17 - Thailand | Het regent dat het giet

Bij deze willen we onze excuses aanbieden aan alle mensen die we jaloers hebben gemaakt met verhalen over ons bezoek aan tropische eilanden, azuurblauwe kristalheldere zeeën, gekleurde vissen, koraal, duikcursussen, bruin worden, zon en dat soort dingen meer. Al deze zaken zijn niet te krijgen in Thailand. Althans, wij hebben de pech gehad deze niet aan te treffen in de tijd dat wij in Thailand hebben doorgebracht. Wij hebben 28 dagen doorgebracht in Thailand, waarvan alleen de allereerste dag er een zonder regen is geweest.. De rest van de dagen waren nat tot extreem nat! We zijn zelfs wit geworden in dit zogenaamde tropische land! We hebben welgeteld nul foto;s gemaakt de laatste drie weken! De nieuwste foto's zullen straks dus van Maleisië zijn!

Bangkok - Ko Tao - Ko Phangan
Bangkok is voor ons een stad geweest om allemaal dingen te regelen, zoals nieuwe kleren kopen, tandarts bezoek, kapper, onderhoud en dat soort dingen meer. We hebben eigenlijk helemaal niet zo veel van de stad gezien, ook omdat we het op een gegeven moment gewoon helemaal zat waren daar! Veel te veel vervuiling en te veel blanken die overal rondlopen! We zijn op reis nog geen dag ziek geweest, maar in Bangkok hadden we lichte griep toen we besloten per direct te vertrekken! Na onze jungle ervaring en onze maanden op reis, hadden we nu echt zin in het tropische leven op de beroemde eilanden! Bruin worden, duiken, op het strand liggen en feesten! Op naar het eiland Ko Tao aan de Thaise Oostkust (Golf van Thailand), wat de beste plek schijnt te zijn voor duiken: kristalhelder water, veel koraal en de goedkoopste duikcursussen!

Ko Tao bereikten we door met de bus van Bangkok naar de stad Chumphon te reizen. Bij toeval hadden we hiermee ons meest luxueuze vervoer tot nu toe! Een bijzonder riante bus, waarbij zelfs ontbijt en lunch waren inbegrepen! Enige nadeel: de chauffeurs zijn van mening dat de passagiers in bevroren toestand moeten worden vervoerd! Vanaf Chumphon namen we de nachtboot naar Ko Tao, dat 60 km uit de kust ligt! De nachtboot was niet meer dan een kleine vrachtboot, met een ruimte waar alle passagiers naast elkaar konden liggen.. De zee was zwaar: heftige deining, golfslag en noodweer! Bijna iedereen had het moeilijk en iedereen had mogen overgeven, behalve de dikke oude westerling die enkel in z'n onderbroek, met 'zijn' hoertje naast Jeroen lag. Zijn hand lag al plekken die bijzonder vriendschappelijk zijn te noemen, maar het ergste was het geluid dat hij produceerde toen zijn dikke lijf in anti-peristaltische mode ging! Nou ja. Grootste probleem was dat Ko Tao echt extreem tegenviel! We kwamen aan in de regen, er was geen strand, het zicht in het water was bijna nul, vanwege het slechte weer en het eiland werd bewoond door testosteron rijke duikinstructeurs die zich zelf te tof vinden, maar eigenlijk een bijzonder zielig bestaan leiden, want er is op het eiland echt geen ene flikker te doen, op spelen in het water na. Daarnaast is televisie kijken duidelijk tot kunst verheven, want iedereen zit de hele dag films en voetbal te kijken!

Omdat er vanwege het slechte weer toch niet naar tevredenheid gedoken kon worden, besloten we om een dag later naar een eiland verderop te gaan: Ko Phangan. Dit eiland is het feesteiland bij uitstek, maar tevens zouden ze hier de meest fantastische stranden moeten hebben! De reis er naar toe was zwaar voor Floor, want de zeeziekte was zeer aanwezig. Ze was er niet eens het slechtste aan toe, want het leek er op dat het record 'overgeven op een boot' op het programma stond. Het Thaise bootpersoneel lachte zich helemaal kapot: farang, pukie pukie!; ze strooiden de kotszakjes als pepernoten in het rond! Na ook deze zware zee te hebben overleefd, kwamen we aan op het eiland!! De zon scheen zelfs!! Wij besloten om naar het partycentrum te gaan: Haad Rin! Wij hadden na 6 maanden reizen wel weer eens zin in een feestje! Er gebeurde hier echter helemaal niets! Dit ook weer vanwege het slechte weer en het ontbreken van strand! We vonden het eigenlijk helemaal niet zo leuk om tussen luidruchtige Engelse toeristen op een plek te zitten, waar verder toch niets gebeurden. We besloten daarom om naar een rustige baai te verhuizen in het noorden van het eiland. Daar werd ons echter met niet zo veel woorden aangeraden om naar elders te gaan, vanwege het slechte weer.. Omdat we nog steeds positief over het weer - het wordt vast beter en we hadden niet voor niets een snorkel gekocht - gingen we naar een plek op het noordwesten van het eiland: OK
Bungalows! Daar hebben we het, gezien de situatie bijzonder OK gehad. (Big) MAMA zwaaide er de scepter en je werd verplicht je thuis te voelen. Een eigen bungalow op het strand in een baai, die over een aantal dagen wel mooi zal gaan worden!

