03 - Thailand | Tropische verrassingen

Dit is het op een naar laatste verslag dat jullie van deze reis zullen ontvangen. Onze terugkeer komt heel snel dichterbij. Maar dit verslag natuurlijk over de afgelopen periode, want we moeten natuurlijk niet op de zaken vooruit gaan lopen. In het laatste verslag hebben jullie kunnen lezen dat we op weg zouden gaan naar Cambodja. Helaas is het allemaal wat anders verlopen dan dat de bedoeling was. In Bangkok zijn we zeer efficiënt (voor ons doen) bezig geweest om ons voor te bereiden op de reis door Cambodja (geld, visum en dat soort dingen), om vervolgens deze verschrikkelijke stinkstad achter ons te laten. Op naar de grens met Cambodja, waar direct bleek dat Cambodja behoorlijk avontuurlijk zou gaan worden. Helaas is Cambodja momenteel erg in trek bij pedofielen en 'normale' sex toeristen, wat onder andere betekende dat Jeroen al direct kleine kinderen werd aangeboden in de Cambodjaanse grensplaats. In deze plaats hoorden wij van een klein eilandje (Ko Sdech) voor de kust, waar we zouden kunnen wennen aan Cambodja, alvorens ons onder te moeten dompelen in de nieuwe hoofdstad voor sex-toeristen: Shinoukville.

Ko Sdech was echt een fantastisch eilandje, want er was helemaal niets te doen. Een eiland met een dorpje, waar winkeltje A inkoopt bij winkeltje B en winkeltje C bij zowel A en B en dat zo verder. Hoe kan het anders dat er 250 shopjes kunnen bestaan op een inwonertal van krap duizend?! We raken langzaam gewend aan de taal en de prijzen! Het Cambodjaanse geld (Riel) is helemaal niets waard (letterlijk en figuurlijk). Monopolie geld heeft een grotere waarde. Als je iets betaald dan kan dat in drie valuta (Riel, Dollar en Bath), wat ook inhoudt dat je je wisselgeld in drie valuta's terugkrijgt. Dit wordt dus al snel wiskunde op hoog niveau. We hebben het echter goed naar ons zin. Maar dan vindt Floor het nodig om ziek te worden, wat in eerste instantie niet al te veel lijkt, want diarree komt natuurlijk wel vaker voor. Als echter haar temperatuur in krap twee uur tot boven de 40 graden is gestegen en de diarree frequentie echt de spuigaten uit begint te lopen, maken we ons behoorlijk zorgen. Gelukkig is er iets van een ziekenhuis op het eilandje, alhoewel de benaming ziekenhuis te veel eer is voor de houten keet, die kleiner is dan onze gemiddelde bungalow. De soort van dokter spreekt geen Engels en wij geen Cambodjaans, maar met handen en voetenwerk en zeer haperig Frans (van beide kanten) krijgen we toch een soort van communicatie op gang. Zonder pardon wordt er een infuus aangekoppeld en antibiotica toegediend. In deze situatie leek ons dat wel een slim, het had ook direct het gewenste effect, want de temperatuur daalde al snel. Wat is er aan de hand? Geen malaria, maar misschien tyfus, maar misschien ook niet. Conclusie: dit gaat nergens over. Met het infuus en de zieke Floor achter op een scooter en terug naar onze bungalow, waar we een soort van noodhospitaal inrichten, met het infuus aan de gordijnrail (verpleging voor dummies).

Als je niet weet wat er aan de hand is en de situatie behoorlijk ernstigs lijkt, dan neem je geen risico's. We zitten dichter bij Thailand dan bij de hoofdstad van Cambodja en iedereen weet dat je voor gezondheidszorg in Thailand moet zijn. Als Floor de volgende dag enigszins is gestabiliseerd voeren we haar een dosis Norit (dank Martin!) en gaan we met de boot van het eiland en direct weer terug naar Thailand (Trat), waar we eerst een nacht in een hotel verblijven, alvorens we de dag daarop naar het ziekenhuis gaan (het heeft namelijk echt geen zin om 's avonds in een ziekenhuis aan te komen). In het guesthouse wordt een taxi geregeld om ons naar het ziekenhuis te brengen, wat een ambulance blijkt te zijn, die ons met loeiende sirenes naar het ziekenhuis vervoerd, wat het prive-ziekenhuis blijkt te zijn. Voordeel is dat er niet hoeft te worden gewacht, er binnen 5 minuten drie dokters, 5 zusters en een infuus betrokken zijn bij de patiënt die Floor heet. De voorlopige diagnose wordt gesteld op salmonella, wat als probleem heeft dat je extreem
uitdroogt, wanneer je lichaam niet meer in staat is om zelf vocht op te nemen. Floor moet twee nachten in het ziekenhuis blijven, waarbij ze een eigen kamer krijgt toegewezen, die voorzien is van een koelkast, slaapbank, magnetron, balkon, eigen douche en toilet, televisie met 80 Thaise kanalen en natuurlijk een ziekenhuisbed. Er zijn hier meer, veel meer, zusters dan patiënten, dus aan verzorging ontbreekt het niet, wat echter ook inhoudt dat er geen sprake is van een goede nachtrust: gaat het goed met u mevrouw, tijd voor de medicijnen, temperatuur opmeten en oh ja, ook het infuus moet worden verwisseld. We maken ons een beetje zorgen over de kosten, maar de verzekering blijkt een verblijf in een privé-ziekenhuis in Thailand geen probleem te vinden. Na twee nachten werd Floor herstelt verklaard en werd ze weer vrijgelaten.

