4.05 - China | Het treinavontuur naar Liuyuan

We zijn weer terug in Zhongwei om op het station kaartjes te kopen voor de trein naar Liuyuan in de provincie Gansu. We zijn goed voorbereid en hebben op een papiertje geschreven waar we naar toe willen, welke klasse we willen rijden en met welke trein we willen reizen. We kunnen de dienstregeling op het station inmiddels al aardig ontcijferen. We krijgen het alleen niet voor elkaar om de kaartjes te kopen.  Gefrustreerd gaan we op zoek naar hulp. Iets wat in China nooit ver weg is. Er is altijd wel iemand die zijn of haar Engels op je wilt oefenen, waarbij een case als de onze natuurlijk smullen is geblazen. Zo komen we er achter dat de loketbeambte ons eerder duidelijk probeerde te maken dat er op dit station geen plaatsten zijn te reserveren. Omdat er voor de klasse waarmee we willen reizen altijd gereserveerd moet worden, kon hij ons niet helpen. Voor de reis van 17 uur zijn we daarom aangewezen op de zogenaamde ‘hard-seat-klasse’.

In Zhongwei veranderd het stationsplein ’s avonds van een saaie lege plek, in een drukbezochte ontspannings- en ontmoetingsplek voor de inwoners. De fontein gaat aan en dat is dan direct het signaal voor de mensen om te recreëren. Er wordt gezeten, gedronken en gegeten. Er wordt gebadmintond, ge-voetvolleyd en er is een luchtkussen voor de kleintjes. Het mooiste zijn de palen vol met kunstzinnige led-figuren. Ze veranderen van kleur en geven de indruk van een ware vuurwerkshow. Ook hier geldt: ‘Geef de mensen brood en spelen’.

We zijn weer een uur voor vertrek van de trein aanwezig op het staton. Omdat we geen gereserveerde plaatsen hebben, maken we ons een beetje zorgen over het comfort voor de komende 17 uur. We duwen en trekken ons zelf naar binnen in de al overvolle trein, waar ons een paar ‘vrije’ plekken worden gegund. Helaas zitten we niet aan het raam. Dit is jammer, want we rijden door een indrukwekkend kaal en woest landschap. Aan weerszijden van de rails strekken de zandduinen zich uit. De zone direct langs het spoor is voorzien van matten met stro. Hoe verder we naar het westen rijden, hoe hoger de bergen worden. We stijgen flink en komen uit in een ander soort woestijn: de kale steenwoestijn (in het Chinees Gobi geheten). Wanneer we in de provincie Gansu rijden, zien we voor een groot aantal kilometers de Chinese muur. Soms in nog best goede staat met lemen wachttorens.

IMG_1431 IMG_1499
'Vuurwerk'  op het stationsplein van Zhongwei De hard-seat klasse (derde klasse) van de trein naar Liuyuan

De trein zelf is weer een hele belevenis. De mensen die een beetje Engels kunnen, laten dat ook blijken. De mensen zijn erg vriendelijke en ondanks de drukte hangt er een ontspannen, bijna huiselijke sfeer. We zitten middenin de Chinese vakantieperiode. Vanwege de drukte en de hogere prijzen is dit niet de beste periode om in China rond te reizen. Iedereen in de trein is na een vakantie ergens in China (‘toevallig’ met name in Chengdu), op weg naar huis (het grootste deel naar Ürumqi). In de trein wordt van alles verkocht. Je had zelfs geen eten mee hoeven te nemen. Het is alleen wat duurder dan buiten de trein. Het meeste wordt verkocht door het treinpersoneel. Variërend van Chinese snacks tot kant en klaar maaltijden. Enkele passagiers hebben een deal gesloten met het treinpersoneel, waarbij ze handel mogen drijven, in ruil voor een frequente poetsbeurt van de wagon.

