Na de avondwandeling zijn we vroeg gaan slapen in ons riante bed. Ik probeer nog wat te lezen in The Alchemist, maar al na een paar pagina’s gaat het lampje uit. Om 21.30 uur lig ik al diep te slapen om vanochtend pas om 8.00 uur weer wakker te worden. Doordat ik in de trein op de toch heb gezeten, voel ik mij niet voor de volle honderd procent OK. Ik ben enorm verkouden en heb pijn in mijn keel. Leuk zo’n goedkope treinreis, maar goed voor je gezondheid is het niet. Vandaag gaan we van start met het fietsen. Om 9.00 uur hebben we al onze spullen ingepakt. Op straat groeten we de security Jood, die inmiddels ook vriendelijk terug groet. Voor het ontbijt vinden we een kleine bakkerij, waar we in eerste instantie bijna worden weggekeken. Als dan blijkt dat we met de paar woorden Tsjechisch die we spreken in staat zijn om koffie en broodjes te bestellen, ontdooit het hele spulletje en is het direct dikke mik. Tsjechië is en blijft een heerlijk land. We kopen nog vier gebakjes voor de eerste koffiepauze. 

Wanneer we onze fietsen ophalen bij Elisa, verteld ze ons dat ze het jammer vindt dat we al weer gaan. ‘Het zijn altijd de leuke mensen die maar een nacht blijven’. Helaas, we zijn hier om te fietsen niet voor een stedentrip. In het portiek van ons appartement laden we de tien rode tassen op onze fietsen. We monteren de achteruitkijk spiegels en trekken onze regenjas aan. Helaas nodig, want op het moment van vertrek begint het te regenen. De winkeliers lopen uit om ons te bekijken. Als we vertellen dat we van plan zijn om naar Jordanië te fietsen, worden 
we ongelovig aangekeken. ‘You mean, the River Jordan?’ Ze zijn unaniem van mening dat we niet helemaal lekker zijn. Voor een Jood zijn landen als Syrië en Jordanië natuurlijk ook niet de meest veilige te noemen. In deze straat in het toeristische Praag worden we al aangekeken of we van een andere planeet komen. Hoe zal het verderop wel niet zijn?

We fietsen langs het station, waar we de bordjes met ‘fietsroute 1’ tegenkomen. Dat gaat gemakkelijk. Net zo snel als dat we de bordjes hebben gevonden, raken we ze ook weer kwijt. Als de weg die we volgen drukker en breder wordt beginnen we ons af te vragen of het wel goed gaat. We hebben geen plattegrond van Praag, waardoor we niet weten waar we zijn en welke kant we opmoeten. Bij een benzinestation wordt ons door de vriendelijke medewerker de weg uitgetekend op een stadsplattegrond. Het lijkt dus een goed plan om 80 KC (€ 3,20) te investeren in deze kaart, die het verschil maakt tussen verdwalen of ze zo snel mogelijk de stad kunnen verlaten. Gelukkig wordt er door het verkeer rekening gehouden met ons fietsers en krijgen we de ruimte. We zijn wel blij met onze felle achterlampen, die onze zichtbaarheid in dit grauwe weer aanzienlijk vergroten. In een buitenwijk van Praag komen we terecht op een fietspad door een groen gebied. Deze sluit verderop weer aan op fietsroute 1.  We zitten weer op de goede weg. Wat is eigenlijk de goede weg? Is dat belangrijk?
IMG_4051 IMG_4056
De de eerste 25 kilometer is het tijd voor een eerste gebakje Na 48 kilometer vinden we een ouderwetse camping
Buiten Praag fietsen we over rustige wegen, door velden vol met geel koolzaad. De wegen worden omzoomd door kersenbomen die vol in de bloesem staan. De lucht is dik en lichtelijk weeïg van de vele geuren. Ik weet niet of ik het lekker of onaangenaam vind. De zon breekt geregeld door, waardoor het direct zweten is geblazen bij de klimmetjes. Het fietsen is heerlijk en we trappen de kilometers gemakkelijk weg. In een dorpje voor onze geplande eerste stop, doen we boodschappen bij de lokale ‘potraviny’ en pinnen we extra Kronen. Om onze brander te kunnen gebruiken, hebben we nog benzine nodig. Enige creativiteit is daarbij benodigd want er moet minimaal 2 liter worden afgenomen. Omdat we maar een halve liter nodig hebben is het een kwestie van wachten op een eerste auto die benzine (dus geen diesel) gaat tanken. De eerste automobilist is zo vriendelijk om mijn kronen niet in ontvangst te willen nemen.

