Stadsgezicht Turkmenistan met grote witte marmeren gebouwen en blauwe koepels

Turkmenistan | Big Brother

Ik heb vijf dagen de tijd om de ruim 500 km door Turkmenistan naar Oezbekistan te overbruggen. Dit is de geldigheid van mijn visum die ik na veel moeite uiteindelijk in Mashhad heb weten te krijgen. Van mijn aanvankelijke optimisme is weinig meer over als ik mij voor de vierde aaneengesloten dag tegen de wind in worstel, met temperaturen ver boven de 40 graden. Mijn zitvlak is schraal en beurs door het gestuiter door de vele gaten en kuilen in het verre van gladde wegdek. Thuis leek het vlakke Turkmenistan nog een gemakkelijke etappe te worden. Het ontbreken van bergen wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de niet aflatende wind. In mijn hoofd malen allerlei gedachten als waar ik dit aan heb verdiend. Waarom mag ik niet genieten van de enige vijf dagen die ik ooit in Turkmenistan zal doorbrengen? Ik begin spijt te krijgen van de heiligschennis die ik in Mashhad heb gepleegd door als niet-moslim het heilige der heilige in de Iman Reza Shrine te betreden. Read More

Twee mannen zitten voor de betegelde moskee van Tabas in Iran in het avondlicht

Iran: Naakt in de woestijn

Ik heb dorst, een enorme dorst. Nog anderhalve liter water is er over van de in totaal 13 liter waar ik twee dagen geleden mee begon. Bijna 200 km heb ik afgelegd door een desolaat landschap van zand en zout. Verfrissend is het water al lang niet meer, aangezien het ruim over de 40 graden is. Mijn kleren zijn stug en wit geworden van het zout dat zich er heeft afgezet door mijn overmatige gezweet. In de verte zie ik de groene waas van de oase waar ik koel vruchtensap en liters frisdrank kan krijgen. Het lijkt zo dichtbij, maar in dit desolate landschap is de menselijke schaal volledig verdwenen. Mijn GPS laat mij weten dat ik nog 40 km moet bikkelen om deze laatste vlakte over te steken. Veertig moeizame kilometers met een hete föhn in mijn gezicht. Ongeveer halverwege staat er een blauwe Saipa pick-up langs de weg, afgeladen met stukken rubber van alle autobanden die hier net zo kapot zijn gegaan als ik. De eigenaar biedt mij een glas koud water aan. En dan nog één. Wat kan koud water lekker zijn! Nog veel lekkerder vind ik de liter vers mangosap die ik achterover giet bij het eerste shopje dat ik in de oase tegenkom. Wat heb ik een dorst. Ondanks de 8 liter die ik per dag drink, blijf ik dorst houden. Na de liter vruchtensap, klok ik zonder problemen anderhalve liter Zam Zam Cola achterover en eet ik een sappige watermeloen. Wat ben ik blij dat reizigers zijn uitgezonderd van de Ramadan, zodat ik zonder gêne kan drinken en eten. Read More

Een kudde schapen wordt verlicht door de ondergaande zon in de groengele heuvels van Iran

Iran | Een rijk gevulde picknickmand

Het begint al langzaam donker te worden als ik op zoek ga naar een mooie en rustige plek om mijn tent op te zetten. Ik heb de veel te drukke grote weg achter me gelaten en fiets nu over een kleine weg door een vallei vol met graan. Ik kijk goed naar links en rechts voor een verborgen weggetje waar ik in kan duiken. Net als ik een potentieel zijweggetje heb gevonden, word ik gestopt door een automobilst. Wat volgt is de inmiddels standaard vraag- en antwoordsessie. Dr. Hoessein Hoesini staat er op dat ik zijn gast ben. Hij dult geen tegenspraak. Ik laat het dus maar zo en trek ondertussen mijn eigen plan. De realiteit is dat ik na die tientallen ontmoetingen en gesprekken elke dag de behoefte heb aan de rust en privacy van mijn tent. Iets verderop zit een famillie langs de weg te eten. Ik word uitgenodigd om een hapje mee te eten. Maar ik heb al gegeten. Al minimaal 5 keer vandaag. Hoe lief en gastvrij iedereen ook is, ik kan niet op iedere uitnodiging in gaan. Niet veel later vind ik een mooie plek tussen de glooiende gele graanvelden. Net op tijd voor de weergaloze zonsondergang die alles oranje kleurt. Daar kan geen gastvrijheid tegenop . Read More

