05 - Rusland | Novosibirsk - Ulaan Baatar

Deze avond weer op de trein gestapt naar Irkutsk. We zaten met twee andere Russen in dezelfde coupé en we hebben heerlijk geslapen....NOT! De Russen snurkten nogal, zeg maar nogal heel erg. Zo erg, dat Jeroen een uurtje heeft geslapen en toen ging struinen in de trein. De deur viel in het slot en hij heeft noodgedwongen met de kok van het restaurant een bakkie gedaan totdat ze bij een station waren en Jeroen zich weer bij mij kon voegen.

We wisten dat deze snurkende Russen snel zouden uitstappen en we dachten dat het niet erger kon worden dan afgelopen nacht.....maar het kan: met z'n zessen in een vier persoons coupé waarbij de ramen niet open kunnen en een Russische muts (sorry hoor, maar het was echt erg) had bedacht dat de deur gewoon dicht ging en bleef, zodat we stikten van de hitte en de zuurstofloze omgeving. Het landschap verandert van licht glooiend naar bergachtig en uitzichten. Erg mooi. In de berm groeien prachtige bloemen en op het eerste gezicht lijken het gele lelies, rozen, salvia's, Euphorbia's. De grond is pas pas net ontdooid dus de bloemenpracht is overweldigend. Dat had ik nooit van Siberië gedacht! De bomen blijven wel hetzelfde: dennen en berken, kilometers achter elkaar door. Ook het goederentransport gaat maar door: om de paar minuten passeert een trein met gore olietanks, hout, etc.

In de vroege morgen komen we aan in Irkutsk. We vinden een goedkoop hotelletje en doen vandaag rustig aan. Een treinreis sloopt je best wel en je wordt erg vies ervan. s'-Avonds struinen we wat rond, maar er is weinig te beleven. We besluiten de volgende dag naar het Baikalmeer te gaan. Met de reisgids in de hand proberen de boot te vinden naar Listvyanka aan het Baikalmeer. Kansloos, maar op het busstation ontmoeten we een dame die het zo leuk vind om Engels te praten dat ze ons maar liefst vijf uur heeft vergezeld tot bleek dat de boot vol was en we met de bus moesten. De bus sloeg onderweg maar een 'paar keer' af. Zo'n vijftig keer? Aangekomen in Listvyanka bleek waren we zwaar teleurgesteld. Het dorp stelde niks voor en we wilden eigenlijk gaan kamperen, maar ook dat was kansloos. We besloten een hotel overnachting te nemen de volgende dag een nieuw plan te trekken. We hadden een 'homestay' bij Russen thuis. De banya (Russische sauna) geprobeerd: veel te heet!

Toch maar in Listvyanka gebleven, want het was minder kansloos dan gedacht. We zaten aan het Baikalmeer. Enige gegevens: meer is 2x zo groot als Nederland, op sommige plekken 6 km(!) diep, 8 graden, super helder. Wij hebben aan de geboorte gestaan van een nieuwe oceaan (over miljoen jaar, maar toch...). We hebben een stuk langs het meer gewandeld en de uitzichten waren prachtig! Mooie bloemen, kliffen, etc. Er zijn veel verlaten strandjes dus we dachten lekker te lunchen. Miljoenen vliegjes daar! Snel een vuur gemaakt, maar dat was kansloos: de vliegjes kropen zelfs in het vuur....Teruggelopen, boottochtje gemaakt met een thai-bokser, lekkere vis gegeten welke alleen voorkomt in het meer en nergens anders.
Om half zeven het bedje uit, want we moeten de bus halen terug naar Irkutsk. Er gaan er maar drie per dag en vanavond vertrekt de trein naar Mongolië. Na ruim anderhalf uur in een propvolle, gammele bus komen we aan in de stad. Onze treintickets opgehaald bij een reisbureau drie hoog achter. Voedsel ingeslagen en op naar het station. We delen de coupe met twee Nederlanders, een stel van rond de veertig. Zij maken een heel andere reis dan wij op hetzelfde traject. Alles geregeld en ze betalen de vette hoofdprijs. De rest van de wagon is gevuld met toeristen. Dit is de eerste keer dat we niet tussen de Russen zitten! Maar het eerlijk gezegd best lekker om even Engels te praten met mensen waarmee je ook echt een gesprek aan kunt gaan.

