Tadzjikistan | Een brug te ver

Intens tevreden zit ik op mijn stoeltje voor mijn tent. Ik heb een mooie kampeerplek gevonden onder een paar fruitbomen op een schaars stukje vlak land. Onzichtbaar vanaf de weg, maar met uitzicht op een Afghaans dorp aan de overzijde van de kloof. Ik ben erg in mijn nopjes met deze plek en mijn moment van inzicht. De afgelopen dagen heb ik moeten koken op een open vuur, nadat mijn benzinebrander het had begeven door de vervuilde benzine die hier wordt verkocht. Goed voor een romantische kampeerervaring, maar minder praktisch als ik straks boven de boomgrens zit. Ik heb de brander gereinigd en de filters verwijderd, maar nu komt er benzine uit een opening waar geen benzine uit hoort te komen. In plaats van de brander gefrustreerd te slopen ben ik gaan nadenken en heb ik er de gebruiksaanwijzing met plaatjes bij gepakt. Al snel kom ik er achter dat er op de tekening een dingetje staat getekend dat in mijn brander ontbreekt. Iets dat op dat dingetje lijkt zit wel tussen mijn reserveonderdelen. Eureka! Mijn brander doet het weer. Ik warm water op voor mijn luxe douche en sla aan het kokkerellen. Nu zit ik fris gewassen en met een bord warme pasta op schoot te genieten van de fonkelende sterrenhemel en de geluiden van het leven uit het Afghaanse dorp die worden meegevoerd door de wind. Ik hoor de kinderen spelen, de ezels balken en de muezzin oproepen tot gebed. Afghanistan is zo dichtbij, maar zo onbereikbaar. Read More

Een wilde rivier stroomt door een diepe kloof tussen de rode en bruine bergen. De vallei is oogverblindend groen

Tadzjikistan | Vroege vogels

De hele dag fiets ik met een grote grijns over rustige onverharde wegen. Lachend fiets ik tussen kuddes schapen en slalom ik om herkauwende koeien. Het weinige verkeer bestaat uit auto’s gevuld met mannen met baarden en vrouwen met kleurige hoofddoeken en gouden tanden. Om me heen steeds hogere rode en bruine bergen. Het dal is oogverblindend groen en het geluid van de cicaden soms letterlijk oorverdovend. Op het land wordt hard gewerkt. Machines zie ik nergens. Alles gebeurt hier met de hand. Verscholen in het groen liggen kleine dorpen van houten huizen en golfplaten daken. De waslijnen vol gekleurde was. Door de stoffige straten lopen geiten en kippen. Ezels rennen speels achter elkaar aan. Overal klinkt het ‘hello’ van een onwaarschijnlijk groot aantal kinderen. Ons wordt geleerd om anderen met rust te laten, hier doen ze dat vooral niet. Massaal rennen ze op me af om me een high-five te geven. Als ik even stop om een praatje te maken, ben ik al snel omsingeld door 10 kinderen of meer. Hun nieuwsgierige handjes zitten overal. Mijn fietsbel is favoriet. Een goede afleiding is het organiseren van een fotosessie, waar ze met veel plezier aan mee doen. Kamperen doe ik onder moerbeibomen of aan turquoise bergmeren. Wat een geweldig land is Tadzjikistan. Read More

Oezbeekse vrouwen in kleurrijke jurken wandelen tussen de betegelde tombes in Samarkand

Oezbekistan | Gouden tanden in Pepsistan

Mijn eerste dagen in Oezbekistan had ik anders voorgesteld. Na vijf dagen bikkelen om Turkmenistan binnen de tijd door te komen, ben ik er wel aan toe om mij zelf in Bukhara even in de watten te leggen. Lekker eten, een goed bed om in te slapen, verfrissende drankjes op een terras en een beetje rondstruinen door de historische stad. Een groot glas koud bier staat al dagen aan de horizon te stralen. Ik kan er bijna bij, maar dan slaat het noodlot toe. Mijn buik begint funny te doen en ik ben plotseling zo slap als een vaatdoek. Foute boel denk ik. Ik heb een hotel nodig en snel. Bukhara ga ik echt niet halen. Gelukkig is er een motel, waar ik de volgende 12 uur meer op het toilet dan in het comfortabele bed door breng. Echt lekker voel ik me niet. De volgende dag lift ik naar Bukhara, waar ik mij zelf trakteer op een fijn hotel om bij te komen van al mijn avonturen.