Iran | Geen moment alleen

Voor de zoveelste keer komt er een auto naast me rijden met het raampje naar beneden en een breed lachend gezicht. Dat ik midden in een lange afdaling zit of bezig ben met een zware klim, lijkt de automobilist niet te deren. Dat dit misschien gevaarlijk is voor andere weggebruikers of voor mij, lijkt niet in zijn hoofd op te komen. Ik ben een fietser in Iran en ik ben reuze interessant. De standaard vragen worden vanuit het open raampje op me afgevuurd. Als ik geluk heb worden me al rijdend een paar snoepjes toegestopt. Soms ook wordt me gevraagd te stoppen, zodat er een uitgebreide fotosessie kan volgen. Welkom in Iran.  Read More

Armenië | Tussen bergen en lada’s

Zwoegend worstel ik me omhoog. Het is de zoveelste berg die ik vandaag over moet. Een serieuse tegenwind, die krachtiger wordt naarmate ik hoger komt, maakt het nog leuker. Vrachtwagens rijden te hard om er aan te hangen. Soms kom er een lada stapvoets naast me rijden, raampje naar beneden en de vraag wat ik in godsnaam aan het doen ben. Niet dat ik versta wat er gezegd wordt, maar hun blik vol onbegrip spreekt boekdelen. Ik probeer in mijn beste Russisch uit te leggen dat ik deze berg probeer op te komen. Beter gezegd stoot ik wat klanken uit waarvan ik hoop dat de persoon in de lada begrijpt wat ik er mee bedoel. Straks kan ik weer lachen, nu even niet. Straks ga ik weer naar beneden en dan stuif ik alle lada’s weer voorbij. Dan zullen ze het plezier van fietsen wel begrijpen. Want iedere fietser weet: ‘What goes up, must go down’.  Read More

Georgië | Tbilisi

Vrachtwagens razen vlak langs me heen, terwijl ik mij al slalommend over de snelweg beweeg om de vele gaten te ontwijken. Een harde tegenwind waait stof en gruis in mijn ogen. Auto’s snijden me af of toeteren dat ik opzij moet gaan. De 15 kilometers van het vliegveld naar mijn logeeradres in Tbilisi lijken een eeuwigheid te duren. Wat ben ik blij als ik de veilige binnenplaats op rij en met Georgische gastvrijheid wordt ontvangen. Read More

Georgië | Het wilde oosten

De afgelopen drie weken hebben we doorgebracht in het oosten van Georgië. Het is het grensgebied met illustere landen en streken als Tsjetsjenië, Dagestan en Azerbeidzjan. Een interessante regio waar de mannen je bekend voorkomen, omdat je ze al eerder op televisie bent tegengekomen. Alleen dan in verband met negatief gedoe (oorlog, geweld, destructie). Niets negatiefs in Georgië. Georgië is misschien wel het mooiste land van de wereld, met de op na aardigste mensen ter wereld. De Turken staan toch echt met stip op nummer 1. De laatste drie weken in Georgië waren weer een heel avontuur. Avonturen die ons voor langere tijd naar Tusheti hebben gelokt en ons veel eten, wijn, chacha en fijne ontmoetingen in de mooiste omgevingen hebben gebracht.

