5.15 - Australië | Ningaloo: Vissen op Lakeside

Er ligt condens op de tent en er lijken ook iets van wolken in de lucht te zitten. Als we een stukje lopen om de zon te zien opkomen, lopen we van een koude luchtlaag naar een warme en dan weer naar een koude. Een erg apart gevoel. Waarvan we dachten dat het wolken waren, bleek rook te zijn van een bushbrand, waardoor de zon en de horizon worden verduisterd. Het is afkomstig van een brandoefening van de aan de andere kant van de range gelegen legerbas. Dit kan natuurlijk gebeuren, want de lucht is misschien inderdaad iets te schoon.

Deze ochtend ga ik proberen te vissen met de Schotse buurman. Het zou wel een keer leuk zijn om zelf een vis te vangen en deze klaar te maken voor de lunch. Natuurlijk wordt het helemaal niets met het avontuur, alhoewel ik na twee uur vissen goed in staat ben om de hengel uit te werpen. Floor en ik hebben ondertussen een soort van plan gemaakt. We hebben natuurlijk wel eens vaker een plan, maar die kan de volgende dag ook weer net zo snel zijn verandert. Het lijkt ons een goed idee om onze reis door Australië te begrenzen tot Alice Springs om vanaf daar terug te rijden naar Darwin. We hadden al eerder besloten om de oostkust over te slaan, maar waarom zouden we eigenlijk terug gaan naar Melbourne om vervolgens naar Sydney te rijden? Het zijn duizenden kilometers extra en gaan we het daar nou werkelijk zo leuk vinden zodat we die grote hoeveelheid kilometers kunnen rechtvaardigen? We willen terug naar Azië en weten dat een vlucht van Darwin naar Maleisië zeer betaalbaar is.

Ik onderneem een tweede poging om vis op tafel te krijgen. Er staat een harde wind en de vloed komt langzaam opzetten. Ik ben niet genoeg visser om te weten of dit een succesvolle combinatie zou moeten zijn of juist niet. Ik heb in ieder geval geen succes, wat dus flink balen is, want we hebben iets nodig dat past bij de gabakken aardappelen en de boontjes. We hebben het geluk dat we van een medekampeerder een inktvis, die ons geheel schoon wordt geleverd. Ik krijg het advies om de rest van de inktvis (waar best een boel inkt uit komt) te gebruiken als aas. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de zuignappen op de poten zuigen nog zo na, dat je met geen mogelijkheid een poot van de inktvis aan de haak krijgt. Er komt een nieuwsgierige schilpad voorbij zwemmen, waarvoor opgepast moet worden, want je wilt niet dat zo’n dier verstrikt raakt in de draad. Ik zie nog een octopus met zijn acht poten als een soort amorfe massa langs de stenen glijden en ook een groot aantal cuttlefish (zeekatten), die van kleur veranderen wanneer ze schrikken. Ik heb dan wel niets aan vis gevangen om op tafel te kunnen serveren, wel kunnen we van de inktvis zeven ringen snijder. Het is een weliswaar wat kleine portie calamari, maar verser dan dit is bijna onmogelijk.
Ga naar boven