4.17 - China | Een dag in Xiahe

In Xiahe logeren we in het Friendship Hotel. Het ligt binnen het tempelcomplex en heeft eenvoudige, kleine kamers rondom een binnenplaats. De toiletten zijn gaten in de grond en liggen achter een schutting. Een bak met koud water is de douche. Een kamer kost hier 10 RMB per persoon. Het is dan wel het goedkoopste hotel dat we hebben gehad, het is ook gelijk één van meest bijzondere. Omdat de lokale dokter er zijn praktijk heeft, komt er een bonte stoet Tibetanen voorbij. Veel van de mensen hebben ernstige huidproblemen als gevolg van de felle zon op deze hoogten. Het spelletje yahtzee dat we op de binnenplaats spelen, trekt de aandacht van de monniken die ook in het hotel verblijven. Ze blijken nog nooit eerder een dobbelsteen te hebben gezien! En wij maar denken dat yahtzee een Chinees spelletje is. Het spelletje dat we spelen met een monnik is weinig succesvol omdat hij drukker is met SMS-en. Ook de MP3 speler, de opblaasbare wereldbol en de verrekijker blijken fijne attributen om contact te maken. Ons Chinese taalboekje blijkt hier volstrekt nutteloos, omdat deze Tibetanen geen Chinees kunnen lezen. 

Xiahe ligt op 3.000 meter hoogte en dat merken we. Zonder zonnebrand verbrandt je hier direct. Als de zon schijnt is het direct ook erg warm. Het is wel een vreemd soort warme, want de lucht zelf voelt koel aan. Floor heeft last van duizeligheid, een zere keel en een dichte neus. Het zijn de eerste tekenen van hoogteziekte. Acclimatiseren is daarbij de enige remedie, zeker omdat we nog hoger zullen komen en het erg gevaarlijk kan zijn als je daarbij niet voldoende rust en tijd neemt. Door de warmte en de ijle lucht zijn we ook sneller moe dan dat we gewend zijn. Er zit dan ook niets anders op dan veel te ontspannen, lekker te eten en mensen te kijken. De dag begint met een uitgebreid ontbijt van eieren, toast, yoghurt en jus d’orange voor 15 RMB per persoon. De beste ontspanning is te vinden op een dakterras met uitzicht over het tempelcomplex met op de achtergrond de kale bergen.

IMG_1955 IMG_1967
Tibetaanse pelgrims in het Labrang klooster van Xiahe Onze 'vrienden' laten zich graag fotograferen

We aanschouwen het leven dat zich zo voor ons afspeelt en proberen te snappen wat we nu eigenlijk zien: monniken die hand in hand met meisjes over straat lopen, rokende monniken, bierdrinkende monniken, auto- en motorrijdende monniken en monniken die staan te SMS- en te bellen met veel te hippe telefoons. We snappen er niets van. Als het monnik zijn restricties met zich meebrengt dan gaan ze er wel erg soepel mee om. Het ziet er allemaal wel erg relaxed uit. We vragen ons af of het eigenlijk niet gewoon erg egoïstisch is om monnik te zijn. Wat doet een monnik de hele dag? Wordt er een andere bijdrage aan de gemeenschap geleverd dan een persoonlijke geestelijke? De monniken lijken te beschikken over financiële middelen, maar hoe komen ze daar dan aan? Er lopen in Xiahe meer dan genoeg mensen rond die bedelend voorzien in hun levensonderhoud. We hebben bedacht dat we nooit geld zullen geven. Daarom hebben we een kilo appels gekocht, die we kunnen uitdelen. We merken dat we hiermee een gouden greep hebben gedaan.

4.16 - China | Het Labrang klooster van Xiahe

Het Labrang klooster (Labrang Trashi Khyil) in Xiahe, is één van de zes grote klooster van de gelukschool. De gelug is een van de vijf hoofdscholen binnen het Tibetaans boeddhisme en staat ook wel bekend als de gele hoeden sekte. Het uitgestrekte complex kent zowel mannen- als vrouwenkloosters. In totaal leven hier tussen de 3.000 en 4.000 monniken. Xiahe is vanwege het Labrang klooster een belangrijke pelgrimsplaats voor Tibetanen. Rondom het klooster- en tempelcomplex loopt een 3 kilometer lande pelgrimsweg langs 1.174 gebedsrollen.