De beproeving: de Russisch-Mongoolse grens. Tante Floor kan niet zo goed tegen wachten, maar ik leer het hier we af....en hoe! Om twaalf uur komen we aan bij de Russische grens, blijkt dat we drie uur blijven stilstaan. Er gebeurd geen fluit. Plotseling gaan we rijden. Jeroen is op dat moment buiten en ik zit in mijn eentje in de coupé. We gaan z'on 5 keer naar voor en naar achter, dat duurt ongeveer een uur. Dan weet Jeroen de trein in te komen en we gaan nog een uur voor en achteruit. En waarvoor? Geen idee. Dan is de paspoort controle en vijf minuten later komen ze de paspoorten innemen. Bagage formulier invullen. Ondertussen een bagagecontrole. Na een half uurtje krijgen we de paspoorten terug en volgt er nog een bagagecontrole. En de toiletten zijn gewoon gesloten ondertussen en de nood is erg hoog. Maar we hebben wel weer veel stempels om diverse formulieren! Op naar de Mongoolse grens. Paspoort controle, gezondheidsverklaring invullen, migratieformulier invullen en nog een bagageformulier (in het Mongools). Stempels, stempels en stempels. Na in totaal elf(!!!) uur wachten zijn wij dan eindelijk in Mongolië! Het wordt donker, maar het landschap is verbluffend mooi en vooral leeg.

In de vroege morgen komen we aan in Ulaan Baatar, de hoofdstad van Mongolië. Een paar medereizigers heeft een reservering gemaakt in een guesthouse en samen met nog drie anderen gaan we daar naar toe. Je raadt het nooit wat we hebben gedaan: wachten. Na 3 uur konden we in onze kamer. Na een korte slaap wilden we lekker gaan douchen: water doet het even niet in de stad. Dan maar stinkend (in de trein geen douche!) de stad verkend en mensen gezocht die met ons een jeeptocht door Mongolië willen doen. Dat is de enige manier om het land in te gaan en te verkennen. We vinden twee Zwitsers en een Duitser die meegaan. Na vijf uur beginnen de leidingen te rommelen en komt er weer water uit de kraan. We gaan een heerlijke douche tegemoet. Vandaag inkopen gedaan voor de tocht voor de komende twee weken. We zullen nauwelijks dorpen dan wel supermarkten tegenkomen. En al helemaal geen pinautomaten! Die hebben ze hier trouwens niet. We konden met de creditcard geld krijgen bij een bank. Men betaald hier met Amerikaanse dollars en Mongoolse togros. Maar deze munt is zeer instabiel. Ook de werkloosheid is hoog en de mensen verdienen hier gemiddeld 20$ per maand. Je vind hier veel Nederlandse producten; Philips, Bavaria, groenten uit het Westland. Alles wordt hier geïmporteerd. En toch voelt de stad best goed aan. Relaxed.

03 - Rusland | Helemaal door naar Novosibirsk

Van de grens met Rusland zijn we doorgereden naar Rusland. De weg is aanmerkelijk slechter dan die in de Baltische Staten. Het aantal vrachtwagens is enorm, het landschap hetzelfde (bos en moeras) met hier een daar een ingezakt dorp. St.Petersburg begint daar waar de reclameborden beginnen. En dan is het 56 kilometer!! dwars door de stad naar de camping. Uitgezonderd het centrum bestaat St.Petersburg uit flats, flats en nog eens flats. En geen kleintjes: 20 - 30 verdiepingen. Je moet die 4,5 miljoen inwoners toch ergens laten. Martin en Brent leidden ons door de bijzondere verkeerschaos. Ook hier vallen me we onze Nissan niet op. Hij doet niet onder voor de auto van de gemiddelde Rus. En daarnaast rijdt er nog veel duurders rond.

Bij de plek aangekomen waar onze camping moest zijn, bleek een hotel te zijn. Achter dit hotel was een terrein dat dienst deed als camping. Op de (bewaakte) parkeerplaats van het hotel was een bende ANWB Nederlanders neergestreken. Om te schamen wat een gedrag: de auto's en de caravans in een cirkel kont aan kont geparkeerd. Want poverdorie, wat is het hier gevaarlijk. De camping bleek onze beste camping tot nu toe te zijn: een moeras met hier en daar een ingestort gebouw. En een muggen. Het record tot nu toe. Er is echt iets fout gegaan ten tijde van de Ark.

