BestemmingOnbekend

BestemmingOnbekend
Tot dusver vinden we de Oekraïne is één van de mooiste landen die we kennen. Hier hoog in de Karpaten zijn de houten huizen uitgevoerd in vrolijke kleuren en zijn ze op kunstzinnige wijze afgewerkt met houten latten. De mensen verbouwen hun eigen groenten op kleine akkers, die als een lappendeken tegen de groene hellingen van de Karpaten aanliggen. Het is bijna onwerkelijk, zo mooi vinden we het hier. Het heeft de hele nacht geregend en ’s ochtends is de lucht helemaal grijs. Het is daarvoor bijna niet mogelijk om het landschap in mooie foto’s te vangen. Het is nog ruim 40 kilometer naar Dolyna. Een afstand die we zonder al te veel moeite afleggen, omdat we afdalen aan de oostelijke zijde van de Karpaten. We fietsen door aaneengesloten en onaangetaste naaldbossen. Het rustige beekje verandert langzaam maar zeker in een snelstromende rivier. De onderbegroeiing wordt gevormd door grote, groene varens. Wilde bloemen zijn ruim aanwezig. Nog nooit zijn we ergens geweest waar de bloemenpracht zo uitbundig is. Het weinige verkeer bestaat uit een incidentele Lada en af en toe een Kamaz, het archetype van de Russische vrachtwagen.

We zijn blij dat we gisteren niet zijn doorgereden naar Dolyna. Het is een onoverzichtelijke, chaotische stad zonder aanwijsbaar centrum en ontspeent van elke aantrekkelijkheid. Het centrum kunnen we dan ook niet vinden en voor het weten rijden we in een deel van de stad, waar de weg het beste te vergelijken is met een gatenkaas. Er lijkt geen enkel hotel te zijn en ook een plek om te eten is onvindbaar. In een ‘magazin’ kopen we een grote salami, een flink stuk kaas en een vers stevig brood. De binnendoor weg naar elders kunnen we niet vinden, waardoor we ons plotseling en ongewild op een hoofdweg met de aanduiding ‘H’ bevinden. In tegenstelling tot de ‘T’ en de ‘P’ wegen is deze weg wel druk, alhoewel het verkeer ons alle ruimte geeft op deze brede weg. Het is geen fijne weg om op te fietsen, omdat de weg recht over de vele steile heuvels gaat en aan de andere kant weer net zo hard naar beneden. Erg frustrerend en vermoeiend. We zijn dan ook blij als we bij de afslag naar Perehinske zijn, waar we volgens onze kaart een hotel zouden moeten kunnen vinden. De weg voert door een vreselijk saai en depressief landschap. Tussen de gaten vol modder ligt af en toe een plakje asfalt. Om de een of andere duistere reden is dit een drukke weg. Grote vrachtwagens vol met boomstammen, de ene na de andere Lada, paard en wagens; alles lijkt onderweg van en naar Perehinske, potentieel mooi gelegen aan een rivier. Niet dus. Gaten in de weg is hier een understatement. Het drukke verkeer moet laveren tussen grote en diepe gaten vol water en modder. Mensen hangen hier wat rond en de huizen maken een vervallen indruk. We zijn zeldzaam in zo’n treurige plaats geweest. Dit is een plek waar mensen relatief vaak een einde aan hun leven maken.

Op een soort van kruispunt, gatenkaas, moddervlakte, parkeerplaats, hangplek, staan we te puzzelen over de weg die we moeten nemen. De omstanders willen ons graag verder helpen en weten ons te vertellen dat er hier geen hotel meer is. In de volgende plaats zou het wel moeten lukken. In een ‘magazin’ slaan we suikerhoudende voedingsmiddelen en een paar blikjes cola. Het wondermiddel waarop Floor fantastisch fietsen kan. Sinds ik alle zware spullen heb overgenomen, is het fietsen voor Floor sowieso een heel stuk leuker geworden. Een lief oud vrouwtje begint geweldig te ratelen in het Oekraïens, waar wij werkelijk geen touw aan vast kunnen knopen. Blijkbaar vindt ze ons helemaal fantastisch en we krijgen alle twee een handkus. Misschien zijn we voor haar wel een teken dat het hier vanaf nu alleen maar beter kan worden. Wij wensen het haar van harte. Fijn voor ons dat zelfs de meest verlepte plaats een fijne herinnering kan worden. Het verlepte Perehinske blijkt nog een grote kerk te hebben met een paar gouden koepels. De kerk ligt aan de rand van het dorp. De kerk zegt dus niets over de staat van het dorp of de liggen van wat je een centrum zou kunnen noemen.