Helaas.. De problemen begonnen toen pas echt.. Het is begonnen met regenen en de zon heeft zich de tien dagen dat we daar hebben gezeten, niet meer laten zien! Het was een noodweer, zoals je je dat niet kunt voorstellen. Twee periodes van 48 uur van constante apocalyptische regenval, opgevrolijkt door donder en bliksem die overal om ons heen insloeg! Het weinige strand dat we al hadden werd volledig weggeslagen en de zee veranderde in een bruine vloeibare massa! We konden ook nergens anders heen, want overal in Thailand was het slecht en we bleven hoop houden! Het is de laatste 40 jaar nog nooit zo'n slecht weer geweest in Thailand. Overal overstromingen, bungalows die het water inspoelden, mensen die vast zaten op de eilanden, boten die niet meer gingen, afgesloten wegen en ga maar door. Wij zaten relatief goed! Het was vochtig en nat, maar dit weerhield ons er niet van om drie feestjes te hebben! We organiseerden onze eigen 'Monsoon Party', op de avond van een feest waar we eigenlijk naar toe wilden, maar niet doorging vanwege de regen! We hebben een enorm fik gestookt met al het hout en afval dat aan was gespoeld op het strand (waar benzine al niet goed voor is). We hebben in de regen gedanst op het strand, tijdens de 'Dark Moon Party', waarbij we knetter dronken zijn geworden, omdat we het helemaal gehad hadden met de regen!

Ko Phangan - Georgetown (Maleisië)
Omdat ons visum voor Thailand afliep, zijn we op 3 december vertrokken van Ko Phangan, na teleurgesteld te zijn geraakt over het weer! Van de 28 dagen die we in Thailand hebben doorgebracht, is er maar een zonder regen geweest. De laatste twee weken hebben we de zon maar twee keer gezien. We hebben helaas niet kunnen genieten van de schijnbaar mooie tropische eilanden van Thailand! We hopen in Maleisië beter weer te hebben en een herkansing te krijgen voor een goede tropische strand ervaring! De eerste indruk is in ieder geval goed: het avontuur is weer begonnen en we hebben nu al twee dagen zonder regen en blauwe luchten! Het verhaal hierover volgt later!

Ons beeld van Thailand
Wij zijn zeer teleurgesteld geraakt tijdens onze laatste drie weken in Thailand. Voor het grootste deel heeft dit zeker te maken gehad met het weer! Thailand is een goedweer bestemming! Geen goed weer, dan geen Thailand! Voor ons speelden echter nog een aantal andere dingen mee: gebrek aan avontuur! We weten wel dat we niet de meest avontuurlijke route hebben uitgezocht, maar we zien wel dat alles hier te makkelijk is! Je kunt hier bijna niet avontuurlijk reizen, omdat alles hier over georganiseerd is! Daarnaast vinden wij Thailand veel te toeristisch! Overal lopen blanken rond, van een te grote verscheidenheid om (gewenst) contact te maken! Er valt ook niet veel te leren op deze manier. Na 6 maanden in niet echt toeristische gebieden te zijn geweest, was Thailand daarom een schok! Aan de andere kant was het ook wel goed om 10 dagen helemaal niets te moeten en kunnen doen. We waren precies 6 maanden (toch wel intensief) onderweg (27 mei - 27 november) en het was misschien wel tijd voor een rustpauze!! Nu zijn we in Maleisië en we zitten weer vol met nieuwe energie en plannen!

En verder
We zijn nu in Maleisië! We vinden het hier reuze interessant omdat het echt weer anders is (ontwikkeld en rijk, moslim en multicultureel). We gaan straks de bergen en de jungle weer in, waarna we naar de hoofdstad afzakken - Kuala Lumpur. Daarna waarschijnlijk een tropisch eiland aan de westkust. De oostkust vermijden we omdat daar de moesson is begonnen. We willen in Singapore zijn om daar Oud & Nieuw te vieren, waarna we waarschijnlijk doorgaan naar Maleisisch Borneo! Of we nog naar Indonesië gaan is de vraag, omdat we onlangs minder positieve berichten te horen kregen! We moeten uitzoeken of Indonesië momenteel inderdaad een te vermijden land is! Er is dus een kans dat we van Maleisië of Singapore naar Australië vliegen! We hebben in Maleisië de tijd, want we hebben een drie maanden visum!

