4.27 – China | Op de Jangtsekiang vanaf Chongqing

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

4.27 – China | Op de Jangtsekiang vanaf Chongqing

ReizenReizen

We hebben er lang over getwijfeld, maar we hebben toch besloten dat we de grootste dam ter wereld, de Drieklovendam in de Jangtsekiang,  niet willen missen. De manier om deze dam te bezoeken is met een driedaagse boottocht vanaf Chongqing. We denken slim te zijn door deze reis al in Chengdu te boeken. De kosten daarvan bedragen 560 RMB (€ 56,-) per persoon. Dit is inclusief transfer naar Chongqing en overnachtingen aan boord. We worden ’s ochtends in alle vroegte opgehaald door een taxi, die ons naar de bus brengt die op een verlaten parkeerplaats staat te ronken. We rijden vervolgens 5 uur lang door een zwaar verstedelijkt gebied, waarboven een dichte deken van smog de zon permanent aan het zicht onttrekt.

De stad Chongqing heeft ongeveer 8 miljoen inwoners. In de stadsprovincie wonen er zelfs meer dan 31 miljoen. Chongqing is daarmee de grootste ter wereld. Het is de economische motor van centraal China. Een motor die wordt aangejaagd door de goedkope elektriciteit die de Drieklovendam levert. De ligging van de stad in het relatief smalle dal, waar de Jialing en de Jangtsekiang samenkomen, maakt hoogbouw tot de enige oplossing om de snelgroeiende bevolking kwijt te kunnen. De langgerekte stad wordt dan ook in hoog tempo volgebouwd. Het centrum staat vol met moderne wolkenkrabbers, met daartussen verrassend interessante straatjes en steegjes. De stad is gebouwd tegen de steile hellingen, die aan weerszijden van de rivier het beeld bepalen. Vanwege de grote hoogteverschillen rijden hier geen fietsen. Mannen en vrouwen sjouwen zich een ongeluk op de steile trappen. Afgeladen rieten manden hangen zwaar aan de uiteinden van de op de schouder gedragen bamboestok, waarmee koop- en handelswaar vanaf de rivier naar de daarboven uitdijende stad wordt gesleept. Dit alles gebeurt in de verstikkende hitte van de subtropische zomer, met temperaturen van boven de 40 graden en een dodelijke luchtvochtigheid. Dit heeft zijn weerslag op het humeur van de inwoners, want ze zijn duidelijk minder vriendelijk dan de Chinezen die we eerder zijn tegengekomen.

We moeten ons melden bij het kantoor van de China International Travel Service (CITS), het reisbureau van de staat voor de buitenlandse toerist. Het is gehuisvest in een op het oog chique kantoorgebouw in het centrum van de stad. Binnen is het vooral leeg en stoffig. Een krakende lift brengt ons naar de 18e verdieping, waar we ons melden in het lege en stoffige kantoor van de CITS. Daar worden onze namen afgestreept en ontvangen we een mooi pasje aan een koord, met het dringende verzoek deze duidelijk zichtbaar te dragen. Onze gids brengt ons vervolgens naar de boot die aan de kade ligt afgemeerd. Om de kade te bereiken moet er een hoogteverschil van 10 meter worden bedwongen. Er is een trap, maar deze is afgesloten. Wel is een kabeltreintje, maar daar moet voor worden betaald. Dit vinden wij volkomen belachelijk. In de commotie die we teweeg brengen, slagen wij er in de kassa te passeren zonder de 2 RMB (€ 0,20) te betalen. Het gaat ons niet om het geld, maar toch echt wel om het principe. Een volgend akkefietje vindt plaats in de hut in de 3e klasse, waarin wij gereserveerde plaatsen hebben. Daar blijkt zich al een grote Chinese familie te hebben verschanst. Ze zijn met z’n negenen, terwijl de hut is ingericht voor maximaal 8 personen. Ze beginnen een hoop stennis te maken als wij de door ons gereserveerde bedden opeisen. Al snel blijkt dat de helft van de familie illegaal aanwezig is, dus schoppen wij flink stennis terug. Dit beloven een paar gezellige nachten te worden. Een derde akkefietje vindt plaats als we op het dek willen kijken. Het kaartje dat we hebben geeft daar geen toegang toe. We zullen 60 RMB (€ 6,-) bij moeten betalen, als we niet veroordeeld willen zijn tot de overbevolkte hut. We balen er wel van dat ons de illusie is gewekt dat we voor alles zouden hebben betaald. Eenmaal aan dek zijn we de akkefietjes als snel vergeten. Genietend van een verfrissende píji?, kijken we in de vallende duisternis uit over het adembenemende lichtspektakel van Chongqing bij nacht.

Geef een reactie

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on whatsapp
WhatsApp
ReizenReizen

Nieuwste verhalen

rennsteig fietsen
Duitsland

Duitsland | Bergen, bomen en buien

Tevreden zitten Bas en ik in het zonnetje op het terras van een gasthof te genieten van onze tweede weißen. Nu de zon schijnt piekeren we er niet

Lees verder »
VeloRoute SaarLorLux
Duitsland

Luxemburg | Veloroute SaarLorLux

We hebben onze tent opgezet in het hoge gras langs de Saar. De bodem is zacht en buiten is het stil. Na een lange dag fietsen vallen we

Lees verder »
fietsen mullerthal
Luxemburg

Luxemburg | Mullerthal trail

Ik heb altijd gedacht dat Luxemburg het meest saaie land ter wereld was. Een land vol bankiers, juristen en Europese ambtenaren die hun dagen vullen met saaie dingen.

Lees verder »

Geef een reactie

Dit vind je misschien ook leuk

China

4.45 – China | Naar de grens met Vietnam

Vandaag is de grote dag aangebroken dat we naar een nieuw land gaan. We zijn China na zeven weken inmiddels ook wel goed zat. Kunming heet in China

Lees verder »
China

4.44 – China | Terug in Kunming

De busrit terug naar Kunming kost 64 RMB (€ 6,45) per persoon en neemt vijf uur in beslag. Dit komt voornamelijk door de vele willekeurige stops, waarvan het

Lees verder »
China

4.43 – China | Een dag in Dali

We struinen wat door en door de kaart van Dali vinden we een bijzonder lekker plekje. Een park, helemaal verscholen, waar de lokale bevolking komt om thee te

Lees verder »
error: Inhoud is beschermd