Fietser op het Let de Stigterpad

Nederland | Let de Stigterpad

Rode, gele en oranje bladeren dwarrelen naar beneden. Soms maar enkele, maar na een zachte windvlaag met een heleboel tegelijk. Op de grond ligt een dikke laag van bruin verkleurende bladeren. Het fietspad is grotendeels onzichtbaar door het laagje dat er op is neergekomen. Een aantal keren zie ik een bocht aan voor een stuk bos of andersom. Dan zakt mijn voorwiel tot de as weg in de zachte bladerdeken. Ik krijg zin om te gaan liggen en me toe te dekken met een laagje herfstbladeren om dan in slaap te vallen. Zo moet het voelen voor een dier dat zich klaarmaakt voor een weldiende winterslaap. Dat moment lijkt op deze zonovergoten novemberdag nog erg ver weg. Read More

Tapas en cocktails

Spanje | Tapas en cocktails

De straten van Sevilla zijn verlaten als we vanaf Plaza de España teruglopen naar ons appartement in de wijk Triana. Wonderlijk hoe snel het leven uit de stad is verdwenen. Nog maar een uur geleden zaten de terrassen vol en waren de straten vol auto’s. Er werd gegeten, gedronken en gelachen. Nu is het bijna overal donker en stil. Alleen in onze straat is nog een terras waar studenten zorgen voor nachtelijk rumoer. Van ons gebouw zijn de meeste ramen al donker. We hebben goede hoop dat we ons appartement ongemerkt kunnen binnensluipen zodat we snel kunnen slapen. Maar helaas, nog voor we de sleutel in het slot hebben kunnen steken, wordt de deur opengezwaaid door een stralende Rocio, onze gastvrouw in Sevilla. Ze is wakker en heeft ons gemist. Al uren heeft ze op haar balkon op ons zitten wachten.
Rocio is erg aardig, maar wel een beetje vreemd. Slapen doet ze overdag op de bank en ’s nachts dwaalt ze door het huis. Persoonlijke spullen ontbreken en alle kasten zijn leeg. In de keuken staat een koelkast met wit licht als enige vulling. Dat Rocio af en toe honger heeft begrijpen we dus best, maar dat moet geen reden zijn van de verborgen chocola te knabbelen die we hadden bedoeld als bedankje bij vertrek. Read More

Kazachstan | Feestverlichting

In Astana hebben ze de feestverlichting aangezet. Er is dan ook heel wat te vieren. Sinds april heb ik bijna 10.000 kilometer fietsend afgelegd om hier te komen. Ik ben door eindeloze woestijnen gekomen en over afgelegen hoogvlaktes gefietst. Ik heb indrukwekkende bergen gezien en hoge passen overwonnen. Ik heb regen, hitte, kou en wind doorstaan en genoten van de vele mooie dagen met diepblauwe luchten. Ik was alleen, maar eenzaam heb ik mij bijna nooit gevoeld. Ik heb vele kleurrijke en interessante mensen ontmoet, ontelbare kopjes thee gedronken en nog veel meer handen geschud. Mijn fiets heeft mij overal gebracht, met af en toe wat zadelpijn als enige probleem. Ik heb me klein gevoeld in het vaak overweldigende landschap en groot als ik voor mijn tent zat na te genieten van mijn dag. Ik ben trots op mijn prestatie en ben intens tevreden dat ik dit heb kunnen beleven. Met deze prettige gedachten dwaal ik door nachtelijk Astana, waar een permanente lichtshow in alle kleuren van de regenboog het donker heeft verdreven. Read More

Kazachstan | Zadelpijn

Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Waarom ben ik hier aan het fietsen? Vind ik dit nog wel leuk? Deze vragen schieten door mijn hoofd als ik mij door het monotone Kazachstan trap. Met de wind in de rug is het alleen maar genieten. Van het goudgele landschap dat eindeloos golft van horizon naar horizon en waarvan de kleur langzaam naar groen verschuift naarmate ik noordelijker kom. Maar de combinatie van tegenwind, slecht wegdek, zadelpijn en vrachtwagens is bijzonder slecht voor mijn moreel. Mijn gedachten gaan alle kanten op en niet altijd de juiste. Maar ik laat mij toch zeker niet van de wijs brengen door een beetje tegenslag? De gedachte om te liften komt meerdere malen per dag bij me op. De wens om af te maken waar ik aan ben begonnen heeft echter de overhand. De kans dat ik ooit nog een keer op deze weg ga fietsen is verwaarloosbaar, dus kan ik er nu maar beter van genieten. Read More