16 - Laos | Vierduizend eilanden en olifanten

Het laatste verslag zijn we geëindigd in Pakse. Vanaf Pakse zijn we via een stop in Champasak, naar het zuidoosten van Laos gegaan: Si Phan Don. Dit gebied was wel zo ongelooflijk relaxed dat we hier de laatste dagen van ons visum voor Laos hebben 'uitgezeten'. Nadat we iets te relaxed waren geworden, zijn we weer terug gegaan naar Pakse, om vanaf daar de oversteek te maken naar Thailand. In Thailand hebben we eerst een korte stop gemaakt in de eerste grotere plaats (Ubon Ratchathani), om te acclimatiseren. Toen zijn we doorgegaan naar het Khao Yai National Park boven Bangkok, waar we bijna een week op een camping in de jungle hebben gekampeerd (kamperen kan Thailand!). Toen we alle wilde beesten zo ongeveer bij naam kenden, zijn we richting Bangkok gegaan! Daar zitten we nu inmiddels al weer drie dagen.. Bangkok hadden we inmiddels hard nodig, want we moesten shoppen, lekker eten, naar de tandarts en ga maar door. Nu eerst maar het verslag van onze afgelopen weken!

Pakse - Champasak - Si Phan Don - Pakse
Reizen met de bus, is in Laos altijd een avontuur. Je weet nooit waar je aan toe bent, hoe laat de bus vertrekt en met hoeveel mensen en producten je de bus deelt. Vaak zijn er meerdere bussen per dag, maar deze vertrekt pas wanneer deze meer dan vol zit. Soms moet er een aantal uren worden gewacht en combineert de bus van 9.00 uur met die van 10.00 en 11.00 uur. Economisch denken! Waarom zou je een lege bus moeten laten rijden. Haast heeft hier toch niemand en als je dat al had, dan leer je dat hier wel af. Door een rit met de bus, vaak een open bus in felle kleuren, leer je wel het echte Lao leven kennen.. Soms iets te goed, door de geringe hoeveelheid persoonlijke ruime en ondefinieerbare consumpties. De bussen rijden in ieder geval altijd en voor zo ver wij kunnen vrij veilig, soms stort er alleen een zak met kikkers leeg in de bus!

We zijn naar Champasak gegaan, om een indrukwekkende Ankhor tempel te bekijken (Wat Phu Champasak). Het is een stuk minder groot dan de Ankhor tempel in Cambodja, maar als je van boven de ruïnes en de Mekong vallei overziet, vraag je je toch echt af wie die mensen waren die dit complex hebben neergezet. Qua bouwkunst waren ze vergelijkbaar met de Zuid-Amerikaanse volkeren: grote stenen in bizarre vormen, die perfect op elkaar gestapeld staan; er past geen scheermes tussen! Eerst was het een Hindoeïstisch complex, maar later is het een Boeddhistisch complex geworden! Er wordt hier alleen geen ruzie over gemaakt!

Helemaal in het zuidoosten van Loas ligt Si Phan Don (Vier Duizend Eilanden). De rustig stromende Mekong is hier 14 kilometer breed en vormt een inlandse delta, bestaande uit een groot aantal, voor een deel bewoonde, eilanden en zandbanken. Naarmate we verder naar het zuiden zijn gegaan in Azië, werd het leven steeds relaxter! Het hoogtepunt was zeker te vinden in dit gebied! Met uitzondering van het grootste eiland, is er hier geen elektriciteit en rijden er geen auto's. Wij verbleven op het eiland Don Det, waar we bij een hele lieve familie (we moesten ze mama en papa noemen) een bungalowtje huurden met eigen veranda met twee hangmatten. Dit voor het bijzonder lage bedrag van 1 euro per dag! Buiten dat je per fiets een klein rondje kunt gaan fietsen, met papa met de longboat tussen de eilanden kan varen, poedelen in de Mekong en zonnen op een onbewoond eiland, is hier verder erg weinig te doen! Het leven gaat hier op z'n zachts gezegd nogal rustig. De locals liggen in hun hangmat, dus dat doen wij dan ook maar. De knorrende varkentjes en de tokkende kippen zorgen voor wat gezellige muzikale ondersteuning. Je leeft tijdelijk met de familie samen in een Loa dorp. Maar wie komen we hier nou tegen: Lotte! Een meisje dat Jeroen nog kent uit Deventer en 4,5 jaar niet heeft gezien! We zijn met 30 toeristen op het hele eiland en dan kom je haar net tegen. Niet op straat, maar in de bungalow naast de onze!