Het is zeer indrukwekkend om tussen de monniken en de pelgrims te lopen. We voelen ons echter wel de indringer en voyeur. Wij zijn de toeristen op zoek naar authentieke beelden en bijzondere ervaringen. We delen het geloof van deze mensen niet, maar toch willen we er deel van uitmaken. Waarom eigenlijk? Wij proberen ons wel zo respectvol mogelijk op te stellen. We houden daarom een gepaste afstand en doen niet opdringerig met de camera. We moeten deze beelden maar gewoon opslaan in ons geheugen: De vrouwen dragen hun haar in lange dikke, zwarte vlechten en de mannen hebben stijl, halflang glanzend zwart. Oude mannen en vrouwen, fel gekleurde kleding, bidkettingen in de hand, al draaiend lopend of strompelend langs de 1.174 gebedsrollen. Helaas lopen er genoeg andere toeristen rond die helemaal geen respect voor de omgeving lijken te hebben. Als botte horken blokkeren ze de weg langs de gebedsrollen om ongevraagd close-ups te maken. Gelukkig wordt de herinnering aan dit huftergedag al snel weggedrukt door een ander tafereel. We zien een lief oud vrouwtje op de stenen muur langs de Sangchu rivier zitten. Ze schuift met haar billen lekker heen en weer, waarbij ze een bijzonder tevreden indruk maakt. Het duurt even, maar dan hebben we in de gaten wat ze aan het doen is. Ze zit daar gewoon lekker over het muurtje in de rivier te poepen, waarna ze de ruwe muur gebruikt om haar gat mee schoon te schuren.

IMG_1878 IMG_1908
De 3 kilometer lande pelgrimsweg langs 1.174 gebedsrollen Uitzicht over te tempelcomplex van Labrang

Zo mogelijk nog indrukwekkender dan het tempelcomplex is het Tibetaanse dorp dat aan de westzijde van de rivier ligt. De lemen huizen met binnenplaatsen zijn tegen de berg omhoog gebouwd. Door de kronkelige, smalle en onverharde wegen lopen de Tibetanen in hun mooie gekleurde traditionele kleding. Bovenin het dorp ligt het nonnenklooster, waar we door de nonnen worden uitgenodigd het klooster te bezichtigen. Daar moeten we dan wel 3 RMB per persoon voor betalen. Verderop komen we een moeder met haar twee kinderen tegen. We worden uitgenodigd om mee te lopen naar een plaats met uitzicht op het omringende graslandschap en monniken die in de rivier aan het zwemmen zijn. De zwemmende monniken (kinderen nog), willen dat Jeroen met ze komt zwemmen. Het water stroomt door een soort betonnen glijbaan, waar ze die grote witte buitenlander wel eens door heen willen zien glijden. Dit leidt tot grote hilariteit omdat de onderbroek van die grote witte buitenlander finaal aan gort scheurde. Net op dat moment komt er een oude vrouw aangelopen met een grote wollen del. De del moet worden gewassen, maar omdat deze nat niet meer is te dragen moeten we haar even helpen. We spreken elkaars taal niet, maar toch begrijpen we elkaar. De moeder vraagt ons foto’s te maken van haar kinderen en van haar met haar kinderen. Dit is een erg fijne beloning van een mooie dag.

4.15 - China | Op weg naar Xiahe

We staan vroeg op voor de bus van 8.00 uur naar Xiahe. We gaan er van uit dat we gereserveerde plaatsen hebben met de gisteren gekochte kaartjes. We doen daarom extra rustig aan en komen pas vlak voor vertrek aan op het busstation. Daar staat een reeds afgeladen bus te wachten. Er zijn nog net twee plaatsen helemaal achter in de bus. Gelukkig wel aan het raam. Buiten het busstation blijkt weer dat het aantal verkochte kaartjes niets zegt. De bus wordt achtervolgd door een rennende meute. Als we uit het zicht van het busstation zijn, mag deze meute instappen. De bus kan niet voller. Nu zijn we toch wel blij met onze plaatsten achterin. Daar hebben we geen last van het gedrang en de plastic krukjes die het gangpad overnemen. We zijn helaas niet de enige buitenlanders die onderweg zijn naar Xiahe. 

