5.11 - Australië | Ningaloo: Turquoise Bay

Waar overkomt het je dat je om 7.00 uur uit je tent stapt met de opkomst van de zon en het eerste dat je ziet zijn twee grote rode kangoeroes, die staan te vechten? Juist! Als je staat te kamperen in de bush. Aan de andere kant van de kreek staan vijf rode kangoeroes. Een kleiner vrouwtje met twee jongen staat recht tegenover ons. Iets verderop staan twee grote mannetjes, die op hun staart staan, om met hun achterpoten elkaar rake trappen uit te delen. Die kangoeroes zijn groot! In een vechtpartij ben je als mens geen partij tegen een grote rode roe!

Het heeft vannacht niet gewaaid en ook is het ’s ochtends windstil. Na het ontbijt starten we de auto en rijden de 15 kilometer naar Turquoise Bay. Het is de meest populaire plek in net National Park. Het is verstandig om er ’s ochtends vroeg naar toe te gaan, voordat alle kuddedieren uit Exmouth er arriveren. Het is duidelijk dat het hier erg druk kan worden. De toegangsweg is geasfalteerd en leidt naar een groot parkeerterrein. De baai bestaat uit twee delen. Rechts ligt het eigenlijke Turquoise Bay, wat door een zandbank wordt gescheiden door het aan de linkerkant gelegen ‘The Drift’. We gaan het water van Turquoise Bay in, maar het valt daar tegen. De opening tussen het rif ligt er recht tegenover, wat resulteert in erg koude stroming en een vermindert zicht. Wel zitten er erg veel vissen en zwemmen tussen een grote schol zebra fish is dan wel een hoogtepunt, het kan niet zo zijn dat dit alles is dat dit gebied heeft te bieden. We lopen daarom over het strand en maken een knik naar linksaf naar ‘The Drift’, die zo heet omdat de stroming die je langzaam van links naar recht brengt. Je moet oppassen niet te dicht in de buurt van de knik te komen, omdat het water daar dieper is en de stroming zeer verraderlijk, vanwege de opening in het buitenrif. Om problemen te voorkomen, kun je daar dus beter uit de buurt blijven. Als je iets verder doorloopt over het strand naar links, kom je terecht in een fantastisch snorkelgebied. Het water is kristalhelder en de grote vissen kun je vanaf het strand al in het water zien zwemmen. Dicht langs het strand begint het koraal al, wat mooier is dan in Lakeside, alhoewel er bij Lakeside meer vis is te vinden. Het koraal heeft hier veel meer kleur en komt ook in een grotere verscheidenheid voor. We zijn lekker aan het snorkelen als we een rifhaai zien zwemmen. Vlak daarna zien we een tweede, grotere zwemmen. Doordat het water zo helder is kunnen we de haaien goed zien zwemmen. Floor vindt het helemaal geweldig en samen genieten we van de twee haaien die op nog geen twee meter afstand rond ons cirkelen. Dit is fantastisch. Helaas arriveren de tourgroepen om 12.00 uur die het strand in beslag nemen. Voor ons het signaal om weer terug te gaan naar onze tijdelijke huis bij Lakeside.

De volgende ochtend vroeg zijn we echter weer terug in. De missie voor vandaag is het vinden van een schildpad, want Floor heeft nog niet de kans gehad om met een schildpad te zwemmen. Het is alleen iedere keer weet hetzelfde liedje. Ik kom een schildpad tegen, probeer de aandacht van Floor te trekken, maar dan is de schilpad al weer met krachtige slagen van de poten al weer uit het zicht verdwenen. Wel komen we een octopus tegen, waarbij je wel wat geluk moet hebben, want ze zijn heel goed in het aannemen van de kleur en vorm van de omgeving. Je kunt zien dat ze intelligent zijn, want de octopus zit ons met grote, alle kanten op bewegende ogen aan te staren. Je leest er uit dat hij ons probeert duidelijk te maken ‘laat me alsjeblieft met rust’. Als je dichterbij komt, zie je het dier heel snel van kleur verandert, om een te worden met het koraal. Als je te dichtbij komt, laat het dier zich als een amorfe massa tussen het koraal glijden. De acht poten met zuignappen glijden heen en weer. Na een paar foto’s met onze onderwatercamera laten we het dier met rust. Het is apart dat het water vandaag een stuk minder helder is dan gisteren. Het water is ook een stuk kouder. Vandaag hebben we in gelukkig geen las van groepen Japanners die niet kunnen zwemmen en om die reden het koraal kapot trappen. Met uitzondering van de octopus is het geen succesvolle snorkeldag. Op de parkeerplaats moet Floor nog chirurgie toepassen op mijn voeten. We lopen alleen maar op blote voeten, wat er lekker is, maar daardoor zijn je voeten wel kwetsbaar. Op ons strand zijn de stenen zo akelig scherp dat je iedere keer je voeten openhaalt. Helen doet het ook niet goed, doordat er allemaal zandkorrels in de diepe wonden blijven zitten, waardoor het inmiddels lekker ontsteekt. Met een naald en pincet haalt Floor de zandkorrels er weer uit.

Na deze chirurgie in de buitenlucht kunnen we weer op weg. We moeten weer naar Exmouth voor de boodschappen. We hebben het toch al zes dagen volgehouden. Niet slecht zonder koelkast. We zijn inmiddels dan ook wel experts op het gebied van de planning van campingvoedsel geworden. Bizar dat je voor eten en drinkwater helemaal naar Exmouth moet rijden. Nadat we de voorraad weer hebben bijgevuld, maken we een tussenstop bij de vuurtoren die op een heuvel staat. Vanaf de heuvel heb je een geweldig mooi uitzicht over de Golf van Exmouth en de Indische Oceaan. Met de verrekijker speuren we het water af naar opspuitend water of de staart van een walvis. Het hele jaar zou het mogelijk moeten zijn om hier walvissen tegen te komen. Je moet daar natuurlijk wel geluk voor hebben, maar dat hebben wij helaas niet. Op de weg terug naar Lakeside hebben we een bijna aanrijding met een meter hoge grijze vogel. Ik rem hard, waarna de vogel met grote trage slagen van de vleugels van de weg vliegt. Wat was dat voor een vogel? Een emu kan toch helemaal niet vliegen. Als we de situatie voorleggen aan de camphost verteld hij ons dat we bijna een kalkoen in de poeier hadden gereden. Aan het einde van de middag ga ik nog een keer het water in om te snorkelen. Ik ben al vrij ver in het water en bevindt mij boven een grote zandvlakte met zeegrassen. Vanuit mijn ooghoek zie ik een grote schim opdoemen uit de wazige verte en weer verdwijnen. De rifhaaien die ik ben tegengekomen waren echt wel een stuk kleiner. Met het verhaal in mijn achterhoofd dat het niet verstandig is om in het water te zijn als het donker is of begint te worden en de funny noises die hij wel eens heeft gehoord, weet ik niet hoe snel ik weer terug moet zwemmen naar de veiligheid van het koraal. De gekleurde vissen hebben vast een goede reden waarom ze daar zo graag de veiligheid opzoeken.
Ga naar boven