5.07 - Australië | Ningaloo: Lakeside

De buren aan weerszijden van ons kamp gaan vandaag weg. Een van de buren bestaat uit een jong Engels stel die hier de maximale kampeertijd van 28 dagen hebben doorgebracht. Volgens deze kenners is Lakeside de beste en meest populaire kampeerplek van het NP. Dit vanwege de aanwezigheid van schaduw, het eenvoudig te bereiken koraal en het fijne strand. We hebben schijnbaar ‘geluk’ gehad met de keuze van de kampeerplek. Omdat wij van mening zijn dat de vertrekkende buren een betere plek bezetten, nemen we hun plek over. We moeten de tent dan wel verplaatsten, met als probleem dat we opnieuw moeten proberen de stalen pennen in de bodem van beton te krijgen. Maar dan hebben we wel een plek die aan twee kanten wordt begrensd door bomen, wat voorziet in de hoognodige schaduw en windbreking. Door de verplaatsing hebben we direct ook de beschikking over een grote houten kampeertafel. Nu kan het relaxen echt goed beginnen. Sinds we zijn aangekomen in Australië zijn we op zoek geweest naar een plek waar het echt de moeite is om langer te blijven. Nu, voor het eerst hebben we zo’n plek gevonden. Het kost weinig geld om hier te staan, het is hier rustig, de omgeving is fantastisch en de zee doet dienst als douche en afwasteil. Dit zijn de plekken die jaloersmakend werken op anderen. Dit zijn de plekken, waarvan je denkt dat ze niet bestaan. Nadeel is alleen de wind. Gelukkig wordt de wind voor een groot deel tegengehouden door de bomen de caravans en luifels van de buren.

In de loop van de middag is het weer windstil. De helderheid van het water is vandaag minder dan gisteren. Wel nog steeds helder genoeg om goed te kunnen genieten van de enorme hoeveelheden vis. In Exmouth hebben we boekjes gekocht met plaatjes van vissen die hier voorkomen. Het is ons alleen nog niet duidelijk wat voor vissen we nou eigenlijk allemaal tegenkomen. Het zijn er veel, heel erg veel. Vanaf het moment dat je met je hoofd onder water gaat ben je omringt door vis. Om de duur van de onderwaterpret niet onnodig te verkorten is het zaak dat de glazen van de duikbril met spuug worden ingesmeerd. Om de een of andere reden gaat dat het beslaan van de ramen tegen. We zien honderden, duizenden vissen in een grote verscheidenheid aan soorten, kleuren en maten. Zwevend in het water, langs een geel gekleurde wand van koraal, omringt door al die vissen, lijkt het alsof je in een heel mooi aquarium bent beland. Er is alleen wel een verschil: dit is echt! Dit is natuur, natuur die we zelf ontdekken. De meest bijzondere ontdekking van de dag bestaat uit twee lionfish, die zich in een holte tussen het koraal bevinden. Dit schijnt bijzonder te zijn om te zien, maar ik heb ze wel mooi gezien. Ik, want Floor is nog niet zo’n snorkelheld. Ze durft nog niet ver en lang het water in en ze kan ook nog niet met d’r snorkel helemaal onder water. Ook vlak langs het strand is er genoeg te zien, maar voor de meer bijzondere dingen moet wel wat meer moeite worden gedaan.

Het buitenrif ligt ongeveer drie kilometer van de kust. Hierop breken de golven, die over de Indische Oceaan aan komen rollen, met donderend geweld. Het buitenrif zorgt er voor dat het water daarachter kalm is. De zee is wel ruiger dan normaal het geval is. De golven die op het buitenrif slaan zijn hoog en vormen tunnels van drie meter hoogte. Als de zon ondergaat en de golven van de achterzijde worden beschenen, is goed zichtbaar dat er een hoop waterdamp vrijkomt, die als wolken meters de lucht in waaien. Dit indrukwekkende schouwspel schijnt te komen door een heftige storm ergens ver weg op de Indische Oceaan. Het resultaat hier is dat de helderheid van het water is afgenomen en dat er gevaarlijke stromingen staan tussen de verschillende rifsystemen. Als je in de buurt zou komen van de geulen in het buitenrif, loop je een heel groot risico naar buiten te worden gezogen. Dit zal je waarschijnlijk niet zo snel meer kunnen navertellen.

Toen we vanuit Exmouth hier naar toe zijn gereden, hadden we geen rekening gehouden met een lang verblijf in de natuur. We zijn daardoor door onze voorraden heen. We moeten dus boodschappen doen in de ‘grote stad’. Zoals het hoort vragen we aan de anderen op de campground of ze nog iets nodig hebben. Dan rijden we de 53 kilometer naar Exmouth, waar we ons drinkwater aanvullen. We hebben nu een voorraad van bijna 50 liter. We proberen dit keer voor een hele week boodschappen te kopen. Dag 1: chili con carne; dag 2: pasta carbonara; dag 3: pannenkoeken; dag 4: curry met pompoen; dag 5: aardappelen, groenten uit blik en vis (die we hopelijk krijgen); dag 6: pasta met smac. Gelukkig valt de inflatie erg mee. Wat niet meevalt is de prijs van de benzine. We mogen dit keer $ 1,62 voor een liter betalen. Net als in Carnarvon is het heel opvallen dat de prijs van de benzine niet schommelt. De prijs staat vast en is hoog. Het moet wel zo zijn dat je keihard wordt opgelicht, want het transport van benzine wordt door de overheid gesubsidieerd. In Exmouth bezoeken we het kantoor van CALM (Conservation and Land Management), met de vraag of ze wellicht nog vrijwilligers nodig hebben in de omgeving. Helaas zijn er in november pas weer mensen nodig , tijdens het legseizoen van de schildpadden. Het lijkt ons best leuk om een bijzondere werkervaring op te doen, dat niet perse geld hoeft op te leveren.
Ga naar boven