië: Kelantan. Veel rijstvelden, maar helaas ook weer de palmolie plantages die heuvel naar heuvel doorgaan. We lezen in de krant dat Nederland na China de grootste afnemer is van Maleisisch palmolie. Het wordt gebruikt door de voedingsmiddelen industrie en voor biodiesel. We komen tot de conclusie dat ook biodiesel geen duurzame energiebron is, want het regenwoud wordt in hoog tempo weggekapt om plaats te maken voor nog meer palmolie plantages.
Kelantan is een erg interessante provincie, omdat het erg is achter gebleven bij de economische ontwikkelingen in de rest van Maleisië, waardoor er nog niet zo veel heeft moeten plaats maken voor 'vooruitgang'. Daarnaast is Kelantan een conservatieve islamitische provincie. Conservatief houdt hier in dat de bus langs de kant van de weg stopt voor het middag gebed. Dat de night market van Kota Bharu om 19.00 uur wordt ontruimd voor het avondgebed, maar ook dat alle vrouwen een zeer kleurige hoofddoek dragen, die ze combineren met hippe strakke kleding of een bijpassend gekleurde jurk. Het straatbeeld is als gevolg daarvan erg vrolijk. Er wordt dan ook veel met ons en over ons gelachen en zelfs de vrouwen kunnen recht in de ogen worden aangekeken, waarna er wederzijds wordt gelachen. Als dit conservatief is, dan weten we niet hoe je dat gedoetje in Nederland moet omschrijven. Het mooiste in deze provincie zijn de traditionele houten Maleisische huizen die hier nog in grote hoeveelheden zijn aan te treffen. De huizen zijn versierd met houtsnijwerk en het later toegevoegde wasgoed.

Het eten blijft in Maleisië een feest. Vanwege de mix van culturen (Malay, Chinees en Indisch) valt er veel te proberen en te combineren. Ontbijten kan met chicken rice of nasi lemak, maar het kan ook met roti pisang. Lunchen kan weer met roti pisang omdat dat zo lekker is, of rijst als je het inmiddels niet zat bent, maar ook kan je murtabak proberen. Het avondeten is pas echt een feest, omdat je kunt richten op een grote verscheidenheid aan hapjes, bijvoorbeeld blauwe rijst, saté of vis, maar je zou ook kunnen kiezen voor een nasi goreng kampung of tandoori chicken. Als toetje zou je kunnen vergissen in al die uitbundige chemische kleuren, maar dat kun je beter niet doen, want het smaakt allemaal een stuk minder goed, als dat je zou verwachten.. op de chocolade cake na dan! Kortom: ook culinair vermaken we ons prima.

En verder
We hebben vandaag weer afscheid genomen van Emiel en Heidi en morgen zullen wij de grens met Thailand oversteken om op weg te gaan naar Bangkok. Vanaf Bangkok reizen we dan direct door naar Cambodja, omdat we daar dan onze resterende tijd kunnen verblijven, mochten we dat land echt fantastisch vinden. Zo niet, dan zien we het wel weer. We hebben ook goed nieuws, want we kunnen melden dat we halverwege maart op een voor jullie onbestemde bestemming in Europa zullen terugkeren. Het einde van deze reis zit er nu dus hard aan te komen. 
Ga naar boven