Direct na de grens is het lege en kale Mongoolse landschap bijzonder indrukwekkend. Met de mede passagiers doen we een spelletje ‘wie spot de eerste ger’. Geheel tegen de verwachting blijkt dit spel kinderlijk eenvoudig te zijn, want na de eerste Mongoolse bocht wordt de eerste witte stip gespot. En nog één, en nog één en daar nog twee. Blijkbaar is een ger niet heel bijzonder in dit land. Een ger lijkt in dit land net zo gewoon als een koepeltentje op een festival in Nederland. Na een nacht vol dromen over witte stippen, en lange treinreizen komen we om 6.00 uur ’s ochtends aan in Ulan Bator. Ook al hebben we er elf uur gedaan over gedaan om de grens over te komen, toch liggen we een uur voor op de planning. De afstand tot Moskou bedraagt 5.900 kilometer en sinds ons vertrek uit Nederland hebben we al 9.478 kilometer afgelegd. We zijn in een nieuw land voor nieuwe avonturen.  In de trein maken we kennis met Björn, de Duitse agent uit Frankfurt en Patrick en Maikie, het Zwitsers-Japanse stel. Omdat Patrick en Maikie al een reservering hadden gemaakt in UB Guesthouse, leek het ons praktisch en daar met z’n allen dan maar naar toe te gaan. Voor 5 dollar per persoon, inclusief ontbijt, hebben we daar een slaapplaats. Het guesthouse wordt gerund door Mr. Kim en Bobby, twee enthousiaste en commercieel ingestelde Koreanen, die ook rondreizen door Mongolië voor ons kunnen organiseren. Samen met Patrick, Maikie en Björn organiseren we een trip van 14 dagen met een Russische minivan. Voor de 4WD, chauffeur en benzine betalen we 210 dollar per persoon.
 De lange trein slingert door het Mongoolse landschap Het guesthouse in Ulan Bator is gevestigd in een flatgebouw
Voordat we kunnen vertrekken moeten er nog wel een aantal zaken worden geregeld. Hiervan is geld toch wel de belangrijkste. Er zijn in Ulan Bator geen pinapparaten waar je eenvoudig geld uit de muur kunt trekken. Voor het verkrijgen van dollars, waarmee we het guesthouse moeten betalen, en Tögrög (de Mongoolse munteenheid), zijn we aangewezen op een bank met beperkte openingstijden. Hier kunnen we alleen met onze creditcard terecht. Met 300.000 aan Tögrögs (ca. 200 Euro) verkrijgt onze portemonnee een aangename dikte en zijn we in staat om onze boodschappen te betalen in de State Department Store. In dit grootste warenhuis van Mongolië gaan de zaken er nogal omslachtig. aan toe. We zijn op zoek naar een hoed voor Floor wat als volgt gaat: je maakt je keuze uit een aantal modellen, de winkelbediende schrijft een bon. Met die bon loop je naar de kassa, waar je betaald voor de aankoop, waarna je een nieuwe bon ontvangt. Met deze bon ga je terug naar waar het allemaal begon. Je overhandigd de 2e bon aan de bediende en de hoed is van jou. Wij zijn Nederlanders, dus wij denken: dit kan efficiënter! Gelukkig is een stuk eenvoudiger om twee winkelwagens vol te laden met eten en drinken en deze vervolgens af te rekenen. Wij zijn klaar voor de expeditie.

08 - Mongolië | Met de trein naar China

In Ulaan Baatar zijn we op de trein gestapt richting China. We hebben absoluut genoten van Mongolië. De hoofdstad is wel een stad waar je tijdelijk zou kunnen wonen. Een stad vol contrasten, dat wel. Veel zwerfkinderen op de straat, tussen de enorm dure auto's. Veel zooi op straat. Wat vooral opvalt is het ontbreken van een groot deel van de putdeksels. We hebben na 30 dagen Mongolië nu wel zin om verder te gaan. Het wordt tijd voor iets nieuws; we kennen inmiddels ook al veel te veel mensen in Ulaan Baatar (reizigers en Mongolen).

