2.13 - Slowakije | Etappe 8: Bardejov - Vodna Velka Domasa (75 km)

Met lichte weemoed nemen we afscheid van het muffe hotel met het oogverblindende blauwe restaurant. Een prima plek om een dagje uit te zieken, maar langer dan dat moeten we er ook niet blijven hangen. We trappen hem dus weer aan. We volgen een erg mooie route door het dal van de Topla. Het is een rustige route en we trappen de kilometers gemakkelijk weg. Op de velden staan de oude vrouwen in hun onafscheidelijke bloemetjesjurk gebukt het land te bewerken. Een oude oranje Skoda staat langs de rand van de weg geparkeerd. De eigenaren staan in het naastliggende veld te schoffelen en te wieden. Het landschap is kleinschalig en gevarieerd. De dichte bossen zijn hier niet in cultuur gebracht en kennen daardoor nog een grote natuurlijke diversiteit aan soorten. Het groen voert de boventoon, met daartussen een kleurenpalet van de vele wilde bloemen in de velden. Regelmatig komen we door een klein dorp, die zonder uitzondering één of meerdere ooievaarsparen huisvesten. Vrolijk klepperend staan ze op hun hoge nest, waarboven we soms de jongen bovenuit zien spieken. Vader of moeder ooievaar laten zich met ware doodsverachting uit het nest vallen om het nodige voedsel voor de hongerige jongen te verzamelen. Net voor een fatale crash stabiliseert de ooievaar zijn of haar vlucht en maakt dan weer hoogte. Wij snappen wel waarom KLM niet heeft gekozen voor een ooievaar.

Plaatsen om wat te eten zijn dun gezaaid. In Giraltovice eten we met de arbeiders in de lokale Hostinec. Altijd vinden we hier een energievolle maaltijd om ons door de rest van de dag te helpen. Helaas begint het daarna te regenen. Het begint hard te regenen. Het wordt kouder en wij worden chagrijnig. We rijden door een geweldig mooi en bijzonder gebied, maar voor de zoveelste keer gooit het slechte weer roet in het eten. Tot dusver hebben we in Slowakije nog maar één dag zonder regen gehad en dat was nou net de dag dat ik ziek in bed lag. Koud en verregent schuilen we onder de overkapping van een gesloten café. Daar hebben we weer zo’n ontmoeting die alles weer goed maakt. We raken in een geanimeerd gesprek met een jonge transporteur van chocolade producten. Hij blijkt in Meppel te hebben gewoond en daarna drie jaren in Engeland te hebben gewerkt. Hij is teruggekeerd naar Slowakije omdat hij nou eenmaal een Slowaak is. Je aard nou eenmaal het beste in je eigen land. Als dank voor het enthousiaste gesprek krijgen we ieder een chocoladereep cadeau. Voor de ontelbaarste keer leidt een minder prettige situatie als vanzelf tot een situatie die een positieve herinnering achterlaat.

De lucht is nog grijs als we na de regen onze weg vervolgen langs het Vodna Velka Domasa. Er zouden volgens onze kaart minimaal vijf campings aan de oever van dit meer moeten liggen. Je zou daaruit kunnen afleiden dat het niet moeilijk moet zijn om een fijne kampeerplek te vinden. Dat zou inderdaad zo zijn als we niet een paar weken te vroeg zouden zijn. Het korte kampeerseizoen begint pas in juli, waardoor alles nog is gesloten. Tijdelijke of permanente sluiting is overigens niet van elkaar te onderscheiden. Het gebied heeft duidelijk betere tijden gekend, maar misschien is het altijd al wel zo geweest. Via smalle en daardoor erg spannende paadjes door bossen en struikgewas komen we op het zuidpunt van het meer eindelijk een overnachtingsmogelijkheid tegen. Het pension bevindt zich dan wel in een staat van onderhoud, dat wil niet zeggen dat er geen geld kan worden verdiend. Voor € 20,- verkrijgen we een kamer die is volgestouwd met meubels, waarvan de te kleine bedden te korte dekbedden hebben. Wel hebben we een vrij uitzicht over het meer. Als de avond valt zijn we de enige menselijke bewoners in een gebied vol vogels en misschien zelfs wel een paar beren.

Ga naar boven