Vandaag St.Petersburg bekeken. Van de camping moesten we met het openbaar vervoer naar de stad... Maar hoe werkt het hier. Eerst maar eens de bus. We zien mede passagiers 10 Roebel aan een soort van conducteur betalen, dus dat doen wij ook maar. We moesten ergens overstappen voor de metro, maar waar? De meute volgen is altijd een goede. Zo ook hier. Voor de metro een muntje moeten kopen, maar eerst een foto van de metrokaart. Het is namelijk wel handig te weten waar je bent en waar je naar terug moet, wanneer je het schrift (nog niet) kunt lezen. St.Petersburg is verder een bijzonder mooie stad. Gelegen aan de Neva. In opdracht van Tsaar Peter de Grote begin 18e eeuw aangelegd in de moerassen. Bedoeld om Rusland uit het 'achterlijke' moeras te trekken en ze mee op te jagen met de vaart der volkeren (West Europa), maar het was natuurlijk vooral, zoals gewoonlijk, een actie van totalitaire waanzin. Het resultaat is echter een stad die tot de mooiste van Europa behoort. Een bijzonder relaxte sfeer, mooie jonge mensen, enorm veel activiteit en een explosie aan reclame. Maar vooral: mooie gebouwen, de rivier en de kanalen, de grote pleinen en een enorme verkeerschaos. Deze chaos wordt nog enigszins gecontroleerd door de politie die werkelijk overal is te vinden: op de weg, langs de weg, in hokjes, naast hokjes en bij controleposten, die je overal vindt. Vandaag was het een hele mooie dag. Het blijft zo lang licht. We lopen inmiddels al 2 uur voor op Nederland en verder zijn we gearriveerd op het noordelijkste puntje van de trip. Het wordt hier deze maand niet donker. In St.Petersburg heet het hier de 'White Nights'. Wil een Rus trouwen, dan doet hij of zij dat deze maand; je struikelt letterlijk over de bruidsparen.

Vandaag op weg naar Moskou. Het doel van vandaag is Novogorod, ongeveer 200 kilometer verderop. Het nemen van een alternatieve route ging fout. Alle wegen zullen vast naar Moskou rijden, maar we zaten op een bepaald moment toch wel erg dicht bij Finland. Omkeren dus en weer dwars door de stad. Op weg naar Novogorod werden we aangehouden. Jeroen had te hard gereden en mocht uitstappen en plaats nemen in de politiewagen (gaat dat wel goed??). 25 kilometer te hard gereden op een weg waar je 60 mocht: een boete van 100 Roebel (ongeveer 3,5 Euro). Weten we gelijk de maximum snelheid. De weg was verder bijzonder saai. Een stuk weg van 100 kilometer zonder bochten, bijzonder eentonige modderige dorpen langs de weg, veel politie met laserguns, mannen in militaire pakken (maar dat is duidelijk het nationale stuk kledij) en vooral extreem veel vrachtwagens. De weg is gelukkig goed. We kunnen dus kilometers maken. Door het (wederom) slechte weer vertonen de ruitenwissers inmiddels echter kunstjes die niet normaal zijn te noemen.

In Novogorod bleek echter geen camping te zijn.. Het weer was ook slecht.. We besloten dus een stuk door te rijden richting Moskou, want dat was nog 450 kilometer. Maar eerst even een rondje door de stad gereden. Novogorod heet de oudste stad van Rusland te zijn.. Het heeft een volledig ommuurde vesting (Kremlin) en verder is er eigenlijk niets te beleven, behalve een hoop chaos. Het voorgenomen uurtje verder rijden werd al snel 3 uur. Dit omdat er helemaal geen mogelijkheden tot overnachtingen waren. Niet langs de weg en ook niet van de weg af, dit omdat er simpelweg geen wegen van de weg af gaan. Net toen we het echt zat waren (heel veel ongelukken vanwege de regen, het slechte weer en de alcohol?), zagen we een campingbordje. Het bleek een overnachtingsplaats voor truckers. Onze Nissan doet daar niet voor onder, dus gebroederlijk stond onze Nissan daar tussen al dat groots. Onze tenten konden we plaatsen op een stukje gras, waar we toch echt een bezienswaardigheid vormen. Of we worden uitgelachen of toegelachen is ons niet geheel duidelijk.

