Azië 2005

Azië 2005

Een reis van 11 maanden over land door Rusland, Mongolië, China, Vietnam, Laos, Thailand en Maleisië. Een reis langs fascinerende landschappen, culturen en plaatsen.
Op de camping in Riga worden we wakker met een houten hoofd. We waren niet sterker dan de drank. Deze dag gebruikt om de stad Riga eens rustig te bekijken. Een erg grote verrassing. Zeer aangename relaxte stad met vriendelijke en vooral mooie mensen. Veel Art-Nouveau gebouwen. In de middag wat gedronken in een park in de stad. Getuige van een bruiloft, waar een slot aan de brug werd bevestigd. De sleutel ging vervolgens over de schouder het water in. Voor 'eeuwig' verbonden. De hele brug hing vol met die (gegraveerde) sleutels. Omdat we zo ongegeneerd zaten te kijken en te fotograferen, direct meegedongen in de meegenomen hapjes. Ons valt op dat alles hier zo waanzinnig goedkoop is. Het kost hier echt helemaal niets. We vragen ons echt af hoe alles uit kan. Maar ja, we breken ons hoofd er verder niet over en genieten 's avonds weer van een paar aangename cocktails. We moesten de volgende dag al weer weg. Dus dan nog even genieten van de wondere wereld die Riga heet.

We zijn op weg naar Talinn. De weg voert ons door een bijzonder leeg landschap, met af en toe een blik op de Oostzee. Dit moet echt een super gebied zijn met mooi weer. Verlaten stranden, uitgestrekte bossen, lange verlaten wegen. Echt fantastisch. Helaas treffen we het niet echt met het weer. De hele dag zware regenbuien. Tot overmaat van ramp komen we er aan de grens met Estland pas achter dat we ons, een klein beetje maar, hebben vergist in de koers van de Letse munt. In plaats van de gedachte 165 euro, hadden we er met ons vieren 375 euro in twee dagen doorheen gejast. Nog steeds niet duur. Maar het verklaarde wel een boel. Bijvoorbeeld ons houten hoofd. Op de geplande camping in Talinn aangekomen, rijden we een rondje met open mond: noem je dit een camping en durf je daar echt 28 euro per nacht voor te vragen??!! Het was niets meer dan een 'grasveld' tussen fabrieksgebouwen weggestopt. Volgens de folder met uitzicht op de oude stad en aan zee gelegen. Ja, wanneer je de moeite nam op 200 meter te lopen naar de snelweg die er langs liep.. Wij dus door naar een volgende camping in Talinn.. Was ook niets meer dan een verlopen veld met een overdekt hok, voor 23 euro per nacht..... Dat hok kwam goed van pas, want het regende inmiddels nog harder en we hadden kip.. Onder het nuttigen van de kip, viel binnen 30 minuten het unanieme besluit dat Talinn het niet zou gaan worden.. Talinn.. Het zal allemaal best, maar niet nu. Wij dus de trouwe Nissan weer gestart en op richting Russische grens. Naar Toyla.. Een camping aan de Finse bocht. Van alle gemakken voorzien en nog geen 12 euro.

Inmiddels hebben we 3.200 kilometer op de teller staan. Het gaat de goede kant op. Vandaag besteed aan het verkennen van de omgeving. Het is het grensgebied van Estland en Rusland. Dus interessant. Het leuke is dat we inmiddels andere vogel geluiden horen en dat het niet echt meer donker wordt. We zien zelfs de eerste eland waarschuwings bordjes langs de weg. We zijn echt ver van huis. Het landschap is over het algemeen leeg en leeg. Afgewisseld met erg veel (half) verlaten steden en volledig
verlaten industrie complexen. Aan de kust grote, tot ruïne vervallen villa's en hotels. We denken dat de Sovjet elite hier vroeger zat. Maar na het zelfstandig worden van Estland zijn deze Russen 'vriendelijk' verzocht op te rotten. Later horen we een ander verval, wat waarschijnlijk aanvullend moet zijn. In dit gebied lagen/liggen uraniummijnen (deze hebben we gezien) en ook allemaal fabrieken die met de nucleaire zooi te maken hebben. Het was in de Sovjet tijd een belangrijk nucleair kenniscentrum. 1 dingen weten we wel.. Het was een tering zooi... En het meurde onwijs. Zo'n gore penetrante lucht die op je keel slaat. Later ook hoorden we dat we nog een boel nucleair afval ligt in een bedenkelijke situatie. Hmmmm. Blijft het daarom zo lang licht?

Het grensgebied met Rusland is verder super cool. Bossen, bossen en bossen met daartussen, maar het liefst samen moeras. En muggen. Enorm veel muggen. We hebben er eigenlijk al de hele reis last van, maar het begint nu echt dramatische proporties aan te nemen. Hele wolken van die krengen. Dan maar roken als een ketter, dat houdt ze tenminste nog een beetje op een afstand, maar ook dat maakt allemaal niet uit. We zien vanaf Estland inmiddels voor de eerste keer een Russisch dorpje aan de andere kant van de rivier. Ook kunnen we inmiddels communiceren met de mensen met onze Russische woordenboekjes. We zitten hier duidelijk vlak bij ons doel: Rusland!! Daar gaan we morgen naar toe. Maar eerst nog een fik op het strand. Enorm gezellig. Ook een man ontmoet die heeft meegegeten die in zijn eentje van Nederland naar Moermansk fietste en weer terug. Voor het goede doel nota bene. En dat op je 65ste.

Vandaag gaat het gebeuren. De grens met Rusland bij Varna zal worden overgestoken. Zijn onze papieren op orde, is het gevaarlijk, hoe zit het met de Maffia. Natuurlijk blijkt het allemaal mee te vallen, maar bijzonder is het wel. Eerst moet je buiten Varna naar een aparte omheind gebied. Daar krijg je een label en met die label moet je naar lang wachten naar een loket. Bij dat loket krijg je een groen briefje. En dan mag je doorrijden. Dan rij je naar de daadwerkelijke grens met Rusland. Een bijzonder gebeuren midden in de stad. Het groene briefje lever je in aan de Estse grenswacht. Dan mag je doorrijden naar de eerste controlepost. Je moet je paspoort laten zien aan de volgende Estse grenswacht. Nu rij je weer verder en sta je op een brug. En voor ons begint de echte Russische grens. Bij elkaar 4 keer een controle van onze paspoorten. Diverse papieren worden ingevuld, gecontroleerd en aangeleverd. Het levert de nodige glimlachjes op van de Russische grenswachten. Want wat moet je nu met 4 van die glimmende gezichten in een afgeladen Nissan die er duidelijk niets van begrijpen, maar die ook geen kwaad in de zin hebben. Na veel gedoe en vooral wachten en nog een wachten. De boel op orde. We mogen gaan. Deze overgang kostte ons 2 uur.. Vele malen minder dan we hadden verwacht. En al helemaal niet zo'n hel als je wordt voorgehouden. Het was een bijzonder ervaring dat wel.
Ga naar boven