Er ziet niets anders op dan weer door te fietsen. Na Perehinske wordt het landschap gelukkig snel weer aantrekkelijker. Ook de dorpjes hebben weer de vertrouwde charme. We fietsen weer langs houten huizen, door groene valleien vol bloemen en dichte loofbossen. De vrouwen langs de weg lachen hun gouden tanden bloot als we ze enthousiast begroeten met ‘dobroho dnia’. Moe komen we aan in Solotvyn, waar we het hotel dat er zou moeten zijn, niet kunnen vinden. Voor het eerst in de Oekraïne komen we over een soort van pleintje, waar we de hulp van de locals inschakelen. Met drie man sterk komen ze met enige discussie tot de slotsom dat we terug moeten naar de hoofdweg. Daar ergens aan die weg zou een hotel moeten zijn. En inderdaad. Net voor het noodweer losbarst hebben we onderdak gevonden. Voor 300 UAH (€ 30,-) een luxe, met hout afgetimmerde kamer met bad en uitzicht over de rivier. In het restaurant worden we door fijne mensen in de watten gelegd en doen we ons voor 135 UAH (€ 13,-) te goed aan de streekgerechten.
Het heeft de hele nacht flink geregend. Gelukkig is het droog als we na het ontbijt van gebakken eieren en brood (58 UAH = € 5,80) weer op de fiets stappen. De route die we in gedachten hebben, wordt ons ten zeerste afgeraden door twee mannen, waarvan er een Duits spreekt. De non-verbale communicatie die hij daarbij gebruikt, doet vermoeden dat we op die route vast komen te zitten in de zuigende modder. We gaan daarom verder op de ‘hoofdweg’, met het aanduiding ‘T’. In Verkhni Vorota die we wat aankopen in een kleine winkel. Veel keuze is er niet, maar wel vers brood en een zak biscuitjes. Met een telraam wordt het verschuldigde bedrag bepaald. We rijden door kleine boerendorpen met rijk versierde houten huizen in de kleuren lila, paars, blauw, groen of gewoon bruin. De buitenmuren hebben verfijnde patronen gemaakt met kleine latten. In Slowakije zijn dit soort dorpen inmiddels een toeristische attractie. Hier zijn dorpen als deze geen bijzonderheid. Andere toeristen zijn er sowieso niet. Op de erven zien we kippen en ganzen scharrelen, terwijl de honden lekker liggen te luieren. De bewoners zijn vooral druk met het uitlaten van hun koeien. In de groene weiden staan de koeien te grazen, onder het toeziend oog van een vader met zijn zoon. Tussen de velden stroomt het water van de kleine stroompjes naar beneden. In de velden staan constructies van hout, waartegen sommige als de eerste hooibergen zijn aangestapeld. Bloemen zijn hier in overvloed: margrieten, gevlekte orchis, grote ratelaar, achillea, knoop en viooltjes. Uitzonderlijk grote versgroene varens en berenklauw maken het beeld compleet. We fietsen door onbedorven bossen. Beekjes stromen in de lage delen en met watervalletjes worden de hoogteverschillen overbrugt. Het is hier zo groen als in een tropisch regenwoud. In de velden komen we koeien, schapen en geiten tegen. In een kleine winkel, annex wat dan ook, schuilen we tegen de regen. We bestellen een kopje thee, waarvan het water met ijzeren emmers uit de waterput wordt gehaald. Een van de aanwezige ‘Babushka’s’ is ongelooflijk dik en heeft helblauwe ogen. De enige vitrine in de winkel staat vol met ketchup en mayonaise. Een derde deel van de winkel is gevuld met sterke drank. De houten schappen zijn gevuld met honing, druivensap, ingeblikte vis, chocolade, oploskoffie, snoep, tandpasta, luchtverfrisser, maandverband, 14 kopjes, drie pannen, vier borden, 12 schalen, twee fluitketels en ca. 15 broden, waarvan een groepje meisjes er ieder een komt kopen, om deze vervolgens uit de hand te eten. 