De weg naar Moskou was weer meer van hetzelfde.. De grond wordt echter aanmerkelijk beter: in plaats van moeras is er akkerbouw en grasland. Het begint zelfs licht te glooien. We waren op weg naar het hotel complex Ismalovsky Park, aangelegd voor de Olympische Spelen van '72 of '76? 2.500 hotelkamers, bijeengebracht in een bijzonder staaltje Sovjet bouwkunst. We waren na al die regen en muggen wel toe aan wat luxe. Via de 3e ringweg (Moskou heeft er vier), die 110 kilometer!! lang is, uiteindelijk aangekomen bij het hotel. Onderweg alleen maar flats en verkeerschaos, maar wat wil je met 9,5 miljoen inwoners?! We bleken echter korter in Moskou te zijn dan gedacht. Onze trein naar Novosibirsk vertrok niet in nacht van 11 op 12 juni maar in de
nacht van 10 op 11 juni. Foutje. Helaas dus maar 1 dag in Moskou en dus tevens de laatste nacht met Martin en Brent. De Wodka, de Pivo's en de wij waren niet van de lucht.

Vrijdag 10 juni. Brak! Omdat we weinig tijd hadden, hadden we ons ten doel gesteld om in ieder geval het Rode Plein en het Kremlin en een bijzondere begraafplaats te bekijken.. Maar eerst een check bij het stationsgebied, waarvandaan onze trein zou vertrekken.. Het was goed dat we dat hadden gedaan, want Floor kent inmiddels het schrift wel goed, maar wat doe je drie stations aan 1 plein, wanneer niemand Engels spreekt.. We zijn zo blij met ons woordenboekje.. Eén dag is veel te kort voor Moskou. Het Rode Plein was mooi, maar niet zo groot als gedacht en al helemaal niet rood. Poetin was helaas niet thuis en Lenin had even pauze. Helaas. Moskou is groot, de afstanden niet te belopen en de gehele stad een grote chaos. De stad is naar onze mening minder plezierig dan St.Petersburg, maar natuurlijk wel indrukwekkender, want: Moskou!! De stad heeft nog 2 kenmerken: de Stalin wolkenkrabbers (suikertaarten) en de metrostations van marker, met beelden en kroonluchters.. Beiden een 'erfstuk' van Stalin. Het is maar goed dat hij dat heeft gedaan, want we kwamen in Moskou ook een herbouw van een kathedraal tegen die in opdracht van Stalin was gesloopt.. Nou hebben we al veel kerken en kathedralen van binnen gezien, maar wat die Orthodoxen er van maken. Niet te geloven. Daar sta je echt door met je mond vol tanden. Russen kunnen ook erg vroom zijn. Vandaag ook een typisch Russische soep gegeten, bleek later, want we moesten gokken van de menukaart. En die soep is geen aanrader. De soep was namelijk koud. Nou hoeft dat niet heel erg te zijn, maar het wordt wat minder wanneer het essentiële bestanddeel van soep, het vocht, bestaat uit koolzuurhoudend water. Toch maar naar de Mc.Donalds.. Sorry! 's Avonds naar het station. Inkopen gedaan, want het is toch wel prettig om wat bij je te hebben voor een trip van 55 uur over 3.345 km. De rest kopen we wel onderweg op de stations. Op het station zeer vriendschappelijk afscheid genomen van onze reisgenoten. Dat krijg je na een gezamenlijke road-trip door 6 laden over 4.700 kilometer. Zij naar de Oekraïne, wij door naar Novosibirsk.

Heel relaxed wakker geworden in ons eigen 2-persoons coupeetje (we bleken geluk te hebben), na goed geslapen te hebben op de cadans van de trein (kedenkedeng kedenkedeng) en in de geur van staal, olie en mensen. Heerlijk. We wilden deze treinreis voor een deel gebruiken om eens goed tot rust te komen, om lekker te lezen en om het dagboek bij te werken. Daar kwam echter niets van terecht. Binnen een uur dat we ontwaakt waren hadden we al contact gemaakt met een groep Russen (werkzaam bij de spoorwegen), waarmee we komende tijd optrokken. Het leuke was namelijk dat we geen gangbare trein hadden voor toeristen, dus enkel Russen en we waren ook de enige toeristen aan boord. In het beetje Russisch dat wij inmiddels kunnen en de paar woorden Engels die zij spreken, begrepen we elkaar volledig (niet). Jeroen (inmiddels Jochem) werd uitgedaagd voor een potje schaak. Inzet: 5 Pivo. Gelukkig kan Jeroen redelijk schaken (Emiel bedankt), dus deze pot werd gewonnen.. Daarna kwam het handje drukken, de wodka en al het lekkere Russische eten (voor de eerste keer Omol gegeten: gedroogde vis uit het Baikal meer). Ook nog 'goede' discussies kunnen voeren, waarmee de kunst van de mimiek en de techniek van de duim, onontbeerlijk waren.

