4.28 - China | De Necropolis van Fengdu

De Jangtsekiang is de op twee na langste rivier van de wereld, en met een lengte van 6.380 km de langste rivier van China. Hij stroomt van het Tibetaanse hoogland door drie ravijnen naar het Yichang-plateau, en verder naar Shanghai waar hij in zee stroomt. De rivier vormt een vitale link tussen het uitgestrekte Chinese binnenland en de kustgebieden. Cruises over de rivier zijn populair en dan met name voor de Chinezen zelf. En als de Chinezen iets serieus nemen dan is het wel karaoke. Aan boord is dan ook een heus karaoke-dek, wat ons een interessante kijk biedt op de Chinese psyche. De zanger staat met zijn rug naar de afgeladen zaal, terwijl hij knetter vals, maar bloedserieus een populair Chinees lied ten gehore brengt. Daarbij wordt hij muzikaal ondersteund door de muziek die op een pijnlijk hoog volume staat afgesteld. Vanuit de zaal komt geen enkele aanmoediging. Niet vooraf, niet tijdens en na afloop volgt er ook geen applaus. Rare jongens die Chinezen. Onze negen kamergenoten vertonen ook enig afwijkend gedrag. In tegenstelling dat wat je zou verwachten van een gezin van negen, wordt er geen enkel geluid gemaakt. Er wordt niet eens in de kamer gerookt. Dit is beste een unieke prestatie. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

IMG_2360 IMG_2363
Beelden in de necropolis van Fengdu Dit is toch pure horror

De boot is ergens in de nacht aangemeerd in Fengdu. Deze ‘spookstad’ is inmiddels geverlaten en zal binnenkort geheel onder het water van het 663 lange stuwmeer achter de Drieklovendam zijn verdwenen. Een lot dat in totaal 13 steden langs dit deel van de Jangtsekiang is beschoren en waardoor bijna 2 miljoen mensen gedwongen zijn geweest te verhuizen. Er staat een reusachtig bord, waarop met Chinese karakters staat vermeld dat hier een stad met een 1000-jarige geschiedenis wordt afgebroken. Ze verontschuldigen zich daarbij voor het ongemak. Fengdu is ook de locatie van een beroemde necropolis (dodenstad), waarvoor we om 6.00 uur worden gewekt om deze te bezoeken. De Chinezen geloven dat iedere dode hier naar toe gaat, of dan in elk geval langs komt. Het kan dus geen kwaad om er als levende Chinees langs te gaan om er voor de zekerheid wat geld te doneren.

De necropolis is meer dan 1.800 jaar geleden gebouwd en is gemodelleerd naar de Chinese hel uit de Taoïstische mythologie. Het complex geeft inzicht in het goede versus het kwade kwaad, het leven na de dood en de verschrikkingen van de hel. Het meest verschrikkelijke is een kleurrijk beeld, waar een man op de kop hangt en door twee duivelse lieden door midden wordt gezaagd. Het kruis is daarbij als eerste aan de beurt. Bij dit soort beelden realiseren we ons terdege dat martelingen als deze waarschijnlijk ook in het echt zijn uitgevoerd. De werkelijkheid is een proeftuin voor de fantasie. We vinden het daarom ook niet zo vreemd dat de Chinese bezoekers met graagte 100 RMB (€ 10,-) neertellen voor een aflaat, waarmee de reeds overledene of hun eigen hiernamaals wordt veilig gesteld.

We hebben er lang over getwijfeld, maar we hebben toch besloten dat we de grootste dam ter wereld, de Drieklovendam in de Jangtsekiang,  niet willen missen. De manier om deze dam te bezoeken is met een driedaagse boottocht vanaf Chongqing. We denken slim te zijn door deze reis al in Chengdu te boeken. De kosten daarvan bedragen 560 RMB (€ 56,-) per persoon. Dit is inclusief transfer naar Chongqing en overnachtingen aan boord. We worden 's ochtends in alle vroegte opgehaald door een taxi, die ons naar de bus brengt die op een verlaten paarkeerplaats staat te ronken. We rijden vervolgens 5 uur lang door een zwaar verstedelijkt gebied, waarboven een dichte deken van smog de zon permanent aan het zicht onttrekt. 

