Azië 2005

Azië 2005

Een reis van 11 maanden over land door Rusland, Mongolië, China, Vietnam, Laos, Thailand en Maleisië. Een reis langs fascinerende landschappen, culturen en plaatsen.

07 - Mongolië | Nadaam en Terelsj

We hebben inmiddels weer bijna twee weken doorgebracht in het verschrikkelijk mooie en bijzonder aangename Mongolië. Een heel aantal dagen inmiddels in de hoofdstad Ulaan Baatar. Je zou het eigenlijk niet verwachten, maar deze stad is een zeer fijne plaats om te verblijven, alhoewel wel erg heet. De mensen zijn vriendelijk, er hangt een relaxte sfeer, veel terrassen, prettig goedkoop en veel medereizigers. In de stad zelf rijden enorm veel dure auto's rond (waaronder een stuk of 6 Hummers: de asobak bij uitstek). Een schril contrast met de grote hoeveelheid zwerfkinderen. De Mongolen die hier wonen zijn of heel Westers (mobiele telefoons, T-shirt met trendy opdrukken, goed gekleed), of zeer traditioneel. De buitenwijken bestaan voor het grootste deel uit gers, terwijl het centrum vol staat met communistische schoonheid. Deze tegenstellingen maken Ulaan Baatar erg bijzonder. Het is geen mooie stad, maar naast Novosibirsk de prettigste stad die we tot nu toe hebben bezocht.

Nadaam
Het feest der feesten in Mongolië is Nadaam. Nadaam vindt op verschillende data in het gehele land plaats. De belangrijkste echter is de nationale Nadaam, dat ieder jaar van 11 t/m 12 juli plaatsvindt in Ulaan Baatar. Nadaam is het festival, waar de drie mannelijke sporten (worstelen, paardenrennen en boogschieten) en enkelboogschieten plaatsvinden. Je kunt stellen dat het hier de Nationale kampioenschappen van de genoemde sporten betreft. Voorafgaand aan al het mannelijk geweld, is er een openingsceremonie. Gelukkig is deze ceremonie echt voor en door de Mongolen en is het niet, waar we een beetje bang voor waren, een zogenaamd authentiek gebeuren voor toeristen. De ceremonie bestaat uit veel dans, mooie kostuums, een toespraak van de Mongoolse president, Mongoolse muziek (zowel oud als nieuw) en zelfs breakdance. Het aller mooiste is echter dat het Mongolië blijft. Het gaat dus niet allemaal even gesmeerd of op elkaar afgestemd. Gelukkig maar. Heel fout, maar daardoor zeer grappig, was de optocht in praalwagens van de sponsoren. De markteconomie heeft hier duidelijk haar intrede gedaan, maar of dit effect zo wenselijk is?!!

Van de sporten zelf hebben we weinig meer gezien dan de finale van het worstelen op de tweede dag. Het was echt te heet in het stadion, het paardenrennen konden we niet bereiken, want de weg er naar toe was afgesloten. Daarnaast hadden we al het geluk gehad een lokale Nadaam van zeer dichtbij te mogen meemaken. De finale van het worstelen was echter super spannend. Een echte hart versneller. Stel je bomvol stadion voor met 20.000 uitzinnige Mongolen, rondom een groot middenveld, met daarop twee absoluut reusachtige worstelaars (machines) die ruim een uur lang een titanenstrijd met elkaar aangaan. Er gebeurt heel weinig, maar als er dan wat beweging komt siddert het hele stadion alsof de beslissende penalty tegen Duitsland moet worden gemaakt. Een belevenis om niet meer te vergeten. Voetbal is voor mietjes. Echte mannen worstelen. En Floor kan dat beamen. De afsluiter van de eerste Nadaam dag, was een concert op het centrale plein.. De meest populaire Mongoolse rockband van dit moment zou spelen. We zijn de naam nu even vergeten, maar wat is die band goed zeg. Waarom krijgen we in Nederland zoveel van dat Amerikaanse afval en zo weinig goede muziek uit de oostelijk gelegen delen van de wereld?! Wanneer we weer een keer terug zijn, gaan we maar eens een campagne beginnen. Het publiek was uitzinnig, de band opzwepend, de mensen vriendelijk en blij, na een uur werd er zelfs gedanst en meegezongen. Het afsluitende nummer (de toegiften bleven maar komen) werd ondersteunt door een knallend vuurwerk. Het grappige was dat er nergens alcohol werd verkocht; iedereen dronk water (op enkele uitzonderingen na). Dat vonden we raar, maar door onze latere ervaringen begrijpen we het wel.