Ondertussen dendert de trein maar door.. Wat je buiten ziet is eigenlijk heel erg saai en eentonig, maar daarom juist zo indrukwekkend. Tot de Oeral verandert er eigenlijk niets: de trein gaat door naald-en berkenbos (nog geen Taiga leren we van onze Russische vrienden), buiten is het een drassige bende. Af en toe een dorp, wat hier niet meer is dan een verzakt groepje houten huizen langs het spoor. Dan weer een stad(je), waar de trein voor kortere of langere tijd stopt. Dan is het de benen strekken en eventueel wat kopen op het station. Niet zelden staat de lokale bevolking van alles te verkopen (vaak de enige inkomsten, maar volgens ons gaan de zaken zo niet echt slecht). De Oeral en dus de grens tussen en Europa en Azië, missen we door de nacht. En zo worden we beiden voor het eerst wakker in Azië. En zo gaat het verder. Na nog een dag van meer van hetzelfde, wordt het landschap vlak voor Novosibirsk ineens anders. Het is er minder nat en het bos trekt zich terug. Dit maal veel vergezichten (Steppe?) over grasland in een verder vlak land.

De trein zelf is een groot avontuur. We hebben een nette coupe in een wagon van negen. Overal vloerbedekking en de wanden zijn bekleed met hout. Overal wordt gegeten en gedaan. Van de samovar (de heet water voorziening die in iedere wagon aanwezig is), wordt goed gebruikt gemaakt. Niet alleen voor koffie en thee, maar ook voor instandmaaltijden. De Provodnitsa (de conductrice en moeder tegelijk), houdt er een lucratief handeltje op na. Bij haar kun je terecht voor pivo, frisdrank en diverse versnaperingen. Bij iedere stop vult ze de boel weer aan. Ze zorgt er tevens voor dat de boel schoon blijft. Wij hebben een echter poetser getroffen, want ze blijft maar gaan. De wc met wasbak is dan ook zeker niet vies. Ja er hangt een luchtje, maar dat hangt inmiddels over ons gehele lijf. In het begin was ze streng, maar inmiddels ontdooit, zoals iedereen aan boord eigenlijk.

Het is een lekker leventje aan boord van de trein. Eigenlijk behoorlijk afzien al die uren en dagen, maar de Russen ondergaan het allemaal maar en maken er met z'n allen het beste van. Het resultaat is dan ook een bijzonder huiselijk sfeertje, waar iedereen met elkaar bezig is en op elkaar let. De trein is dan ook een onlosmakelijke schakel in het Russische leven. Hoe overbrug je anders die afstanden en hoe je het land anders bij elkaar?
We stappen in de trein en worden dit keer begroet door een mannelijke Provodnitsa. Hij controleert onze kaartjes en reageert op onze Nederlandse paspoorten met: 'Niederlande?! Ruud Guullet!'. Naast nederwiet is voetbal Nederlandse beste exportproduct. Dit keer moeten we een coupe delen met een Russisch echtpaar dat nogal aan de maat is. We hebben al snel onenigheid over frisse lucht in de coupe. Het raam kan niet open, dus zetten wij de deur op een kier. De deur wordt vervolgens door iemand anders weer dicht gedaan, waarschijnlijk vanwege het gesnurk van onze dikke medepassagier. Aangezien een slaaphouding met de handen over de oren weinig comfortabel is en een grote Rus wakker stompen misschien niet zo'n goed plan is, besluit Jeroen dan maar op te staan. Dan maar koffie en een sigaret in de restauratie met de Moldavische kok.

