4.06 - Australië | Denham

Vandaag hebben we een rustdag. We doen allemaal een ons eigen ding. Een beetje boekje lezen, ouwehoeren, sigaretje roken en dat soort dingen meer. Omdat er vandaag wel iets aan activiteit moet worden ondernomen gaan Heidi en ik nog even snorkelen. Het is grappig om tussen grote scholen jonge whiting te zwemmen. De scholen steken als grote bewegende donkere vlekken af in het heldere ondiepe water. Volgens Heidi zat er een dolfijn op 10 meter van me vandaan. Helaas heb ik die gemist. We ontmoeten vandaag twee Nederlanders (Ellie en Bas), die met een 4WD met Nederlands kenteken, van Nederland door Afrika, naar Australië zijn gekomen. Ze laten ons een filmpje zien van een leeuw die dwars door hun kamp loopt, ergens in de wildernis van Afrika. De leeuw loopt door het kamp, terwijl Bas in dat zelfde kamp rustig een boek aan het lezen is. Het mooiste is dat ze UNOX gehaktballen in blik bij zich hebben. Deze hebben ze al sinds hun vertrek uit Nederland, nu 2 ½ jaar geleden, in hun auto staan. Wij krijgen dit blik samen met drie pakken UNOX-beefburgers. Is er iets meer Nederlands dan UNOX?

De volgende dag brengen we door op een verlaten strand met rood zand in de buurt van Monkey Mia. Dit is de toeristentrekker voor de regio Shark Bay. Daar betaal je zes dollar per persoon om op het strand van het gelijknamige resort, met tientallen, of zelfs honderden anderen, te krijgen hoe dolfijnen op het strand worden gelokt. Aan zoiets fouts, massaals, neps, doen wij natuurlijk niet mee. Wij zijn naar de andere kant van het schiereiland gereden voor een meer relaxte snorkelplek. We zijn daarvoor in de richting van Monkey Mia gereden, waarna we vlak voor het einde een dirttrack van rood zand zijn ingeslagen. We kwamen uit op een fantastisch mooi strand. De duinen achter ons met de kleur van terracotta, die surrealistisch afsteken tegen de donkerblauwe hemel. Het strand is wit met een zee die voor de ene helft lichtblauw en voor de andere helft donkerblauw is. Dit is nou zo’n plek van de foto’s in de brochures van de meeste geweldige bestemmingen ter wereld. Het mooiste van dit alles is de totale verlatenheid: buiten ons is er helemaal niemand.

We snorkelen wat. We schaken een paar potjes en dan spotten we dolfijnen. De waterexpert Heidi gaat direct het water in en wanneer ze daar tot haar middel in staat slaat ze met haar handen lichtjes op het water. Waarschijnlijk denken de dolfijnen dat we de Monkey Mia crew zijn, want ze komen tot op het strand. Floor krijgt een grijze bottlenose dolfijn aan haar voeten en een andere dolfijn zwemt 80 meter met Emiel mee, die door de branding rent. Helaas komen de dolfijnen er vrij snel achter dat ze in de maling worden genomen. Er valt hier niets te halen. We hebben dan wel 12 gehaktballen in blik, maar die laat Floor zich toch echt niet ontnemen. Wat is dit allemaal geweldig. Nu is het tijd om gehaktballen te eten op deze super plek. Floor en gehaktballen, orgastische ballen. Ze zijn vast niet zo lekker als de huisgemaakte, maar is er een betere plek voor het eten van UNOX gehaktballen, die via Afrika hier bij ons op het strand terecht zijn gekomen. 

Vlak bij Denham ligt nog een mooie lagune. Heidi en ik gaan gewapend met snorkel en duikbril het water in. Behalve dat er heel veel waterplanten zijn, die er uit zien als kleine bonsai boompjes, waardoor je het gevoel hebt boven een bonsaiplantage te zweven, is er niet zo veel te zien. Er is een mooie grote kwal aangespoeld, die zorgt voor een fotomoment. Heidi en ik lopen met onze blote voeten door het water, maar als we naar de camping terug lopen, komen we er achter dat op blote voeten lopen misschien niet zo verstandig is. We lopen langs een waarschuwingsbord bij de toegang tot de lagune met het opschrift: ‘Stonefish are found here’. De stonefish ziet er uit als een lelijk stuk steen, maar je moet er alleen niet op gaan staan. Je gaat er dan wel niet aan dood, maar je krijgt schijnbaar de behoefte om je been te amputeren. Naar het schijnt resulteert de aanraking met een stonefish in een gevoel, alsof er iemand met een honkbalknuppel tegen je been slaat en blijft slaan. Hmmm, dat lijkt ons persoonlijk geen prettig gevoel. In dit gebied zouden ook bilby’s moeten leven. Dit is een klein soort buideldier met enorm grote oren, die wij helaas niet tegenkomen. Dit is ook niet zo vreemd, want met z’n grote oren heeft hij ons vast al lang van te voren kunnen horen.

Na alle avonturen keren we aan het einde van de middag terug naar de camping. Het is oppassen met teruglopen naar de auto, want de dieprode aarde ligt vol met stekelbolletjes, die dwars door de zolen van onze slippers gaan. Op de camping maken we perfecte broodjes hamburger van de UNOX beefburgers die we hebben gekregen. De hamburgers gaan op de BBQ en worden samen met gebakken ui en champions tussen een broodje geplaatst. Daar gaat dan weer een dikke laag met tomato sauce (tomaten ketchup) en whole-egg-mayonaise overheen. Bas ziet ons ‘zijn’ hamburgers eten en is jaloers op de creatie die we consumeren. Emiel doopt mij ondertussen tot ‘bullshitter’. Hij heeft een artikel gelezen over ‘bullshitters’ en ‘liars’. Volgens Emiel ben ik dus een bullshitter, omdat het grootste deel van wat ik zeg niet perse juist is en/of daadwerkelijk in die mate heeft plaatsgevonden. Van je vrienden moet je het hebben. We hebben nog een gesprek met twee Australiërs die helemaal enthousiast zijn over een dorpje bij Adelaide, waarvan het echt jammer is dat we dat hebben gemist vanwege de Duitse historie. Dit doet mij opmerken dat we voor Duitse historie in Europa een land hebben dat Duitsland heet. Altijd grappig dat historische besef van de Australiërs. Alles dat ouder is dan 30 jaar wordt gelabeld met ‘historical site’. Je moet het ze wel nageven dat ze vooruitdenkend zijn, want voor over een paar honderd jaar, als het echt geschiedenis is geworden, staan alle bordjes en hekken al klaar.
Ga naar boven