Met enige vertraging volgt er dan toch het grote glas koud bier waar ik zo naar verlangde. Het signaal dat het weer goed met me gaat. Het leven straalt me weer tegemoet. Net als de gouden tanden van de goedlachse Oezbeken. Tanden vallen hier als rijpe kersen uit. Zou het komen door alle mierzoete drankjes? Het straatbeeld wordt gedomineerd door Pepsi. In een restaurant kan ik kiezen tussen een Pepsi of een minstens zo zoete Miranda. Kleine flesjes of een blikje doen ze hier niet aan. Bestel ik een pepsi, dan komt er een anderhalve liter fles op tafel te staan. Wat je niet opdrinkt neem je mee. Met twee van die flessen per dag vallen je tanden vanzelf wel uit. Ik vind het wel een mooi beeld: die stralend lachende vrouwen, met hun volledig vergulde voortanden in hun blauwe, gele en rode jurken.

De Oezbeken zijn kleurrijker dan het land waarin ze leven. Een groot deel van het land is woestijn: vlak, dor en bruin. Dit vlakke, dorre land wordt afgewisseld met frisgroen landbouwgebied, waar het meeste werk nog met de hand wordt gedaan. De mannen rijden rond op hun rode tractor, terwijl de vrouwen in hun gekleurde gewaden het onkruid wieden. Vrolijk word ik toegezwaaid als ik passeer. Mijn ‘salom’ wordt steevast begroet met een brede lach. Kinderen proberen mij op hun Chinese fiets bij te houden, terwijl we vrolijk babbelen in een mix van Engels en Russisch. Ik passeer door ezels voortgetrokken karren en blauwe trucks met hoogopgestapelde geeloranje balen hooi. Langs de weg worden meloenen en goudgele appels verkocht. In de woestijn wordt her en der gefermenteerde kamelenmelk aangeboden, dat bruist als spa rood. In de plaatsjes die ik passeer is het kebab dat de klok slaat. Maar ook is er ‘somsa’: in een steenoven gegaarde vleespastijtjes. Nog beter is de ‘lagman’ (noodle soep), wat betekent dat ik in de buurt van China kom.

Oezbekistan is een behoorlijk saai land om door heen te fietsen. Het landschap is minimaal zo eentonig als in Turkmenistan. Het zijn de steden die hier de show stelen. Bukhara en Samarkand behoren tot de beroemdste steden langs de zijderoute. De oude stad van Bukhara staat vol blauwbekoepelde medresses en moskeeën. De smalle straten vol met karakteristieke koppen en mooie jurken. De laatste jaren is Bukhara grondig gerenoveerd en voorzien van tientallen hotels, wat helaas wel betekent dat de rauwe randjes zijn verdwenen en de stad wat kunstmatig overkomt. Ook Samarkand heeft de nodige aandacht gehad, maar nog steeds zijn er weinig plekken zo indrukwekkend als het Registan in het vroege avondlicht. Het grote plein, met aan drie zijden een volledig betegelde medresse, is prachtig aangelicht en na zes uur ‘s avonds afgesloten voor het publiek. Agenten in groene uniformen handhaven de regels en spekken hun eigen portemonnee. Fluisterend komt er een groen mannetje naar me toe als ik met mijn statief sta te fotograferen. Voor 3 dollar kan ik in alle rust de medresses bekijken en voor een paar dollar meer mag ik de minaret beklimmen. De prijzen zijn onderhandelbaar. Hij is een beetje huiverig voor zijn baas. Niet omdat hij bang is betrapt te worden, maar omdat hij te weinig bijverdiend.

Uzbekistan

Flickr Album Gallery Pro Powered By: Weblizar
Stadsgezicht Turkmenistan met grote witte marmeren gebouwen en blauwe koepels

