5.16 - Australië | Ningaloo: De wind wordt onhoudbaar

Het waait vandaag erg hard, waardoor we niet eens proberen om vandaag te snorkelen. Achter de caravan van de buren zitten we nog enigszins beschut, zodat we in staat zijn om pannenkoeken te bakken, omdat we door ons brood heen zijn. We kletsen wat met Glenn en Louis en gaan dan naar de ‘stad’, nadat we iedereen hebben gevraagd of ze nog iets nodig hebben. Zo gaat en hoort dat, wanneer je ruim 50 kilometer moet rijden om boodschappen te doen. In Exmouth is het vanwege de schoolvakanties inmiddels zo druk geworden dat alle campings vol zitten. De mensen kamperen inmiddels massaal op het cricketveld naast het Visitor Center. Doordat het hier nu hoogseizoen is geworden is de prijs van de benzine spontaan 5 cent omhoog gegaan. Op een informatiebord kunnen we lezen dat Exmouth is gebouwd door de Amerikanen, als marinebasis en communicatiestation in de laatste jaren van de WO2. Het communicatiestation wordt nog steeds gebruikt voor communicatie met de onderzeeboten op basis van ultra-high-frequences. Floor heeft iedere keer hoofdpijn als we langs de antennes rijden. Als we van Exmout weer terug rijden naar Lakeside zien we bij de ingang van het park een auto staan. Door een bizar toeval blijkt het de auto van Holly en Phil te zijn. We nemen ze mee naar onze kampeerplaats en praten bij in een windluwe duinpan aan zee. Op ons vieren na blijkt iedereen uit Carnarvon al lang en breed te zijn aangekomen in Broome. Waarom toch al die haast? De leipe cowboy op de camping van Carnarvon blijkt inderdaad leip te zijn en wordt inmiddels gezocht door de politie vanwege het lastig vallen van vrouwen en naaktlopen op de camping. Helaas kunnen Holly en Phil niet blijven, maar na dit toeval zullen we elkaar nog wel vaker tegenkomen.

De wind ontwikkelde zich ‘s nachts tot een regelrechte storm. En dan te bedenken dat het cycloon seizoen (november – april) is afgelopen. We kunnen amper slapen. Niet vanwege het klapperen van de tent, want onze tent klappert in het geheel niet, maar vanwege het waanzinnige suizende en fluitende geraas van de windvlagen. Het gaat ook maar door en door. We vragen ons af waar al die verplaatste lucht vandaan komt en waar deze naar toe gaat. Inmiddels waait het al 48 uur aan een stuk. Hard waaien bedoel ik. De oorzaak is een depressie op de Indische Oceaan, waardoor er windwaarschuwing is afgegeven langs de kust van Port Hedland tot Eucla. De winden vanaf de Zuidpool hebben op het vlakke Australië vrijspel. Het is ook aanzienlijk kouder geworden. Je begrijpt alleen niet dat ze dit niet eerder hebben kunnen voorspellen. Het lijkt er op alsof de weersvoorspellingen hier uiterst amateuristisch zijn. De enige informatie die je uit een weerkaart haalt, zijn de isobaren. Hoe dichter de lijnen bij elkaar staan, hoe instabieler het weer.

Omdat deze wind echt niet meer normaal is, brengen we de gehele ochtend door in het Visitor Center. Samen met Glenn en Louis lezen we boeken in de bibliotheek. Er ligt ook een nota die de toekomst van de Ningaloo regio beschrijft. Wij vinden deze toekomst vrij somber. Het is hypocriet om te zeggen dat het toerisme aan banden moet worden gelegd, maar het is wel een feit dat het toenemende aantal toeristen een te grote druk legt op de natuur. De toeristische faciliteiten in Coral Bay worden uitgebreid. In dit gebied, Cape Range, is Turquoise Bay nu nog de plek waar het overgrote deel van de toeristen naar toe gaat. De grote parkeerplaats is bijna altijd vol. Het probleem is dat men niet verantwoord met het koraal omgaat. Bijna iedereen, het waarom begrijpen we niet, draagt flippers waarmee het koraal kapot wordt getrapt en waarmee op het koraal wordt gestaan. Aangezien je dat helaas toch niet kunt tegengaan is het ‘goed’ dat het nu op maar een plek plaatsvindt.. Straks wordt Lakeside echter ook naar de knoppen geholpen. Western-Australia is een staat waarvoor je voor alles een certificaat moet hebben. Is het daarom zo’n raar idee om een snorkelcertificaat verplicht te stellen? Toerisme is een moeilijk onderwerp, want wie bepaald nu om wat voor redenen hoe er met een specifiek gebied moet worden omgegaan? Waarom zijn wij er nou zo van overtuigd dat wij er op een verantwoorde manier mee omgaan? Eigenlijk zijn we daarmee erg arrogant! Maar we hebben wel gelijk!

Het is inmiddels nog harder gaan waaien. De tent blijft nog wel staan, maar van harte lijkt het niet meer te gaan. Het zou ook niet meer mogelijk zijn om in de tent te slapen vanwege de enorme herrie die de wind veroorzaakt. We breken de tent dus af en besluiten om in de auto te slapen. Ook besluiten we om morgen weg te gaan, want de komende dagen zal er geen verbetering optreden. We hebben twee weken mazzel gehad, maar die mazzel kan helaas niet voortduren. Het is in dit gebied inmiddels ook knetterdruk geworden vanwege de schoolvakanties. De komende paar weken zullen we rekening moeten houden met de massa. We weten dus nog niet waar we naar toe gaan, omdat het de verwachting is dat het overal druk zal zijn. Voor de laatste keer hebben we een borrel met de mede kampeerders in de windvrije voortent van de camphost. Precies op het moment dat het zon in het westen ondergaat, komt de maan in tegenovergestelde richting op. Als een volmaakte oranje bol stijgt de maan over de Range, waarna de kleur langzaam verandert tot het meer vertrouwde wit. De donkere vlekken op de maan hebben de vorm van een konijn. We zijn hier aangekomen met een Nieuwe Maan en vertrekken op de eerste dag van de volle man. We hebben een mooie cyclus meegemaakt en hebben kunnen genieten van de kracht van de maan op de getijden. Met Glenn en Louise trotseren we nog enige tijd windkracht 80 en de temperatuur van 5 graden, maar lang kunnen we ons niet groot houden. In de auto is het een stuk beter toeven. Geen wind, stilte, lekker zacht en gezellig. Slaap lekker.
Ga naar boven