Pakse - Ubon Ratchathani - Khao Yai National Park
Nadat we onze laatste Laos visum dagen hadden opgebruikt, zijn we naar Thailand gegaan! We hebben een bijzondere tijd gehad in Laos, maar in veel opzichten is Laos iets te relaxed (althans het gebied wat wij hebben bezocht). Op veel plekken is het niet mogelijk om echt de natuur in te gaan, of om activiteiten te ontplooien. Om die reden keken we uit naar Thailand, omdat we verwachtten dat Thailand iets meer te bieden heeft. Aan de andere kant waren we ook wel bang voor de eerste indruk, omdat Thailand een waanzinnige toeristenmagneet is. Thailand is voor ons het eerste land dat we op deze trip bezoeken, dat niet communistisch / socialistisch is (geweest). Ook bijzonder: we hebben een keer geen visum nodig! Dat scheelt weer in de kosten en deze reis is al zo duur! Hahahaha!
De grens tussen Laos en Thailand was de makkelijkste ooit. Iedereen kan de grens zonder problemen over steken. Wij moesten speciaal vragen naar de plak voor de stempels vragen; je zou deze anders zo missen! Eenmaal in Thailand, valt gelijk op dat we in een ander land terecht zijn gekomen. Tot zover werd het leven, naarmate we zuidelijker kwamen, steeds relaxter, maar dat is hier duidelijk anders; er gebeurd hier van alles. De wegen zijn nieuw en geasfalteerd, er rijden dure auto's op de weg, de bussen zijn nieuwer en vertrekken zonder dat ze vol zittten, de Thai zien er goed gekleed uit en langs de weg is er veel (agrarische) bedrijvigheid. Stiekem kijken we toch wel een beetje uit naar een Whopper. Dat moet hier toch lukken! Na een paar uur bussen kwamen we aan in Ubon Ratchathani en kunnen we rustig gaan wennen aan het Thaise leven! Het schrift en de taal nagenoeg hetzelfde als in Laos, maar wel zeggen ze weer anders gedag en bedankt. Het kan ook nooit eens makkelijk! Veel te acclimatiseren viel hier eigenlijk ook weer niet. We genoten alleen van het voordeel dat we weer alles konden kopen wat we nodig hadden!

Omdat er in Ubon verder niet zo veel was te beleven gingen we de volgende dag direct door naar Khao Yai National Park. We hebben in Vietnam en Laos geen wandelingen in de jungle kunnen maken en dat hopen we hier goed te maken. We nemen voor de eerste keer de trein in Thailand, maar dat is tevens de laatste keer. We dachten wel wat gewend te zijn, maar deze trein was wel zo traag en niet comfortabel, dat we de volgende keer maar met de bus gaan, die twee keer zo snel is! We moeten de trein uit in Pak Chong, waar we de 'fout' maken om een gratis lift te nemen naar een hotel, omdat we denken dat het hotel naast de ingang van het Nationale Park ligt. Dat was zeker niet het geval en het hotel was gevuld met toeristen van het type Duitse toergroep. We schrokken ons volledig een ongeluk en we vertrokken per direct op eigen houtje naar het park, waar we via verschillende liften, een camping vonden midden in de jungle. Wauw.

Samen met een Duits meisje waren we de enigen op de hele camping. De camping werd overdag bevolkt door apen en 's avonds en 's nachts door grote reeën, stekelvarkens en enorme hagedissen! In het weekend raakte de camping overbevolkt door alle Thai die met het gezin kwamen kamperen! Wat leuk om in een land te zijn, waar ze kamperen! We zijn de enige falang (buitenlanders) tussen de Thai, wat natuurlijk een positieve uitwerking heeft. We worden door een Thai meegenomen op een nachtelijke rit door de jungle, waarbij we wilde olifanten tegen komen! Overdag maken we wandelingen door het uitgestrekte (moesson = soms nat, soms droog) regenwoud (het is het grootste aaneengesloten moesson regenwoud in Zuidoost-Azië), waarbij we heen of terug liften! Gewapend met kompas en een kaart verkennen we de paden. Al snel blijkt echter waar de term regenwoud vandaan komt! Lopend door de hoosbuien over gladde paadjes heeft wel wat, vooral als je zeer vreemd uitziende insecten tegenkomt en je benen en je rug onder de bloedzuigers zitten! We passeren veel groen, reusachtige bomen, kleine stroompjes, watervallen, felgekleurde vogels en rustplaatsen van de olifanten diep in het bos! Wat zijn we een ontdekkingsreizigers! Omdat we de enige blanken zijn die wild in het bos lopen, zijn we al na een dag bekenden van alle rangers en gidsen! Niet dat wij hen kennen, maar goed!