Turkmenistan | Big Brother

Ik heb vijf dagen de tijd om de ruim 500 km door Turkmenistan naar Oezbekistan te overbruggen. Dit is de geldigheid van mijn visum die ik na veel moeite uiteindelijk in Mashhad heb weten te krijgen. Van mijn aanvankelijke optimisme is weinig meer over als ik mij voor de vierde aaneengesloten dag tegen de wind in worstel, met temperaturen ver boven de 40 graden. Mijn zitvlak is schraal en beurs door het gestuiter door de vele gaten en kuilen in het verre van gladde wegdek. Thuis leek het vlakke Turkmenistan nog een gemakkelijke etappe te worden. Het ontbreken van bergen wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de niet aflatende wind. In mijn hoofd malen allerlei gedachten als waar ik dit aan heb verdiend. Waarom mag ik niet genieten van de enige vijf dagen die ik ooit in Turkmenistan zal doorbrengen? Ik begin spijt te krijgen van de heiligschennis die ik in Mashhad heb gepleegd door als niet-moslim het heilige der heilige in de Iman Reza Shrine te betreden. Read More

Twee mannen zitten voor de betegelde moskee van Tabas in Iran in het avondlicht

Iran: Naakt in de woestijn

Ik heb dorst, een enorme dorst. Nog anderhalve liter water is er over van de in totaal 13 liter waar ik twee dagen geleden mee begon. Bijna 200 km heb ik afgelegd door een desolaat landschap van zand en zout. Verfrissend is het water al lang niet meer, aangezien het ruim over de 40 graden is. Mijn kleren zijn stug en wit geworden van het zout dat zich er heeft afgezet door mijn overmatige gezweet. In de verte zie ik de groene waas van de oase waar ik koel vruchtensap en liters frisdrank kan krijgen. Het lijkt zo dichtbij, maar in dit desolate landschap is de menselijke schaal volledig verdwenen. Mijn GPS laat mij weten dat ik nog 40 km moet bikkelen om deze laatste vlakte over te steken. Veertig moeizame kilometers met een hete föhn in mijn gezicht. Ongeveer halverwege staat er een blauwe Saipa pick-up langs de weg, afgeladen met stukken rubber van alle autobanden die hier net zo kapot zijn gegaan als ik. De eigenaar biedt mij een glas koud water aan. En dan nog één. Wat kan koud water lekker zijn! Nog veel lekkerder vind ik de liter vers mangosap die ik achterover giet bij het eerste shopje dat ik in de oase tegenkom. Wat heb ik een dorst. Ondanks de 8 liter die ik per dag drink, blijf ik dorst houden. Na de liter vruchtensap, klok ik zonder problemen anderhalve liter Zam Zam Cola achterover en eet ik een sappige watermeloen. Wat ben ik blij dat reizigers zijn uitgezonderd van de Ramadan, zodat ik zonder gêne kan drinken en eten. Read More

Een kudde schapen wordt verlicht door de ondergaande zon in de groengele heuvels van Iran

Iran | Een rijk gevulde picknickmand

Het begint al langzaam donker te worden als ik op zoek ga naar een mooie en rustige plek om mijn tent op te zetten. Ik heb de veel te drukke grote weg achter me gelaten en fiets nu over een kleine weg door een vallei vol met graan. Ik kijk goed naar links en rechts voor een verborgen weggetje waar ik in kan duiken. Net als ik een potentieel zijweggetje heb gevonden, word ik gestopt door een automobilst. Wat volgt is de inmiddels standaard vraag- en antwoordsessie. Dr. Hoessein Hoesini staat er op dat ik zijn gast ben. Hij dult geen tegenspraak. Ik laat het dus maar zo en trek ondertussen mijn eigen plan. De realiteit is dat ik na die tientallen ontmoetingen en gesprekken elke dag de behoefte heb aan de rust en privacy van mijn tent. Iets verderop zit een famillie langs de weg te eten. Ik word uitgenodigd om een hapje mee te eten. Maar ik heb al gegeten. Al minimaal 5 keer vandaag. Hoe lief en gastvrij iedereen ook is, ik kan niet op iedere uitnodiging in gaan. Niet veel later vind ik een mooie plek tussen de glooiende gele graanvelden. Net op tijd voor de weergaloze zonsondergang die alles oranje kleurt. Daar kan geen gastvrijheid tegenop . Read More

Iran | Geen moment alleen

Voor de zoveelste keer komt er een auto naast me rijden met het raampje naar beneden en een breed lachend gezicht. Dat ik midden in een lange afdaling zit of bezig ben met een zware klim, lijkt de automobilist niet te deren. Dat dit misschien gevaarlijk is voor andere weggebruikers of voor mij, lijkt niet in zijn hoofd op te komen. Ik ben een fietser in Iran en ik ben reuze interessant. De standaard vragen worden vanuit het open raampje op me afgevuurd. Als ik geluk heb worden me al rijdend een paar snoepjes toegestopt. Soms ook wordt me gevraagd te stoppen, zodat er een uitgebreide fotosessie kan volgen. Welkom in Iran.  Read More

