We volgen de rivier stroomopwaarts en komen ons eigen paradijsje tegen. Een strandje waar niemand anders komt. Behalve dan de vissers in hun kleine bootjes, de waterbuffels die grazen op de bodem van de rivier en de kleine lieve vrouwtjes die het vee hoeden. Het is gedaan met de rust wanneer er tussen 13.00 – 14.00 uur een ware armada van toeristenboten passeert, die over de Li River van Guilin naar Yangshuo varen. We tellen 59 boten die in dat ene uur passeren. Een onafgebroken luidruchtige armada van boten, waarvan sommigen zo lelijk zijn dat we ons afvragen hoe het mogelijk is dat iemand op het ontwerp is gekomen. In Yangshuo wordt de massa mensen uitgebraakt om, begeleid door de nimmer ontbrekende vlaggetjes, langs de shopjes te worden geleid om zoveel als mogelijk geld uit diepe toeristenzakken te kloppen. Als de toeristenparade is gepasseerd is de stilte fantastisch. Het is een sprookjeachtige plek zo aan het water. Het water is blauw en vlak. De puntige groene karstbergen prikken her en der in de blauwe lucht. We horen het geluid van een insect, dat we voor het eerst hebben gehoord langs de Yangtze rivier. Toen dachten we dat het een kunstmatig geluid was om de vogels weg te houden van de bananenplantage. Het insect heeft wat weg van een krekel, maar is dat niet. Het heeft doorschijnende vleugels en maakt een geluid als mediterende monniken.

IMG_2560 IMG_2563
Het water van de Li Rivier Het fruit in Yanshuo is gezond en lekker


Ons vaste fruitvrouwtje weet ons inmiddels te vinden. Dat is erg grappig, want ze weet dat we mango’s willen. Die heeft ze dan ook speciaal voor ons meegenomen. Natuurlijk kopen we het fruit bij haar, maar dan wel tegen een redelijke prijs. Het afdingen is een spel. Als je iets niet wilt verkopen of kopen voor een bepaalde prijs, dan doe je dat niet. In principe zijn er bij het afdingen dus alleen maar winnaars. De kunst is alleen om te proberen om maximaal 50 procent of één derde te betalen van de prijs die wordt gevraagd. De verkopers hebben natuurlijk allemaal trucjes en beginnen altijd met een veel te hoge prijs en doen alsof ze het vreselijk vinden dat je een lagere prijs wilt betalen, want het is al zo goedkoop en ze slepen toch al die kilo’s fruit mee, enz. Je moet ook altijd blijven lachen, het spelletje met een glimlach meespelen. Het belangrijkste is dat je nooit boos moet worden. Boos worden is in China nooit een optie om iets voor elkaar te krijgen. Floor beheerst het afdingen tot in de perfectie. Als Floor een prijs is overeengekomen en ze geven toch nog te weinig geld terug, dan pakt ze er gewoon nog wat fruit bij. De fruitvrouwtjes vinden het fantastisch. Ze vinden het waarschijnlijk helemaal fantastisch dat er een blanke is die het spel goed meespeelt en zich niet al te hard laat oplichten. Ze heeft dus respect verdiend, wat in China heel veel waard is. De mango’s, bananen, appelperen, granaatappels en meloenen zijn ook zo ontzettend lekker. Samen met alle groenten en fruitsapjes leven we gezonder dan ooit. We hebben zelf al een lotusbloem gegeten. 

Aan de waterkant is het heerlijk een boek lezen met de voeten in het water. Het is ook veel te heet om iets anders te doen. We hebben begrepen dat de enorme hitte en hoge luchtvochtigheid in Yangshuo te maken heeft met de Tyfoon die de dag er voor bij Taiwan aan land is gekomen. Dit betekent dat het klimaat door een tyfoon over een gigantisch gebied wordt beïnvloed. Zo met de voeten in het water komen we tot onze theorie van de asociale Chinees. In de westerse samenlevingen is sociaal zijn de norm. Een ieder moet zich aanpassen en iets inleveren om de samenleving leefbaar te houden. Asociaal gedrag wordt niet gewaardeerd. In China ‘moet’ je asociaal zijn om in de samenleving te kunnen overleven. Iedereen doet wat hij of zijn wilt, zonder daarbij rekening te houden met een ander. De ik-figuur komt altijd op de eerste plaats, gevolgd door de directe familie. De rest doet er niet meer toe. Het punt is dat niemand zich er aan stoort. Wil je voordringen of lawaai maken dan doe je dat gewoon. Iedereen ondervindt daar dan wel hinder van, maar zolang niemand zich daar druk over maakt en zelf ook alleen maar aan zich zelf denkt is er niets aan de hand. Het systeem werkt dus prima. Het is erg paradoxaal in een communistische samenleving waar individualiteit niet zou moeten tellen.