De weg naar Xiahe voert ons voor een kaal berglandschap. Het landschap begint er uit te zien als Mongolië. Met het verschil dat Mongolië uitgestrekter en leger is en dat er in Mongolië geen bussen rijden. Hier zijn de hellingen stijl en de valleien smal. In Mongolië zijn de valleien weids en het land glooiend. De bus zit vol met mooie mensen en mooie kleding. Sinds Tongren hebben we echt het idee dat we in een andere wereld zitten. In de bus wordt muziek afgespeeld. Weer komt het fijne Chinese liedje langs dat we inmiddels zo vaak hebben gehoord. We vragen de Chinees naast ons de titel van het nummer op te schrijven, zodat we de CD ergens kunnen kopen. Ergens halverwege stopt de bus voor een uitgebreide plaspauze. De vrouwen lopen naar links en de mannen naar rechts. De mensen pissen overal, maar ondertussen gaat ook iedereen overal zitten. Ondanks het massale gezeik is de lucht hier fris en aangenaam geurend van de wilde bloemen.

IMG_1829 IMG_1923
De hellingen zijn kaal en stijl Schapen en geiten geven schaal aan het landschap

De weg is voor het grootste gedeelte onverhard. Voor de 107 kilometer naar Xiahe hebben we daarom 5 ½ uur nodig. In gebieden als deze zegt afstand niet zo veel. We zijn  inmiddels wel af van de gewenning dat je in Nederland maar een uur nodig zou hebben voor die afstand, maar het blijft wel een interessante referentie. In Xiahe blijkt dat het aardige meisje dat het hele weg naast ons heeft gezeten niet alleen een ‘student’, ook blijkt zij plotseling een parttime gids te zijn. Ze heeft wilde plannen voor wat we allemaal in Xiahe zouden moeten doen. Vanmiddag wil ze met ons gaan paardrijden en morgen kan ze voor ons een four-wheel-drive regelen voor een bijzondere ervaring in de graslanden. ‘Toevallig’ heeft haar oom een hotel, met kamers voor een mooi prijsje. Helaas voor haar zijn wij een tikkeltje eigenwijs. Iets dat wordt gestimuleerd als we te maken krijgen met bijzonder aantrekkelijke aanbiedingen. We nemen dus vriendelijk, maar duidelijk afscheid en trekken ons eigen plan.

4.14 - China | Tongren

Na een rit van vijf uur, komen we om 2 uur ’s middags aan in Tongren. Op het busstation raken we aan de praat met twee Chinezen uit Shanghai. Al snel komt er een derde persoon bij, waarbij het ons niet duidelijk is of dat ze elkaar nou kennen of niet. Samen gaan we naar een hotel, waar we de intrek nemen in een vierpersoons kamer voor 25 RMB per persoon. We hebben inmiddels wel door dat het beter is om onze zaken niet door een Chinees te laten regelen. Om de een of andere reden duurt alles dan stukken langer en worden de meest eenvoudige zaken reuze gecompliceerd. We zijn heel duidelijk met een Chinees te veel voor de kamer van vier, maar de Chinezen vinden de oplossing door het bed omstebeurt te gaan gebruiken. Een eenvoudige oplossing voor een complex gemaakte situatie. De televisie op de kamer komt goed van pas. Met een kabeltje sluiten we de camera op de televisie aan, waardoor we onze foto’s in alle rust kunnen sorteren. Tot dus ver zijn we erg tevreden over de spullen die we hebben meegenomen. Nog niets te veel, alhoewel we overwegen om onze matjes achter te laten. 

Op weg naar Tongren zijn we langs een aantal Boeddhistische kloosters gereden. We zijn dan ook niet verbaasd dat we op straat monniken in paars-rode gewaden zien lopen. Wel zijn we erg verbaasd over het grote aantal blanken dat hier rond loopt. Tongren, in het Tibetaans Rebkong, blijkt toeristischer te zijn dan we dachten. Het zijn niet alleen westerse toeristen die hier naar toe komen. De nabij gelegen kloosters Sengeshong, Gomar en Rongpo trekken ook Tibetaanse en andere Boeddhistische bezoekers. Struinen door de smalle straatjes van de Tibetaanse wijk is een hele belevenis. De monniken vormen een integraal onderdeel van het straatbeeld. Een beeld dat mede wordt gevormd door de lemen woningen die tegen de heuvel zijn opgebouwd. Het levert een aantal interessante beelden op die niet lijken te passen: een glimmende motor door de stoffige, smalle straatjes; monniken met een mobieltje aan het oor; een moderne muziekinstallatie inclusief een paar serieuze boxen die een lemen huis wordt uitgedragen.