Bangkok
Na bijna een week regenwoud waren we toe aan schimmel bestrijding, een goed en droog bed en lekker eten! Op naar Bangkok dus! Direct buiten de camping kregen we een lift achter in een pick-up-truck, direct tot in het centrum van Bangkok! Dat was nog eens een stads-entree! Bangkok is groot en druk en er wonen nogal veel mensen: 12 miljoen! Het is echter (nog) niet het gekkenhuis dat we hadden verwacht aan te treffen. We denken zelf dat dat komt door onze ervaringen in China: niets kan erger zijn dan de Chinese steden! We zitten nu in een hotel in een rustige straat in de toeristenwijk! Het aantal blanken hier is schokkend! We moeten nog even wennen aan het feit dat er ook nog vakantiegangers op de wereld zijn! We hebben de laatste dagen al vast goed besteed: we zijn weer in het nieuw gestoken en we hebben onze tanden laten schoonmaken en vullingen laten zetten bij de tandarts! Dat kost hier helemaal niets! Heb je een nieuwe garderobe nodig en moet je toevallig ook nog een serieuze renovatie van je gebit laten uitvoeren: koop dan voor 450 euro een retour Bangkok!

03 - Thailand | Tropische verrassingen

Dit is het op een naar laatste verslag dat jullie van deze reis zullen ontvangen. Onze terugkeer komt heel snel dichterbij. Maar dit verslag natuurlijk over de afgelopen periode, want we moeten natuurlijk niet op de zaken vooruit gaan lopen. In het laatste verslag hebben jullie kunnen lezen dat we op weg zouden gaan naar Cambodja. Helaas is het allemaal wat anders verlopen dan dat de bedoeling was. In Bangkok zijn we zeer efficiënt (voor ons doen) bezig geweest om ons voor te bereiden op de reis door Cambodja (geld, visum en dat soort dingen), om vervolgens deze verschrikkelijke stinkstad achter ons te laten. Op naar de grens met Cambodja, waar direct bleek dat Cambodja behoorlijk avontuurlijk zou gaan worden. Helaas is Cambodja momenteel erg in trek bij pedofielen en 'normale' sex toeristen, wat onder andere betekende dat Jeroen al direct kleine kinderen werd aangeboden in de Cambodjaanse grensplaats. In deze plaats hoorden wij van een klein eilandje (Ko Sdech) voor de kust, waar we zouden kunnen wennen aan Cambodja, alvorens ons onder te moeten dompelen in de nieuwe hoofdstad voor sex-toeristen: Shinoukville.

Ko Sdech was echt een fantastisch eilandje, want er was helemaal niets te doen. Een eiland met een dorpje, waar winkeltje A inkoopt bij winkeltje B en winkeltje C bij zowel A en B en dat zo verder. Hoe kan het anders dat er 250 shopjes kunnen bestaan op een inwonertal van krap duizend?! We raken langzaam gewend aan de taal en de prijzen! Het Cambodjaanse geld (Riel) is helemaal niets waard (letterlijk en figuurlijk). Monopolie geld heeft een grotere waarde. Als je iets betaald dan kan dat in drie valuta (Riel, Dollar en Bath), wat ook inhoudt dat je je wisselgeld in drie valuta's terugkrijgt. Dit wordt dus al snel wiskunde op hoog niveau. We hebben het echter goed naar ons zin. Maar dan vindt Floor het nodig om ziek te worden, wat in eerste instantie niet al te veel lijkt, want diarree komt natuurlijk wel vaker voor. Als echter haar temperatuur in krap twee uur tot boven de 40 graden is gestegen en de diarree frequentie echt de spuigaten uit begint te lopen, maken we ons behoorlijk zorgen. Gelukkig is er iets van een ziekenhuis op het eilandje, alhoewel de benaming ziekenhuis te veel eer is voor de houten keet, die kleiner is dan onze gemiddelde bungalow. De soort van dokter spreekt geen Engels en wij geen Cambodjaans, maar met handen en voetenwerk en zeer haperig Frans (van beide kanten) krijgen we toch een soort van communicatie op gang. Zonder pardon wordt er een infuus aangekoppeld en antibiotica toegediend. In deze situatie leek ons dat wel een slim, het had ook direct het gewenste effect, want de temperatuur daalde al snel. Wat is er aan de hand? Geen malaria, maar misschien tyfus, maar misschien ook niet. Conclusie: dit gaat nergens over. Met het infuus en de zieke Floor achter op een scooter en terug naar onze bungalow, waar we een soort van noodhospitaal inrichten, met het infuus aan de gordijnrail (verpleging voor dummies).