Kazachstan | Kilometers vreten

Met een wazig gevoel in mijn hoofd word ik langzaam wakker. Ik doe een aantal pogingen om mijn ogen te openen en langzaam maar zeker krijgt mijn wereld weer betekenis. Ik lig in een bed onder een dunne deken met een motief van roze rozen en een logo van Chanel. Ik herinner me weer dat ik gisteren na een lange fietsdag door de bergen, vermoeid maar tevreden in een toeristische enclave aan een mooi meer terecht was gekomen. Het is voor het eerst dat ze hier een fietstoerist zien en dat moet natuurlijk worden gevierd. Al snel staat er een fles Kazachse cognac op tafel, die best wel rap wordt gevolgd door een tweede en een derde. Blijkbaar vond ik het op een gegeven moment verstandig mijn bed op te zoeken om mijn vermoeide en benevelde lichaam op een bed met roosjes uit te strekken. Nu ik dit weer samenhangend kan herinneren, bedenk ik mij dat het geen kwaad kan om dit dorp nog een dag te verrijken met een fietser uit Nederland. Ik sluit daarop mijn ogen om terug te keren naar het land der nevelen. Read More

An orange sun lights the evening sky above Almaty

Kazachstan | Burgers en bier

Fietsers moeten goed eten. Ik ben geen uitzondering. In Almaty ben ik in luilekkerland aangekomen. Langs de groene brede straten vind ik een ontelbaar aantal restaurants en cafés. Vaak met een schaduwrijk terras. De afgelopen maanden was ik al blij met iets anders dan pasta met tonijn of kebab. In Almaty kan ik Mexicaans, Vietnamees, Italiaans of Kazachs eten. De keuze is hier reuze. Maar eigenlijk hoef ik niet te kiezen. Mijn oog is gevallen op de vele hamburgerrestaurants. Ik eet wit, bruin of zwart brood met een enkele burger, dubbele burger, een spicy burger of een burger met champignonsaus. De hamburgers eet ik met zwarte latex handschoenen, want zo heurt het hier. Als toetje drink ik milkshakes uit bekers met een grote M of drink ik cappuccino met een dun laagje kaneel en een cheesecake er bij. Ook eet ik schepijs, softijs en ijs op stokjes. Het leven van een fietser is bijzonder aangenaam in Almaty. Read More

Cyclist on an unpaved road in the Tian Shan Mountains of eastern Kyrgyzstan

Kyrgystan | Wegen zonder auto’s

Vandaag ben ik jarig. Daarom draai ik me een nog een keer lekker om als ik om 6.00 uur wakker word. Maar niet voor lang. 15 minuten later word ik ruw gewekt door slagregen op mijn tent. Met zo’n kabaal valt niet verder te slapen. Als ik mijn tent voorzichtig open rits voor een korte inspectie, wordt mijn bange vermoeden bevestigd. Voor mijn verjaardag had ik mij zelf nog een mooi rondje bergen cadeau gedaan voordat ik naar Kazachstan afreis. Daarom bevind ik mij nu weer op ruim 3.000 meter hoogte en werd ik gisteren nog omringt door de gletsjers van de Tian Shan (Hemelse Bergen) en had ik zelfs zicht op de witte piramide van de 7.010 meter hoge Khan Tengri (Sky Ruler). Nu is de lucht loodgrijs en zijn er geen hemelse bergen meer te zien. Toch een beetje jammer. Ik begin er aan te twijfelen of de weergoden weten dat ik vandaag jarig ben als de regen na een korte pauze weer in alle hevigheid naar beneden komt. Ik laat mijn humeur echter niet verpesten door een beetje water. Ik ben jarig en ik vier het fietsend in mijn blauwe regenpak. Door de bergen waar ik niets van zie. Read More

Hairpin road on steep slope. Deep valley with river down

Kyrgystan | Een kaalgevreten land

Met angstaanjagende snelheid komt er een grote bruingrijze stofwolk op me af. Ik hoor een diep gebrom van een motorvoertuig dat snel luider wordt. Ik fiets aan de linkerkant van een wasbordweg vol gruis en losse kiezels. Daar heb ik nog net een redelijk vlak spoor gevonden, waar ik nog enigzins op vooruit kan komen. Ik neem het zekere voor het onzekere, want de stofwolk, waarin ik inmiddels een auto kan onderscheiden, mindert geen vaart en ook worden er geen aanstalten gemaakt om mij een beetje ruimte te geven. Ik weet dat de automobilist niet begrijpt waarom ik aan de linkerkant van de weg fiets. Ook heb ik inmiddels wel door dat de gemiddelde automobilist in Kyrgystan geen boodschap heeft aan mijn deelname als mede weggebruiker. Ik weet dus dat ik op moet passen. Ik stop met fieten en ga zo veel mogelijk in de berm staan. Dat is maar goed ook, want vlak daarna raast de auto rakelings langs mij heen. Vlak voordat ik mijn hoofd afwend om mij te beschermen tegen de opspattende stenen, kan ik nog net vier in elkaar gegrepen ringen op de voorkant van de auto en het witte vilten hoofddeksel van de bestuurder onderscheiden. De rijstijl van de Kirgiezen is net zo ruig als het land waarin ze leven. Ik wacht tot de stofwolk is neergedaald, zodat ik mijn weg met helder zicht kan vervolgen over de verder adembenemend mooie weg door centraal Kyrgyzstan. Read More