IMG_1777 IMG_1801
De schapen van Tongren grazen langs de lemen muren Tongren ligt erg mooi aan de rand van het Tibetaanse plateau 

Met onze blonde haren vallen we op een positieve manier op. Een glimlach van ons, levert een nog brede lach op. Vanaf een uitzichtpunt boven het klooster genieten we niet alleen van het uitzicht, maar ook van de vriendelijke mensen die hier wonen.   We zouden de mensen heel graag willen fotograferen, maar we vinden het onbeschoft om dat zo maar te doen. We zouden het zelf ook niet op prijs stellen wanneer we zo maar zouden worden gefotografeerd. Er zijn genoeg toeristen die er lak aan hebben, maar wij hebben liever respect voor de mensen.

Die avond eten we in een restaurant dat er van buiten aantrekkelijk uit ziet. Via de inmiddels beproefde methode bestellen we ons eten. Dit leidt dit keer tot een soort pannenkoeken van tofu, die we kunnen vullen met gehakt van schapenvlees en een ons nog onbekende groente. Onder het eten worden er een aantal grote stukken bloederig vlees het restaurant binnen gedragen om in de keuken te verdwijnen. Naast ons zit een groep van vijf personen aan een grote ronde tafel. De tafel staat vol met een grote verscheidenheid aan gerechten, waar iedereen gezamenlijk van eet. Met stokjes wordt de gerechten van een eigen schoteltje of kommetje gegeten. Wat daar op tafel staat willen we ook wel eten, maar het is ons nog niet gelukt om zo’n bestelling te plaatsen. Maar het zal een keer lukken.

10 - China | Langs de randen van de Himalaya

Dunhuang - Golmud - Xining
Vanaf het begin dat we in China zijn, hebben we tot Xining door de woestijn gereisd. Zeer indrukwekkend om de leegte van China te ervaren (waar wonen al die 1,3 miljard Chinezen toch?) in een kaal en woest landschap. In de omgeving van Dunhuang enorme zandduinen en de hoogste temperatuur die we tot nu hebben gehad: 41 graden in de schaduw! Dunhuang is een hele relaxte stad om te verblijven, terrassen genoeg om een koel Chinees biertje te drinken. Gelukkig zijn de biertjes van het volwassen formaat: 680 ml. Vanaf Dunhuang hebben we de bus genomen naar Golmud. Een stad in de provincie Qinghai. Onze rit ging door een bar en kaal landschap. We reden over de Tibetaanse hoogvlakte (Golmud ligt op een hoogte van 2.800 meter). Een troosteloos, maar zeer indrukwekkend deel van de rit ging door een doods zoutgebied. De hele omgeving bar, kaal en wit. Daartussen veel zout gerelateerde industrie en weggerotte dorpjes met weggerotte mensen die werkten in de zoutbende. Echte armoede, alhoewel het ons niet zou verbazen wanneer we dwangarbeiders hebben gezien. De gehele weg wordt vrij gehouden door een leger mannen en vrouwen in oranje hesjes, die met een bezem het zand en gruis van de weg vegen. Ondertussen werd de sfeer in de bus verhoogd door een enorm foute en luidruchtige Thaise remake van Rocky, met veel sex en geweld. En dat terwijl de bus vol zat met kleine kinderen.

Golmud is voor de meeste reizigers enkel een stopplaats om de trip naar Tibet te organiseren. Wij hadden al eerder besloten dat niet te gaan doen, want we hebben geen zin om veel geld te betalen aan de Chineze overheid en om verplicht in een groep te reizen. We hebben Golmud 'noodgedwongen' wat meer verkend. Het is iedere keer weer opvallend dat iedere Chineze plaats die we tot nu hebben bezocht, leuker en relaxter is dan de eerste indruk die je krijgt. Altijd lekker eten, alhoewel we niet altijd weten wat we eten, en altijd vriendelijke mensen en een relaxte sfeer. Alleen de hitte!! Vanaf Golmud reizen we met de nachttrein naar Xining (de hoofdstad van de provincie Qinghai). We vinden ons zelf erg cool dat we zo eenvoudig trein- en buskaartjes bemachtigen. Zelfs zonder hulp van een Chinees. Je moet alleen weten hoe het systeem werkt. Het vinden van goedkope hotels gaat ook zeer voorspoedig net als het afdingen. We hebben onveranderd een eigen kamer in een hotel voor 4-5 euro. Zelfs als de 'echte' prijs het drievoud daarvan is.