Aan boord van de trein wordt een ‘amazing discovery’ aangeprezen. Gewapend met een op volle sterkte afgesteld luidspreker, wordt toegelicht hoe sterk de enige echte wondersok is. De demonstratie laat zien dat je aan de wondersok kan trekken, in kan prikken en er met een staalborstel overheen gaan raspen. En dit allemaal zonder ook maar enige schade aan de wondersok. Wauw! It’s amazing Mike! De demonstratie bracht de nodige hilariteit teweeg, omdat het enige bravoure uitlokte bij een paar studenten, die de verkoper met sokken bekogelden.

Slapen in deze klasse is bijna niet mogelijk. Op een zitplaats heb je niet veel ruimte om lekker te zitten, laat staan om te liggen. Gelukkig komen we om 1.30 uur ’s nachts aan in Liuyan. Met een Chinese hebben we een deal gemaakt om een taxi te delen naar Dunhuang. Voor 30 yuan per persoon, maken we een rit van 130 kilometer door de nachtelijke woestijn, waarna we om 4.00 uur aankomen in Dunhuang. We zijn aangekomen op een plaats in de wereld, waarover we al erg lang hebben gedroomd. Een plek op de kaart is nu een echte plek gevonden. Deze plaats vraagt om verdere exploratie.

4.03 - China | Restanten van de Chinese muur

We worden wakker in weer een nieuwe stad. Voor we kunnen douchen moeten we eerst van kamer wisselen, want de douche in onze kamer geeft geen water. Zhongwei is met iets meer dan 1 miljoen inwoners, een naar Chinese maatstaven kleine stad. Ook hier is een enorme bouwwoede aan de gang. Tientallen appartementengebouwen staan in verschillende stadia van af tot bijna af. De stad ademt een relaxte atmosfeer. Door de straten rijden grote aantallen riksja’s. Op de rode plastic stoelen van een theeterras laten we het leven langs ons heen gaan. Na het derde kopje groene thee is het plan ontstaan om een fiets te huren. Dat lijkt ons namelijk het beste vervoermiddel om op zoek te gaan naar de Chinese muur, die hier ergens in de omgeving zou moeten liggen. De eigenaar van het terras wil ons wel met de zoektocht naar een fietsverhuur helpen. We sjokken een aantal kilometers door Zhongwei, waarbij onze ‘gids’ de pas er behoorlijk in heeft. Bijzonder genoeg leidt het echter tot geen resultaat. Tijd voor plan B: een taxi. Al snel treffen we een man met een auto met wie we aan het onderhandelen slaan. Dit trekt een grote schare geïnteresseerden en aan het gejoel te merken doen we het aardig goed. We spreken een bedrag van 60 RMb (€ 6,-) af, om tot 17.00 uur deze middag te kunnen rondrijden.

IMG_1401 IMG_1407
Lemen bebouwing in het gebied rond Zhongwei De Chinese muur aan de rand van de Tengger woestijn


De taxirit ontvouwt zich als een ‘guided tour’. De chauffeur doet veel moeite om ons de mooiste stukken van de Chinese muur te laten zien. We rijden door een agrarisch landschap, met lemen huizen, rijst- en maïsvelden. In de lemen dorpen wordt de verharde weg gebruikt voor het dorsen van het graan. Niet veel later komen we aan bij de Chinese muur aan de rand van de Tengger Woestijn. De muur is hier nog in originele staat, wat wil zeggen: als een lemen, ingezakte muur, die niet altijd te onderscheiden is van het natuurlijk reliëf in het landschap. Wij vinden dit bijzonder indrukwekkend. Het effect wordt verstrekt door de zandduinen die tegen de lemen muur aanschuren. De Tengger woestijn rukt hier op uit het noorden. Men tracht hier de woestijn een halt toe te roepen door de grootschalige aanleg van irrigatiewerken, met water uit de Gele Rivier. Ook worden er stromatten ingezet om het zand vast te houden. Ze lijken er aardig in te slagen.