De treinreis ging tot de grens zeer voorspoedig. We deelden de coupe (na wisselen) met een Mongoolse en een Filippijn, die in Nederland wonen en die net in Mongolië waren getrouwd. Leuk om de verhalen te horen en de foto's van de Mongoolse bruiloft te zien. We reizen in de nacht, dus we zien pas de volgende ochtend dat we door de Gobi rijden: een kale, maar wel intrigerende leegte. Bij de grens aangekomen, blijkt er volgens de Mongoolse grenswacht een probleem met ons visum. We zijn 31 dagen in Mongolië. Eén dag de visum termijn overschreden...... shit. Afhankelijk van de telling klopt dit of klopt dit niet. We moeten de trein uit om een en ander te regelen. We zijn niet de enige: een Koreaans gezin heeft het zelfde probleem. De grenswacht is een Nazi van de übereerste orde. Hij is onvermurwbaar en legt ons een boete op van 266!! dollar. Paspoorten zijn ingenomen, de trein gaat al bijna weer verder en zoveel geld hebben we niet bij ons. Verlagen van de boete is niet aan de orde. De vier banken in dit grensstadje zijn of gesloten of accepteren onze creditcard niet. Wat moeten we doen? Het stel waarmee we de coupe deelden, leent ons 150 euro. Hiermee verkrijgen we genoeg om met veel tegenzin de boete te betalen. Dan moeten er nog veel duistere administratieve handelingen worden verricht. De grens kakkerlak neemt zo z'n tijd dan we de trein missen. Met het Koreaanse gezin blijven we achter op een leeg station.

Maar we moeten naar China. We moeten in de grensplaats Erlian onze trein hebben naar onze bestemming Hohhot. We hebben nog maar twee uur. De Koreanen moeten daar ook naar toe. We besluiten om samen te blijven. We charteren samen een jeep om ons de grens over te brengen. Je mag niet te voet de grens over. De grens aan de Mongoolse zijde is niets meer dan veel prikkeldraad in een stoffige omgeving, zonder asfalt en zonder gebouwen. Het is een enorme drukte. Onze 1e chauffeur is plotsklaps verdwenen (we hadden nog niets betaald). We hebben nog maar een uur. Na veel moeite vinden we een nieuwe
chauffeur. Met wat via via connecties lukt het ons om met voorrang Mongolië uit te komen. Dan komen we bij de grens met China. Wat een verschil met het ontwikkelingsland Mongolië. Asfalt, nieuwe nette gebouwen, computers, airco en staats propaganda. We zijn blij, maar wat een rij. Ook hier lukt het ons om met voorrang door de paspoortcontrole te komen. We hebben nog maar 15 minuten. We racen met de auto naar het station. We hebben vouchers die we moeten omwisselen voor treinkaartjes, maar het is al te laat. Als een idioot naar het loket om voor elkaar te krijgen dat we binnen 5 minuten 2 kaartjes naar Hohhot krijgen (een rit van 9 uur voor maar 3,5 euro per kaartje). Wie zeg dat het moeilijk is. We halen op het nippertje de trein en blijken in de laagste klasse te 'zitten' (hardseat). Volledig afgeladen, maar het maakt ons allemaal niets uit. We negeren alle blikken en vinden een plaatsje op de grond in de tussenruimte. We zijn kapot, maar op dit moment zeer blij dat we het 'achterlijke' Mongolië uit zijn. De treinreis is niet zo oncomfortabel als we dachten. We zijn een bezienswaardigheid, maar iedereen is vriendelijk en veel willen ons helpen, eten met ons delen of hun schaarse Engels oefenen. We komen om 22.00 uur aan in Hohhot (6 uur later dan Nederland). Het Koreaanse gezin brengt ons naar een goedkoop hotel (5 dollar per nacht voor een kamer). We zijn ze veel dank verschuldigd. We zijn blij dat we in China zijn.

Hohhot
Deze stad is de hoofdstad van de provincie Inner Mongolië. Een voor Chinese begrippen kleine stad: zo ongeveer 3 miljoen inwoners. Een enorme Chinese drukte, veel vreemde tekens, extreem veel nieuwe gebouwen, banken, kantoren, fietsen, maar bovenal vel winkels. We huren een fiets, eten veel voor weinig (een verademing na Mongolië), ontmoeten Chinezen die ons de stad laten zien. We zien bijzondere oude Chinese wijken, maar ook extreem grote nieuwe gebieden. De Chinezen pakken alles extreem aan: geld speelt hier duidelijk geen rol. We worden rondgeleid door Chinezen, we bevinden ons in een Chinese woning, we zien een extreem groot water en licht spektakel, afgesloten door ons eerste Chinese vuurwerk. We weten niet wat ons verder te wachten staat, of dat deze stad representatief is voor de rest van China. Indien dan wel zo is, dan moeten we ons in Europa ernstig zorgen gaan maken. De mensen zijn wel niet vrij en ze zijn ook behoorlijk geïndoctrineerd door de overheid, maar ze zijn wel zeer slim, gedisciplineerd en vooral gemotiveerd. Volgens onze 'gids' zijn alle gebouwen die we zien van de laatste 5 jaar.