Thailand: de herkansing

Na nog een paar dagen rustig aan te hebben gedaan, moesten we besluiten wat we nu eens zouden gaan doen. Op dit moment hadden we vooral behoefte aan rust, in het guesthouse waar we verbleven hoorden we van het eiland Koh Kood (Koh Kut), wat het dichtst in de buurt komt van de perfecte tropische eiland bestemming (voor ons dan). Op dit eiland is helemaal niets te doen, behalve het lezen van een boek in de hangmat voor onze bungalow, met uitkijk op de zee achter de palmbomen, het zonnebaden en frisbeeën op het witte strand, het snorkelen en kanoën in het kristalheldere en warme turkoois water en het beoefenen van Jeroens nieuwe hobby: speervissen. Oh ja, er valt ook lekker te eten! Na twee jaar reizen hebben we ons tropische paradijsje dan toch gevonden, het regent niet eens! De 'geplande' paar dagen worden een week, een week wordt twee weken en al snel zitten we drie weken op het eiland überchill te wezen. We komen tot de conclusie dat we eigenlijk wel zijn uitgereisd na twee jaar. Het altijd maar onderweg zijn en het hebben van nieuwe ervaringen gaat je niet in de koude kleren zitten. Eigenlijk is dit de eerste keer dat we echt rust hebben en dat voelt goed. We hebben helemaal geen zin meer om nog iets anders te doen! Waarom zouden we niet gewoon genieten van een lange relaxte vakantie voordat we terug gaan naar Nederland? Het is jammer dat Cambodja niet geheel volgens plan was gelopen, maar je hebt nou eenmaal een plan hebben om er van af te kunnen wijken. Helaas moesten we na drie weken even van het eiland af om nogmaals naar Cambodja te gaan, voor de Thaise visumverlenging. Na 20 minuten Cambodja, weer terug naar Trat, waar we nu zitten te genieten van het waanzinnig lekkere eten. Ons leven is momenteel helemaal niet slecht!

En verder
Morgen gaan we weer terug naar ons eiland, om de laatste weken in de überchill mode door te brengen. We denken dat de foto's wel enige jaloezie zullen opwekken, vooral omdat we ons erg goed beseffen dat het in Nederland momenteel behoorlijk treurig is gesteld met het weer! Aan de andere kant, als je het in Nederland niet zo lekker vindt, waarom kom je dan niet naar dit eiland toe? Jij, ja! De perfecte tropische eilandervaring voor nog geen 500 Eurootjes per maand met z'n tweetjes, wat inclusief massa's Thais eten en Thais bier is. Zet je toch tot nadenken, of niet? Maar goed, wij zijn ons momenteel dan ook aan het voorbereiden (mentaal) op onze terugkeer naar Nederland. (Er loopt overigens op dit moment een dikke kakkerlak over mijn toetsenbord en een gekko op de muur). Eerlijk is eerlijk, we kijken inmiddels toch wel erg uit om weer terug naar Nederland te komen, twee jaar reizen is voor nu wel even genoeg. We hebben wel behoefte aan het wederzien van familie en vrienden en een eigen plekje. Het goede nieuws is dat we kunnen melden dat we inmiddels een huis hebben in Leidschendam (zouden we dat nog kunnen uitspreken?) met een houten vloer, een inbouwkeuken, tuin en vijf kamers. Een mooi huis volgens de buren! Tot binnenkort allemaal, wij gaan straks nog even op het strand liggen!