4.35 - China | Watercaving in Yangshuo

We gaan vroeg op pad om de ‘watercave’ te bezoeken. Dit blijkt een stuk lastiger dan gedacht. Iedereen probeert iedereen van alles aan te smeren in Yangshuo, zo ook toertjes naar de ‘watercave’. Maar aangezien we in China nooit meer in een tour zullen trappen, kiezen we voor onze eigenwijze weg. Op een paar gehuurde fietsen gaan we op pad. Langs de weg staan vele borden met advertenties voor de enige echte watercave. Opvallend daarbij is dat iedereen dezelfde foto’s en kaarten gebruikt. Dit is best wel vreemd, aangezien de locaties nogal verschillen. Maar welke is nou de echte? We rijden langs een loket waar ze daadwerkelijk tickets verkopen voor ‘de’ watercave. Althans, dit lijkt even het geval te zijn. Inmiddels hebben we een gezond wantrouwen tegen elke Chinees die iets aan ons wilt verdienen. Het afdingen gaat ook veel te makkelijk. Eerst zien, dan geloven, dan betalen. De Chinees stapt op zijn brommer om ons voor te gaan. Als we worden begeleid naar een plek waar volgens onze informatie de grot niet zou moeten liggen, weten we genoeg. We keren om en laten de leugenaar met een grote lach op zijn gezicht achter. Die lach kan twee dingen beteken. Hij kan zijn ‘gezicht hebben verloren’, waardoor lachen de beste manier is om het verlies te maskeren, of hij weet dat wij weten dat hij niet de waarheid verteld.

IMG_2525 IMG_2536
Op de fiets gaan we op zoek naar de watercave We rijden door een karstlandschap vol rijst en bananen


Het vreemde is dat niemand de grot lijkt te kennen die wij willen bezoeken. Het helpt daarbij niet dat de gemiddelde Chinees geen kaart kan lezen. Eigenlijk is het ook wel bijzonder om aan de hand van een paar lijnen en kleuren, je positie te bepalen in een onbekende omgeving. Voor ons is dat het zo normaal dat we daar niet eens bij stil staan. Ondertussen fietsen we in de subtropische hitte rond tussen de bergen en de rijstvelden. Over een erg mooi en lang zandpad dat zich tussen de rijstvelden en de kalkstenen bergen slingert, komen we aan bij een grot. Dit zou zowaar wel eens de juiste kunnen zijn. Er liggen bootjes in het water voor een opening dat duidelijk de ingang van een grot is. Maar aangezien we niemand meer vertrouwen durven we het pas aan om tickets te kopen als er een paar andere toeristen verschijnen. We onderhandelen over de prijs en komen 90 RMB (€ 9,-) in plaats van 128 RMB (€ 14,20) overeen. Helaas maken we een denkfout. De verkoper had deze prijs voor twee tickets in gedachten, waardoor we ons door deze onderhandeling aardig in de vingers snijden. Dom! Door het fietsen in de subtropische hitte verliezen we onze scherpte.We nemen plaats in een bootje en varen de grot binnen. We hebben een helm op met een mijnwerkerslamp daarop. De helm is geen overbodige luxe, want het plafond is erg laag en diep bukken blijkt niet altijd afdoende. We zijn met een groepje van zes, inclusief een Engels sprekende gids. Verder is er niemand. We lopen en varen door  een ondergronds gangenstelsel vol stalagmieten en stalactieten, golven en barlijnen van kalk. We kruipen als echte ontdekkingsreizigers door smalle gangen. Ook komen we kleine baden die zijn uitgesleten in de kalk. Diep in de grot treffen we een heuse fotostudio aan, waar we foto’s kunnen laten maken van ons zwemavontuur in het diep ondergronds gelegen modderbad. Een erg aparte ervaring. We glijden van de hellingen in het modderbad waarin we gemakkelijk blijven drijven. Gelukkig is er ook voldoende schoon water aanwezig, zodat we weer toonbaar naar buiten kunnen treden. Daar eten we voor 3 RMB (€ 0,30) mee met de lokale bevolking. We hebben het vermoeden dat de pot dit keer hond schaft. De botjes zijn namelijk van een bijzondere grootte. Wat maakt het ook uit. Het smaakt goed en daar gaat het om.