Volgens onze kaart zou er in Vyslenka een camping moeten zijn. De locals weten echter van niets. Omdat de kennis, of het gebrek
daarvan, van de locals niet altijd te vertrouwen is, gaan we zelf toch maar even op onderzoek uit. Maar goed ook, want via wat achterstraten komen we uit bij een pension. Als we door het hek rijden zien we dat het pension in kwestie een communistisch gebouw is met een groot grasveld.  Op een paar bosbouwers en de oude eigenaar is, is er helemaal niemand. Er wordt geen woord over de grens gesproken, maar dat heeft geen invloed op onze probleemstelling. We kunnen hier namelijk onze tent opzetten en wel voor 100 KC (€ 4,00), waarvan het niet geheel duidelijk wordt of het al dan niet nodig was te betalen. We hebben een prima eerste kampeerplek te pakken. In het warme café zitten we heerlijk te lezen en te schrijven. De pivo smaakt erg goed. We eten groentesoep met leverballen en een enkele grote, groene spruit. Verder krijgen we een bord met salade, gekookte aardappelen en een flink stuk ham. Stevig voedsel voor de kranige fietser. Totale kosten voor het eten en het drinken bedragen 204 KC (€ 8,10).

1.02 - Tsjechië | Praag

We fietsen onze eerste kilometers. We hebben een appartement geboekt in de Joodse wijk. We fietsen dwars door het centrum en slalommen langs en door drommen toeristen. We moeten bellen met de verhuurder om te melden dat we er zijn. We hebben onze fietsen nog niet neergezet of er kom een security-Jood op ons af met het verzoek direct te verdwijnen. We melden dat we geen kwaad in de zin hebben en dat de Joodse gemeenschap veilig is. Als het deze man duidelijk begint te worden dat we onze fietsen niet onbeheerd achterlaten (er zou wel eens een bom in een van de tien tassen kunnen zitten) en dat we aan het wachten zijn op de beheerder van het appartement, keert de rust weder. Blijkbaar zijn er redenen om twee blije fietsers met rode fietstassen te wantrouwen.

We worden begroet door Elisa. Zij is een Italiaanse die anderhalf jaar aan het werk is in Praag. Het is niet mogelijk om de fietsen in ons appartement te plaatsen, omdat we daarmee andere  
bewoners tot last zijn. Onze tassen kunnen we al vast achterlaten in het nog schoon te maken appartement op de vierde etage. En wat voor een appartement.  

Omdat Elisa ons zo aardig, sportief en enthousiast vindt, mogen we voor het reeds betaalde bedrag van € 68,- het beste appartement gebruiken. De fietsen kunnen we achterlaten in hun kantoor. We moeten nog ruim een uur wachten voor kunnen douchen en een dutje doen, want het appartement moet nog worden schoongemaakt. We zoeken en vinden een erg fijn terras in een achterstraat, waar de mensen vriendelijk zijn, de prijzen laag, het eten lekker en de eerste Pivo van deze reis bijzonder goed smaakt. Floor geniet van haar eerste goulash en ik van een pizza. We buiken wat uit op een bankje voor ons appartement. Onder de geurende seringen aanschouwen we de toergroepen die de smalle straten van de Joodse wijk overnemen.

 