04 - Thailand | De laatste dagen in Bangkok

Na het vorige verslag hebben we nog bijna twee weken kunnen genieten op ons eigen tropische paradijs op het eiland Koh Kood. Langzaam aan begon het klimaat te veranderen, want langzaam maar zeker nadert ook hier de regentijd. Er kwamen steeds meer wolken, incidenteel vielen er een paar druppels regen, het wordt steeds heter en ook de luchtvochtigheid begint de spuigaten uit te lopen. Gelukkig was er altijd nog het blauwe water van de oceaan om in af te koelen. Helaas was het na in totaal vijf weken tropisch paradijs afgelopen met de pret.. Na afscheid te hebben genomen met de familie en de andere stamgasten, maakten we onze weg terug naar Trat, om ons nog een paar dagen te buiten te gaan aan het lekkere eten. Na al die weken Thaise curry's, garnalen, inktvis, octopus, gegrilde barracuda en rijst, hadden we een onverzadigbare behoefte naar pizza, patat en tosti's. Hierna was er echter geen ontkomen aan: we moesten naar Bangkok!

Bangkok
We hadden het al een paar keer eerder vermeld, maar nu nog maar een keer: wat is Bangkok een vieze stinkstad. Bangkok is een stad met 12 miljoen inwoners en wordt altijd als voorbeeld aangehaald van 'hoe het niet moet'. Het is een schoolvoorbeeld van een uit de hand gelopen mega-stad, waaraan geen enkele planning ten grondslag heeft gelegen. Het devies in Bangkok luidt simpelweg: 'je doet maar'. Dat maakt het straatbeeld van Bangkok dan wel weer extreem fascinerend, maar je moet wel even door de aanval op je zintuigen heenbijten. De afstanden in deze mega-stad zijn altijd groter dan wat je op kunt maken uit de kaart. Daarnaast is het ook niet mogelijk om je in deze stad te oriënteren, want er is geen aanwijsbaar centrum of een toren of een gebouw waarop je je kunt oriënteren. Als je ergens naar toe wilt, dan stap je dus in de bus, met het goede vertrouwen dat je uitkomt waar je wilt uitkomen.

Vanuit de bus is goed waar te nemen dat Bangkok niets meer is dan een enorme chaos, die op de een of andere manier functioneert. Het verkeer bestaat uit te veel auto's, bussen, motorfietsen, vrachtwagens, tuktuks en voetgangers, die samen een permanente opstopping veroorzaken. Met belemmerende regels kom je hier niet ver, dus je kunt gemakkelijk met z'n vieren op een scooter, inclusief alle bagage door de stad zigzaggen, een auto is pas vol als alle zitplaatsen dubbel zijn ingenomen, een pick-up is handig, omdat je de laadbak vol kunt gooien met goederen en passagiers. Zelfs de politie zit op plastic tuinstoelen achter in de pick-up politiedingen te doen. De bussen stoppen nooit volledig, dus het zaak dat je zelf door hebt waar je er uit moet en hoe je dat gaat doen. Het straatbeeld op de stoep wordt gevormd door een enorme mensenmassa die dingen verkoopt, koopt, eten kookt, eten consumeert, naar links loopt en ook naar rechts, op de stoep zit of ligt of wat dan ook. Wat jij wilt.. Als jij het idee hebt om op de stoep te gaan liggen, dan doe je dat! Fascinerend.

Wij waren echter niet naar Bangkok gekomen om van dit straatbeeld te genieten. We hadden serieus shopwerk te verrichten, voordat we zouden terugkeren naar Nederland. Voordat we twee jaar geleden vertrokken, waren we zo doortastend bezig geweest met het uitruimen van onze woning in Deventer, dat we nagenoeg alles hadden weggegooid, waaronder het grootste deel van de kleding die niet mee ging op reis. Aangezien er altijd wordt gezegd dat Bangkok 'the place to be' is, als het gaat om shoppen, dachten we hier wel te slagen. Nou, nee dus! We zijn waarschijnlijk de eerste toeristen die twee dagen kunnen shoppen, zonder ook maar een aankoop op kleding gebied. Als nep-merkkleding je ding is, plastic schoenen of te strakke t-shirts in Thaise maten, dan kun je hier wel terecht. Als je smaak het iets standaard overstijgt, dan slaag je hier dus niet!