4.34 - China | Het goede leven in Yangshuo

Yangshuo ligt in een erg mooie omgeving dat wordt gedomineerd door een groot aantal puntige karstbergen die de weide omgeving bedekken. We huren een paar fietsen voor 10 RMB (€ 1,) per stuk om de omgeving mee te verkennen. Vanuit het ‘oude’ centrum fietsen we door het nieuwe en drukke deel van Yangshuo. Daarna fietsen we door een erg mooi landschap met karstbergen die tussen de rijstvelden staan. De omgeving is precies zoals je het platteland van China voorstelt. Het ‘romantische’ beeld bestaat uit rijstvelden tussen de bergen, waterbuffels in de poeltjes en Chinezen met rijsthoeden werkend op het land. In de kleine dorpen die we passeren zien we de inmiddels vertrouwde beelden: de bevolking zit bij elkaar op straat of in de woning, terwijl er kaartspelletjes en mahjong worden gespeeld. Door de mannen wordt aan een stuk gerookt en iedereen komt bijzonder ontspannen en tevreden over. In dit gebied zijn de Han Chinezen overduidelijk in de minderheid. Zowel in uiterlijk als gedrag zijn zij goed te onderscheiden van de zogenaamde minderheden. 

Op de weg terug naar Yangshuo fietsen we over een pad langs de Yu Long Rivier. Ontspannen is dat alleen niet, want deze rivier blijkt een ‘tourist-trap’ te zijn. Je kunt hier op een bamboevlot de rivier afzakken. Veel toeristen fietsen daarvoor een klein stukje om zich vervolgens voor 150 RMB (€ 15,15) per persoon per vlot af te laten zaken naar Yangshuo. Wij vinden dat veel te duur. Laat ons maar lekker fietsen. Helaas trekken al die toeristen ook een aantal bijzonder hardnekkige verkopers aan. Zij willen ons maar niet met rust laten en ondanks ons overduidelijke ‘buyao’ (Nee, ik wil dit niet) blijven ze ons een grote variëteit toeristen troep aansmeren.

IMG_2510 IMG_2525
Simpelweg genieten langs het water van de Li Rivier Op de fiets verkennen we het karstlandschap


Het is hier erg mooi, maar ook gruwelijk heet en vochtig. We zweten als een otter, wat niet heel raar is wetende dat het 37 °C is. Gelukkig hebben we een douche, die we nu wel drie keer per dag nodig hebben. Ter verkoeling hebben we de airco afgesteld op 30 °C. Weer opgefrist nemen we onze vaste plaats weer in langs het water van de Li Rivier en genieten van deze bijzondere plek. De kleuren en de geuren zijn anders dan dat we tot nu toe hebben gezien. Bamboe is hier in overvloed en de vlinders lijken alsmaar groter te worden. Over het water van de Li Rivier varen de vissers met hun smalle bamboebootjes, waarbij ze een aalscholver gebruiken om de vis te vangen. De fruitvrouwtjes dragen hun handelswaar in zware rieten manden aan een bamboestok op de schouder. Ze zijn op een plezierige manier ondeugend bij het verkopen van meer fruit dan dat je eigenlijk met goed fatsoen op kunt krijgen. Wij kopen een grote hoeveelheid vers fruit, lezen een boek en genieten bovenal van deze bijzondere plek.

12 - China | Het Chinese paradijs

Ons laatste verslag hebben we geschreven vanuit Yangshuo in de provincie Guangxi. Omdat het leven hier zo aangenaam was, hebben we hier 9 dagen doorgebracht. Na de voor ons zeer teleurstellend verlopen riviercruise over de Yangzi rivier, waren we wel toe aan wat ontspanning. Dat kon hier perfect! We waren inmiddels wel aangekomen in een door toeristen druk bezocht deel van China. Zowel Chinese als westerse toeristen. Maar dat maakte hier niet uit: je vindt altijd de rustige relaxte plekjes; als je maar goed genoeg zoekt. Yangshuo ligt midden in het karstgebergte, wat bestaat uit losstaande karstbergen. Een mooi en bijzonder gezicht, zoiets hadden we nog nooit gezien. De rivier, het 'aangename' subtropische klimaat, het lekkere eten, het leven op de rivier, het nieuwe fruit, de geuren en de bamboe. Het plaatje was compleet.