07 - Mongolië | Nadaam en Terelsj

We hebben inmiddels weer bijna twee weken doorgebracht in het verschrikkelijk mooie en bijzonder aangename Mongolië. Een heel aantal dagen inmiddels in de hoofdstad Ulaan Baatar. Je zou het eigenlijk niet verwachten, maar deze stad is een zeer fijne plaats om te verblijven, alhoewel wel erg heet. De mensen zijn vriendelijk, er hangt een relaxte sfeer, veel terrassen, prettig goedkoop en veel medereizigers. In de stad zelf rijden enorm veel dure auto's rond (waaronder een stuk of 6 Hummers: de asobak bij uitstek). Een schril contrast met de grote hoeveelheid zwerfkinderen. De Mongolen die hier wonen zijn of heel Westers (mobiele telefoons, T-shirt met trendy opdrukken, goed gekleed), of zeer traditioneel. De buitenwijken bestaan voor het grootste deel uit gers, terwijl het centrum vol staat met communistische schoonheid. Deze tegenstellingen maken Ulaan Baatar erg bijzonder. Het is geen mooie stad, maar naast Novosibirsk de prettigste stad die we tot nu toe hebben bezocht.

Nadaam
Het feest der feesten in Mongolië is Nadaam. Nadaam vindt op verschillende data in het gehele land plaats. De belangrijkste echter is de nationale Nadaam, dat ieder jaar van 11 t/m 12 juli plaatsvindt in Ulaan Baatar. Nadaam is het festival, waar de drie mannelijke sporten (worstelen, paardenrennen en boogschieten) en enkelboogschieten plaatsvinden. Je kunt stellen dat het hier de Nationale kampioenschappen van de genoemde sporten betreft. Voorafgaand aan al het mannelijk geweld, is er een openingsceremonie. Gelukkig is deze ceremonie echt voor en door de Mongolen en is het niet, waar we een beetje bang voor waren, een zogenaamd authentiek gebeuren voor toeristen. De ceremonie bestaat uit veel dans, mooie kostuums, een toespraak van de Mongoolse president, Mongoolse muziek (zowel oud als nieuw) en zelfs breakdance. Het aller mooiste is echter dat het Mongolië blijft. Het gaat dus niet allemaal even gesmeerd of op elkaar afgestemd. Gelukkig maar. Heel fout, maar daardoor zeer grappig, was de optocht in praalwagens van de sponsoren. De markteconomie heeft hier duidelijk haar intrede gedaan, maar of dit effect zo wenselijk is?!!

Van de sporten zelf hebben we weinig meer gezien dan de finale van het worstelen op de tweede dag. Het was echt te heet in het stadion, het paardenrennen konden we niet bereiken, want de weg er naar toe was afgesloten. Daarnaast hadden we al het geluk gehad een lokale Nadaam van zeer dichtbij te mogen meemaken. De finale van het worstelen was echter super spannend. Een echte hart versneller. Stel je bomvol stadion voor met 20.000 uitzinnige Mongolen, rondom een groot middenveld, met daarop twee absoluut reusachtige worstelaars (machines) die ruim een uur lang een titanenstrijd met elkaar aangaan. Er gebeurt heel weinig, maar als er dan wat beweging komt siddert het hele stadion alsof de beslissende penalty tegen Duitsland moet worden gemaakt. Een belevenis om niet meer te vergeten. Voetbal is voor mietjes. Echte mannen worstelen. En Floor kan dat beamen. De afsluiter van de eerste Nadaam dag, was een concert op het centrale plein.. De meest populaire Mongoolse rockband van dit moment zou spelen. We zijn de naam nu even vergeten, maar wat is die band goed zeg. Waarom krijgen we in Nederland zoveel van dat Amerikaanse afval en zo weinig goede muziek uit de oostelijk gelegen delen van de wereld?! Wanneer we weer een keer terug zijn, gaan we maar eens een campagne beginnen. Het publiek was uitzinnig, de band opzwepend, de mensen vriendelijk en blij, na een uur werd er zelfs gedanst en meegezongen. Het afsluitende nummer (de toegiften bleven maar komen) werd ondersteunt door een knallend vuurwerk. Het grappige was dat er nergens alcohol werd verkocht; iedereen dronk water (op enkele uitzonderingen na). Dat vonden we raar, maar door onze latere ervaringen begrijpen we het wel.