Net voor Sojmy slaan we linksaf richting Dolyna. Het is een grotere weg, die wordt aangeduid met een ‘P’. Voor een hoofdweg is deze weg ook weer heerlijk rustig. Over een afstand van 30 kilometer moeten we een hoogteverschil van 500 meter overbruggen. De weg voert door het brede dal van de Rika rivier. Veel van de huizen in dit dal zijn van steen en de paar dorpen hebben een weinig interessante uitstraling. Naarmate we verder in het smaller wordende dal komen, komen er meer en meer houten huizen, is het land kleinschaliger en verandert de rivier in een bergstroom. De eerste 20 kilometer hebben we de wind in de rug, waardoor we fluitend tegen de lichte helling van 1-2 procent op fietsen. Dieper in het dal wordt de helling steiler met percentages van 8-10 procent. Gelukkig hebben ze niet bezuinigd op haarspeldbochten, zodat erger wordt voorkomen. 

Het plan was om vandaag door de fietsen naar Dolyna, maar als we op 900 meter hoogte langs een hotel fietsen, besluiten we dat het voor vandaag mooi is geweest. Voor 250 UAH (€ 25,-) krijgen we een kamer in het verder geheel verlaten hotel. Al het personeel helpt mee om onze collectie rode tassen naar de kamer te verplaatsen. Ook in dit best wel luxe hotel zijn de gordijnen te kort en is het tweepersoons bed voorzien van twee te kleine dekbedden. Maar gelukkig hebben wel een grote televisie. In het hotel maken we kennis met een Tsjech, die in dit hotel een ‘schatje’ heeft. Niet dat zijn vrouw in Tsjechië dat weet. Hij staat er op dat we vodka met hem drinken. Hij tipt ons ook over de specialiteit van het restaurant. De forel is echter nog rauw, waardoor de kok en de serveerster niet ophouden met het aanbieden van hun excuses. Wij proberen zo snel mogelijk excuses te maken om in alle rust nog een wandeling door de mooie omgeving te maken. 

2.16 - Slowakije | Route

1.14 - Tsjechie | Route

3.18 - Oekraïne | Route

We worden rond achten wakker, wanneer de klokken van een van de kerken vrolijk, maar dwingend luiden. Het is iedere ochtend weer verbazingwekkend hoe we al onze spullen, die door de hele kamer liggen verspreid, weer georganiseerd in de tassen krijgen. We halen onze fietsen uit de sauna, waar ze gisteren nog een paar uur met naakte Oekraïners hebben doorgebracht. Alle deuren om het hotel te verlaten zijn nog gesloten, dus worden we door de schoonmaker (of is het de kok?) via de bakkerij naar buiten geleid. Een versgebakken brood krijgen we cadeau. De mensen zijn allemaal erg aardig. Op een terras drinken we een goede cappuccino en een riante kop thee voor 6 UAH (€ 0,60) per stuk. 

De oude vrouwtjes met hun hoofddoeken lopen naar de kerk. Begeleid door het kerkelijk gezang stappen wij op de fiets om Perechyn te verlaten. Maar niet voordat we extra water en een paar bananen hebben gekocht in een van de kleine shopjes, die op zondag gewoon geopend blijken te zijn. Hoe rijker en ontwikkelder een land hoe minder er sprake lijkt te zijn van een 24-uurs economie en omgekeerd. Over een weg vol gaten en hobbelend asfalt rijden we in oostelijke richting. De mensen zitten ontspannen voor hun huizen te kijken naar het leven dat hier in traag tempo voorbij lijkt te gaan. Groepjes mannen zitten gehurkt te roken en te praten. Kinderen zijn lekker aan het rotzooien. De huizen staan langs de geasfalteerde hoofdweg, daarachter is het leeg. De lintdorpen zijn dan ook enorm uitgestrekt. De paar zijwegen zijn onverhard. Verderop rijden we door het nog onaangetaste bosgebied van de Karpaten. Het dichte loofwoud bestaat uit beuken, linden en schijnbeuken. Daartussen staan bloeiende acacia’s die heerlijk geuren. Snelstromende beekjes stromen door de dicht beboste hellingen naar beneden. 