IMG_2494
Zicht op Hrad?any en de burcht. Het omsloten burchtgebied is het grootste ter wereld en werd in de 9e eeuw gebouwd.
We hebben een gestoffeerd appartement op de vierde etage van een monumentaal pand. De vloer is geheel van hout. Het heeft een grote badkamer, een riante keuken met eettafel, een slaap- annex zitkamer met een groot, zacht bed en twee rode lederen fauteuils. En wat een uitzicht. Vanuit de ramen in de ze aan een kant ronde kamer, kijken we recht op de grote klok van de synagoge. Aan de andere kant kijken we uit op de Joodse begraafplaats, dat een toeristenmagneet van formaat is. Lekker lang en heet douchen om de treinreis er af te weken. Een uurtje slapen om daarna naar een internetcafé. Ik moet mijn voicemail uitzetten om te voorkomen dat mijn telefoonrekening uit de hand gaat lopen. Ook schrijf ik een eerste kort verslag met de opening: ‘zo, de eerste duizend kilometer zitten er op!’ Floor is inmiddels wakker geworden, zodat we ons klaar kunnen maken voor het avondeten. We willen vooral lekker eten, want reizen is niet op de  laatste plaats culinair genieten. We kiezen voor een Afghaans restaurant om kennis te maken met de gerechten die we verderop vast gaan tegenkomen. Het eten is erg smaakvol en de bediening vriendelijk. Interessant om te merken dat de Afghaanse keuken Tajine gerechten en een soort van dumplings kent. De eerste verwacht je in Marokko. De tweede meer in China. Na het eten flaneren we door deze mooie stad met z’n geweldig mooie gevels en de unieke ligging aan de rivier de Moldau. Er zijn maar weinig steden die kunnen wedijveren met de schoonheid van deze stad.
Vanaf ons luxe appartement in het toeristische centrum van Praag, stappen we op onze fietsen voor de eerste kilometers van wat er enkele duizenden moeten worden. Door de winkeliers in de Joodse wijk worden we voorzichtig uitgezwaaid, omdat ze het niet echt normaal vinden dat we op de fiets naar Syrië op weg zijn. In Praag starten we op fietsroute 1 naar Brno, een route die door een steeds groener wordend Tsjechië voert. De heuvels worden langzaam hoger. Velden vol met koolzaad worden afgewisseld met stukken bos van het type den. De wegen voeren door kleine dorpen en af een toe een stad als het historische Kutna Hora. Langs de rustige wegen staan de kersen-, appel- en perenbomen vol in de bloemsem. De lucht is dik van de geuren: bloemsem vermengd met koolzaad en dan weer een vleugje bruinkool: heerlijk, we zijn in Tsjechië.
Grote oppervlakten van het land zijn begroeid met koolzaad De fruitbomen langs de wegen staan in de bloesem
Fietsen naar Brno is een feest. De route volgt rustige wegen en af en toe rijden we over speciale fietspaden. Dan weer verhard, dan weer onverhard. We rijden ons zelf een keer vast in de klei, van het type waarmee je op school leert boetseren. We komen er daardoor achter dat de wielen dan niet meer draaien en de remmen niet meer werken. Het voordeel is dat je geen remmen nodig hebt als de wielen niet meer draaien. Over fietsroute 1 komen we op een zaterdag Brno binnen rijden. Na alle rustige wegen zijn we aanbeland in een enorme massa recreërende Brno-ers. Met hun duizenden zijn ze aan het fietsen, wandelen, skeeleren, kinderwagens aan het verplaatsen en van de zon genieten. Ze zijn dus massaal aanwezig op het geheel vrij gelegen, 20 kilometer lange fietspad door deze industriestad in het oosten van Tsjechië. Twee stoplichten zijn de enige hindernissen die we tegenkomen. Brno is een paradijs voor een fietser.

Vanaf Brno is het nog steeds een kleine 200 kilometer naar de Slowaakse
grens. We volgen een groene route, die ons eerst door het Moravische wijngebied voert. Heuvels vol met wijngaarden worden afgewisseld door de gele koolzaadvelden. Dit landschap levert een mooi kleurenpalet op: de blauwe lucht met de groene hellingen van het nog tot bloei komende koolzaad en de gele velden met reeds bloeiend koolzaad. Dan gaan we door uitstrekte loofbossen gevuld met beuken. Kleine beekjes stromen langs de weg; het kabbelende water werkt rustgevend. Behalve het suizen van onze banden, wordt het enige andere geluid veroorzaakt door de duizenden vogels die fluiten en tsjilpen alsof hun laatste keer is. Aan de bosrand zien we tientallen reeën die af en toe vlak voor ons over de weg springen. Het zou maar zo kunnen gebeuren dat we er een keer eentje aanrijden. Hebben we gelijk ons avondmaal te pakken. Dicht bij de Slowaakse grens komen we terecht in de Witte Tatra. De heuvels worden hoger en de hellingen steiler. Ons benen zijn nu al veel sterker dan twee weken geleden. De hellingen vormen geen probleem meer. We zijn fysiek wel klaar voor de bergen van Slowakije.
Velehrad is een belangrijke bedevaartsplaats Moravië is het wijngebied van Tsjechië
De grens tussen Tsjechië en Slowakije heeft maar kort bestaan. Toch hebben ze op deze kleine overgang, waar maar weinig gebruik van wordt gemaakt, de moeite genomen om een gebouw te plaatsen. Nu natuurlijk geheel verlaten. In Slowakije dalen we over een afstand van twintig kilometer naar het dal van de Vah rivier. De bergen zijn hier rauwer dan aan de Tsjechische kant. De dorpen zien er armoediger uit en de wegen hebben grote gaten.  We gaan weer over op de Euro, nadat we in Tsjechië met de Kroon hebben betaald. Op de camping in Trencin komen we terecht tussen mannen in het zwart, met grote baarden en nog veel grotere motoren. Het feest dat ze op de camping zouden gaan vieren, valt helaas volledig in het water door een enorme regenbui die 12 uur aaneengesloten uit de lucht komt vallen. Het was een bui van het type: nou, nou, was dit nou echt nodig
Ga naar boven