Terelsj
We hebben samen met twee Denen (Marie en Christian) acht dagen doorgebracht in een Nationaal park op 60 kilometer van Ulaan Baatar. We hebben hier helaas de minder leuke kant van sommige Mongolen mogen ervaren. Het begon al gelijk de eerste dag. Door het park loopt een hele mooie rivier, die we vanuit het dorp stroomopwaarts volgden. We vonden een echt perfecte kampeerplek. Het was heet, daarom werd er direct een waterbouwkundig project gestart (we blijven Nederlanders) om het water enigszins te beheersen, teneinde een riant zwembad te realiseren. Dit werkte bijzonder goed en we waren zeer tevreden met het bereikte resultaat. Het bouwen van dammen zit in onze genen. Er passeerden een aantal andere reizigers die toch wel
jaloers op onze stek waren, maar ja, je komt in dit gebied voor de rust, dus dan ga je niet op een kluitje staan. Iedereen liep dus door. Op een gegeven moment hoorden we echter iemand van de overkant van het water om hulp roepen. We wisten niet wat er was, maar praktiseerden niets en twee van ons renden door het water naar de overkant.. Het bleek dat er twee knetter zatte Mongolen ter paard bezig waren, of het plan hadden om twee kampeerders te beroven. Gelukkig werd dat voorkomen. Het geheel begon echter een beetje te escaleren toen ze met stenen en stokken begonnen te gooien en achter ons aankwamen. Toen bleek echter dat we met inmiddels met z’n 10en waren. We konden ze dus uiteindelijk verjagen met een hoop geschreeuw en wat al niet meer. Een normale aanpak werkte niet meer, maar je gaat ook geen Mongool van z’n paard meppen. Dan ben je altijd de lul.

We besloten om met z’n 10en bij elkaar te blijven. Het werd ongepland bijzonder leuk en gezellig met al die nieuwe mensen die ‘noodgedwongen’ tot elkaar veroordeeld was. We hebben toen nergens last meer mee gehad, enkel een paar goede dagen. We hebben verscheidene nachten doorgebracht naast Mongoolse families, waar we zoals gewoonlijk werden overladen met eten. Al met al was het bezoek van het park de moeite waard, we zijn lekker uitgerust en we hebben weer veel nieuwe mensen leren kennen. Vluchtig weliswaar, maar daarom niet minder leuk. Je merkt echter wel een verschil met alle fijne vrienden en familie thuis. We missen jullie echt wel hoor, maar straks hebben we weer een nieuwe gevulde pot met verhalen.

De dag voor ons vertrek terug naar Ulaan Baatar hadden we onze slechtste ervaring tot nu toe. Uit veiligheidsoverwegingen hadden we besloten om met onze in tent in een gerkamp te staan. Er werd daar een verjaardag gevierd van een Mongool. Er was alcohol, we werden uitgenodigd om een borrel mee te drinken en er werd zoals gewoonlijk weer gezongen. Op een gegeven moment vonden we het echter wel genoeg, want er waren er een aantal erg dronken (en het was pas eind van de middag). Om de een of andere duistere reden, vond één van de Mongolen het toen echter nodig om naar buiten te rennen en onze tent te slopen. De buitentent volledig gescheurd. De positieve kant van het verhaal was, dat er direct een aantal Mongoolse families kwamen helpen. Binnen 5 minuten waren al onze spullen verhuisd naar een ander kamp. Binnen 10 minuten was er een naaimachine aangerukt en waren er drie personen bezig onze tent te repareren. In het kamp naast ons hoorden we ondertussen de minder prettige geluiden van iemand die in elkaar werd gerost. Maar dat konden we op dat moment alleen maar waarderen. Dat is ook Mongolië. We hadden daar nog niets van gemerkt. Het zijn absoluut, zonder twijfel zeer vriendelijke mensen. Alleen drank maakt hier echt veel meer kapot dan wij, maar ook de vrouwen hier, lief zijn. We hoorden later dat veel Mongoolse vrouwen zeer ongelukkig zijn, vanwege het drankgebruik van de mannen, want is namelijk echt een mannending. Het land zou echt volledig ontaarden in chaos, wanneer er hier geen vrouwen zouden zijn. Op dit moment is ruim 60 procent van de studenten vrouw. Het grootste deel van de ‘denkende’ klasse is vrouw. Dat geeft wel een beeld.

En verder
Met ons is het verder helemaal goed. We vertrekken vrijdag 22 juli naar China. We hopen dat we morgen (vrijdag) een 90 dagen visum voor China krijgen. We zijn beiden nog niet ziek geweest, we vinden elkaar nog steeds lief en hebben veel pret. We ontmoeten erg veel mensen. Qua budget gaat alles ook alles naar wens. Rusland en Mongolië zijn minder duur dan we eerst hadden gedacht. Voorbeelden:
  • In Rusland konden we gemakkelijk een hotel of guesthouse bemachtigen voor maximaal 20 euro per nacht (met uitzondering van Novosibirsk – Moskou telt even niet mee). Eten en drinken in Rusland is zeer goedkoop: een bier voor 50 cent en goed eten voor 5 euro. De kosten van het openbaar vervoer zijn een lachertje: 2 euro p.p. voor 60 km of 30 cent voor een ritje in de stad.
  • In Ulaan Baatar slapen we in een guesthouse voor 5 dollar per nacht per persoon (inclusief ontbijt). Daar hebben we ook onze toer geregeld. Voor 14 dagen door Mongolië, waren we inclusief alles 250 euro per persoon kwijt. Eten in een restaurant is zeer goedkoop en echt een stuk beter dan je denkt: voor 2,5 euro heb je een uitgebreide maaltijd. De drank is echter relatief duur: een halve liter voor 1 euro. Een ritje met de bus door de stad kost ongeveer 7 cent.