Hoe verder we komen, hoe mooier het wordt. Omdat het een mooie zondag is, zijn de mensen volop aan het picknicken,
barbecueën en het ontspannen op de gemaaide groene weiden langs de beekjes. Kampvuurtjes worden aangestoken, waarvan de rook een fijne geur verspreid. De onvermijdelijke Lada staat steevast bij de eigenaar in het veld geparkeerd. Als de Lada de meest voorkomende auto in dit gebied is, dan is de Lada Niva met stip het meest voorkomende type in dit berggebied. Een Lada met een enorme takkenbos op het dak is geen uitzondering. Kinderen zwaaien enthousiast. Bijna iedereen reageert verbaasd en dan vriendelijk op ons voorbijgaan. Met al die vrolijk zwaaiende kinderen wanen we ons in Laos. Het land is ongelooflijk mooi, groen, landelijk, leeg en natuurlijk. Het landschap is anders dan we gewend zijn en daarom een genot om doorheen te fietsen. De wegen zijn verlaten. Drinkwater halen we uit een van de vele natuurlijke bronnen langs de weg, waarvan er een is opgeleukt als een enorme theepot en de ander wordt gezegend door Jezus en Maria samen. Als dat water niet heilzaam werkt, dan weten we het ook niet meer. 

Na een laatste klim door haarspeldbochten en over een heuvelrug, waarover kleine bussen en velgekleurde Lada’s komen snellen, zien we ons einddoel liggen. Volovets ligt beneden in het dal, te midden van de dichtbegroeide, groene heuvels van de Karpaten. We tellen al snel een stuk of vier hotels. We drinken een pivo in de binnentuin van een hotel en besluiten dat dit wel een mooie plek is voor een overnachting. De taalbarrière vormt echter wel een probleem. Er wordt zoals gewoonlijk geen woord over de grens gesproken. Met veel hilariteit wordt uiteindelijk een kamer geregeld, bekeken en akkoord bevonden. De kosten daarvan bedragen 150 UAH (€ 15,-). De lakens en de dekbedden zijn te klein, de gordijnen te kort, de douchekop komt van de muur, maar dart hoort er natuurlijk allemaal bij. Daarna doen we ons voor 100 UAH (€ 10,-) te goed aan een stevige maaltijd en een paar Pivo. 