Als je niet weet wat er aan de hand is en de situatie behoorlijk ernstigs lijkt, dan neem je geen risico's. We zitten dichter bij Thailand dan bij de hoofdstad van Cambodja en iedereen weet dat je voor gezondheidszorg in Thailand moet zijn. Als Floor de volgende dag enigszins is gestabiliseerd voeren we haar een dosis Norit (dank Martin!) en gaan we met de boot van het eiland en direct weer terug naar Thailand (Trat), waar we eerst een nacht in een hotel verblijven, alvorens we de dag daarop naar het ziekenhuis gaan (het heeft namelijk echt geen zin om 's avonds in een ziekenhuis aan te komen). In het guesthouse wordt een taxi geregeld om ons naar het ziekenhuis te brengen, wat een ambulance blijkt te zijn, die ons met loeiende sirenes naar het ziekenhuis vervoerd, wat het prive-ziekenhuis blijkt te zijn. Voordeel is dat er niet hoeft te worden gewacht, er binnen 5 minuten drie dokters, 5 zusters en een infuus betrokken zijn bij de patiënt die Floor heet. De voorlopige diagnose wordt gesteld op salmonella, wat als probleem heeft dat je extreem
uitdroogt, wanneer je lichaam niet meer in staat is om zelf vocht op te nemen. Floor moet twee nachten in het ziekenhuis blijven, waarbij ze een eigen kamer krijgt toegewezen, die voorzien is van een koelkast, slaapbank, magnetron, balkon, eigen douche en toilet, televisie met 80 Thaise kanalen en natuurlijk een ziekenhuisbed. Er zijn hier meer, veel meer, zusters dan patiënten, dus aan verzorging ontbreekt het niet, wat echter ook inhoudt dat er geen sprake is van een goede nachtrust: gaat het goed met u mevrouw, tijd voor de medicijnen, temperatuur opmeten en oh ja, ook het infuus moet worden verwisseld. We maken ons een beetje zorgen over de kosten, maar de verzekering blijkt een verblijf in een privé-ziekenhuis in Thailand geen probleem te vinden. Na twee nachten werd Floor herstelt verklaard en werd ze weer vrijgelaten.

Thailand: de herkansing

Na nog een paar dagen rustig aan te hebben gedaan, moesten we besluiten wat we nu eens zouden gaan doen. Op dit moment hadden we vooral behoefte aan rust, in het guesthouse waar we verbleven hoorden we van het eiland Koh Kood (Koh Kut), wat het dichtst in de buurt komt van de perfecte tropische eiland bestemming (voor ons dan). Op dit eiland is helemaal niets te doen, behalve het lezen van een boek in de hangmat voor onze bungalow, met uitkijk op de zee achter de palmbomen, het zonnebaden en frisbeeën op het witte strand, het snorkelen en kanoën in het kristalheldere en warme turkoois water en het beoefenen van Jeroens nieuwe hobby: speervissen. Oh ja, er valt ook lekker te eten! Na twee jaar reizen hebben we ons tropische paradijsje dan toch gevonden, het regent niet eens! De 'geplande' paar dagen worden een week, een week wordt twee weken en al snel zitten we drie weken op het eiland überchill te wezen. We komen tot de conclusie dat we eigenlijk wel zijn uitgereisd na twee jaar. Het altijd maar onderweg zijn en het hebben van nieuwe ervaringen gaat je niet in de koude kleren zitten. Eigenlijk is dit de eerste keer dat we echt rust hebben en dat voelt goed. We hebben helemaal geen zin meer om nog iets anders te doen! Waarom zouden we niet gewoon genieten van een lange relaxte vakantie voordat we terug gaan naar Nederland? Het is jammer dat Cambodja niet geheel volgens plan was gelopen, maar je hebt nou eenmaal een plan hebben om er van af te kunnen wijken. Helaas moesten we na drie weken even van het eiland af om nogmaals naar Cambodja te gaan, voor de Thaise visumverlenging. Na 20 minuten Cambodja, weer terug naar Trat, waar we nu zitten te genieten van het waanzinnig lekkere eten. Ons leven is momenteel helemaal niet slecht!

En verder
Morgen gaan we weer terug naar ons eiland, om de laatste weken in de überchill mode door te brengen. We denken dat de foto's wel enige jaloezie zullen opwekken, vooral omdat we ons erg goed beseffen dat het in Nederland momenteel behoorlijk treurig is gesteld met het weer! Aan de andere kant, als je het in Nederland niet zo lekker vindt, waarom kom je dan niet naar dit eiland toe? Jij, ja! De perfecte tropische eilandervaring voor nog geen 500 Eurootjes per maand met z'n tweetjes, wat inclusief massa's Thais eten en Thais bier is. Zet je toch tot nadenken, of niet? Maar goed, wij zijn ons momenteel dan ook aan het voorbereiden (mentaal) op onze terugkeer naar Nederland. (Er loopt overigens op dit moment een dikke kakkerlak over mijn toetsenbord en een gekko op de muur). Eerlijk is eerlijk, we kijken inmiddels toch wel erg uit om weer terug naar Nederland te komen, twee jaar reizen is voor nu wel even genoeg. We hebben wel behoefte aan het wederzien van familie en vrienden en een eigen plekje. Het goede nieuws is dat we kunnen melden dat we inmiddels een huis hebben in Leidschendam (zouden we dat nog kunnen uitspreken?) met een houten vloer, een inbouwkeuken, tuin en vijf kamers. Een mooi huis volgens de buren! Tot binnenkort allemaal, wij gaan straks nog even op het strand liggen!



