01 - La Palma | Amsterdam - La Palma

We hebben de wekker gezet om 2.45 uur. We worden om 3.30 uur door een taxi opgehaald in deze koude winternacht. Buiten is het 6 graden onder nul. Voor € 55,- hebben we op Internet een ticket gekocht voor deze toch wel erg comfortabele wijze om naar Schiphol te komen. Om 4.00 uur komen we aan op Schiphol. We zijn niet de enigen die wachten op een vroege vlucht naar de zon. Inchecken hebben we al via Internet gedaan. Ruimbagage hebben we niet. Erg handig van Transavia, met wie wij voor € 250,- per persoon vliegen naar Santa Cruz de la Palma. We hebben vier keer gecheckt of we wel de juiste La Palma hebben, want je wil niet per ongeluk op Majorca of Gran Canaria terecht komen. De reizigers naar de juiste La Palma zijn eenvoudig te herkennen aan de wandelschoenen die zij dragen. ‘La Isla Bonita’ is tenslotte een wandeleiland. Om 5.00 uur kunnen we boarden op de achterste gate van pier D. Kunnen we vast inlopen denken we maar. Onze zitplaatsen voorin het vliegtuig hebben we al bij het inchecken geclaimed. Voordat we kunnen opstijgen, taxiën we om 6.00 uur naar een hoek van Schiphol, waar het vliegtuig met ‘antivries kanonnen’ wordt ontdaan van het ijs op de vleugels.

De nacht is helder. De Randstad zien we duidelijk liggen. De splitsing van de A12 bij Gouda en dan de grote aaneengesloten lichtvlek van Rotterdam en Den Haag. De Zeeuwse eilanden zijn donkere vlekken, waarna de stedenband Antwerpen, Gent en Brugge zichtbaar wordt. Daarna wordt het onder ons donker en blijft het donker tot we vier uur later bij La Palma in de buurt komen. Er hangt een dicht wolkendek aan de westelijke zijde van het eiland. Dit is de kant waar we landen op het vliegveld Santa Cruz de la Palma. Het is prettig dat de piloot beter weet dan wij waar de landingsbaan begint, want zo laag boven zee aan komen vliegen is en blijft een kwestie van vertrouwen van de passagiers. Uit het gelande vliegtuig stappen we in de gereedstaande bus. Het water op de vloer van de bus doet een van de passagiers uitroepen: ‘ik dacht even dat dit gesmolten sneeuw was!’ Gelukkig is dat niet het geval. Het is hier een heel stuk aangenamer dan waar we net vandaan komen. Laat de zomer maar komen. Reizen binnen Europa en met alleen maar handbagage heeft grote voordelen. We hoeven nergens op te wachten en kunnen in de aankomsthal direct naar de balie van Hertz lopen. Aan de balie is er veel gedoe over de voorwaarden, of over de interpretatie daarvan. Wij hebben alles thuis geregeld en overhandigen de voucher. Nee, we hoeven geen grotere auto voor de speciale actieprijs van maar € 10,- per dag extra. En nee, we willen niet nu al betalen voor de benzine. We leveren de auto straks weer in met een tank die net zo vol zit als dat die nu zit. Niet veel later staan we in de parkeergarage onder het vliegveld bij een witte Citroen. Deze Citroen is aanmerkelijk groter dan de fiat cinquecento die we hebben geboekt. Voor het geld van een Categorie A, rijden we nu een Categorie B auto. De baliemedewerker wilde net dus proberen om er alsnog aan te verdienen. Helaas, dat is haar niet gelukt.

Onder een grauwe hemel rijden we de bergen in om via een lange tunnel aan de westelijke zijde van het eiland te komen. Hier is het weer stukken beter. Dat is maar goed ook, want we hebben niet voor niets een huis gereserveerd aan deze zijde van het eiland. Daar kunnen we alleen nog niet terecht. Daarom rijden we naar Los Llanos de Aridane, waar we op een terras op een aangenaam plein, genieten van de zon, de koffie en een lekker broodje. Als we voldoende tijd hebben gerekt, rijden we naar de plek waar het huis zou moeten liggen. We worden begroet door twee Nederlanders die ons in hun botanische tuin, ons huis laten zien voor de komende dagen. Beter hadden we dit niet kunnen voorstellen. Het is mooi weer, de lucht is blauw, het huis is mooi, de tuin is kleurrijk, maar wij zijn kapot. We vallen in slaap op het zonovergoten dakterras, waar zelfs onze herfstkleding ‘overdressed’ is. Omdat we serieus moe zijn, besluiten we verder te slapen in het riante kingsized bed. Pas tegen de avond worden we weer wakker, waarna we naar Los Llanos wandelen om daar nog een hapje te eten. Eerst een drankje op het terras en dan nog een lekkere pizza. Wij denken dat we het hier wel een tijdje uit gaan houden.
Ga naar boven