In Yangshuo hebben we bijzonder weinig gedaan. We hebben veel gefietst door de omgeving, maar eigenlijk was het daarvoor veel te heet. De thermometer stond constant op 37 graden. Luchtvochtigheid tussen de 70 - 80 procent. Om een koele nacht te hebben, hadden we de airco op 30 graden gezet. De hitte was het gevolg van de tropische storm ten zuiden van ons. Een aparte ervaring die we hadden was het bezoeken van een watergrot. Apart in twee betekenissen. De eerste, omdat er verschillende grotten zijn in de omgeving, die allemaal adverteren de enige te zijn en die ook allemaal dezelfde brochure hanteren. Om niet de dupe te worden van oplichting, is het noodzakelijk dat je zelf de fiets pakt en op zoek gaat naar de juiste. Je ticket koop je pas, wanneer je er bent aangekomen bij de grot! Anders heb je een grote kans dat je (te veel) betaald voor het verkeerde. Ten tweede vanwege de de grot zelf. Je ging met een boot naar binnen, waarbij het dragen van een helm echt geen overbodige luxe was. Daarna ging je ter voet verder tussen de stalagmieten en stalactieten. We hebben 'gezwommen' in een modderbad, wat erg apart en fetisj is. Verderop in de grot kon er gebadderd en gepoedeld worden in schoon water. Een aan te raden ervaring.

De rest van de dagen bestond voor ons met name uit het lezen van boeken aan de waterkant, genieten van het Chinese leven en de erg leuke contacten die we hier hebben opgedaan. We hadden een fijn hotel in een rustig deel van het stadje (een ander hotel dan waar we het in het vorige verslag over hadden), wat voor deze negen dagen toch een beetje een thuis was geworden. In deze omgeving hebben we voor het eerst het China 'uit de boekjes' leren kennen. Mooie Chinezen met rijsthoeden, waterbuffels werkend op het land en badend in het water, kleine vissersbootjes en mooie vrouwtjes die met enorme manden op hun schouders fruit lopen te verkopen! Afdingen is hierbij toch echt de kunst. Floor laat haar skills in de volle omvang zien, wat grote hilariteit teweeg brengt bij die vrouwtjes. We vinden een verlaten strandje, waar wij en de waterbuffels de enige zijn. Stilte is moeilijk te vinden in China, maar als je het eenmaal gevonden hebt, dan ben je heel erg tevreden! Je kunt ook een boottocht maken over de rivier (de Lee River). Dit is echter belachelijk duur en we hadden al gezien, dat dit massatoerisme in haar optima forma is. Je betaald 50 euro voor een tocht van 5 uur om in een colonne van 59 boten (we hebben ze geteld en dit aantal kwam er voorbij in 3 kwartier) 'te genieten' van de rivier en de natuur. We hadden al eerder vermeld dat Chinezen extreem luidruchtig zijn, dus een prettige ervaring zal dat zeker niet zijn geworden. Het vee wordt afgezet aan de kade, om onder leiding van de nooit ontbrekende vlaggetjes een verplichte tocht te maken over een twee kilometer lange markt.. Shoppen, daar zijn ze gek op! In plaats daarvan hadden we met 3 anderen een privé boot geregeld, waarmee we voor 5 euro per persoon, dezelfde route hebben afgelegd. Maar dan 's ochtend vroeg, zonder andere boten tegen te komen! Veel beter!