Deze interessante dag sluiten we af in een piepklein restaurant, waar we naar binnen worden gelokt. Er is net genoeg ruimte voor twee tafels en twee grote Nederlanders. Onze methode om goed eten te bestellen werkt als volgt: We laten de ober/eigenaar twee regels uit ons Chinese taalboekje lezen. 1. Wat kunt u ons aanbevelen? 2. Niet te pittig alstublieft. Hier leidt dit tot een aantal vleesvarianten van onduidelijke oorsprong en onvoldoende kwaliteit. Dit doet ons besluiten niet meer ergens te gaan eten waar we naar binnen worden gelokt. Hoe meer moeite de kok/eigenaar moet doen om klanten te werven, hoe minder tijd er is voor het verzorgen van een goede maaltijd.

4.02 - China | Op weg naar Ningxia

Op het station van Hohhot krijgen we het net niet helemaal voor elkaar om zelf kaartjes te kopen voor de trein naar onze volgende bestemming. Met dank aan de Lonely Planet voor het vermelden van de Chinese karakters bij de plaatsnamen, kunnen we de Chinese karakters voor ‘Zhongwei’ overschrijven. Daarbij vermelden we het aantal kaartjes voor de trein en het tijdstip van vertrek. Het is wel zo prettig dat in China hetzelfde numerieke stelsel als bij ons wordt gehanteerd. 2 is gewoon 2. Lekker makkelijk. Als er wat verwarring ontstaat over de klasse waarmee we willen reizen, schiet een behulpzame Chinees ons te hulp. Twee kaartjes voor de hard-sleeper klasse kosten ons 226 RMB (€ 22).

Voor vertrek van de trein hebben we nog de tijd om te internetten, boodschappen te doen en een hapje te eten. Door een inval van de politie is het verblijf in het internetcafé echter geen succes. Waarschijnlijk zijn we getuige van een actie van de Chinese staatcontrole. Meer succes hebben we in het restaurant van het warenhuis, waar we kunnen aanwijzen wat we willen eten. Met een volle maag en een tas vol boodschappen (koekjes, water, noodles) gaan we weer terug naar het station. We moeten een uur voor vertrek op het station aanwezig zijn.

Er zijn twee wachtruimten, waarbij het treinnummer bepaald waar gewacht moet worden. Dit nummer staat niet alleen op het treinkaartje, maar ook op een groot bord. In de juiste wachtruimte gaan we in een rij staan, die ook weer correspondeert met het treinnummer van onze trein naar Zhongwei. Het is dus belangrijk het treinnummer te weten. Dat staat dan ook genoteerd op het treinkaartje. Een half uur van te voren start het ‘boarden’. Iedereen wordt in een rij gedirigeerd. Deze rij wordt strikt gehandhaafd. Als ons kaartje OK wordt bevonden, mogen we met de massa mee het perron op. Daar staat de trein al klaar. Ook het nummer van de wagon staat op het kaartje genoteerd. Dit nummer is terug te vinden aan de buitenkant van de wagon. De conductrice van de wagon wisselt het treinkaartje om voor een ander kaartje. Hierdoor weten wij welke plaatsen wij in de trein kunnen gebruiken en weet de conductrice waar wij er weer uit. Stipt op tijd wordt de fluit gefloten en rijden we het station van Hohhot uit. Het stationspersoneel staat kaartrecht in de houding op het perron, als ware het een militair eerbetoon.

IMG_1377 IMG_1392
Bouwwoede langs het spoor Over comfort hebben we niet te klagen

De hardsleeper-klasse is eigenlijke en slaapzaal op wielen. Per compartiment zijn de bedden drie-hoog aan elke zijde opgestapeld. Vanwege het ontbreken van deuren is het compartiment niet af te sluiten. Het onderste bed is bedoeld om op te zitten voor wanneer er niet wordt geslapen. Van het middelste en bovenste bed kan alleen in horizontale positie gebruik worden gemaakt. Erg comfortabel, maar wel met het grote risico dat je in slaap valt. Je kunt ook zitten aan het gangpad. Comfortabel is dit niet, omdat je nergens tegen aan kunt hangen en omdat er van alles en nog wat langskomt. Doordat er in de trein standaard heet water aanwezig is, loopt iedereen af en aan met kopjes thee en bekers met instant-noodles Het treinpersoneel verdiend een aardige boterham bij door de verkoop van diverse etenswaren.

