5.06 - Australië | Exmouth - Ningaloo: Lakeside

We worden om 6.00 uur gewekt door het geluid van een voor ons nieuwe vogel, die recht boven onze tent op een tak zit. De vogel brengt het geluid voort dat niet zou misstaan als alarmsignaal bij een op ontploffing staande kerncentrale. We willen vroeg op pad om vandaag een mooie plek langs het rif te bemachtigen. Een minuut voordat wij klaar zijn om te vertrekken, rijdt er een busje met Fransen van de camping weg. Shit! We moeten in het donker langzaam rijden, want overal staan kanga’s (roo’s) op en naast de weg. Al snel zien we het busje met Fransen rijden. Het is een beetje asociaal om ze in te halen, want ze zijn gewoon eerder. We blijven dus rustig achter ze rijden. Als ze besluiten om dertig te gaan rijden vragen ze er alleen wel om. Als allereerste staan we daarom om 7.00 uur bij de ingang van het NP, waar je gewoon door kunt rijden, ware het niet dat we een kampeerplek willen hebben. Omdat de ranger pas om acht uur komt, hebben we nog ruim de tijd om water te koken voor de koffie en thee en om een eitje te bakken. Al snel staan we met vier auto’s te wachten. Het zijn alleen maar jongeren. We hadden eigenlijk verwacht dat er vooral bejaarden met hun caravans zouden staan. Als de ranger er is, opent hij rustig het loket. Dan neemt hij via de radio contact op met de verschillende campgrounds. ‘ Ranger for Lakeside, do you have spots available today?’ Het antwoord is een positieve. Er wordt contact gezocht met de andere campings, waaruit blijkt dat er nog een aantal plekken beschikbaar zijn. Omdat wij als eerste in de rij staan, hebben wij de mogelijkheid als eerste te kiezen. Dit is een bijzonder goed systeem. Het is eerlijk en zorgt er voor dat je niet hoeft te zoeken naar een plek. Je moet er alleen wel vroeg voor opstaan. Wij kiezen voor Lakeside, omdat je er direct vanaf het strand kunt snorkelen. Als we niet binnen een uur zijn gearriveerd, wordt de plek weer vergeven.

Het is 12 kilometer rijden naar campground Lakeside. We melden ons bij de host (de kampcommandant) die hier voor een half jaar staat. Het is een super vriendelijke man aan wie we $ 10 per nacht zijn verschuldigd. We krijgen een eigen kampeerbaai toegewezen, welke enigszins is beschut tegen de wind. In totaal zijn er zeven plaatsen. Het waait nogal hard, maar verder is het hier helemaal perfect. We kijken uit over een met water gevulde kreek, daarachter ligt de groen/bruine bush. Daar weer achter ligt de langgerekte heuvelrug van Cape Range. Vanaf ons kamp moeten we twee meter lopen om zicht te hebben op het turkooizen water van de oceaan. Voor het witte strand moeten we 50 meter lopen en het koraal begint op een paar meter van het strand. Als we ons kamp in alle rust hebben opgezet gaan we in de middag snorkelen. Voor het eerst in het water van het Ningaloo Reef en ik heb direct contact met een Green Turtle. Deze laat me rustig 15 minuten mee zwemmen, zodat ik goed kan zien hoe de schildpad door het water zwemt. Ik kan het schild van het dier met mijn hand opmeten, waardoor ik er achter kom dat deze minimaal een meter groot is. De schildpad lijkt zich in het geheel niet aan mijn aanwezigheid te storen. Wat is de natuur gaaf.

Het water is helaas niet echt warm, waardoor je na een tijdje het water moet verlaten om weer op te warmen. Vanaf het rustige witte strand kun je goed zien waar het ‘outer reef’ ligt. Namelijk daar waar de golven breken en er dus een witte schuimkraag zichtbaar is. De donkere plekken in het water geven de plaatsen aan waar het koraal of het zeegras zit. Onder de lichtblauwe delen ligt de zanderige bodem. Als ik voor de tweede keer het water in ga, ontdek ik een langgerekte koraalzone met meer kleur en meer vis. Ik cirkel er om heen en denk een hele grote vis te zien. Het blijkt een hele grote pijlstaartrog te zijn, die groter is dan ik. Hij of zij zwemt rustig door het water, terwijl het als UFO gevormde lichaam, golvende bewegingen maakt. De rog nestelt zich op de bodem, waar nog zo’n grote unit ligt. Terwijl ze beiden op het witte zand van de zeebodem liggen, lijken ze mij met hun ogen, die bovenop hun lijf zitten, in de gaten te houden. Ze stijgen op, waarna ze langzaam om mij heen beginnen te cirkelen. Een exemplaar komt langzaam naar mij toe gezwommen. Ik weet dat de aanraking van de staart in het geheel niet prettig is. Ik besluit dat het daarom beter is om weg te gaan. Ik zwem terug naar het strand, waar ik geheel onder de indruk, Floor van sterke verhalen kan voorzien.

De avond valt langzaam boven Lakeside. Tussen 17.00 – 18.00 uur is er altijd happy hour. Dit is een sociaal gezelschapuurtje voor de mensen die hier op de campground staan. Op deze eerste dag zijn we alleen meer geïnteresseerd in de zon, die als een grote oranje bol onder gaat in het water van de Indische Oceaan. Dit zien we recht voor onze neus gebeuren, terwijl we met een glas wijn op het strand zitten. Als het helemaal donker is geworden, ontvouwd zich de nachtelijke sterrenhemel. Doordat de maan zich nog achter de horizon bevindt en we ons midden in de natuur in een vlak landschap aan zee bevinden, is het aantal zichtbare sterren belachelijk en onvoorstelbaar groot. Er is geen spatje lichtverontreiniging te zien. Als je probeert je een zo groot mogelijk aantal sterren voor te stellen, dan nog kom je niet in de buurt van de sterrenhemel boven Ningaloo.
Ga naar boven