Xining - Tongren - Xiahe
Xining was voor ons een stop om te starten met onze bustrip door de bergen richting Chengdu. Met de bus gingen we als eerste richting Tongren en daarna verder naar Xiahe. De wegen zijn hier zo mogelijk nog slechter dan in Mongolië. Over een stukje van 100 km deden we maar liefst 5 1/2 uur. De reis ging door een spectaculair landschap van bergen die steeds hoger werden. Ook wij gingen steeds hoger. In Xiahe zaten we op een hoogte van 3.000 meter. Deze hoogte bleek voor Floor te veel. Ze kreeg een acute aanval van hoogteziekte. Met veel rust ging het gelukkig al snel beter. De omgeving was in ieder geval spectaculair: kale bergen, diepe kloven met ruig water. Xiahe was een echte verrassing. Het is een klein stadje met het grootste en belangrijkste tempelcomplex naast Lhasa in Tibet. Er leven ruim 3.000 monniken. De rest van de ruimte wordt ingenomen door Tibetanen op bedevaart in hun mooiste kleding: jurken en mantels met de felste kleuren. Mooie sprekende gezichten. Wat anders dan de saaie nietszeggende gezichten van de Chinezen. Het stadje kent ook een Tibetaanse wijk, waar het heel fijn struinen is tussen de lemen huizen die tegen de berg zijn aangebouwd. We worden naar binnen gevraagd in het nonnenklooster, waar we een gratis rondleiding krijgen door plekken die normaal voor toeristen zijn gesloten. In Xiahe logeren we in een klein hotel, waar we slapen tussen de monniken. We hebben leuke contacten met de mensen: Het blonde haar van Floor is bijzonder intrigerend voor de mensen, net als ons spelletje yahtzee (ze kennen hier geen dobbelstenen) en de opblaasbare wereldbol! Jeroen zwemt ondertussen met de monniken!

Xiahe - Langmusi
Vanaf Xiahe reizen we met de bus door naar Langmusi. Voor de eerste keer kregen we te maken met het onvermogen van de mensen om een rij te vormen: met 25 man proberen ze het wereldrecord 'aantal mensen per m2' te verbeteren. Door het acteertalent van Floor (ik word geplet en het doet zo'n zeer, help!!), verkrijgen we echter als eerste een kaartje! Met de bus gaan we hoger en hoger. Je voelt je erg klein wanneer je door dit landschap reist. Het landschap is vergelijkbaar met dat van Mongolië, met dat verschil dat hier een aantal punten van het tafellaken hebben opgelift! Langmusi ligt op de grens van de provincies Gansu en Sichuan op een hoogte van 3.300 meter. Dat merk je dus echt: een versnelde ademhaling en minder lucht. Jeroen heeft er minder last van, hij is het gewend om minder lucht te hebben door dat gepaf! Langmusi is een stoffig gat, waar de bevolking bestaat uit Tibetanen, Moslims en toeristen.. De omgeving is wel de moeite waard: we worden omringt door toppen tot 5.500 meter. Maar geen sneeuw en ijs: in dit deel van de wereld begint de sneeuwgrens pas op 6.500 meter. Geen snowboarden voor Jeroen helaas! We hoorden van warmwaterbronnen in de omgeving waar we met een geregelde auto naar toe gingen: een privé(zwavel)bad te midden van de Tibetanen, de hoge bergen en enorme edelweiss.