3.01 - Oekraïne | Perechyn

We blijven een dag in Perechyn, voordat we de Oekraïne verder gaan verkennen. Pas hier hebben we het gevoel dat we echt op reis zijn. Het is hier veel minder ontwikkeld dan in Slowakije en Tsjechië. Hoe minder ontwikkelt een land ook is, hoe meer er op straat weer gebeurt. Het is intenser, spannender, leuker, uitdagender voor een reiziger. Hoe minder vanzelfsprekendheid, hoe groter het avontuur. Het Cyrillische schrift zorgt er ook voor dat we er niets meer van begrijpen. Morgen is het zondag en daarom zorgen we er voor dat we vandaag de boodschappen doen. Grote supermarkten zijn hier niet. Wel veel kleine winkels, waarbij je er drie moet bezoeken om alle spullen te verzamelen die we nodig denken te hebben. Hier geen zelfbediening, maar een balie met een kassa er op, waarbij we de artikelen moeten aanwijzen die we hebben willen. Boodschappen zijn hier goedkoper dan in Slowakije. Niet verrassend, want Slowakije is door de invoering van de Euro erg duur geworden. ’s Middags lopen we een rondje door de stoffige straten van Perechyn. In dit kleine stadje wonen veel mooie meisjes met korte rokken en hoge hakken, mannen met rauwe koppen en dikkere vrouwen van middelbare leeftijd met vaalpaarse of rode haren. Het straatbeeld wordt bepaald door de eeuwige Lada en de enorme gaten. Veel gebouwen zijn in verval en stoffig is het overal. Het verschil tussen Slowakije en Oekraïne is enorm. Dit is een ontwikkelingsland. De achterstraten zijn onverhard en worden bevolkt door kippen, kinderen en hier en daar een geit. Via diverse omwegen komen we terecht op een vervallen fabrieksterrein met oude en kapotte bussen, machines en een ingezakte legertruck. Midden tussen deze olielekkende benden is nog een kleine houtzagerij in bedrijf. Troepen zwerfhonden hebben het terrein overgenomen. We komen bij een soort van herdenkingsbijeenkomst. Jongens en meisjes in hun mooiste galakleding en met een witte duif in de hand. Mooie en blijkbaar emotionele woorden, worden door een oude man gesproken. Daarna volgen nog wat toespraken van een in het zwart geklede welbespraakte vrouw en de priesters. Er vormt zich een stoet die zicht na het vrijlaten van de witte duiven, in beweging zet. Waar gaat deze stoet naar toet en wat is er aan de hand? Toevallig komen we een dame tegen die een beetje Engels spreekt. Zij weet ons te vertellen dat we getuige zijn van de feestelijke diploma-uitreiking van de middelbare scholieren van Perechyn. Het plaatselijke Gymnasium is waar de diploma-uitreiking zal plaatsvinden en wij mogen daar best getuige van zijn. In de grote aula van het kille socialistische schoolgebouw, zitten de banken vol publiek. De scholieren zijn gekleed in de mooiste baljurken en kostuums. De uitreiking van de diploma’s wordt voorafgegaan door zang en dans. Door kinderen en door oudere jaars opgevoerd. Zo zien we kleine kinderen stijldansen, wat stiekem best wel grappig is. Tien kinderen die Robbie Williams imiteren is ook best wel leuk. Meer stijldansen en folklore volgt. Een van de meisjes valt extra op: ze heeft een bijzonder mooie en zuivere stem en krijgt het voor elkaar een solo van vijf minuten te vullen zonder muzikale begeleiding. Moeders en af en toe een vader komen het podium op, wanneer kindlief het diploma krijgt uitgereikt. De moeders zijn zonder uitzondering gekleed in een jurk die niet onderdoet voor dat van hun dochters. De hakken kunnen niet hoog genoeg. De ceremonie wordt afgesloten met het Oekraïense volkslied. Een melancholisch gevoel treedt op, want met zo veel mooie meisjes wil iedereen toch zeker wel Oekraïner zijn.

16 - Slowakije | Pod Žitkovským vrchem

Floor heeft vandaag een rustdag op de camping om een boek te lezen. Omdat het daarnaast ook nog eens een mooie dag lijkt te gaan worden ga ik alleen op stap. Door de velden loop allereerst naar Krhov. Omdat ik tegen de wind in loop kan ik de reeën in het veld dicht naderen. Ik kom een paar Tsjechen tegen die mij ongevraagd de we wijzen, maar vervolgens moeten concluderen dat ik sowieso de goede kant op loop. Als je zo maar aan het dwalen bent is de goede kant natuurlijk ook niet zo makkelijk te missen. Het is een steile klim door een donker dennen- en beukenbos naar Pod Žitkovským vrchem. Dit is een kom tussen de groene heuvels van de Witte Karpaten. Meerdere watervallen komen aan de rand van het bos en de weide naar beneden. De koeien grazen hier tegen de groene steile hellingen. Er is gelukkig een hotel waar ik voor 112 Kronen (€ 4,30) een Kofola (Tsjechische cola met een lichte karamelsmaak) en Bryndzove halusky (brokjes aardappeldeeg met schapenkaas) bestel. Ik ben de enige gast op het terras. Zoals gewoonlijk ben ik eerst een ongewenste gast, maar nadat ik de bestelling geheel in het Tsjechisch heb gedaan, is het ijs gebroken.