Met pijn in het hart gingen we echter weer verder. We hadden ons vertrek iedere keer uitgesteld, maar we zijn aan het reizen. In onze filosofie moet je daarom wel in beweging blijven. Er zijn nog zoveel mooie plekjes die we moeten ontdekken! We vertrekken nu op het hoogtepunt en ook hier kennen we inmiddels weer eens veel te veel mensen. Helemaal niet vervelend, maar daardoor wordt de verleiding om te blijven wel groter en rustig een boek lezen is er dan ook niet meer bij. Daarnaast zijn de muggen hier ook een beetje te. Jeroen heeft er op ieder been, arm en voet ongeveer 18. We gaan op weg naar Kunming in de provincie Yunnan. In Kunming regelen we onze visa voor Laos en Vietnam. Zoals het er nu uitziet, gaan we volgende week naar Vietnam, waar we waarschijnlijk een maand zullen doorbrengen in het noorden. Daarna zullen we door gaan naar Laos. Op dit moment zijn we al de trotse bezitters van een visum voor Laos en ligt ons paspoort bij het Vietnamese consulaat. Omdat we geen zin hadden om tijd door te brengen in een grote Chinese stad (ze zijn namelijk allemaal hetzelfde: groot en vervuild), zijn we met de bus door gegaan naar Dali! We zitten nu wel op het toeristenpad, maar voor de komende dagen vinden we dat helemaal niet erg! We zitten nu al bijna 2 maanden in China en we kijken inmiddels al erg uit naar een nieuw avontuur: Vietnam!
China en de Chinezen: Vervolg
Zoals wel duidelijk is geworden uit de vorige verslagen, hebben we niet echt een hoge dunk op van de Chinezen. Dan hebben we het met name over de Han-Chinezen. We zijn duidelijk heel erg anders dan zij. Het zijn in extreme mate kudde dieren, maar er is wel sprake van een paradox. De theorie die we nu willen ontvouwen is de volgende: in Nederland is sociaal zijn de heersende moraal. Een ieder moet sociaal zijn en iets inleveren om een groep (de samenleving, je werk, familie en vrienden) te laten slagen. Asociaal gedrag wordt als iets zeer ernstigs beschouwd. In China werkt het precies andersom: om in deze samenleving te kunnen 'overleven', moet je zo asociaal mogelijk zijn. Niemand houdt hier rekening met elkaar, behalve met zich zelf en zijn of haar familie. Niemand stoort zich hier ook aan. Zolang iedereen alleen maar rekening met zich zelf houdt, houdt het sociale systeem zich zelf in stand. Natuurlijk zijn hier uitzonderingen op, net als in Nederland.
In China wil momenteel iedereen Engels leren. Schrijven en lezen kunnen ze vaak al wel, maar spreken is een ander verhaal. Als het even kan, willen ze oefenen met een buitenlander. Soms is dat geen probleem, maar van houtje touwtje Engels worden wij niet vrolijk. Je begrijpt vaak echt niet waar ze het over hebben. Daarnaast zijn 'echte' gesprekken meestal niet mogelijk. Alles blijft oppervlakkig, je krijgt helaas niet te horen wat je wil horen. Voorbeeld: op dit moment is de officiële lezing van de Chinese overheid dat Mao voor 30 % slecht en voor 70 % goed was. Maar wat houdt dat goed en slecht nou in? Naast het feit dat ze allemaal zo graag Engels willen leren, is er ook nog eens een tekort aan goed geschoold onderwijzend personeel. Iedereen die hier in China aan de slag wil als onderwijzer kan dat. Niet alleen als leraar Engels, maar ook als bijvoorbeeld leraar economie aan de universiteit. Je hoeft daar geen papieren voor te hebben!

Sociale leven
Mochten er mensen zijn die het idee hebben dat we verhalen zijn tot een stel einzelgangers, dan kunnen we hierbij aangeven dat dat in het geheel niet het geval is. Vaak zijn we alleen met de Chinezen geweest, maar soms komen we op plekken, waar we een groot aantal medereizigers ontmoeten. Contacten met de Chinezen verlopen vaak leuk, maar moeizaam. Met medereizigers kun je vaak wel de goede gesprekken en de doorzaknachten hebben. Soms iets te doorzakkerig, met een houten hoofd als gevolg. Het is leuk om mensen te ontmoeten die ook aan het rondreizen zijn, maar dan net allemaal even anders. Samen verwonderen over China en de Chinezen, de Amerikanen en wat is gebeurd in New-Orleans. Het is opvallend dat onze contacten begrensd blijven tot Noordwest-Europeanen, Australiërs, Canadezen en Amerikanen van de oost- en de westkust. We kunnen stellen dat een deel van de mensen die we inmiddels hebben ontmoet, niet zouden hebben misstaan op het kampeerweekend. In de toekomst meer Sarah en Mikes op de Nederlandse party's! Over party's gesproken: In Yangshuo hadden we dankzij de meegebrachte MP3 speler een privé-techno feestje op een dakterras met uitzicht op de bergen! Super cool.