04 - Thailand | De laatste dagen in Bangkok

Na het vorige verslag hebben we nog bijna twee weken kunnen genieten op ons eigen tropische paradijs op het eiland Koh Kood. Langzaam aan begon het klimaat te veranderen, want langzaam maar zeker nadert ook hier de regentijd. Er kwamen steeds meer wolken, incidenteel vielen er een paar druppels regen, het wordt steeds heter en ook de luchtvochtigheid begint de spuigaten uit te lopen. Gelukkig was er altijd nog het blauwe water van de oceaan om in af te koelen. Helaas was het na in totaal vijf weken tropisch paradijs afgelopen met de pret.. Na afscheid te hebben genomen met de familie en de andere stamgasten, maakten we onze weg terug naar Trat, om ons nog een paar dagen te buiten te gaan aan het lekkere eten. Na al die weken Thaise curry's, garnalen, inktvis, octopus, gegrilde barracuda en rijst, hadden we een onverzadigbare behoefte naar pizza, patat en tosti's. Hierna was er echter geen ontkomen aan: we moesten naar Bangkok!

Bangkok
We hadden het al een paar keer eerder vermeld, maar nu nog maar een keer: wat is Bangkok een vieze stinkstad. Bangkok is een stad met 12 miljoen inwoners en wordt altijd als voorbeeld aangehaald van 'hoe het niet moet'. Het is een schoolvoorbeeld van een uit de hand gelopen mega-stad, waaraan geen enkele planning ten grondslag heeft gelegen. Het devies in Bangkok luidt simpelweg: 'je doet maar'. Dat maakt het straatbeeld van Bangkok dan wel weer extreem fascinerend, maar je moet wel even door de aanval op je zintuigen heenbijten. De afstanden in deze mega-stad zijn altijd groter dan wat je op kunt maken uit de kaart. Daarnaast is het ook niet mogelijk om je in deze stad te oriënteren, want er is geen aanwijsbaar centrum of een toren of een gebouw waarop je je kunt oriënteren. Als je ergens naar toe wilt, dan stap je dus in de bus, met het goede vertrouwen dat je uitkomt waar je wilt uitkomen.

Vanuit de bus is goed waar te nemen dat Bangkok niets meer is dan een enorme chaos, die op de een of andere manier functioneert. Het verkeer bestaat uit te veel auto's, bussen, motorfietsen, vrachtwagens, tuktuks en voetgangers, die samen een permanente opstopping veroorzaken. Met belemmerende regels kom je hier niet ver, dus je kunt gemakkelijk met z'n vieren op een scooter, inclusief alle bagage door de stad zigzaggen, een auto is pas vol als alle zitplaatsen dubbel zijn ingenomen, een pick-up is handig, omdat je de laadbak vol kunt gooien met goederen en passagiers. Zelfs de politie zit op plastic tuinstoelen achter in de pick-up politiedingen te doen. De bussen stoppen nooit volledig, dus het zaak dat je zelf door hebt waar je er uit moet en hoe je dat gaat doen. Het straatbeeld op de stoep wordt gevormd door een enorme mensenmassa die dingen verkoopt, koopt, eten kookt, eten consumeert, naar links loopt en ook naar rechts, op de stoep zit of ligt of wat dan ook. Wat jij wilt.. Als jij het idee hebt om op de stoep te gaan liggen, dan doe je dat! Fascinerend.

Wij waren echter niet naar Bangkok gekomen om van dit straatbeeld te genieten. We hadden serieus shopwerk te verrichten, voordat we zouden terugkeren naar Nederland. Voordat we twee jaar geleden vertrokken, waren we zo doortastend bezig geweest met het uitruimen van onze woning in Deventer, dat we nagenoeg alles hadden weggegooid, waaronder het grootste deel van de kleding die niet mee ging op reis. Aangezien er altijd wordt gezegd dat Bangkok 'the place to be' is, als het gaat om shoppen, dachten we hier wel te slagen. Nou, nee dus! We zijn waarschijnlijk de eerste toeristen die twee dagen kunnen shoppen, zonder ook maar een aankoop op kleding gebied. Als nep-merkkleding je ding is, plastic schoenen of te strakke t-shirts in Thaise maten, dan kun je hier wel terecht. Als je smaak het iets standaard overstijgt, dan slaag je hier dus niet!