Het weidegebied van Pod Žitkovským vrchem, met uitzicht op de Slowaakse bergen is erg aantrekkelijk. Op mijn terugweg door het bos wordt het erg donker. Pas wanneer ik aan de rand van het donkere beukenbos sta, met uitzicht op het diep in het dal gelegen Bojkovice, zie ik waarom. Een inktzwarte wolk, met rode vlekken komt op mij af. Onder de dreigende wolk hangen slurven, alsof er elk moment een tornado uit tevoorschijn kan komen. Beneden in het dal zie ik de striemende regen neerkomen. Het noodweer komt mijn kant op. Er is geen ontkomen aan. Ik ben te druk om foto’s te maken om tijdig een droge schuilplaats te zoeken. Aan de rand van het bos ziek ik dekking achter de stam van een dikke dennenboom. Dan komt de eerste windvlaag. Whammm! De regen komt horizontaal naar beneden. De wind beukt tegen de bomen, die diep het bos in worden gebogen. Ik ben bang dat ze als luciferhoutjes zullen knappen en maak met zo laag mogelijk tegen de boom zo klein mogelijk. De donder klapt en kraakt en het begint nog harder te regenen. De ene windstoot na de andere geeft de bomen er van langs. Mijn regenjas blijkt onder al dit geweld weinig regen te kunnen tegenhouden en ook mijn boom biedt weinig tot geen beschutting. Ik ben doorweekt.

Het noodweer duurt nog geen tien minuten maar de lucht blijft instabiel. Aan de andere kant van het dal zie ik de felle flitsen en hoor ik de donder aan komen rollen. Een tweede onweersstorm is al weer in aantocht. Het pad naar beneden is een is een modderige rivier geworden. Het grote voordeel van de regen blijkt te zijn dat de dieren mij niet meer ruiken en horen. De reeën in het veld laten zich tot 200 meter naderen. Vlak voor mij op het pad lopen reeën die niet doorhebben dat er een wandelaar in aantocht is. Pas op het allerlaatste moment schieten ze verschrikt weg. Een marter of hermelijn steekt vlak voor me het pad over. Het is een ware beestenboel, waardoor ik al snel vergeet dat ik geheel doorweekt ben. De loodgrijze lucht vormt een geweldige achtergrond voor de foto’s in dit landschap. De bomen en de bloemen daardoor veel beter tot hun recht. Na 8 ½ uur en misschien wel 25-30 kilometer te hebben gewandeld, kom ik drijfnat aan op de camping.

15 - Slowakije | Brumov-Bylnice

Het beloofd een droge dag te worden en daarom wachten we niet lang voor we starten met een wandeling door de Witte Karpaten. We rijden naar Brumov-Bylnica, waar we de auto parkeren naast de potraviny. We hebben vier liter water mee, meerdere chocoladerepen en ieder drie belegde broodjes. Daar kunnen we het wel even mee redden. De Witte Karpaten is de meest westelijke bergrug van de Karpaten. Het gebergte is in 1996 uitgeroepen tot UNESCO Biosfeerreservaat, vanwege de grote natuurlijke rijkdom. Het staat bekend om z’n orchideeënweiden, beukenbossen, beekjes en bronnetjes, boomgaarden en onkruidrijke akkers. We wandelen dan ook door velden vol met wilde bloemen tegen de heuvel op. De velden gaan over in een dicht gemengd bos, waarna we over de toppen van de bergrug, die niet hoger zijn dan 800 meter, weer door de bloemrijke weiden lopen. We volgen de Tsjechisch-Slowaakse grens en blijken ook de enigen te zijn die dat doen. Het is hier dan ook erg mooi en rustig. Net als overal in deze landen staan de bosranden vol met jachthutten en uitkijktorens. In het jachtseizoen zullen de jagers uit de omgeving hier een beste tijd hebben.