Goed.. dat hadden we dus ook weer gehad. Op de 10e maart moesten we onze gang maken naar het vliegveld, voor onze terugkeer naar Nederland. Ja, wat moet je op zo'n moment denken?! Het nieuwe vliegveld van Bangkok was pas in september vorig jaar geopend, maar
nu al is de maximale capaciteit bereikt. Dat is nog niet alles, want het vliegveld is ook een mooi voorbeeld van Aziatisch prutswerk. Op het eerste gezicht ziet het er allemaal ultra-strak en gelikt uit, maar bij nadere inspectie blijkt dat het allemaal maar zo-zo is. Het dak lekt aan alle kanten, er slaan stukken beton uit de landingsbaan, waar ook nog eens flinke scheuren in zitten. Verder zit de hele vloer vol met lijmresten en zien de toiletten er nu al vervallen uit. Oud-Hollandse degelijkheid is hier erg ver te zoeken! Voor onze laatste Thaise munten, eten we heerlijke baguettes met geitenkaas en zongedroogde tomaten. Tot vandaag zouden we nog een punt maken van 10 baht te veel betalen, nu betalen we zonder morren 200 baht (4,50 euro) voor een baguette. Een bedrag waarvoor we normaal twee keer samen kunnen eten.

Nederland

We stappen in het LTU-vliegtuig dat ons in 11 uur naar Düsseldorf zou brengen. Helaas waren er geen zitplaatsen bij het raam meer beschikbaar, want die waren reeds allen gereserveerd door de terugkerende Duitse vakantiegangers (in tegenstelling tot het cliché, waren deze nagenoeg geen van allen niet omvangrijk aanwezig). Maar waarom is het altijd zo dat de mensen die aan de ramen zitten, helemaal niet zijn geïnteresseerd in het fascinerend landschap beneden het vliegtuig (Himalaya, Afghanistan en de woestijnen van Turkmenistan)? Maar goed.. We landden veilig op de luchthaven van Düsseldorf, waar het ons gelijk opviel dat het hier een stuk kouder was dan waar we vandaan kwamen en ook de lucht was van een akelige grijze kleur! Brrr. We werden opgewacht door onze ouders, wat natuurlijk best spannend is, maar op het moment dat je elkaar dan weer ziet dan is het ook weer erg normaal! Alsof je nooit bent weggeweest.

Na een kop koffie in Ede (moeder Jeroen), gaan we door naar Voorburg (ouders Floor), waar we de eerste periode gaan wonen. We doen de eerste dagen erg rustig aan, want we denken dat het verstandig is om vooral; niet te veel hooi op je vork te nemen als je net terug bent. We zijn tenslotte wel twee jaar weggeweest. Het eten in Nederland is wel erg lekker. Sinds dat we 10 maart zijn teruggekomen in Nederland, hebben we reeds boerenkool met worst, frikadellen speciaal, kroketten, patat met echte mayo, lasagne, gehaktballen, macaroni, vers brood met pindakaas en dat soort dingen gegeten. Je wilt niet weten hoe je gaat snakken naar dat soort eten als je lang van huis bent. De eerste dagen in Nederland was het erg raar om op straat te lopen, want al die mensen die Nederlands praten. Dat waren we helemaal niet meer gewend. Iedere keer weer keken we verschrikt op. Een groot ander probleem is het rechtsrijdend verkeer. Al bijna anderhalf jaar waren we enkel linksrijdend verkeer gewend. Vooral een rotonde is erg schrikken.

We hadden de mazzel dat het de eerste week erg mooi weer was. Een stralende zon in een blauwe hemel, wat wellicht verklaart waarom de Nederlanders momenteel zo veel lachen op straat. We hebben het nog wel erg koud. Waar we vandaan kwamen, was het regelmatig 40 graden, in plaats van de temperaturen rond het vriespunt die we nu hebben. We zijn druk bezig met het opbouwen van ons leven in Nederland. Er komt wel een boel bij kijken. Verzekeringen, telefoons, bankrekeningen en ga zo maar. Een en ander is de afgelopen twee jaar behoorlijk verandert, dus het is even lastig, helemaal omdat we momenteel beter onze weg kennen in de bureaucratie van Australië dan van Nederland. We komen er echter wel uit. Dat is maar goed ook, want vanaf aankomende zaterdag kunnen we onze intrek nemen in onze woning in Leidschendam. We hebben daar erg veel zin in, want dan hebben we eindelijk weer onze eigen plek, na bijna twee jaar in hotels en tenten te hebben gewoond! Werken moeten we straks natuurlijk ook, maar dat komt wel goed. We moeten er eerst maar achter zien te komen wat we nu eigenlijk precies willen. Jeroen heeft overigens wel z'n eerste sollicitatiebrief verstuurt en Floor is momenteel de trap van Joke en Aad aan het verven, waarvoor een zakcentje wordt verdiend.


Ga naar boven