De trein rijdt tussen Novosibirsk en Irkutsk door een veel interessanter landschap. Langs het spoor staat het vol met wilde bloemen. Floor
herkent salvia's, gele lelies, roosjes, euphordia en een roze bloeier die lijkt op helleborus. Dat lijkt raar voor de tijd van het jaar, maar volgens de Lonely Planet is de grond hier tot juli bevroren. Het is hier al wel ontdooid en dat geeft vast de bloemenzee. Ook zien we honderden en nog eens honderden citroengele vlinders. Er is meer reliëf, de vegetatie is divers en er zijn meer dorpen in de taiga langs de spoorbaan. Niet die verzakte van eerder, maar met mooie, goed onderhouden houten huizen. Waar de bevolking van leeft is ons een raadsel, maar het zal voor een deel te maken hebben met de spoorlijn, maar ook met zelfvoorzienende landbouw. Je ziet mensen werken op het land, een oud omaatje met tassen lopen langs de weg, en langs watertjes veel spelende kinderen en relaxte gezinnetjes. Het is een bijzonder aangenaam tafereeltje, terwijl de trein maar verder gaat. Heuvel op, heuvel af. Bochtje in, bochtje uit. Het is werkelijk waanzinnig mooi om de ondergaande zon te zien weerkaatsen op de trein, terwijl deze door een bocht rijdt.
De zon zakt in het westen, de trein gaat naar het oosten Een Siberisch bus rijdt van A naar ergens
In de wagon hangen tabellen, waarvan je kunt aflezen waar de trein stopt en voor hoe lang. Elke paar uur stopt de trein langer dan twee minuten, waardoor je even de benen kan strekken op het perron en wat lekkers kan kopen. We passeren een aantal grote, smerige industriesteden met namen als Krasnojarsk en Tayshet. Elke vier minuten passeren we een lange goederentrein, gevuld met erts of olie. Grote rangeertreinen staan afgeladen met goederentreinen en met olie besmeurde wagons. Hier zien we hoe Poetin aan zijn roebels komt om zijn Rusland weer te laten bloeien.  In Krasnojarsk hebben de dikke Russen de trein verlaten. Hun plaats wordt ingenomen door een tweetal Chinezen. Begrijpen doen we elkaar niet, maar we hebben in elk geval veel lol met ons Chinese woordenboekje. Later komt er nog een Russische vrouw met kind bij, die net doet of wij niet bestaan. Om er in te slagen, vier anderen op drie vierkante meter volstrekt te negeren, moet je beschikken over bijzondere klasse. Doordat we met zoveel mensen in een kleine ruimte zitten, stijgt de temperatuur en daalt de hoeveelheid zuurstof. Voor een aangename reis is het dus prettiger om op de gang te genieten van de verkoelende bries die door de openstaande ramen waait. Nog maar een nacht te gaan en dan zijn we in Irkutsk.

2.5 - Rusland | Novosibirsk en Akademgorodok

We hebben Novosibirsk uitgekozen voor een stop, omdat het ongeveer in het midden van de lijn Moskou – Irkutsk ligt en we wel eens willen meemaken hoe de mensen het koude Siberië overleven. Het vinden van een betaalbaar hotel valt vies tegen. Ondanks dat we beschikken over een zakenvisum waarmee we in theorie geheel vrij zouden moeten kunnen reizen, worden we overal geweigerd, zodat we zijn aangewezen op het duurste hotel van de stad. Pas later komen we er achter dat dit komt omdat we hadden moeten reserveren. In het Sibir hotel maken we gebruik van de grote badkamer voor een grondige reiniging, zodat we fris en fruitig de stad kunnen verkennen.