Langmusi - Songpan - Jiuzhaigou
Met 8 personen, inclusief bagage, in een verrotte minibus gingen we door naar Songpan. De rit van 9,5 uur was afzien, maar het uitzicht op de grote hoeveelheid enorme marmotten, eagles op de telefoonpalen en de gieren vlak langs de weg, maakten erg veel goed. We reden voor een groot deel over een vlakte van ruim 4.000 meter hoogte.. Voor Floor moet het niet nog gekker worden! In Songpan kregen we voor het eerst te maken met het massatoerisme van de Chinezen. Toeringcars racen als volledige asocialen door de smalle straten om hun lading van gecomputeriseerde Chinezen van A naar B te brengen. Het is niet 1 bus, het zijn er honderden in een continue stroom! Dit is niet meer normaal. We hadden besloten om naar het Jiuzhaigou te gaan. Een UNESCO World Heritage Site, maar we begonnen ons een beetje zorgen te maken over de waarschijnlijk extreme drukte.

Jiuzhaigou ligt diep verscholen temidden van de bergen. Het bestaat uit drie kloven met voor een deel loodrechte wanden. Het bevat 108 meren, met de mooiste kleuren, 11.900 Chinese en 100 Westerse toeristen, 200 touringcars, verharde wegen en heel veel grote watervallen. De toegang is extreem prijzig: ruim 30 euro!!! Maar het is het waard, helemaal wanneer je, niet geheel legaal, een overnachting regelt in het park! Dan heb je dus twee dagen in een van de mooiste plekken van de wereld. In 
China zie je in de meeste hotels en restaurants grote afbeeldingen hangen van watervallen, de inspiratie komt hier vandaan! Helaas hebben de Chinezen een ander begrip van stilte en natuur! Ze zien het enkel en alleen als een pretpark: het maakt niet uit of het Disneyland of natuur is. Voor hun maakt het ook niet uit als de watervallen nep zouden zijn. Alles wat in het park aanwezig is, wordt gezien als een toeristische attractie. Zo ook wij dus! Er wordt geschreeuwd en gedaan op de stilste plekjes om 7.00 uur in de ochtend, want stilte is iets bijzonder angstigs voor de Chinees, evenals alleen zijn. Een Chinees is op z'n slechtst, wanneer die alleen op een stille plek is. Een spontane depressie zal het gevolg zijn! In deze omgeving leeft de Panda, maar de kans op een encounter wordt helemaal verwaarloosbaar klein door de Chinees in kwestie! De Chinees is gelukkig een luie en voorspelbare toerist en geen individu! Ze racen met de bus door het park, stappen massaal uit bij de bijzondere plekjes, ondersteunt door vlaggetjes en parapluutjes (wat het geheel een vrolijke indruk geeft), kijken naar de plekjes door hun camera, poseren allemaal en zijn naar 5 minuten weer weg, zonder een rondje te lopen!! De paden tussen de plekjes zijn dus Chinees vrij!! En dat is zo prettig!! Er is sprake van een 100% camera dichtheid! Ondertussen kopen ze alles wat los en vast zit: allemaal lopen ze met malle (nep)Tibetaanse doekjes, cowboy hoeden en de meest waardeloze prullaria! Nee, de Chinese toerist is geen prettig gegeven!!

Jiuzhaigu - Chengdu
Vanaf het park gaan we met de bus door naar Chengdu! De weg die we zouden moeten nemen blijkt afgesloten door een ingestorte berg. Er wordt de bus dus verteld dat iedereen aan de buschauffeur extra geld moet betalen. De Chinezen betalen zonder morren en zonder vragen te stellen. De westerlingen in de bus (4 in totaal), weigeren in eerste instantie te betalen: je gaat toch niet zomaar geld betalen bovenop het al betaalde buskaartje, zonder dat je weet waarom?! De Chinees dus wel, die stelt geen vragen! De weg die we nemen is mooi, maar ook gevaarlijk.. We kruipen over een pas van 4.500 meter, waar we ons record aantal haarspeldbochten voor onze kiezen krijgen. Overal stenen en puinlawines op de weg. Op veel plekken is een deel van de weg ook afgesloten: slik! Wanneer we de pas over zijn, zijn we in een keer in een ander klimaat terechtgekomen: het is hier vochtig en warm. Overal bamboe, subtropische gewassen, grote vlinders, bananen- en palmbomen.. Relaxed!!