Het landschap dat achter de ramen voorbij glijdt, is niet bijzonder boeiend. In het agrarische gebied wordt voornamelijk maïs verbouwd wat wordt afgewisseld met zonnebloemen. Af en toe passeren we een stad, waarvan de bebouwing zich kilometers langs het spoor uitstrekt. Daartussen braken fabrieken en energiecentrales hun rook uit door hoge schoorstenen en koeltorens. Lang kunnen we niet van het landschap genieten vanwege de nacht die valt. Niet lang daarna vallen we in slaap. Een slaap die wordt onderbroken door de conductrice die ons weer wakker maakt. Om 2.45 uur rijdt de trein het nachtelijke station van Zhongwei in de provincie Ningxia binnen. 900 kilometer terug, in Hohhot, hadden we het ‘railwayhotel’ al laten reserveren. De naam van het hotel suggereerde een ligging nabij het station, wat op 50 meter afstand ook wel lijkt te kloppen. Voor 60 RMB (€ 6) hebben we hier een eigen kamer, waarvan de douche het alleen niet doet. Het oplossen van dit probleem doen we wel als we de nacht hebben afgemaakt.

09 - China | Woestijnen en Chinezen

Vanaf Hohhot namen we de trein naar de stad Zhongwei in de provincie Ningxia. We hadden deze keer zogenaamde hard-sleeper plaatsen genomen, omdat het een rit zou worden van 12 uur. Het station van Hohhot en het 'boarden' van de trein was al een belevenis. In het station werd de massa verdeeld over een tweetal wachtkamers. Jouw wachtruimte is afhankelijk van het treinnummer. In de wachtruimte moet je plaatsnemen in een rij, welke ook weer afhankelijk is van het treinnummer.. De rij wordt zeer strikt gehandhaafd; dit hadden we al eerder meegemaakt. Volgens ons zijn ze hier in China bezig met een zeer uitgebreide heropvoedingscampagne. De zogenaamde hard-sleeper klasse, is niet zo hard als de naam voordoet. Echt comfortabel is het alleen niet. Je hebt in een wagon een groot aantal bedden die 3-hoog zijn gestapeld.. Het is wel een gezellig sfeertje. Het onderste bed is om op te zitten. Maar voor wat comfort ga je maar op je eigen bed liggen, waar je dus in slaap valt. In de trein is standaard heet water beschikbaar. Met name gebruikt voor thee en de continue stroom instant noodles pakketten.

Zhongwei
Deze vrij kleine stad, met ook weer extreem veel nieuwbouw projecten ligt op de plek, waar de zandduinen van de woestijn het water van de Gele Rivier raken. Met een taxi maken we een rit door het gebied. Ze zijn hier in de omgeving met grote projecten bezig om het zand te bedwingen. Zeer veel irrigatie kanalen, aanplantingen en stromatten. Het heeft zo te zien wel succes. Tussen de duinen ook grote stukken Chinese Muur in de 'originele' staat. Dat wil zeggen als ruïne, maar daarom extra indrukwekkend. En beter nog, we zijn de enige toeristen. Van de plek waar de duinen het water raken, hebben de Chinezen een vermaak oort gemaakt. Het is bijzonder grappig om te zien hoe Chinees toerisme werkt en hoe Chinezen toeriste spelen. De vlaggetjes zijn overal, net als de paraplu's en de rondleidingen.

