4.01 - Australië | Perth - Cervantes (189 km)

We gaan vandaag van start met onze roadtrip naar met Emiel en Heidi. Het is even passen en meten om alles in de auto te krijgen, maar uiteindelijk past alles net. We tanken waarschijnlijk voor de allerlaatste keer (relatief) goedkoop. We brengen de banden op spanning en rijden langs de winkel voor de laatste boodschappen. Emiel en Heidi hebben cassetebandjes meegenomen om onze muziekcollectie uit te breiden. We beginnen heel toepasselijk met Drive van REM.

We rijden in noordelijke richting door Perth. Suburb naar suburb bepalen het beeld voor de eerste dertig kilometer. Direct langs de kust is er nog wel enige fantasie toegepast in de woningen. Langs de hoofdweg is het een Amerikaans drama. Welcome to suburbia! Langzaam houdt de urban sprawl op en vervolgen we onze weg door productiebos bestaande uit naaldbomen. Het land wordt droger. We rijden langs de kust en komen uiteindelijk aan in Lancelin, waar we op een grasveld aan zee lunchen. We waren in eerste instantie van plan om over een gravelroad naar de Pinnacles en Cervantis te rijden, maar omdat deze weg door de zandduinen gaat, leek het handiger om met onze over beladen auto over de hoofdweg te rijden. We moeten dus weer een klein stuk terug, om via Highway 1 richting het noorden te rijden. Heidi en Emiel beginnen langzaam te begrijpen wat bush inhoudt.

Cervantis is de toegang tot The Pinnacles die er dertig kilometer vandaan liggen. Overal staan borden dat vrij kamperen ten strengste is verboden. We moeten dus wel gebruik maken van de camping in Cervantis. Helaas is deze camping weer een typisch gevalletje van een foute Australische camping. We moeten hier niet langer blijven dan strikt noodzakelijk. Aangezien The Pinnacles het mooist zijn met zonsop- en zonsondergang, komt Heidi met het geniale plan om ze nu te bezoeken. Zo kunnen we morgenochtend vroeg weer op pad. The Pinnacles liggen in een woestijn, van waaruit je de blauwe Indische Oceaan kunt zien liggen. In de woestijn staan tienduizenden stenen pilaren (pinnacles) tot vijf meter hoogte in een relatief klein gebied. De Pinnacle Dessert is onderdeel van Nambung National Park, waardoorheen een zandweg is aangelegd. Hierdoor kun je met je eigen auto overeen soort van parcours langs de formaties rijden. Deze weg had echter niet gehoeven; de weg gaat ten koste van de magie van deze plek. Het gebied is indrukwekkender dan we hadden gedacht. Er staan hier zo veel kalkstenen pilaren in de meest bizarre, door de wind vormgegeven vormen. We blijven hier tot het donkers wordt. De westelijke horizon wordt rood, terwijl de oostelijke horizon langzaam donkerblauw en uiteindelijk zwart wordt. Je krijgt waanzinnige optische illusies wanneer je de donker wordende lucht bekijkt met op de voorgrond de Pinnacles. De kleuren worden intenser; blauw wordt blauwer, bruin wordt bruiner, groen wordt groener. We kijken naar de maan die bizar afsteekt tegen een donkerblauwe hemel met de rotsformaties er voor. Als je de gemaakte foto zou fotoshoppen en de maan zou veranderen in de aarde, zou het beeld nog geloven ook. Zo zou het ook kunnen zijn wanneer je op mars of op de maan rondloopt.

Helemaal in het donker rijden we terug naar de camping. Ik durf niet harder te rijden dan 40, vanwege alle kangoeroes (roo's) langs de weg. We zien er een groot aantal, wat Emiel en Heidi natuurlijk helemaal fantastisch vinden. Op de camping maken we de maaltijd klaar op de BBQ. In Perth hadden we een hele kip gekochte, die we nu alleen maar hoeven op te warmen.
Ga naar boven