Vier paarden grazen in de groene heuvels van Kyrgyzstan

Kyrgystan | Paarden en pizza’s

Burgers, pizza’s en bier. Niet persé in die volgorde, maar dit is waar ik dringend behoefte aan heb na een maand op de Pamir Highway. Ik ben aangekomen in Osh, het eindpunt van de Pamir Highway en na de hoofdstad Bishkek de grootste stad van Kyrgystan. Ondanks alle pasta, koekjes en chocola ben ik in de Pamir behoorlijk wat kilo’s kwijtgeraakt. Mijn ingevallen gezicht heeft hoognodig vulling nodig. Door de hitte valt er in Osh niet veel anders te doen dan eten, drinken en slapen. Precies wat ik nodig heb. In Osh zijn er een aantal bezienswaardigheden die ik zou kunnen bekijken, ik ben echter vooral geïnteresseerd in de restaurants. Eten kan hier hier verrassend goed en de porties zijn ruim bemeten. Na een ontbijt van gebakken eieren, koekjes en chocolade loop ik naar de levendige bazaar vol interessante koppen, maar ik ben uit op de hamburgers die ik er kan krijgen. Daarna is het tijd voor een dutje. Voor de lunch eet ik samen met twee andere fietsers een paar enorme pizza’s die amper op de tafel passen. In de middaghitte van 44 graden is uitbuiken op bed geen overbodige luxe. Zo kan ik ‘s avonds uitgerust een uitgebreide maaltijd nuttigen met niet alleen een toetje achteraf, maar zeker ook vooraf. Dit is best een aantal dagen vol te houden. Dat doe ik dan ook. Eat, sleep, repeat. Read More

Tadzjikistan | Into the wild

Behaaglijk lig ik onder een dikke Micky Mouse deken in mijn eigen yurt op de Pamir hoogvlakte. Mijn gastvrouw heeft deze speciaal gekozen uit de dikke stapel dekens die in een hoek van de yurt liggen opgestapeld. Ondanks de kachel die flink is opgestookt met yak poep, is ze bang dat ik het koud ga krijgen. Voor de zekerheid legt ze daarom nog een paar extra dekens naast me neer. Even ben ik bang dat ze bij me wil komen liggen om me op te warmen. Dat zou een beetje gek zijn, want zo koud is het helemaal niet. Buiten hoor ik de yaks tevreden knorren, maar misschien is het wel haar echtgenoot die in de andere yurt op haar ligt te wachten. Gelukkig laat ze mij al snel alleen om de warmte van haar man op te zoeken, zodat ik tevreden en in alle rust mijn avonturen in de wildernis van Tadzjikistan nog eens kan herbeleven. Read More

Tadzjikistan | Een brug te ver

Intens tevreden zit ik op mijn stoeltje voor mijn tent. Ik heb een mooie kampeerplek gevonden onder een paar fruitbomen op een schaars stukje vlak land. Onzichtbaar vanaf de weg, maar met uitzicht op een Afghaans dorp aan de overzijde van de kloof. Ik ben erg in mijn nopjes met deze plek en mijn moment van inzicht. De afgelopen dagen heb ik moeten koken op een open vuur, nadat mijn benzinebrander het had begeven door de vervuilde benzine die hier wordt verkocht. Goed voor een romantische kampeerervaring, maar minder praktisch als ik straks boven de boomgrens zit. Ik heb de brander gereinigd en de filters verwijderd, maar nu komt er benzine uit een opening waar geen benzine uit hoort te komen. In plaats van de brander gefrustreerd te slopen ben ik gaan nadenken en heb ik er de gebruiksaanwijzing met plaatjes bij gepakt. Al snel kom ik er achter dat er op de tekening een dingetje staat getekend dat in mijn brander ontbreekt. Iets dat op dat dingetje lijkt zit wel tussen mijn reserveonderdelen. Eureka! Mijn brander doet het weer. Ik warm water op voor mijn luxe douche en sla aan het kokkerellen. Nu zit ik fris gewassen en met een bord warme pasta op schoot te genieten van de fonkelende sterrenhemel en de geluiden van het leven uit het Afghaanse dorp die worden meegevoerd door de wind. Ik hoor de kinderen spelen, de ezels balken en de muezzin oproepen tot gebed. Afghanistan is zo dichtbij, maar zo onbereikbaar. Read More

Een wilde rivier stroomt door een diepe kloof tussen de rode en bruine bergen. De vallei is oogverblindend groen

Tadzjikistan | Vroege vogels

De hele dag fiets ik met een grote grijns over rustige onverharde wegen. Lachend fiets ik tussen kuddes schapen en slalom ik om herkauwende koeien. Het weinige verkeer bestaat uit auto’s gevuld met mannen met baarden en vrouwen met kleurige hoofddoeken en gouden tanden. Om me heen steeds hogere rode en bruine bergen. Het dal is oogverblindend groen en het geluid van de cicaden soms letterlijk oorverdovend. Op het land wordt hard gewerkt. Machines zie ik nergens. Alles gebeurt hier met de hand. Read More