06 - Mongolië | Expeditie door de leegte

Na aankomst in Ulaan Baatar waren we er al snel uit dat we een rondrit van 14 dagen zouden maken met een paar mensen die we in de trein hadden ontmoet. We waren het er over eens dat enkel rijden niet de manier is om Mongolië te leren kennen.. We kozen er dus voor om een klein deel van Mongolië te doen, waardoor we genoeg dagen hadden om alles te beleven wat er te beleven viel. Onze route was als volgt: Ulaan Baatar - Erdenet - Moron - Khovsgol Laka - Great White Lake - Tsetserleg - Kharkhorin - Ulaan Baatar.

De auto en de chauffeur
Onze rit door Mongolië werd gemaakt in een oude Sovjet mini-van. Een goede stalen auto die de barre wegen met gemak aan kan. Er passen acht personen in, maar wij waren inclusief chauffeur met zes. Genoeg de ruimte om toch een beetje comfort te hebben.. We hebben veel pech gehad onderweg. Lekke banden, kapotte vering en schokdempers. Regelmatig moesten we stoppen om de motor te laten afkoelen. Al die dingen waren echter meer dan welkom. We hadden zo meer de mogelijkheid om te genieten van het landschap, we kwamen in contact met de echte mensen. Onze chauffeur Aamaa is daarnaast een 1e klas chauffeur, zanger en monteur ineen. We mogen gelukkig zijn dat we Aamaa hebben. We hebben de grootste lol, want hij spreekt maar een paar woorden Engels, maar tekenen op de grond helpt veel. Hij draait twee weken lang twee cassettes. Een met Mongoolse muziek en de andere met top40 ellende, maar alles past hier. Hij zingt uit volle borst mee en hij is goed. Sterk is hij ook. Een echte machine die van worstelen houdt. Dat doet Jeroen dan ook regelmatig. Nog steeds wordt er verloren, maar niet meer binnen twee seconden.

Het landschap
Mongolië is afwisselender en mooier dan we voor mogelijk hielden. Woorden kunnen het niet uitdrukken. Foto's ook niet helemaal. Het is zo leeg en kaal. Bijna de gehele route rijden we door de Mongoolse steppe. Deze bestaat uit kort geelgroen gras.. Dunne pollen. In de nattere delen is het gras voller en is alles donkergroen en sappig. Overal zijn bloemen: paars, wit, geel, rood en alles wat er tussen zit. Op de bergen en heuvels bestaat de begroeiing verder uit een grote verscheidenheid aan vetplanten. Bomen groeien alleen op de beschutte (windluwe) hellingen van sommige bergen. Doordat alles zo kaal is, kun je enorm ver kijken. Hierdoor raakt alle besef van schaal en afstand echter verloren. Het is zo enorm leeg en uitgestrekt. Het noorden is echter 'bezaaid' met gers. Samen met de enorme hoeveelheid kuddes vee, maken deze het landschap. Het is fantastisch om te zien, en geeft wat schaal aan de grootsheid. Mongolië heeft in het noorden en midden veel water. De meren zijn kristalhelder en het water is lekker om te drinken, om in te wassen (kleding en jezelf), maar koud. Het meer in het noorden is zo helder dat het werkt als een perfecte spiegel. Het water geeft het zelfde beeld als de lucht. Vooral met de zonsondergang en de sterren is dit om stil van te worden. We hebben maar een klein deel verharde weg gehad. Ruim 2000 km van de tocht hebben we afgelegd op de Mongoolse hoofdwegen, waarvan het voornaamste kenmerk is dat ze uit zand bestaan. Kwaliteit is slecht tot zeer slecht, waardoor er maximaal 100 km in 3 uur gereden kan worden.. De wegen zijn niets anders dan sporen die ieder jaar anders liggen. Het rijden wordt echter niet saai, soms wel te lang, maar dat wisten we van tevoren. Het land is zo mooi en indrukwekkend dat je maar naar buiten blijft kijken. Slapen is toch niet mogelijk vanwege het gebonk en gestuiter. Het gezang van Aamaa en liedjes op de cassette werken extra inspirerend. We kunnen het ons niet voorstellen dat je ook maar één seconde gestrest bent wanneer je hier rondrijdt; je komt hier volledig tot rust.