De stad Chongqing heeft ongeveer 8 miljoen inwoners. In de stadsprovincie wonen er zelfs meer dan 31 miljoen. Chongqing is daarmee de grootste ter wereld. Het is de economische motor van centraal China. Een motor die wordt aangejaagd door de goedkope electriciteit die de Drieklovendam levert. De ligging van de stad in het relatief smalle dal, waar de Jialing en de Jangtsekiang samenkomen, maakt hoogbouw tot de enige oplossing om de snelgroeiende bevolking kwijt te kunnen. De langgerekte stad wordt dan ook in hoog tempo volgebouwd. Het centrum staat vol met moderne wolkenkrabbers, met daartussen verrassend interessante straatjes en steegjes. De stad is gebouwd tegen de steile hellingen, die aan weerszijden van de rivier het beeld bepalen. Vanwege de grote hoogteverschillen rijden hier geen fietsen. Mannen en vrouwen sjouwen zich een ongeluk op de steile trappen. Afgeladen rieten manden hangen zwaar aan de uiteinden van de op de schouder gedragen bamboestok, waarmee koop- en handelswaar vanaf de rivier naar de daarboven uitdijende stad wordt gesleept. Dit alles gebeurt in de verstikkende hitte van de subtropische zomer, met temperaturen van boven de 40 graden en een dodelijke luchtvochtigheid. Dit heeft zijn weerslag op het humeur van de inwoners, want ze zijn duidelijk minder vriendelijk dan de Chinezen die we eerder zijn tegengekomen.

IMG_2299
IMG_2322
Een woud van wolkenkrabbers Een deken van smog hangt boven de miljoenenstad

We moeten ons melden bij het kantoor van de China International Travel Service (CITS), het reisbureau van de staat voor de buitenlandse toerist. Het is gehuisvest in een op het oog chique kantoorgebouw in het centrum van de stad. Binnen is het vooral leeg en stoffig. Een krakende lift brengt ons naar de 18e verdieping, waar we ons melden in het lege en stoffige kantoor van de CITS. Daar worden onze namen afgestreept en ontvangen we een mooi pasje aan een koord, met het dringende verzoek deze duidelijk zichtbaar te dragen. Onze gids brengt ons vervolgens naar de boot die aan de kade ligt afgemeerd. Om de kade te bereiken moet er een hoogteverschil van 10 meter worden bedwongen. Er is een trap, maar deze is afgesloten. Wel is een kabeltreintje, maar daar moet voor worden betaald. Dit vinden wij volkomen belachelijk. In de commotie die we teweeg brengen, slagen wij er in de kassa te passeren zonder de 2 RMB ( € 0,20) te betalen. Het gaat ons niet om het geld, maar toch echt wel om het principe. Een volgend akkefietje vindt plaats in de hut in de 3e klasse, waarin wij gereserveerde plaatsen hebben. Daar blijkt zich al een grote Chinese familie te hebben verschanst. Ze zijn met z’n negenen, terwijl de hut is ingericht voor maximaal 8 personen. Ze beginnen een hoop stennis te maken als wij de door ons gereserveerde bedden opeisen. Al snel blijkt dat de helft van de familie illegaal aanwezig is, dus schoppen wij flink stennis terug. Dit beloven een paar gezellige nachten te worden. Een derde akkefietje vindt plaats als we op het dek willen kijken. Het kaartje dat we hebben geeft daar geen toegang toe. We zullen 60 RMB (€ 6,-) bij moeten betalen, als we niet veroordeeld willen zijn tot de overbevolkte hut. We balen er wel van dat ons de illusie is gewekt dat we voor alles zouden hebben betaald. Eenmaal aan dek zijn we de akkefietjes als snel vergeten. Genietend van een verfrissende píji?, kijken we in de vallende duisternis uit over het adembenemende lichtspektakel van Chongqing bij nacht.