Vakantie in China
Voor de mensen die op vakantie of op reis willen naar China, hebben we een belangrijke tip: ga nooit, maar dan ook nooit mee op een georganiseerde reis. Het is absolute onzin dat China een moeilijk land is om in rond te reizen. Bus- en treinkaartjes zijn altijd makkelijk te krijgen, soms moet je alleen een dag wachten. Koop de kaartjes ook allemaal zelf, want dan weet je zeker dat je niet te veel betaald en je weet ook zeker dat je ze krijgt. In onze ervaring veroorzaakt zelf kopen minder stress en is het nog een stuk leuker ook. Als je op een georganiseerde reis door China gaat, weet je zeker dat je nooit alleen bent en dat je nooit rust hebt. De Chinezen hanteren een moordend tempo en dat tempo wordt geacht door de buitenlanders gevolgd te worden. Ander nadeel van een georganiseerde reis: er is altijd een gids bij. Je zou verwachten dat een gids je zou helpen bij bijvoorbeeld de aanschaf van een geinig souvenirtje. Het tegendeel is waar: je lijkt geholpen te worden, maar je betaald uiteindelijk veel te veel, omdat de gids een zeer riant bedrag aan commissie opstrijkt. Daarnaast wordt je van het volgen van vlaggetjes niet vrolijk. Ook al geeft het het geheel een vrolijke indruk. Stilte is iets uitzonderlijks zeldzaams in China, maar als je de moeite neemt om te zoeken, vind je het zeker. China is ook geen land om van de natuur te genieten. China is voor de cultuur. China is met name interessant. Wij hebben absoluut geen spijt dat we in China zitten en dat we hier al zo lang zijn. Het is super interessant en anders. Neem echter wel de tijd in China: het is nogal groot!

11 - China | Stedelijke jungle langs de Yangzi

We kregen ons eerste beeld van het enorm volle, dichtbevolkte China in Chengdu. Daar hebben we in het vorige verslag al over geschreven. In Chengdu verbleven we voor de eerste keer in een Hostel. Veel backbackers in een zeer relaxte omgeving. Ze boden in het hostel ook tours aan over de Yangzi rivier naar de Drie-Kloven-Dam. Nou wilden we deze tocht sowieso al maken. Zij boden deze ook nog eens aan tegen een veel lagere prijs dan dat we in Chongqing (het vertrekpunt van de boten) zouden krijgen. We zijn in principe tegen georganiseerde reizen, maar dit klonk toch wel erg aanlokkelijk. En je zou op een boot zitten, dan zou er toch ook niets fout kunnen gaan. Voor 60 euro per persoon hadden we busvervoer naar Chongqing en een boottocht van 3 dagen. Vanaf Chengdu gingen we, als onderdeel van de georganiseerde trip, met de bus naar Chongqing. We werden netjes opgehaald voor het hotel om 6.30 uur in de ochtend. Tussen de twee steden alleen maar bebouwing. Chongqing was nog gekker: 30 miljoen Chinezen in een geagglomereerde stedelijke omgeving. De stad bestaat alleen maar uit hoogbouw: gemiddeld 30 etages. Indrukwekkend, dat wel, want de stad is ook nog op de bergen langs de rivier gebouwd. We verbleven hier een aantal uurtjes in de hitte van de stad en daarna was het tijd om richting boot te gaan. Voorafgaand daaraan hadden we bij de reisorganisatie vast het vervoer van het eindpunt van de 'cruise' (Yichang) naar Yangshuo (Guilin) geregeld. Dit, omdat ze goedkoper waren dan de de prijzen genoemd in onze reisbijbel (LP).

Chongqing – Yichang – Guilin - Yangshuo
Met de boot maakten we deze toch over de Yangzi rivier. Een indrukwekkende tocht over 660 kilometer, langs het gebied dat wordt beïnvloed door de Drie-Kloven-Dam. De dam in nu al in gebruik en is voor het grootste deel af. Het water van de Yangzi is al aan het stijgen, we varen dus op een stuwmeer. De boot zelf heeft 4 etages en is gevuld met Chinezen en wat westerse toeristen. Wij slapen derde klas (goedkoop) en delen onze hut officieel met 6 Chinezen. In het echt zijn het er echter 9; we slapen dus met 11 personen in een hut bedoeld voor 8. We mogen echter blij zijn dat het een zeer goed afgericht gezin was, dat zeer rustig was en geen sigaretten rookte. Chinezen zijn namelijk kettingrokers en het interesseert ze niets waar ze roken. Het liefst in krappe bedompte ruimte, als slaapkamers, bussen en treincoupes. Wat de rest er van vindt interesseert ze niet.