De dieren
Het land staat helemaal 'vol' met de kuddes die van de Mongoolse nomaden zijn. Er staan nergens hekken, zodat de schapen, geiten, paarden, koeien, yaks en de kruising daartussen, overal vrij rond kunnen lopen. Zoals al eerder gezegd maken die kuddes voor een groot deel het landschap. De schaal wordt daardoor inzichtelijk. Het is daarnaast een erg mooi gezicht al die stipjes. Het langs rijden is ook erg grappig. Regelmatig liggen de kuddes op de weg. Een hoop getoeter moet de beesten stimuleren om een andere plek te zoeken. De runderen boeit het echter allemaal niets en lopen snobistisch een stukje verder, de schapen raken volledig in paniek en stuiteren de weg af, de geiten zijn koppig en nemen de tijd. Maar het mooiste zijn de grondeekhoorns. Er lopen er hier miljoenen. Ze zijn bijzonder grappig, want ze spelen veel of kijken rechtopstaand wat er allemaal aan de hand is. Wanneer we met de auto langskomen, ontstaat er paniek en duikelen ze allemaal richting hun holen. Het gaat vaak niet zo soepel en ze gaan vaak op hun bek, je ziet ze uitglijden, met elkaar in botsing komen en ondersteboven in de holen duiken. In de lucht zijn constant grote vogels. Echter pas vanaf het moment dat de lucht warm genoeg is
om thermiek te veroorzaken. Helaas hebben we niet echt verstand van vogels, dis wat we precies zien weten we niet. We zijn het er erg veel. Van dichtbij hebben we zeker we gieren, valken, buizerds en adelaars gezien. Het is vooral indrukwekkend wanneer ze laag overvliegen of wanneer je hun schaduwen over de bergen ziet gaan.

Eten en drinken

Het eten in Mongolië is lang niet zo slecht als altijd wordt beweerd. Het is wel vaak hetzelfde: schaap met rijst en/of pasta. Verse groenten zijn schaars maar niet volledig afwezig. We brengen wel wat diversiteit aan in het eten door regelmatig zelf te koken van de spullen die we mee hebben gebracht uit Ulaan Baatar, wanneer we kamperen. Water is eigenlijk altijd voorhanden; aangeboden door de families waar we verblijven voor de koffie en de thee.. Anders drinken we veel water uit gekochte flessen, behalve bij de meren... dat water is zo schoon dat je er direct van kunt drinken. Deze sobere vocht voorziening wordt meer dan regelmatig aangevuld en afgewisseld door het lokale bier (Chinggis), vodka en de alcoholische paardenmelk (Airag).. Voordeel van het laatste is dat er geen smaak verschil zit tussen het innemen en de mogelijke anti-peristaltische impuls.

Avonturen
We maken erg veel mooie en bijzonder fijne dingen mee tijdens deze trip. De mensen zijn bijzonder aardig, behulpzaam en mooi. We komen veel in contact met de 'echte' mensen in Mongolië. We hebben het geluk om bij toeval het feest der Mongolen (Nadaam) van dichtbij op het platteland mee te maken. De paarden suizen op nog geen twee meter langs ons heen, een hoop kabaal en nog een grotere stofwolk achterlatend. We zien het worstelen van zo dichtbij, dat we het zweet van de worstelaars kunnen ruiken. Floor geniet van deze korte afstand, want volgens haar zijn de worstelbillen bijzonder goed gevormd.

Bij het meer in het noorden waar we een aantal dagen verbleven, kregen we de Mongolen op een punt dat ze van ons moesten walgen... We dachten dat Mongolen alles aten, maar dat blijkt toch niet zo te zijn. Jeroen en onze Duitse reisgenoot (Björn) gingen op sprinkhanen jacht en maakten deze vervolgens volgens oud Hollands recept klaar. Deze aanbieding lieten de Mongolen echter aan zich voorbijgaan. En wij maar denken dat het onbeleefd is om iets wat aangebonden wordt te weigeren. Sprinkhanen zijn overigens goed te eten.. Het verdiend echter de aanbeveling ze maximaal 20 seconden in de hete olie te doen.. Dan zijn ze gereed voor consumptie. Na dit sprinkhanen avontuur moesten Jeroen en Björn mee naar de lokale kroeg. Wat daar precies is gebeurd, is niet helemaal duidelijk. Feit is dat de volgende elementen aanwezig waren: muziek, dans, wodka, airag, volksliederen, een hoop mongolen en twee blanken.