De stad ademt een ontspannen sfeer. Brede straten omzoomd met populieren, veel terrassen en nog veel meer mensen die het 
er van nemen. De mooie meiden gaan gekleed in korte rokjes en strakke shirtjes, terwijl ze met hun hoge hakken langs komen tikken. De mannen zien er beduiden minder verzorgt uit en zijn meer geïnteresseerd in hun Baltica (pivo) of een pot snelschaken in het druk bezochte park. De kampioen is in staat een spel te winnen in minder dan 2 ½ minuut. Hij is dan ook een professionele schaker. Het is vandaag 30 graden waardoor we in elk geval het vooroordeel dat het hier altijd koud en ellendig is kunnen wegstrepen. Wel zijn de straten wit van de sneeuwt en is de lucht vol met witte vlokken. Dit wordt veroorzaakt door de zaden van de populieren die als een soort dons door de lucht zweven en een dunnen deken vormen op de grond. Dit fenomeen noemt men zomersneeuw.
Veel geflaneer in hippe zomerse kleding Brede straten in deze grote stad
Vanaf Novosibirsk gaan me met de minibus, eigenlijk een gedeelde taxi, naar Akademgorodok. Tot 15 jaar geleden was deze stad niet toegankelijk voor buitenstaanders en stond zelfs niet aangegeven op de kaart. Akademgorodok betekent letterlijk Academiestadje en is in de voormalige Sovjet-Unie de benaming voor wijken of stadsdelen waar een groot aantal wetenschappelijke instellingen geconcentreerd is. Nu vormt deze voormalige geheime enclave het centrum van de Russische ICT-ontwikkelingen. Vlak buiten Akademgorodok ligt de Ob Sea (Obskoe More). Een stuwmeer in de rivier de Ob. Het zou een heel mooi weer kunnen zijn, ware het niet dat het er een enorme bunzing bende is. Alles wat de mensen hier gebruiken, wordt achteloos achtergelaten en neergesmeten. Ook de mensen in de trein gooien hun afval uit het raam, met het excuus dat arme mensen de troep langs het spoor verzamelen. Ondanks de troep, waardoor we het gevoel hebben op een vuilnisbelt te zijn aangeland, maken we het er het beste van. Boven een kampvuur aan het water roosteren we worsten en later zetten we onze tent ergens beschut op. Heerlijk vrij en zonder zorgen.

's Ochtends blijken we bepaald niet de enige te zijn geweest die hier de nacht hebben doorgebracht. De vissers zijn gebleven en op het strand staan een aantal tenten. Na een rondje te hebben 
gezwommen gaan we weer terug naar Novosibirsk, want vandaag reizen we weer verder. Op het station van Novosibirsk willen we onze bagage in een kluis doen, maar niets is hier simpel. Op de kluizen staan tijden, maar wat dit betekend is ons niet duidelijk. Zijn ze dan open of juist dicht? Is het Moskou tijd of toch de lokale tijd? Niemand spreekt hier Engels en wij spreken nog geen Russisch. Het kost ons dus meer dan gemiddelde moeite om onze tassen in een Russische kluis te plaatsen. Nu maar hopen dat we nog terug krijgen. We hebben onze handen vrij voor shashlik en een verdere verkenning van Novosibirsk.

Met de metro reizen we af naar een recreatiegebied langs de rivier de Ob. Met drie mensen en nog veel meer biertenten moeten we concluderen dat het aan gezelligheid ontbreekt. Het is een veel beter plan om lekker te eten en boodschappen te doen voor de komende dagen in de trein. Wonder boven wonder krijgen we onze bagage zonder moeite terug. Meer moeite hebben we er mee om te achterhalen waar de trein straks vertrekt. Niemand begrijpt ons en wij begrijpen de Russen niet. We ontmoeten een Rus die met dezelfde trein meemoet. Hij neemt ons op sleeptouw. Trap op, trap af. Perron 2. Een omroepbericht. Trap op, traf af naar perron 1, waar onze trein komt binnenrijden.