Om daadwerkelijk van het uitzicht te kunnen genieten, moest er aan boord worden (bij)betaald om op het bovendek te kunnen zitten. Helaas was ons niet verteld dat dit verwacht kon worden. Op het bovendek was het echter zeer prettig toeven. Een lekker biertje met mede-reizigers, terwijl je ondertussen het (totaal versmokte) landschap aan je voorbij zag trekken. Gelukkig zijn op dit schip de Chinezen ook weer zeer voorspelbaar: De gehele dag hangen ze in hun hut TV te kijken. Totdat de intercom meld dat er iets 'bijzonders' is te zien, dan schieten ze naar buiten om massaal geposeerde foto's te maken. Daarna zijn ze net zo snel weer verdwenen. Het dek wordt dus gedurende het grootste deel van de reis bevolkt door Westerse toeristen. De boottocht over de rivier is met name indrukwekkend omdat je niet alleen ziet wat voor een effect de Drie-Kloven-Dam gaat hebben, maar ook wat een effect de dam al heeft. Je ziet enorme betonnen dammen langs de rivier, verlaten stukken stad en wegen en landbouwgrond die in het stijgende (gele) water verdwijnen. Overal borden die de toekomstige hoogte van het water aangeven. Het landschap is niet bijzonder aantrekkelijk, maar vooral indrukwekkend om de Chinese vernietiging in de praktijk te zien. Het varen zelf is ontspannend en het is idioot om het dichtbevolkte China aan je voorbij te zien glijden: overal dezelfde steden met identieke opbouw: flats, flats en nog eens flats.

Onderweg passeren we diverse plekken waar de boot aanmeert om de passagiers de mogelijkheid te geven om de zoveelste tempel te bezoeken en langs alle shops te gaan. Wat houden al die Chinezen van shoppen en wat worden wij gek van al het 'hello'. 'Hello' is hier een merk: hello-bag, hello-food, hello-book, hello-t-shirt, hello-sodemieter op met die troep! We gaan nog een keer iemands nek omdraaien. Het effect is dat we, net als alle andere westerse toeristen aan boord blijven van de boot. Opzouten maar op met de zoveelste kermisattractie. We zitten op de boot om de cruise te maken, niet om al die (herbouwde) tempels en shops te bezoeken. De Chinezen vinden het allemaal perfect: die hebben zoals altijd haast en poseren hun verplichte portie foto's. Tijdens 1 stop van de boot, worden we overgezet in kleinere boten, om de daadwerkelijke 3-kloven te bezoeken. Hier heeft de 3-kloven-dam haar naam vandaan. Ze zijn er echter trots op dat dit hele mooie stukje natuur straks verloren gaat. Ze hebben langs het water ook borden staan, waar op staat dat er een stad met 1.000 jaar geschiedenis wordt afgebroken en dat ze zich verontschuldigen voor het ongemak. Ze zijn hier knetter gek. De mooie natuur beleven de Chinezen in de kleine bootjes ook weer anders: ze maken als een idioot lawaai naar passerende bootjes en spetteren met water naar elkaar. Alsof het een stel kinderen zijn op schoolreisje. Het ergste zijn misschien nog wel de Chinezen aan de oever die, om de kermisattractie compleet te maken, ‘authentieke’ Chinese muziek ten gehore brengen. De Chinese toeristen vinden dit echter het mooiste, zijn 

daar stil en maken daar foto’s van en niet van de unieke natuur. Ergens is er in de evolutie iets fout gegaan hier in China. Komt wellicht door de Chinese muur, die heeft alle ‘positieve’ invloeden buitengehouden. Rare jongens die Chinezen.

De Drie-Kloven-Dam was een absolute tegenvaller. Alles ging hier fout dat fout kon gaan. De voornaamste reden dat we deze tocht deden, was dat we de dam konden bezoeken. De grootste dam in de wereld en zeer controversieel. Volgens critici is het wachten tot de dam breekt en dan zijn de gevolgen niet te overzien. De grootste ramp in de menselijke geschiedenis zal dan het resultaat zijn. Dit omdat het water dan een van de dichtbevolkte streken van China volledig zal vernietigen. De dam is 175 meter hoog, heeft een lengte van 2,5 kilometer en verschaft straks 20 procent van de totale elektriciteit consumptie van China (gelijk aan 20 kerncentrales). ‘Schone’ energie, dat wel! Maar tegen wat een prijs!!?? 
Tegen de beloften in, bleken we pas in het donker bij de dam aan te komen. We moesten bijbetalen (12,50 euro p.p), om de dam te kunnen bezoeken. We zouden dit doen in de tijd dat de boot nodig zou hebben om de sluizen door te komen (5 uur). Vol goede moed gingen we met de dam toer van start.  