We hebben ook nog op een tweedaagse paardrijtocht gemaakt. Het was erg leuk en mooi om dat hier te doen. Echter de fysieke klachten waren daarna niet van de lucht. Onze Nederlandse kantoorlijfjes zijn er echt nog niet aan gewend. Het was wel erg leuk om in de vrije natuur te kamperen langs water dat zo helder was, dat je er direct uit kon drinken en dat werkte als een spiegel. Hetzelfde beeld in de lucht als op het water. We hebben erg veel en fijne contacten met medereizigers en de 'echte' Mongolen. Ondanks de taalbarrière hebben we de grootste lol.. We hadden niet verwacht dat we een bezienswaardigheid zouden zijn, maar dat zijn we wel. Mede denken we, omdat we niet op toeristen plekken de nacht doorbrengen. Wanneer we ergens aankomen, wordt onze bagage goed doorgenomen uit pure nieuwsgierigheid. De mannen willen met Jeroen worstelen, maar tot nu toe nog maar 1 keer gewonnen.. Die 'man' was dan ook pas 15 jaar oud.. Je moet je plek kennen op dit gebied. De kinderen willen overal met ons spelen. We leren ze 'oud-hollandse' spelen: tikkertje, verstoppertje, hardlopen en verspringen. Floor die tracht wat Engelse les te geven. Goede imitators zijn ze zeker, maar het wil nog niet echt vlotten.. Jeroen heeft zich inmiddels ontvouwd als een echte kindervriend. Niet zelden hangen er 4 à 5 kinderen op en aan zijn lijf.

Actueel
We zijn nu weer terug in Ulaan Baatar. We hebben vandaag onze reis naar China geregeld. We hebben besloten om niet naar Peking te gaan, maar in plaats daarvan naar de stad Hohhot te gaan. Vanaf daar gaan we westwaarts richting Chinese Gobi. We vertrekken echter pas de 22ste juli, eerder was er geen trein beschikbaar. Visum voor China regelen we de komende tijd. Qua gezondheid gaat het verder bijna helemaal goed. Floor heeft wat last met de optimale verwerking van het genuttigde voedsel. Jeroen heeft door zijn jarenlange 'ongezonde' levensstijl echter zo'n weerstand opgebouwd dat hij een verblijf op een afvalberg nog zou doorstaan.

05 - Rusland | Novosibirsk - Ulaan Baatar

Deze avond weer op de trein gestapt naar Irkutsk. We zaten met twee andere Russen in dezelfde coupé en we hebben heerlijk geslapen....NOT! De Russen snurkten nogal, zeg maar nogal heel erg. Zo erg, dat Jeroen een uurtje heeft geslapen en toen ging struinen in de trein. De deur viel in het slot en hij heeft noodgedwongen met de kok van het restaurant een bakkie gedaan totdat ze bij een station waren en Jeroen zich weer bij mij kon voegen.

We wisten dat deze snurkende Russen snel zouden uitstappen en we dachten dat het niet erger kon worden dan afgelopen nacht.....maar het kan: met z'n zessen in een vier persoons coupé waarbij de ramen niet open kunnen en een Russische muts (sorry hoor, maar het was echt erg) had bedacht dat de deur gewoon dicht ging en bleef, zodat we stikten van de hitte en de zuurstofloze omgeving. Het landschap verandert van licht glooiend naar bergachtig en uitzichten. Erg mooi. In de berm groeien prachtige bloemen en op het eerste gezicht lijken het gele lelies, rozen, salvia's, Euphorbia's. De grond is pas pas net ontdooid dus de bloemenpracht is overweldigend. Dat had ik nooit van Siberië gedacht! De bomen blijven wel hetzelfde: dennen en berken, kilometers achter elkaar door. Ook het goederentransport gaat maar door: om de paar minuten passeert een trein met gore olietanks, hout, etc.

In de vroege morgen komen we aan in Irkutsk. We vinden een goedkoop hotelletje en doen vandaag rustig aan. Een treinreis sloopt je best wel en je wordt erg vies ervan. s'-Avonds struinen we wat rond, maar er is weinig te beleven. We besluiten de volgende dag naar het Baikalmeer te gaan. Met de reisgids in de hand proberen de boot te vinden naar Listvyanka aan het Baikalmeer. Kansloos, maar op het busstation ontmoeten we een dame die het zo leuk vind om Engels te praten dat ze ons maar liefst vijf uur heeft vergezeld tot bleek dat de boot vol was en we met de bus moesten. De bus sloeg onderweg maar een 'paar keer' af. Zo'n vijftig keer? Aangekomen in Listvyanka bleek waren we zwaar teleurgesteld. Het dorp stelde niks voor en we wilden eigenlijk gaan kamperen, maar ook dat was kansloos. We besloten een hotel overnachting te nemen de volgende dag een nieuw plan te trekken. We hadden een 'homestay' bij Russen thuis. De banya (Russische sauna) geprobeerd: veel te heet!