Armenië | Tussen bergen en lada’s

Zwoegend worstel ik me omhoog. Het is de zoveelste berg die ik vandaag over moet. Een serieuse tegenwind, die krachtiger wordt naarmate ik hoger komt, maakt het nog leuker. Vrachtwagens rijden te hard om er aan te hangen. Soms kom er een lada stapvoets naast me rijden, raampje naar beneden en de vraag wat ik in godsnaam aan het doen ben. Niet dat ik versta wat er gezegd wordt, maar hun blik vol onbegrip spreekt boekdelen. Ik probeer in mijn beste Russisch uit te leggen dat ik deze berg probeer op te komen. Beter gezegd stoot ik wat klanken uit waarvan ik hoop dat de persoon in de lada begrijpt wat ik er mee bedoel. Straks kan ik weer lachen, nu even niet. Straks ga ik weer naar beneden en dan stuif ik alle lada’s weer voorbij. Dan zullen ze het plezier van fietsen wel begrijpen. Want iedere fietser weet: ‘What goes up, must go down’.  Read More

Georgië | Tbilisi

Vrachtwagens razen vlak langs me heen, terwijl ik mij al slalommend over de snelweg beweeg om de vele gaten te ontwijken. Een harde tegenwind waait stof en gruis in mijn ogen. Auto’s snijden me af of toeteren dat ik opzij moet gaan. De 15 kilometers van het vliegveld naar mijn logeeradres in Tbilisi lijken een eeuwigheid te duren. Wat ben ik blij als ik de veilige binnenplaats op rij en met Georgische gastvrijheid wordt ontvangen. Read More

Georgië | Het wilde oosten

De afgelopen drie weken hebben we doorgebracht in het oosten van Georgië. Het is het grensgebied met illustere landen en streken als Tsjetsjenië, Dagestan en Azerbeidzjan. Een interessante regio waar de mannen je bekend voorkomen, omdat je ze al eerder op televisie bent tegengekomen. Alleen dan in verband met negatief gedoe (oorlog, geweld, destructie). Niets negatiefs in Georgië. Georgië is misschien wel het mooiste land van de wereld, met de op na aardigste mensen ter wereld. De Turken staan toch echt met stip op nummer 1. De laatste drie weken in Georgië waren weer een heel avontuur. Avonturen die ons voor langere tijd naar Tusheti hebben gelokt en ons veel eten, wijn, chacha en fijne ontmoetingen in de mooiste omgevingen hebben gebracht.

Read More

Georgië | Avonturen op de Kaukasus

In de badplaats Batumi was het direct duidelijk dat we ons niet meer in het ontwikkelde en islamitische Turkije bevonden. Hier weer mannen in blote buiken met bier in de hand, stranden vol bikini”s en wegen vol gaten en lada’s. Batumi ligt dan wel aan de Zwarte Zee, het is daarmee nog geen Odessa. In Batumi een vervelende sfeer en oneerlijke praktijken met de rekeningen. In de restaurants is de rekening vier keer op rij creatiever dan het bestelde eten. We maken ons daardoor wat zorgen over het gebrek aan vriendelijkheid van de Georgiërs. Gelukkig worden we in Kutaisi, met 180.000 inwoners de tweede stad van Georgië, geweldig in de watten gelegd, zodat we vol positieve energie de bergen in kunnen. Daar ontdekken we de fantastische wereld van Svaneti. We maken lange en indrukwekkende wandelingen tussen de 5.000 meter hoge bergen, gletsjers en eeuwige sneeuw. Tussen de wandelingen door genieten we van de gastvrijheid en vriendelijkheid van alle mensen die we ontmoeten. Om in Tbilisi te komen maken we we gebruik van een voor toeristen gratis vlucht (wat niet betekent dat het niets kost), die ons laag door en over de Kaukasus voert. In Tbilisi maken we ons klaar voor het te verwachten avontuur in het oostelijk deel van de Kaukasus. Verder hebben we tickets gekocht voor onze terugreis naar Nederland in het laatste weekend van augustus.

Read More