Read More

Georgië | Avonturen op de Kaukasus

In de badplaats Batumi was het direct duidelijk dat we ons niet meer in het ontwikkelde en islamitische Turkije bevonden. Hier weer mannen in blote buiken met bier in de hand, stranden vol bikini”s en wegen vol gaten en lada’s. Batumi ligt dan wel aan de Zwarte Zee, het is daarmee nog geen Odessa. In Batumi een vervelende sfeer en oneerlijke praktijken met de rekeningen. In de restaurants is de rekening vier keer op rij creatiever dan het bestelde eten. We maken ons daardoor wat zorgen over het gebrek aan vriendelijkheid van de Georgiërs. Gelukkig worden we in Kutaisi, met 180.000 inwoners de tweede stad van Georgië, geweldig in de watten gelegd, zodat we vol positieve energie de bergen in kunnen. Daar ontdekken we de fantastische wereld van Svaneti. We maken lange en indrukwekkende wandelingen tussen de 5.000 meter hoge bergen, gletsjers en eeuwige sneeuw. Tussen de wandelingen door genieten we van de gastvrijheid en vriendelijkheid van alle mensen die we ontmoeten. Om in Tbilisi te komen maken we we gebruik van een voor toeristen gratis vlucht (wat niet betekent dat het niets kost), die ons laag door en over de Kaukasus voert. In Tbilisi maken we ons klaar voor het te verwachten avontuur in het oostelijk deel van de Kaukasus. Verder hebben we tickets gekocht voor onze terugreis naar Nederland in het laatste weekend van augustus.

Read More

Turkije | Van Hattusa naar Batumi

Hattusa was de oude hoofdstad van de Hettieten. Deze cultuur domineerde het huidige Turkije ten tijde van de Farao”s in Egypte. Na deze ruïnes hebben we een reis door de tijd kunnen langs plaatsen als Amasya, Trabson en Sumela. Van een cultuur die dateert van 2.000 BC (Hettieten), kwamen we overblijfselen van de Grieken, Romeinen, Byzantijnen en Ottomanen tegen. We hebben nu een beeld bij de geschiedenis van Turkije. De historische overblijfselen van deze (oude) culturen zijn vele malen interessanter en aantrekkelijker dan wat er tegenwoordig door de Turken wordt gebouwd. ‘Concrete Paradise’ zou een goede benaming kunnen zijn. Of je nu in plaats A, B of zelfs Y bent, het ziet er allemaal hetzelfde uit; meestal net niet afgebouwde, fantasieloze betonnen hoogbouw van een verdieping of vijf-zes. Als er weer wat geld is, komt er weer een verdieping bovenop. Aan een aantrekkelijke klodder pleister wordt niet gedacht. Gelukkig vinden we nog genoeg natuurschoon in de bergen van de Kackar Dagi. Tussen de 4.000 meter hoge bergen en de dichte mist sluiten we onze reis door Turkije af. Het is weer tijd voor wat nieuws.

Read More

Turkije | Langs de Zwarte Zee

Vanuit de mooie stad aan de Bosporus met naar schatting 17 miljoen inwoners (waar er jaarlijks 100.000 aan worden toegevoegd), zijn we begonnen aan de fietstocht door dit voor ons nieuwe land. De Zwarte Zee kust is een populaire weekend- en vakantie voor de Istanbullers. Wij rijden van camping naar camping om in Alapli uit te komen. Vanaf daar trotseren we de eerste serieuze bergen om in de oude Ottomaanse stad Safranbolu te arriveren. Diezelfde bergen moeten we een tweede keer over om in het geweldig mooi gelegen Amasra aan de Zwarte Zee te komen. We hadden het plan om vanaf daar door te fietsen naar Sinop en verder. Aangezien je een plan nodig hebt om daar van af te kunnen wijken, kreeg ook dit plan een geheel andere wending. Hierdoor zijn we plotseling via Ankara in Hattusa aangekomen. Daarover verderop meer.

Read More

Turkije | Over de Zwarte Zee naar Istanbul

Doordat er maar één boot per week naar Istanbul vertrekt, hebben we bijna een week in Odessa doorgebracht. Dit was zeker geen straf. Je hebt de Oekraïne en je hebt Odessa. Het is een wereld van verschil. Na de Oekraïne was Odessa dan ook een verademing. Geen gaten in de wegen, goed, veel en lekker eten. Eten dat overal verkrijgbaar is en geleverd met een vleugje service. De beste service in de gehele Oekraïne hebben we in een restaurant aan het water in Odessa mogen ervaren. We zijn er ook niet voor niets meer dan eens teruggekomen voor de beste shashlik van de stad. In ons riante appartement is de badkuip groot genoeg om niet alleen ons zelf, maar ook onze stalen rossen geheel van modder en gras te ontdoen.

Read More