2.4 - Rusland | Kedeng kedeng naar Novisibirsk

Voor de komende dagen en nachten nestelen we ons in de tweepersoons coupe die ons in het tweedeklas rijtuig wordt toegewezen. Deze coupe is normaal gesproken de slaapplaats van de conductrice (Provodnitsa), maar nu dus even niet. Het zou ook leuk zijn geweest om de coupe te delen met Russen, maar we vinden de privacy nu wel even lekker. De Provodnitsa fluit haar fluitje, waarna de trein stipt om 0.35 uur het station verlaat. Kedeng, kedeng, kedeng... Door dit heerlijk ritmische geluid vallen we in een diepe slaap, waaruit we pas ver na Moskou weer ontwaken. Naast onze coupe staat de samovar van het rijtuig. Het is een kolengestookte boiler, die door de Provotnitsa op temperatuur wordt gehouden. Wie zien onze medepassagiers in badjassen en pyjama's heen en weer lopen om bekertjes, kopjes en bakjes met heet water te vullen. Ook wij tappen het hete water voor de koffie en de thee. Als je denkt in de trein tot rust te komen, dan heb je het mis. De coupe van een paar deuren verder wordt bevolkt door zes Russen uit Irkutsk. Ze werken bij de spoorwegen en maken wagons en locomotieven. Ze hebben een 12-daagse cursus gevolgd in Moskou en gaan nu weer naar huis. Blijkbaar is vijf dagen en vijf dagen terug voor een cursus hier volkomen normaal. De stemming zit er in elk geval goed in en wij moeten er deel van uitmaken. Jeroen wordt uitgedaagd voor een paar potten schaak. Op het spel staat de betaling van de drankrekening. De verwachte afgang blijft de eerste twee potten uit, waarna er op sportieve wijze met een gelijkspel wordt geëindigd . Daarmee heeft Jeroen vrienden voor het leven gemaakt en aangezien vrienden in Rusland nou eenmaal samen roken en drinken, wordt het zicht op het Russische landschap al snel op meerdere manieren vertroebeld. Opvallend is de wijze waarop de Russen aan roken. Alsof hun leven er van af hangt zuigen en trekken ze hun sigaretten krom en stoken ze de boel bijna inclusief het filter weg.
Ons huis voor de enkele dagen en nachten Het is de Moskou tijd die hier de dienst bepaald
We rijden door een eindeloos en eigenlijk erg saai en eentonig landschap. Tot aan de Oeral verandert er aan het landschap niets:· Natte dichte naaldbossen strekken zich in alle windrichtingen uit. Af en toe stoppen we op kleine stationnetjes in onaantrekkelijke dorpjes in het sompige land.· Na het passeren van de Oeral bevinden we ons in Azië. Daar gaat het monotone landschap onverminderd verder. De vegetatie is niet veel anders dan in Nederland. Veel dennen, afgewisseld met berken. Verderop zijn het alleen nog maar berken. Van zichzelf is het landschap niet aantrekkelijk, maar de herhaling en de eindeloosheid maakt het bijzonder indrukwekkend.· Het ritme van de trein gaat ook onverminderd door: kedeng, kedeng. Kedeng kedeng. De trein ruikt naar een niet onaantrekkelijke mix van ijzer, olie en mensen. Het is een heel herkenbaar en nostalgisch luchtje. Op de een of andere manier wordt je ook vanzelf erg smerig. Douchen is er alleen niet bij, want voor water zijn we aangewezen op een pisstraaltje op een steeds goorder wordend toilet. Omdat we inmiddels vrienden zijn met de Provodnitsa ,mogen we af en toe van haar toilet gebruik maken. De Provodnitsa is verantwoordelijk voor onze tweedeklasse wagon. De wagon is uitgerust met vloerbedekking, is volledig gelambriseerd· en bestaat uit negen afsluitbare coupes voor vier personen. De banken zijn tevens de bedden. Ook zorgt zij er voor dat de samovar op temperatuur blijft en dat iedereen na een stop weer is ingestapt.· Om haar salaris aan te vullen houdt ze er een levendige handel in frisdranken, pivo en koekjes op na. Hierdoor komen wij en onze vrienden niets te kort.{/td}
Eindeloze berkenbossen langs het spoor... worden afgewisseld met Nederlandse vergezichten
De 'bewoonde' wereld wordt bepaald door ingestorte huizen, boerderijen en fabrieken . Af en toe passeren we een dorpje en om de paar uur stoppen we in een stad. We kunnen dan even de benen strekken en de koopwaar bekijken van de lokale 'middenstand' die voor hun inkomsten afhankelijk is van de trein en de passagiers die daarmee worden aangevoerd. Alles is te krijgen. Van knuffelberen, tot bosaardbeien, deken, potten en pannen, maar met name drank, sigaretten, gedroogde vissen en groenten van het land. De Provodnitsa vult haar 'winkeltje' aan, het water wordt ververst en de trein (de wielen) wordt gecheckt door er op te tikken met een ijzeren staaf (Russian engineering volgens onze buren). Na een lange stop op het station van Jekatterinaburg, de stad waar de laatste tsaar en zijn familie zijn geëxecuteerd, rijden we via Omsk door naar het eindpunt van deze etappe: Novosibirsk. We hebben de afgelopen dagen erg veel gelachen en vooral met gebaren kunnen praten. We hebben elkaar volledig of totaal niet begrepen. Jeroen is inmiddels omgedoopt tot het meer Russische Jochem en Floor gaat vanaf heden door het leven als Flora. Met onze nieuwe identiteit stappen we in Novosibirsk uit de trein. We zijn 3.343 kilometer verwijderd van Moskou en nog veel verder van Nederland.
Ga naar boven