Donhuang
Vanuit Zhongwei nemen we de trein naar Liuyuan, waar een gedeelde taxi nemen naar Donhuang in de provincie Gansu. De treinreis is vermoeiend. We zitten 17 uur in de trein, waar we dit keer de zogenaamde hardseat klasse hebben. Dit is de goedkoopste klasse, zonder bedden en zonder ruimte. Maar nog altijd meer comfortabel dan de hard-sleeper klasse. De contacten met de Chinezen zijn erg grappig. Degenen die Engels 'spreken', willen dat ook in de praktijk brengen. Niet veel rust, wel veel plezier. Ook in deze trein wordt van alles, continue verkocht. Het mooiste was de presentatie van de 'wondersok'. Sokken die onbreekbaar zijn, werd op zeer bijzondere wijze gedemonstreerd. Amazing Discoveries. Mike ontbrak helaas. We reden door een
bijzonder indrukwekkend landschap. De trein reed tussen de zandduinen, die aan weerszijden van de rails lagen. We zagen de eerste hoge bergen van deze reis: 5.500 meter. Voor ons beiden een record. Übervet. Het land is verder leeg en kaal, afgezien van 
de Chinese Muur die we regelmatig vanuit de trein zien. We komen 's nachts met de taxi aan in Donhuang. Deze stad met 180.000 inwoners ligt in een oase midden in de woestijn. Aan de rand van de stad liggen de zeer hoge duinen (200 meter!!), die je vanuit de stad kunt zien liggen. We zitten nu aan de oostzijde van het Turpan Basin, onderdeel van de Taklamakan woestijn. De Gobi (Chinees voor steenwoestijn), ligt ten noorden van ons. Het is hier HEET. Pepers zijn er niets bij. 41 graden in de schaduw hebben we inmiddels gemeten. De temperatuur in de zon, kon de thermometer helaas niet aan (gaat 'maar' tot 50 graden).

Chinezen vinden het noodzakelijk om rond alles wat de moeite van het bezoeken waard is, een hek te plaatsen en extreme toegangsprijzen te vragen. Voor de zandduinen durven ze het aan om 8 euro entree te vragen. Dat geeft je enkel de mogelijkheid om in het gebied te zijn, je moet extra betalen om eventueel gebruik te maken van een trap?? de duin op. Wij zijn natuurlijk niet van gisteren en weten ook wel dat je een heel groot hek nodig hebt om de hele woestijn af te sluiten. Met de fiets is een inspectierondje snel gemaakt en al snel ontdekken we het einde van het hek. Hier kunnen we in ieder geval gratis de duinen in. En beter nodig, zonder massa toerisme. Ons principe: natuur is van iedereen en moet dus gratis zijn. Soms moet je daar wat moeite voor doen.

De Chinezen
Chinezen zijn goor en kennen geen hygiëne! Dit is de stelling we nu aandurven. Gaandeweg onze China ervaring zullen we deze stelling al dan niet aanpassen. Chinezen poetsen wel alsof hun leven er van af hangt, maar om de een of andere reden vinden ze het niet nodig om te WC daarbij te betrekken. Roggelen is een verhaal apart. Het daadwerkelijke spugen is het probleem niet, maar het afschuwelijke geluid van de uit het diepste van de keel komende roggel, is wel zo ongelooflijk onsmakelijk. Ze doen het allemaal! Gadverdamme. Vooral 's ochtends onder je hotelkamer is het iets wat je niet wilt horen. De recreërende Chinees is makkelijk te vermaken en houdt van de massa en wil daar graag grof voor betalen. Er wordt een hek om iets moois geplaatst en en massa gaan de Chinezen de bezienswaardigheid bekijken. Er is nagenoeg niemand die er van afwijkt. In iedere stad die we tot dusver hebben we gezien, is er een plein of een park, waar iedereen 's avond naar toe gaat ten vermaak. Het lijkt alsof de Chinezen zeer snel tevreden zijn. Het is wel aandoenlijk om te zien. De individuele Chinese toerist kennen ze nog niet. 
Ga naar boven