Maar wat zijn we hier keihard besodemieterd. We hebben de dam van een afstand 15 minuten mogen bekijken, we zijn een fontein gaan bekijken en als absolute dooddoener konden we een paardenshow gaan bekijken. En men weet onze mening over paarden! De Chinezen vonden het natuurlijk allemaal prachtig. Die dam zal hun hun reet roesten. Tot overmaat van ramp moesten we daarna aan de kade nog eens 2,5 uur wachten totdat de boot eindelijk terug was. We hadden alles makkelijk zelf kunnen doen, maar ons was toch echt verzekerd dat dat toch echt niet zou kunnen. We hebben wel zo’n ongelooflijke scène zitten schoppen met onze verantwoordelijke 'reisleider’ (pleurismuts)! Zonder resultaat natuurlijk, want dan spreken ze in een keer geen Engels meer. Les: ga nooit en te nimmer mee met een Chinese tour en geloof nooit de mooie praatjes! Ze liegen en bedriegen en niet te zuinig ook.
Dit werd nog eens bevestigd door de bus die ons 's nachts van Yichang naar Wuhan zou brengen. We hadden een vrij hoge prijs betaald, omdat ons werd verzekerd dat er ‘s nachts geen bussen naar Wuhan zouden gaan en dat we een luxe touringcar zouden krijgen (niet echt belangrijk overigens). We kwamen A. niet ‘s nachts aan, maar ‘s ochtends vroeg, na een nacht niet te hebben geslapen B. de bus was niet luxe maar een krot met te veel mensen en daar hadden we meer voor moeten betalen dan nodig. Om het geheel nog extra te maken: we zouden in Wuhan worden opgewacht door de een of andere Chinees met onze treinkaartjes naar Guilin. Omdat de bus veel te laat was, was deze Chinees gevlogen. We moesten naar de andere kant van de stad, naar het treinstation om onze treinkaartjes op te halen. Toen bleek dat ons treinstation het station was waar we eerder uit de bus waren gestapt. 2 keer 3 kwartier door deze walgelijk grote industriestad gereden! Wat een kolere mongolen. Bevestiging van de les: doe alles liever zelf, dan is het goedkoper en gaat het tenminste goed. We waren gelukkig niet de enige gedupeerden. In zo’n situatie scheelt het een hoop, wanneer je met meerdere bent.

In Wuhan zijn we op de trein gestapt naar Guilin om daar de bus te pakken naar Yangshuo. Wat was de trein relaxed. We waren zo moe dat we 12 uur hebben geslapen in zachte bedden. Gelukkig waren de Chinezen in de trein wel weer de vriendelijke Chinezen die we zo hadden gemist. We waren al bijna op het punt om China zo snel mogelijk te verlaten, maar we kregen al meer positieve energie. We werden weer helemaal blij toen we aankwamen in Yangshuo. Yangshuo ligt in het zuiden van China in de provincie Guangxi. Hier hangt een hele relaxte sfeer, veel mede reizigers, extreem mooie omgeving tussen de karstbergen met een subtropisch klimaat. Het is erg vochtig heet, maar wat is het fijn om hier te zijn. Helemaal omdat we onze skills van het afdingen nu tot in de perfectie beheersen! We dingen ons hotel af van 35 tot 4 euro (het Chinese toeristen seizoen is voorbij, dus alle hotels staan leeg), we gaan shoppen voor een nieuw hotel, we brengen de prijs van het bier na beneden. We krijgen alles voor minder. Een heerlijk gevoel om het systeem terug te pakken! Het scheelt dat we inmiddels de 'echte'prijzen van alles weten!

Typen Chinezen: vervolg
We kunnen inmiddels een vierde categorie Chinezen duiden: de toerist Chinees.
  • De toerist-Chinees is de laagste van de vier geclassificeerde typen. Deze heeft alle gevoel voor fatsoen verloren. De Chinese toerist is asociaal en de perfecte machine. Hij of zij doet niets zonder tourguide met de befaamde vlaggetjes. Geposeerde foto's zijn het uitgangspunt. Het maakt niet uit hoe de foto wordt genomen, als de geposeerde in kwestie er maar op staat en wanneer de achtergrond maar bijzonder is volgens de gids! Wanneer de Chinees toerist speelt, behoort alles en iedereen, met uitzondering van mede-Chinezen, tot de attractie. We hebben regelmatig te maken met pure aanrandingen, omdat we worden geforceerd op op de foto te worden gezet. Dan moet je vooral Floor hebben! De Chinese toerist is daarnaast extreem lui, heeft altijd haast en houdt voornamelijk van tempels, fonteinen en shops!
Ga naar boven