3.08 - Mongolië | Terkhiin Tsagaan Nuur

Aamaa heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Hij wil er dan ook zeker van zijn dat we ergens staan, waarvan hij weet dat we er staan. De enige manier om dit te bereiken, is ons daar te brengen. Voor een ervaren chauffeur en met de Russische minibus, is geen weg te ruig en geen plek onbereikbaar. We klimmen over de eerste rij heuvels, waarna we diep in een trechtervorming dal worden afgezet op een plek met drinkwater en brandhout. We nemen afscheid van Aamaa die ons beloofd vanavond op te komen zoeken. Niet alleen voelt hij zich verantwoordelijk, bovenal vindt hij het plezierig om tijd met ons door te brengen.

Niet snel daarna brandt ons vuur en staat er een potje met eten te pruttelen. In de rust van deze vallei is het genieten van de warme zon en de grondeekhoorns die zich niet laten verleiden voor een close-up. 
Wanneer de buitentemperatuur voldoende is gestegen om thermiek te genereren, verschijnen de grote vogels in de lucht. Adelaren en gieren met een enorme spanwijdte, waarvan de schaduwen op de grond nog veel groter zijn. Het duurt niet lang als we vanuit de verte een paar paarden zien naderen. Niet veel later zien we dat het niet alleen paarden zijn. Het is een Mongoolse familie die langzaam maar zeker dichterbij komt. Ze stoppen naast onze tent en stijgen van hun paard. We begroeten elkaar met ‘sain baina uu?’ en het daarop volgende ‘sain ta sain baina uu’. Helaas hebben we elkaar door de taalbarrière niet zo heel veel meer te melden. Een kop thee is echter altijd lekker en goed om aan te bieden. Het bijpassende biscuitje wordt afgeslagen. Na de thee nemen onze gasten afscheid, stappen op hun paard en verdwijnen langzaam in de Mongoolse leegte.
IMG_0921 IMG_0925
Na een kopje thee gaan de bezoekers weer verder Het uitzicht over Terkhiin Tsagaan Nuur is niet onplezierig
's Nachts blijkt dat het niet zo slim was om onze tent op te zetten in het trechtervormige dal. De wind jaagt met stormkracht vanuit de bergen door ons kamp. De tent trilt en trekt aan de scheerlijnen, maar houdt het gelukkig wel goed vol. Het kan alleen altijd gekker. Het begint te regenen en te onweren. Buiten de tent wordt de hemel verlicht door tientallen bliksemschichten. Miljoenen volts schieten naar de grond. De donder rolt krakend en knetterend door het dal, terwijl de tent bijna wordt losgetrokken van de grond. In deze wilde uitgestrektheid lijkt onze kleine tent niet geheel op haar plaats. We voelen ons dan ook niet heel prettig, maar kunnen daar ’s nachts niet zo veel aan veranderen.

De volgende dag besluiten we dat langer blijven geen optie is. Over de kale bergkammen lopen we langzaam terug naar beneden. Daar profiteren we van een luie dag. Het meer is uitermate geschikt voor een
grondige wasbeurt van lijf en kleding. Met de tandenborstel in de mond zwemmen we in het meer. We kopen een versgevangen vis van een local, die we door ons gastgezin laten klaarmaken. De vis wordt verwerkt in en soort van pannenkoeken, waar een lichte vissmaak aan zit. Het overgrote deel van de vis is waarschijnlijk in de magen van de familie verdwenen.

Een nieuwe onweerstorm bevestigd onze eerdere beslissing. We zijn blij dat we beneden zijn. De zon zakt langzaam maar zeker achter de bergen, ondertussen de bergen en de onweerswolken verlichtend met een diepe gele gloed. De gele kleur wordt dieper en gaat over naar oranje, waardoor er aan de horizon een enorme brand lijkt te woeden. Een lucht als deze hebben we nog nooit eerder gezien.

Last modified on woensdag, 20 mei 2015 18:24

Ga naar boven