Wanneer we aankomen in Chengdu is het nogal een schok! We hebben twee weken doorgebracht in de bergen in de kleine dorpen. We zitten plotseling in een stad met 14 miljoen inwoners. Overal hoogbouw, Chinezen, fietsers, auto's, bussen, maar vooral winkels!! De Chinezen zijn helemaal leip van shoppen! Shopfanaten opgelet: ga naar China! Hier in Chengdu kun je vooral je lol op bij het kopen van kleding (iets wat wij echt moesten doen, want de kleding die we hadden was goor en versleten. We hebben nu dus nieuwe partypakjes!). Je vindt hier alleen maar belachelijk grote kledingwinkels: 12 verdiepingen hoog, en dan 12 naast elkaar.. Alleen maar kleding, kleding en nog eens kleding. Alles kun je hier krijgen voor helemaal niets.. In Nederland kun je geen of amper leuke kleding vinden. Hier het hipste van het hipste (vaak nep, maar wat boeit dat) in 100.000-voud. Een broek voor nog geen 6 euro, een jas voor 8 euro en t-shirts voor 2-3 euro. Dezelfde kwaliteit als thuis! Je wordt hier hebberig, maar we hebben geen ruimte! Emiel: sorry, ik heb afscheid moeten nemen van het rode t-shirt!

China en de Chinezen: vervolg
Typen Chinezen: In China zijn er 3 typen Chinezen te onderscheiden: de stads-chinees, de plattelands-chinees en de oorspronkelijke-bewoner-Chinees (de minderheden, maar dat klinkt zo lullig, want het zijn er altijd nog meer dan de gehele bevolking van Frankrijk).
  • De oorspronkelijke-bewoner-Chinees is de meest relaxte Chinees. Deze mensen leven hun eigen leven, hebben andere meer traditionele gebruiken en hebben over het algemeen echte karakterkoppen. Van wat wij zien, trekken ze zich ook niet echt wat aan van China en de Chinese overheid. Ze zijn meer individueel.
  • De plattelands-Chinees is nog altijd in de meerderheid. 60-70% van de Chinezen is boer. Deze leeft zijn of haar eigen leventje en houdt zich eigenlijk met niet meer bezig dan te zorgen dat het agrarische werk wordt gedaan, tussendoor wordt er gesocialised met de dorpsgenoten, onder het genot van een kopje thee, de eeuwige sigaret en een spelletje kaart of mahjong.
  • De stads-chinees is de marionette van de overheid. Deze Chinees houdt van massa's en stelt geen vragen. Voor de mensen die George Orwells boek '1984' hebben gelezen: een live-versie van dat boek tref je in de Chinese steden! Ze lijken allemaal op elkaar, ze doen hetzelfde, ze eten hetzelfde, ze kopen hetzelfde en ga zo maar door! Deze Chinees staat ook stijf van de propaganda en spreekt geen Engels, maar Chinglisch (de Chinese versie van het Engels = de letterlijke computervertaling van het Chinees).
  • De Chinese afwachtcultuur: Chinezen zijn geen individuele en logische denkers. Wanneer er een situatie plaatsvindt, die duidelijk een logische oplossing nodig heeft, gebeurt er niets. Voorbeeld 1: We reden met de minibus van A naar B. De weg was geblokkeerd door een vastgelopen wegwerkmachine en een hoop zand. Gevolg: Weg geblokkeerd. Oplossing: zand weghalen! Resultaat: de Chinezen keken er naar en deden niets, wij pakten de schoppen op en maakten de weg vrij, zodat we verder konden rijden! Voorbeeld 2: We reden met de bus over een drukke smalle weg. In een dorp was de weg geblokkeerd door een motor die op de weg lag. Een klein ongeluk. Gevolg: Weg geblokkeerd en een enorme file. Oplossing: motor verplaatsen zodat het verkeer weer door kon gaan! Resultaat: de Chinezen keken er naar en deden niets, twee politieauto's reden langs en deden niets. Na 1,5 uur kwam er een heldere agent, die verplaatste de motor. Naar het scheen konden wij niets doen, want als we de motor zouden verplaatsen, zouden wij de schuld krijgen van de beschadigde motor.
  • De geen-vragen-stellen cultuur: In China worden geen vragen gesteld. Dit heeft voor het grootste deel te maken met de waarde die in de Chinees cultuur wordt gehecht aan het voorkomen van gezichtsverlies. Op scholen worden daarom weinig tot geen vragen gesteld, want stel dat de docent het antwoord niet weet, dan lijdt hij dus gezichtsverlies. Je stelt ook geen vragen over de regering, want alles wat de regering doet is goed!



Ga naar boven