11 - China | Stedelijke jungle langs de Yangzi

We kregen ons eerste beeld van het enorm volle, dichtbevolkte China in Chengdu. Daar hebben we in het vorige verslag al over geschreven. In Chengdu verbleven we voor de eerste keer in een Hostel. Veel backbackers in een zeer relaxte omgeving. Ze boden in het hostel ook tours aan over de Yangzi rivier naar de Drie-Kloven-Dam. Nou wilden we deze tocht sowieso al maken. Zij boden deze ook nog eens aan tegen een veel lagere prijs dan dat we in Chongqing (het vertrekpunt van de boten) zouden krijgen. We zijn in principe tegen georganiseerde reizen, maar dit klonk toch wel erg aanlokkelijk. En je zou op een boot zitten, dan zou er toch ook niets fout kunnen gaan. Voor 60 euro per persoon hadden we busvervoer naar Chongqing en een boottocht van 3 dagen. Vanaf Chengdu gingen we, als onderdeel van de georganiseerde trip, met de bus naar Chongqing. We werden netjes opgehaald voor het hotel om 6.30 uur in de ochtend. Tussen de twee steden alleen maar bebouwing. Chongqing was nog gekker: 30 miljoen Chinezen in een geagglomereerde stedelijke omgeving. De stad bestaat alleen maar uit hoogbouw: gemiddeld 30 etages. Indrukwekkend, dat wel, want de stad is ook nog op de bergen langs de rivier gebouwd. We verbleven hier een aantal uurtjes in de hitte van de stad en daarna was het tijd om richting boot te gaan. Voorafgaand daaraan hadden we bij de reisorganisatie vast het vervoer van het eindpunt van de 'cruise' (Yichang) naar Yangshuo (Guilin) geregeld. Dit, omdat ze goedkoper waren dan de de prijzen genoemd in onze reisbijbel (LP).

Chongqing – Yichang – Guilin - Yangshuo
Met de boot maakten we deze toch over de Yangzi rivier. Een indrukwekkende tocht over 660 kilometer, langs het gebied dat wordt beïnvloed door de Drie-Kloven-Dam. De dam in nu al in gebruik en is voor het grootste deel af. Het water van de Yangzi is al aan het stijgen, we varen dus op een stuwmeer. De boot zelf heeft 4 etages en is gevuld met Chinezen en wat westerse toeristen. Wij slapen derde klas (goedkoop) en delen onze hut officieel met 6 Chinezen. In het echt zijn het er echter 9; we slapen dus met 11 personen in een hut bedoeld voor 8. We mogen echter blij zijn dat het een zeer goed afgericht gezin was, dat zeer rustig was en geen sigaretten rookte. Chinezen zijn namelijk kettingrokers en het interesseert ze niets waar ze roken. Het liefst in krappe bedompte ruimte, als slaapkamers, bussen en treincoupes. Wat de rest er van vindt interesseert ze niet.

Om daadwerkelijk van het uitzicht te kunnen genieten, moest er aan boord worden (bij)betaald om op het bovendek te kunnen zitten. Helaas was ons niet verteld dat dit verwacht kon worden. Op het bovendek was het echter zeer prettig toeven. Een lekker biertje met mede-reizigers, terwijl je ondertussen het (totaal versmokte) landschap aan je voorbij zag trekken. Gelukkig zijn op dit schip de Chinezen ook weer zeer voorspelbaar: De gehele dag hangen ze in hun hut TV te kijken. Totdat de intercom meld dat er iets 'bijzonders' is te zien, dan schieten ze naar buiten om massaal geposeerde foto's te maken. Daarna zijn ze net zo snel weer verdwenen. Het dek wordt dus gedurende het grootste deel van de reis bevolkt door Westerse toeristen. De boottocht over de rivier is met name indrukwekkend omdat je niet alleen ziet wat voor een effect de Drie-Kloven-Dam gaat hebben, maar ook wat een effect de dam al heeft. Je ziet enorme betonnen dammen langs de rivier, verlaten stukken stad en wegen en landbouwgrond die in het stijgende (gele) water verdwijnen. Overal borden die de toekomstige hoogte van het water aangeven. Het landschap is niet bijzonder aantrekkelijk, maar vooral indrukwekkend om de Chinese vernietiging in de praktijk te zien. Het varen zelf is ontspannend en het is idioot om het dichtbevolkte China aan je voorbij te zien glijden: overal dezelfde steden met identieke opbouw: flats, flats en nog eens flats.