Door de heerlijk geurende en vol kleur staande velden lopen we langzaam maar zeker weer naar beneden. We komen terecht in Nedasova Lhota, waar we twee jaar geleden nog op fietst doorheen zijn gekomen op weg naar Slowakije. We hoeven er maar vijf minuten te wachten op de bus, die ons voor 16 Kronen per persoon (€ 0,65) meeneemt naar Brumov-Bylnice. Eten doen we die avond weer in het restaurant van Bojkovice. Floor gaat voor de Forel en ik voor de varkenssteak in een saus van camembert. De rekening bedraagt iets meer dan 300 Kronen (€ 12,-) Op de camping borrelen we tot laat met onze nieuwe vrienden Wilko en Marjan. Het zijn ‘ons soort mensen’. Ze hebben geen kinderen en ze zijn van plan om een camping te beginnen bij hun nieuwe huis op de grens tussen Groningen en Drenthe.

14 - Slowakije | Bratislava - Bojkovice

Het is niet gemakkelijk om weg te komen bij Rasti en Ivana. Na een uitgebreid ontbijt wordt er natuurlijk in alle rust koffie gedronken. Ja, dan is een soepje ook wel lekker. En dat zelfgemaakte gebak willen we ook wel proeven. Het is een heerlijk ongedwongen weekend, maar de tijd is gekomen dat we weer verder rijden. We volgen de snelweg in noordelijke richting naar Trencin, waar we via Drietoma doorrijden naar Bojkovice in Tsjechië. Op de camping van Bojkovice kunnen we staan voor 290 Kronen (€ 12,-) per nacht. Twee jaar geleden zijn we hier ook al geweest, maar toen hebben we vanwege het slechte weer een chalet gehuurd. We lopen een rondje door het vertrouwde stadje en komen al snel terecht bij een heerlijk restaurant. Daar bestellen we ieder een ?esneková polévka (knoflooksoek) en topinka (in knoflookolie gebakken toast) met kipfile en kaas.

Nu is het weer ook niet al te best en daarom stappen we weer in de auto en rijden naar Uherský Brod. Daar parkeren we de auto buiten het centrum (gratis). Het grote verschil tussen Tsjechië en Slowakije, is dat de dorpen en stadjes in Tsjechië er allemaal een stuk beter netter en beter onderhouden uit zien. We wegen zijn van goede kwaliteit en de plantsoenen netjes onderhouden. Overduidelijk heeft Tsjechië een steeds grotere (economische) voorsprong op Slowakije. Uherský Brod is een typisch Tsjechisch stadje: klein, aantrekkelijk en met een mooie kerk in het centrum. Met veel interesse bekijken we de aanbiedingen in de etalage van een makelaarskantoor. Wat betaal je hier voor een stuk bouwgrond? Met Rasti heb ik een stuk grond van 12 hectare gevonden voor € 20.000,- in het zuiden van Slowakije, met daarop twee huizen. Het ene huis was gebouwd in 1996 en het andere huis was al 90 jaar niet meer bewoond. Het terrein is verwaarloosd. Maar het beukenbos op het perceel heeft een kapvergunning. Een ideale kans om iets in Slowakije te beginnen. De grote vraag is natuurlijk of dat wel willen. Is Slowakije wel het land waar we willen en kunnen wonen? In Tsjechië lijkt het allemaal wel wat duurder te zijn. In deze streek kun je percelen van 3 hectare kopen voor minimaal € 10.000,- Wat duidelijk wordt is dat het zowel in Tsjechië als in Slowakije aanmerkelijk goedkoper is dan in Nederland. In deze landen kun je wat starten met je eigen spaargeld, waardoor de risico’s klein blijven. Het ergst wat er dan gebeuren is dat je al je spaargeld kwijt bent. Maar dan beleef je wel weer een mooi avontuur.

We rijden door naar het wat grotere Uherské Hradišt?. Maar verrek, hier zijn we ook al eerder geweest. Twee jaar geleden, tijdens onze fietstocht naar Odessa, hebben we hier al eens op de camping gestaan en de stad verkent. Het is wel geinig om er weer doorheen te lopen. Er worden wegwerkzaamheden uitgevoerd, waarbij 20 werkers worden ingezet om een klein kruispunt te upgraden. Acht mannen graven een gat. Beter gezegd: 1 hanteert de pikhouweel, de ander de schop. De overige 6 mannen kijken toe hoe de anderen het rustig aan doen. De Nederlandse efficiency is erg ver weg.
Pagina 3 van 29
Ga naar boven