Goed.. dat hadden we dus ook weer gehad. Op de 10e maart moesten we onze gang maken naar het vliegveld, voor onze terugkeer naar Nederland. Ja, wat moet je op zo'n moment denken?! Het nieuwe vliegveld van Bangkok was pas in september vorig jaar geopend, maar
nu al is de maximale capaciteit bereikt. Dat is nog niet alles, want het vliegveld is ook een mooi voorbeeld van Aziatisch prutswerk. Op het eerste gezicht ziet het er allemaal ultra-strak en gelikt uit, maar bij nadere inspectie blijkt dat het allemaal maar zo-zo is. Het dak lekt aan alle kanten, er slaan stukken beton uit de landingsbaan, waar ook nog eens flinke scheuren in zitten. Verder zit de hele vloer vol met lijmresten en zien de toiletten er nu al vervallen uit. Oud-Hollandse degelijkheid is hier erg ver te zoeken! Voor onze laatste Thaise munten, eten we heerlijke baguettes met geitenkaas en zongedroogde tomaten. Tot vandaag zouden we nog een punt maken van 10 baht te veel betalen, nu betalen we zonder morren 200 baht (4,50 euro) voor een baguette. Een bedrag waarvoor we normaal twee keer samen kunnen eten.

Nederland

We stappen in het LTU-vliegtuig dat ons in 11 uur naar Düsseldorf zou brengen. Helaas waren er geen zitplaatsen bij het raam meer beschikbaar, want die waren reeds allen gereserveerd door de terugkerende Duitse vakantiegangers (in tegenstelling tot het cliché, waren deze nagenoeg geen van allen niet omvangrijk aanwezig). Maar waarom is het altijd zo dat de mensen die aan de ramen zitten, helemaal niet zijn geïnteresseerd in het fascinerend landschap beneden het vliegtuig (Himalaya, Afghanistan en de woestijnen van Turkmenistan)? Maar goed.. We landden veilig op de luchthaven van Düsseldorf, waar het ons gelijk opviel dat het hier een stuk kouder was dan waar we vandaan kwamen en ook de lucht was van een akelige grijze kleur! Brrr. We werden opgewacht door onze ouders, wat natuurlijk best spannend is, maar op het moment dat je elkaar dan weer ziet dan is het ook weer erg normaal! Alsof je nooit bent weggeweest.

Na een kop koffie in Ede (moeder Jeroen), gaan we door naar Voorburg (ouders Floor), waar we de eerste periode gaan wonen. We doen de eerste dagen erg rustig aan, want we denken dat het verstandig is om vooral; niet te veel hooi op je vork te nemen als je net terug bent. We zijn tenslotte wel twee jaar weggeweest. Het eten in Nederland is wel erg lekker. Sinds dat we 10 maart zijn teruggekomen in Nederland, hebben we reeds boerenkool met worst, frikadellen speciaal, kroketten, patat met echte mayo, lasagne, gehaktballen, macaroni, vers brood met pindakaas en dat soort dingen gegeten. Je wilt niet weten hoe je gaat snakken naar dat soort eten als je lang van huis bent. De eerste dagen in Nederland was het erg raar om op straat te lopen, want al die mensen die Nederlands praten. Dat waren we helemaal niet meer gewend. Iedere keer weer keken we verschrikt op. Een groot ander probleem is het rechtsrijdend verkeer. Al bijna anderhalf jaar waren we enkel linksrijdend verkeer gewend. Vooral een rotonde is erg schrikken.

We hadden de mazzel dat het de eerste week erg mooi weer was. Een stralende zon in een blauwe hemel, wat wellicht verklaart waarom de Nederlanders momenteel zo veel lachen op straat. We hebben het nog wel erg koud. Waar we vandaan kwamen, was het regelmatig 40 graden, in plaats van de temperaturen rond het vriespunt die we nu hebben. We zijn druk bezig met het opbouwen van ons leven in Nederland. Er komt wel een boel bij kijken. Verzekeringen, telefoons, bankrekeningen en ga zo maar. Een en ander is de afgelopen twee jaar behoorlijk verandert, dus het is even lastig, helemaal omdat we momenteel beter onze weg kennen in de bureaucratie van Australië dan van Nederland. We komen er echter wel uit. Dat is maar goed ook, want vanaf aankomende zaterdag kunnen we onze intrek nemen in onze woning in Leidschendam. We hebben daar erg veel zin in, want dan hebben we eindelijk weer onze eigen plek, na bijna twee jaar in hotels en tenten te hebben gewoond! Werken moeten we straks natuurlijk ook, maar dat komt wel goed. We moeten er eerst maar achter zien te komen wat we nu eigenlijk precies willen. Jeroen heeft overigens wel z'n eerste sollicitatiebrief verstuurt en Floor is momenteel de trap van Joke en Aad aan het verven, waarvoor een zakcentje wordt verdiend.


Ga naar boven