Onderweg passeren we diverse plekken waar de boot aanmeert om de passagiers de mogelijkheid te geven om de zoveelste tempel te bezoeken en langs alle shops te gaan. Wat houden al die Chinezen van shoppen en wat worden wij gek van al het 'hello'. 'Hello' is hier een merk: hello-bag, hello-food, hello-book, hello-t-shirt, hello-sodemieter op met die troep! We gaan nog een keer iemands nek omdraaien. Het effect is dat we, net als alle andere westerse toeristen aan boord blijven van de boot. Opzouten maar op met de zoveelste kermisattractie. We zitten op de boot om de cruise te maken, niet om al die (herbouwde) tempels en shops te bezoeken. De Chinezen vinden het allemaal perfect: die hebben zoals altijd haast en poseren hun verplichte portie foto's. Tijdens 1 stop van de boot, worden we overgezet in kleinere boten, om de daadwerkelijke 3-kloven te bezoeken. Hier heeft de 3-kloven-dam haar naam vandaan. Ze zijn er echter trots op dat dit hele mooie stukje natuur straks verloren gaat. Ze hebben langs het water ook borden staan, waar op staat dat er een stad met 1.000 jaar geschiedenis wordt afgebroken en dat ze zich verontschuldigen voor het ongemak. Ze zijn hier knetter gek. De mooie natuur beleven de Chinezen in de kleine bootjes ook weer anders: ze maken als een idioot lawaai naar passerende bootjes en spetteren met water naar elkaar. Alsof het een stel kinderen zijn op schoolreisje. Het ergste zijn misschien nog wel de Chinezen aan de oever die, om de kermisattractie compleet te maken, ‘authentieke’ Chinese muziek ten gehore brengen. De Chinese toeristen vinden dit echter het mooiste, zijn 

daar stil en maken daar foto’s van en niet van de unieke natuur. Ergens is er in de evolutie iets fout gegaan hier in China. Komt wellicht door de Chinese muur, die heeft alle ‘positieve’ invloeden buitengehouden. Rare jongens die Chinezen.

De Drie-Kloven-Dam was een absolute tegenvaller. Alles ging hier fout dat fout kon gaan. De voornaamste reden dat we deze tocht deden, was dat we de dam konden bezoeken. De grootste dam in de wereld en zeer controversieel. Volgens critici is het wachten tot de dam breekt en dan zijn de gevolgen niet te overzien. De grootste ramp in de menselijke geschiedenis zal dan het resultaat zijn. Dit omdat het water dan een van de dichtbevolkte streken van China volledig zal vernietigen. De dam is 175 meter hoog, heeft een lengte van 2,5 kilometer en verschaft straks 20 procent van de totale elektriciteit consumptie van China (gelijk aan 20 kerncentrales). ‘Schone’ energie, dat wel! Maar tegen wat een prijs!!?? 
Tegen de beloften in, bleken we pas in het donker bij de dam aan te komen. We moesten bijbetalen (12,50 euro p.p), om de dam te kunnen bezoeken. We zouden dit doen in de tijd dat de boot nodig zou hebben om de sluizen door te komen (5 uur). Vol goede moed gingen we met de dam toer van start.  