Terelsj
We hebben samen met twee Denen (Marie en Christian) acht dagen doorgebracht in een Nationaal park op 60 kilometer van Ulaan Baatar. We hebben hier helaas de minder leuke kant van sommige Mongolen mogen ervaren. Het begon al gelijk de eerste dag. Door het park loopt een hele mooie rivier, die we vanuit het dorp stroomopwaarts volgden. We vonden een echt perfecte kampeerplek. Het was heet, daarom werd er direct een waterbouwkundig project gestart (we blijven Nederlanders) om het water enigszins te beheersen, teneinde een riant zwembad te realiseren. Dit werkte bijzonder goed en we waren zeer tevreden met het bereikte resultaat. Het bouwen van dammen zit in onze genen. Er passeerden een aantal andere reizigers die toch wel
jaloers op onze stek waren, maar ja, je komt in dit gebied voor de rust, dus dan ga je niet op een kluitje staan. Iedereen liep dus door. Op een gegeven moment hoorden we echter iemand van de overkant van het water om hulp roepen. We wisten niet wat er was, maar praktiseerden niets en twee van ons renden door het water naar de overkant.. Het bleek dat er twee knetter zatte Mongolen ter paard bezig waren, of het plan hadden om twee kampeerders te beroven. Gelukkig werd dat voorkomen. Het geheel begon echter een beetje te escaleren toen ze met stenen en stokken begonnen te gooien en achter ons aankwamen. Toen bleek echter dat we met inmiddels met z’n 10en waren. We konden ze dus uiteindelijk verjagen met een hoop geschreeuw en wat al niet meer. Een normale aanpak werkte niet meer, maar je gaat ook geen Mongool van z’n paard meppen. Dan ben je altijd de lul.

We besloten om met z’n 10en bij elkaar te blijven. Het werd ongepland bijzonder leuk en gezellig met al die nieuwe mensen die ‘noodgedwongen’ tot elkaar veroordeeld was. We hebben toen nergens last meer mee gehad, enkel een paar goede dagen. We hebben verscheidene nachten doorgebracht naast Mongoolse families, waar we zoals gewoonlijk werden overladen met eten. Al met al was het bezoek van het park de moeite waard, we zijn lekker uitgerust en we hebben weer veel nieuwe mensen leren kennen. Vluchtig weliswaar, maar daarom niet minder leuk. Je merkt echter wel een verschil met alle fijne vrienden en familie thuis. We missen jullie echt wel hoor, maar straks hebben we weer een nieuwe gevulde pot met verhalen.

De dag voor ons vertrek terug naar Ulaan Baatar hadden we onze slechtste ervaring tot nu toe. Uit veiligheidsoverwegingen hadden we besloten om met onze in tent in een gerkamp te staan. Er werd daar een verjaardag gevierd van een Mongool. Er was alcohol, we werden uitgenodigd om een borrel mee te drinken en er werd zoals gewoonlijk weer gezongen. Op een gegeven moment vonden we het echter wel genoeg, want er waren er een aantal erg dronken (en het was pas eind van de middag). Om de een of andere duistere reden, vond één van de Mongolen het toen echter nodig om naar buiten te rennen en onze tent te slopen. De buitentent volledig gescheurd. De positieve kant van het verhaal was, dat er direct een aantal Mongoolse families kwamen helpen. Binnen 5 minuten waren al onze spullen verhuisd naar een ander kamp. Binnen 10 minuten was er een naaimachine aangerukt en waren er drie personen bezig onze tent te repareren. In het kamp naast ons hoorden we ondertussen de minder prettige geluiden van iemand die in elkaar werd gerost. Maar dat konden we op dat moment alleen maar waarderen. Dat is ook Mongolië. We hadden daar nog niets van gemerkt. Het zijn absoluut, zonder twijfel zeer vriendelijke mensen. Alleen drank maakt hier echt veel meer kapot dan wij, maar ook de vrouwen hier, lief zijn. We hoorden later dat veel Mongoolse vrouwen zeer ongelukkig zijn, vanwege het drankgebruik van de mannen, want is namelijk echt een mannending. Het land zou echt volledig ontaarden in chaos, wanneer er hier geen vrouwen zouden zijn. Op dit moment is ruim 60 procent van de studenten vrouw. Het grootste deel van de ‘denkende’ klasse is vrouw. Dat geeft wel een beeld.

En verder
Met ons is het verder helemaal goed. We vertrekken vrijdag 22 juli naar China. We hopen dat we morgen (vrijdag) een 90 dagen visum voor China krijgen. We zijn beiden nog niet ziek geweest, we vinden elkaar nog steeds lief en hebben veel pret. We ontmoeten erg veel mensen. Qua budget gaat alles ook alles naar wens. Rusland en Mongolië zijn minder duur dan we eerst hadden gedacht. Voorbeelden:
  • In Rusland konden we gemakkelijk een hotel of guesthouse bemachtigen voor maximaal 20 euro per nacht (met uitzondering van Novosibirsk – Moskou telt even niet mee). Eten en drinken in Rusland is zeer goedkoop: een bier voor 50 cent en goed eten voor 5 euro. De kosten van het openbaar vervoer zijn een lachertje: 2 euro p.p. voor 60 km of 30 cent voor een ritje in de stad.
  • In Ulaan Baatar slapen we in een guesthouse voor 5 dollar per nacht per persoon (inclusief ontbijt). Daar hebben we ook onze toer geregeld. Voor 14 dagen door Mongolië, waren we inclusief alles 250 euro per persoon kwijt. Eten in een restaurant is zeer goedkoop en echt een stuk beter dan je denkt: voor 2,5 euro heb je een uitgebreide maaltijd. De drank is echter relatief duur: een halve liter voor 1 euro. Een ritje met de bus door de stad kost ongeveer 7 cent.
Ga naar boven