5.22 - Australië | Karijini: Dales Gorge - Weano Gorge

Op de ochtend dat de thermometer 3 graden aangeeft, besluiten we ons kamp weer op te breken en naar Weano te gaan. We weten dat we nog langs Savannah Campground rijden, waar een overnachting 20 dollar kost. Maar dan heb je wel de luxe van een warme douche. Iets wat wij niet nodig hebben. We hebben vernomen dat er een paar kilometer van de indrukwekkende kloven nog een andere campground is. Er mag niet vrij worden gekampeerd in de nationale parken, maar deze gratis campground ligt precies op het stukje grond dat niet tot het nationale park behoort. Voordat we een besluit nemen, gaan we eerst naar de Kalamina Falls en Gorge. Het is 25 kilometer over een geüpgrade gravelweg, maar echt comfortabel rijdt het niet vanwege de corregation. We weten dat je dan juist harder moet rijden, maar dan heb je weer geen grip. Met een bejaardentempo trillen we dus over de rode wegen. We zijn blij dat we de moeite hebben genomen om hier naar toe te rijden, want de Kalaminia Gorge vinden we mooier dan de Dales. De Dales heeft dan wel hoge rode wanden, Kalminia heeft veel weg van een veel te mooie driedimensionale tuin, gevuld met watervallen, afgeronde platen, paperbark trees en alleen wij tweeën. Zoals het in de natuur hoort, zijn we weer alleen. We stappen via tegels door waterpartijen en klauteren langs de wanden dieper de kloof in. Met mijn teva’s kan ik wat verder door het water, waaruit ik kan concluderen dat het water oncomfortabel koud is. Zwemmen zit er dus niet in.

Na deze onverwacht mooie wandeling van nog geen drie kilometer, rijden we weer verder. Meerdere keren is er met borden aangegeven dat de weg voor alle voertuigen geschikt is. Daar zijn de meningen dan wel over verdeeld, want de kwaliteit van de weg gaat achteruit en wordt vervolgens ronduit slecht. We moeten diepe kuilen ontwijken en door kreken heen, waarvan het water hoger staat dan voor ons vervoermiddel verantwoord is. Gelukkig gaat het allemaal goed en komen we zonder schade aan bij Weano. Hier blijken opvallend weinig normale 2-wheel-drives te komen. Hoe zou dat nou toch komen? Terwijl ik een paar tosti’s klaarmaak, maakt Floor een vlotte babbel met twee Flying Doctors die hier gedurende het toeristenseizoen met een grote camper staan. Het is voor het eerst dat we een Doctor Jeff in levende lijve tegenkomen. Floor vraagt aan Doktor Jeff of hij vannacht op de parkeerplaats blijft staan en vertelt hoe beroerd de weg wel niet was en dat we hier graag meerdere wandelingen willen maken, maar dat we de weg niet vaker willen afleggen. Doktor Jeff zegt dat hij het al bizar vond dat we hier überhaupt zijn aangekomen en dat we het geluk hebben dat hij ook de waarnemend ranger is. Omdat hij ons niet ziet als mensen die spullen slopen, mogen wij als enigen vannacht op deze plek blijven.

We zijn opgelucht en blij, want nu kunnen we morgenochtend zonder problemen de eerste zijn in de kloof. We maken nog een korte wandeling door het gemakkelijk toegankelijke deel van de Weano Gorge, waarna we bovenlangs weer terugkeren. Langs hellingen gevuld met spinifex en roodpaarse termietenheuvels. We lopen door de uitzichtpunten Junction en Oxer, waar ons de adem wordt ontnomen. Dit uitzicht hadden we niet verwacht. Het uitzichtpunt staat bovenop op een 120 meter hoge loodrechte
wand. Vanaf dit punt kijken we uit over de vier kloven die hier samen komen: Weano, Joffre, Hancock en Knox. We hebben al veel gezien, maar dit is weer een van die zeldzame momenten van ‘extreem onder de indruk zijn’. We zullen nooit meer onder de indruk kunnen zijn van het drielandenpunt bij Vaals.

We worden ’s avonds door Doctor Jeff, wiens echte naam overigens Phil is, uitgenodigd voor warme chocolademelk voor zijn camper. We praten lang en uitgebreid over de verschillende belevingswijzen van de natuur. Zijn filosofie is dat je vrede moet hebben met de keuzes die andere mensen maken, omdat ze op een ‘different journey’ zijn. Dat is natuurlijk zo waar als het maar zijn kan. Je kunt niet onafhankelijk beoordelen wie de juiste, dan wel foute weg kiest. Want wat is fout? Zo kun je de natuur ook op verschillende manieren beleven. Je kunt het zien als een attractie of zelfs als een gebruiksvoorwerp. Maar je kunt het ook individueel en met respect benaderen. Problemen ontstaan pas als we elkaar in de weg gaan zitten. Als je in alle rust van de natuur aan het genieten bent en je rust wordt verstoord door schreeuwende mensen met flesjes bier in de hand of door een luidruchtige toergroep, dan is dat bijzonder onprettig. Phil werkt voor de Flying Doctors. Zijn baan bestaat uit training en educatie op locatie. Hij heeft elke homestead en elke Aboriginal gemeenschap in Western Australia inmiddels wel bezocht. Hij heeft geen beroerde baan. Hij houdt van de ruimte en de rust in de bush, maar heeft een huis in Perth. Hij leeft in een perfecte balans, want op de plekken die hij voor zijn werk bezoekt, zou hij niet kunnen wonen. Hij heeft zowel de dynamiek van de stad, als de rust van de bush nodig. Hij legt ons uit hoe we het zuiden kunnen bepalen, door gebruik te maken van de positie van het Zuiderkruis. Hiervoor moet er een denkbeeldige lijn worden getrokken door de lange zijde van het Zuiderkruis en een lijn door de twee felle sterren die er rechts naast staan. Op het kruispunt van die twee lijnen, bevindt zich het precieze zuiden. We hebben ons hierover al vaak verwonderd, want het Zuiderkruis verschuift gedurende de nacht. Het zou vreemd zijn als het zuiden zich in de nacht net zo verplaats. Weer hebben we wat geleerd.

Phil is spiritueel ingesteld. Hij probeert zijn leven dan ook in perfecte balans te leven. Zo is hij van mening dat het avondeten een lichte maaltijd hoort te zijn, omdat je ’s nachts geen energie nodig hebt. Dat kan misschien wel zo zijn, maar ik vind eten veel te lekker. Phil stelt zich zelf open voor het de spiritualiteit van de Aboriginals. De Aboriginals vermijden de kloven, omdat zij geloven dat de geesten van voorouders er huizen. Phil neemt ons laat op de avond mee naar de uitzichtpunt, war we naar de stemmen (van de overleden Aboriginals) luisteren. Het is het geluid van het stromende water, diep beneden in de kloven, die deze illusie creëert. Als alleen het gehoor wordt geprikkeld, zijn je hersens in staat de om de opgevangen geluidstrillingen om te zetten in ‘gefluister’, ‘gelach van kinderen’, ‘verhitte debatten’ en ‘geroezemoes’. Het is een erg bijzondere avond. Wie heeft er ooit in het nachtelijk duister, naar stemmen zitten luisteren boven op een van de meest spectaculaire plekken van Australië?
Ga naar boven