Maar wat zijn we hier keihard besodemieterd. We hebben de dam van een afstand 15 minuten mogen bekijken, we zijn een fontein gaan bekijken en als absolute dooddoener konden we een paardenshow gaan bekijken. En men weet onze mening over paarden! De Chinezen vonden het natuurlijk allemaal prachtig. Die dam zal hun hun reet roesten. Tot overmaat van ramp moesten we daarna aan de kade nog eens 2,5 uur wachten totdat de boot eindelijk terug was. We hadden alles makkelijk zelf kunnen doen, maar ons was toch echt verzekerd dat dat toch echt niet zou kunnen. We hebben wel zo’n ongelooflijke scène zitten schoppen met onze verantwoordelijke 'reisleider’ (pleurismuts)! Zonder resultaat natuurlijk, want dan spreken ze in een keer geen Engels meer. Les: ga nooit en te nimmer mee met een Chinese tour en geloof nooit de mooie praatjes! Ze liegen en bedriegen en niet te zuinig ook.
Dit werd nog eens bevestigd door de bus die ons 's nachts van Yichang naar Wuhan zou brengen. We hadden een vrij hoge prijs betaald, omdat ons werd verzekerd dat er ‘s nachts geen bussen naar Wuhan zouden gaan en dat we een luxe touringcar zouden krijgen (niet echt belangrijk overigens). We kwamen A. niet ‘s nachts aan, maar ‘s ochtends vroeg, na een nacht niet te hebben geslapen B. de bus was niet luxe maar een krot met te veel mensen en daar hadden we meer voor moeten betalen dan nodig. Om het geheel nog extra te maken: we zouden in Wuhan worden opgewacht door de een of andere Chinees met onze treinkaartjes naar Guilin. Omdat de bus veel te laat was, was deze Chinees gevlogen. We moesten naar de andere kant van de stad, naar het treinstation om onze treinkaartjes op te halen. Toen bleek dat ons treinstation het station was waar we eerder uit de bus waren gestapt. 2 keer 3 kwartier door deze walgelijk grote industriestad gereden! Wat een kolere mongolen. Bevestiging van de les: doe alles liever zelf, dan is het goedkoper en gaat het tenminste goed. We waren gelukkig niet de enige gedupeerden. In zo’n situatie scheelt het een hoop, wanneer je met meerdere bent.

In Wuhan zijn we op de trein gestapt naar Guilin om daar de bus te pakken naar Yangshuo. Wat was de trein relaxed. We waren zo moe dat we 12 uur hebben geslapen in zachte bedden. Gelukkig waren de Chinezen in de trein wel weer de vriendelijke Chinezen die we zo hadden gemist. We waren al bijna op het punt om China zo snel mogelijk te verlaten, maar we kregen al meer positieve energie. We werden weer helemaal blij toen we aankwamen in Yangshuo. Yangshuo ligt in het zuiden van China in de provincie Guangxi. Hier hangt een hele relaxte sfeer, veel mede reizigers, extreem mooie omgeving tussen de karstbergen met een subtropisch klimaat. Het is erg vochtig heet, maar wat is het fijn om hier te zijn. Helemaal omdat we onze skills van het afdingen nu tot in de perfectie beheersen! We dingen ons hotel af van 35 tot 4 euro (het Chinese toeristen seizoen is voorbij, dus alle hotels staan leeg), we gaan shoppen voor een nieuw hotel, we brengen de prijs van het bier na beneden. We krijgen alles voor minder. Een heerlijk gevoel om het systeem terug te pakken! Het scheelt dat we inmiddels de 'echte'prijzen van alles weten!

Typen Chinezen: vervolg
We kunnen inmiddels een vierde categorie Chinezen duiden: de toerist Chinees.
  • De toerist-Chinees is de laagste van de vier geclassificeerde typen. Deze heeft alle gevoel voor fatsoen verloren. De Chinese toerist is asociaal en de perfecte machine. Hij of zij doet niets zonder tourguide met de befaamde vlaggetjes. Geposeerde foto's zijn het uitgangspunt. Het maakt niet uit hoe de foto wordt genomen, als de geposeerde in kwestie er maar op staat en wanneer de achtergrond maar bijzonder is volgens de gids! Wanneer de Chinees toerist speelt, behoort alles en iedereen, met uitzondering van mede-Chinezen, tot de attractie. We hebben regelmatig te maken met pure aanrandingen, omdat we worden geforceerd op op de foto te worden gezet. Dan moet je vooral Floor hebben! De Chinese toerist is daarnaast extreem lui, heeft altijd haast en houdt voornamelijk van tempels, fonteinen en shops!
Ga naar boven