5.09 - Australië | Ningaloo: Chillen aan het rif

Het is ’s ochtends geheel windstil, wat een hele verademing is. De golven op het buitenrif zijn ook een stuk lager dan de dagen hiervoor en het water van de zee heeft inderdaad een turkooizen kleur. We gaan vandaag dus maar weer snorkelen. We zijn er wel achter dat het ’s ochtends het beste is om te snorkelen. Dan is er namelijk nog niemand anders. Tussen 11.00 – 13.00 uur is het zicht onder water het beste, omdat dan de zon recht boven je staat. De kleuren komen dan het beste uit en je hebt het minst last van vervelende reflecties. De beste tijden hangen ook samen met het omslagpunt van eb naar vloed of vice versa. Voor die tijden hebben we een getijdentabel. Echt snappen doen we het alleen niet, want de tijdstippen van de getijde wisseling verschuiven en ook de standen verschillen. Dat het met de maan heeft te maken is ons wel bekend, maar hoe dat nou precies werkt. Hoe weten ze de tijdstippen de waterstanden zo goed te voorspellen? Er zijn nog zo veel dingen waar we achter moeten komen. In dat opzicht zou het wel erg handig is om altijd en overal Internet ter beschikking te hebben. Nu blijven we regelmatig met onbeantwoorde vragen zitten.

Maar gelukkig is er het Visitor Center, waar ze een bibliotheek hebben en waar je films kunt kijken over dit gebied. We zijn als het ware van ons huis op weg naar een gratis bioscoop. We vragen de documentaire ‘Natural Ningaloo’ aan, die op een groot scherm wordt vertoond. Het is een bijzonder mooie onderwater documentaire over het leven in en rond het Ningaloo Reef; van plankton tot de walvishaai. De meeste vissen die een gastrol hebben in de documentaire zijn we in het echt al tegengekomen. Door deze film hoe en waar we onder water op moeten letten en wat we zoal nog meer kunnen tegenkomen. Na de film kunnen we niet wachten om het water weer in te gaan. Het water is vandaag rustig en zeer helder. Floor blijft aan de rand van het koraal om zich op de details te storten. Ik ga water verder weg. Het speuren onder en tussen het koraal wordt beloond, want daar liggen vaak de grote vissen verscholen. Op dezelfde plek als eerder kom ik de lionfish weer tegen. Deze schijnt vaak samen te leven met de stonefish, maar als die er al is, dan onderscheid ik deze niet van de omgeving. Het met de stroming meedeinen van de poliepen blijft een fantastisch gezicht. Het leuke aan een beetje rondzwemmen tussen de koralen is dat je bij toeval van alles kunt tegenkomen. Het is bijzonder om te merken dat je iedere keer weer nieuwe vissen en koralen ontdekt. Hoe helderde het water hoe meer succes je natuurlijk hebt. In het heldere water kun de grote vissen en schilpadden al van ver zien aankomen.

Vanwege de helderheid van het water heb ik een groot aantal grote pijlstaartroggen gezien op de zanderige bodem, met een dikke straat die als een soort veer eindigt. Vaak zijn de staart en de ogen als enige zichtbaar, terwijl het lichaam onder het zand verborgen ligt. Natuurlijk zien weer de grote aantallen vissen in alle kleuren van de regenboog. Felgele en felblauwe visjes schieten tussen het koraal of verschuilen zich tussen de veilige anemonen als we te dichtbij komen. Onder water is het als een sprookje zo mooi. Bet valt ons op dat we dezelfde vissen op dezelfde plek blijven tegenkomen. Vissen zijn blijkbaar honkvast. Voor de derde zone met koraal vind ik iedere keer weer dezelfde grote schol snapper, sea mullet en trevally. Ik heb nog een geweldige close-encouter met een rifhaai, waar ik vijf minuten mee heb kunnen zwemmen. Ik kwam de haai tegen op dezelfde plek als waar ik deze al eerder had zien rusten in een holte tussen het koraal. Nu had ik de kans om de haai te dicht te naderen en te volgen, terwijl deze een grote cirkel maakte om weer terug te keren naar dezelfde rustplaats. Zelfs Floor durft nu verder te gaan dan de vorige keren. Er zijn nu geen merkbare sterke stromingen. De temperatuur van het water is nu ook veel gelijkmatiger. Niet meer van die koude en warme stromingen die elkaar afwisselen. De buurman is ondertussen bezig om de weinige bomen die er staan te snoeien, omdat hij last heeft van de takken wanneer hij er langs moet. We zien veel grote vissen. Ook de grootste die we tot dusver zijn tegengekomen. Een dik, lang, brui met wit gespikkelde patatocod. Terwijl wij in het water lagen en onder de indruk waren van de ‘patatocod’ van 1-2 meter, werden er door mensen aan de kant twee Dugongs gesignaleerd die vlak langs ons zwommen.
Ga naar boven