Toch maar in Listvyanka gebleven, want het was minder kansloos dan gedacht. We zaten aan het Baikalmeer. Enige gegevens: meer is 2x zo groot als Nederland, op sommige plekken 6 km(!) diep, 8 graden, super helder. Wij hebben aan de geboorte gestaan van een nieuwe oceaan (over miljoen jaar, maar toch...). We hebben een stuk langs het meer gewandeld en de uitzichten waren prachtig! Mooie bloemen, kliffen, etc. Er zijn veel verlaten strandjes dus we dachten lekker te lunchen. Miljoenen vliegjes daar! Snel een vuur gemaakt, maar dat was kansloos: de vliegjes kropen zelfs in het vuur....Teruggelopen, boottochtje gemaakt met een thai-bokser, lekkere vis gegeten welke alleen voorkomt in het meer en nergens anders.
Om half zeven het bedje uit, want we moeten de bus halen terug naar Irkutsk. Er gaan er maar drie per dag en vanavond vertrekt de trein naar Mongolië. Na ruim anderhalf uur in een propvolle, gammele bus komen we aan in de stad. Onze treintickets opgehaald bij een reisbureau drie hoog achter. Voedsel ingeslagen en op naar het station. We delen de coupe met twee Nederlanders, een stel van rond de veertig. Zij maken een heel andere reis dan wij op hetzelfde traject. Alles geregeld en ze betalen de vette hoofdprijs. De rest van de wagon is gevuld met toeristen. Dit is de eerste keer dat we niet tussen de Russen zitten! Maar het eerlijk gezegd best lekker om even Engels te praten met mensen waarmee je ook echt een gesprek aan kunt gaan.

De beproeving: de Russisch-Mongoolse grens. Tante Floor kan niet zo goed tegen wachten, maar ik leer het hier we af....en hoe! Om twaalf uur komen we aan bij de Russische grens, blijkt dat we drie uur blijven stilstaan. Er gebeurd geen fluit. Plotseling gaan we rijden. Jeroen is op dat moment buiten en ik zit in mijn eentje in de coupé. We gaan z'on 5 keer naar voor en naar achter, dat duurt ongeveer een uur. Dan weet Jeroen de trein in te komen en we gaan nog een uur voor en achteruit. En waarvoor? Geen idee. Dan is de paspoort controle en vijf minuten later komen ze de paspoorten innemen. Bagage formulier invullen. Ondertussen een bagagecontrole. Na een half uurtje krijgen we de paspoorten terug en volgt er nog een bagagecontrole. En de toiletten zijn gewoon gesloten ondertussen en de nood is erg hoog. Maar we hebben wel weer veel stempels om diverse formulieren! Op naar de Mongoolse grens. Paspoort controle, gezondheidsverklaring invullen, migratieformulier invullen en nog een bagageformulier (in het Mongools). Stempels, stempels en stempels. Na in totaal elf(!!!) uur wachten zijn wij dan eindelijk in Mongolië! Het wordt donker, maar het landschap is verbluffend mooi en vooral leeg.

In de vroege morgen komen we aan in Ulaan Baatar, de hoofdstad van Mongolië. Een paar medereizigers heeft een reservering gemaakt in een guesthouse en samen met nog drie anderen gaan we daar naar toe. Je raadt het nooit wat we hebben gedaan: wachten. Na 3 uur konden we in onze kamer. Na een korte slaap wilden we lekker gaan douchen: water doet het even niet in de stad. Dan maar stinkend (in de trein geen douche!) de stad verkend en mensen gezocht die met ons een jeeptocht door Mongolië willen doen. Dat is de enige manier om het land in te gaan en te verkennen. We vinden twee Zwitsers en een Duitser die meegaan. Na vijf uur beginnen de leidingen te rommelen en komt er weer water uit de kraan. We gaan een heerlijke douche tegemoet. Vandaag inkopen gedaan voor de tocht voor de komende twee weken. We zullen nauwelijks dorpen dan wel supermarkten tegenkomen. En al helemaal geen pinautomaten! Die hebben ze hier trouwens niet. We konden met de creditcard geld krijgen bij een bank. Men betaald hier met Amerikaanse dollars en Mongoolse togros. Maar deze munt is zeer instabiel. Ook de werkloosheid is hoog en de mensen verdienen hier gemiddeld 20$ per maand. Je vind hier veel Nederlandse producten; Philips, Bavaria, groenten uit het Westland. Alles wordt hier geïmporteerd. En toch voelt de stad best goed aan. Relaxed.
Ga naar boven