Turkmenistan | Beeldverhaal

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
mary turkmenistan

Turkmenistan | Beeldverhaal

ReizenReizen

Twee jaar geleden fietste ik door het mysterieuze Turkmenistan. Het is een van meest bizarre landen ter wereld. De absolute macht ligt bij de president, die een persoonlijkheidscultus ontwikkelde ter eer en glorie van zich zelf. Ook heeft de president een nationale feestdag uitgevonden voor zowel het tapijt als de meloen. Donkere auto’s moesten uit het straatbeeld verdwijnen.

De vrouwen van Turkmenistan

Ook in Turkmenistan heeft de Corona toegeslagen. Maar dan wel op een iets andere manier dan bij ons. Waar het nieuws bij ons al weken wordt gedomineerd door maar een onderwerp, is het in Turkmenistan verboden om het woord überhaupt te gebruiken. Voor de president is er maar een ding dat geldt en dat is de macht behouden. En dat betekent het handhaven van de fictie dat alles in orde en onder controle is.

Dus misschien dat deze vrouwen ook vandaag nog hun popcorn eten. Maar dan verplicht door de president om maar te laten zien dat het in Turkmenistan allemaal koek en ei is. Eerlijk gezegd zou ik wel willen weten hoe het met hen is. Of ze weet hebben van de wereld die om hun heen in chaos verkeert.

vrouwen turkmenistan
Mary, Turkmenistan – juni 2018 | Sony A6500

Wereldfietsdag

Vandaag is het wereldfietsdag. Precies twee jaar geleden was ik in Turkmenistan. In Mary lag ik nog in mijn comfortabele hotelkamer te dromen toen ik wakker werd van een hoop rumoer. Vanuit mijn raam zie ik honderden mensen in identieke trainingspakken op identieke groene fietsen passeren. Mijn interesse is gewekt en in een paar minuten sta ik beneden in de hal, waar de beveiliging de uitgang van het hotel blokkeert. Het is niet de bedoeling dat ik mij op straat begeef. Gelukkig zijn ze vergeten dat het hotel ook een achteringang heeft.

Het is pas 5 uur in de ochtend maar op straat is het druk. Ik probeer te achterhalen wat er gaande is. Mij wordt verteld dat het wereldfietsdag is en dit de generale repetitie is. Een repetitie voor wat is mij een raadsel, maar dat er hier iets wordt georchestreert is mij duidelijk. Op de trappen van het moderne gebouw naast mijn hotel wordt gedanst en met ballonnen en hoepels gezwaaid. Ik wil dichterbij komen voor een goede foto en weet deze nog net te maken voordat ik door een paar agenten wordt weggestuurd.

Helaas heb ik maar vijf dagen om de 550 kilometer door de Turkmeense woestijn af te leggen, zodat ik er nooit achter kom wat zich precies heeft afgespeeld op wereldfietsdag in Mary. Wel word ik enkele uren na mijn vertrek ingehaald door tientallen identieke lichtgekleurde auto’s, vol met trainingspakken en identieke groene fietsen. Ik hoop dat ze een leuke dag hebben gehad.

wereldfietsdag mary turkmenistan
Mary, Turkmenistan – juni 2018 | Sony A6500

Schotelantennes in Turkmenabat

Ik had maar vijf dagen om de ruim 550 kilometer door Turkmenistan naar Oezbekistan te overbruggen. Dit is de geldigheid van mijn visum die ik na veel moeite wist te krijgen. Vijf dagen zijn natuurlijk veel te kort om een beeld te vormen van een land. Maar een paar dingen waren we wel opgevallen of had ik opgevangen. Zo was het in dit bizarre land verboden om een schotelantenne te hebben, want stel je door dat je iets opvangt van de wereld buiten het meeste onfeilbare land ter wereld.

Nergens was ik dan ook een schotel tegengekomen. Behalve dan in Turkmenabat, nabij de grens met Oezbekistan, waar de sfeervolle flats zo’n beetje bezweken onder de grote hoeveelheid schotels die er aan waren opgehangen. Nu snapte ik er nog steeds niets van.

straatbeeld turkmenabat
Turkmenabat, Turkmenistan – juni 2018 | Sony A6500

Lonely Planet Central Asia

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

Geef een reactie

ReizenReizen

Nieuwste verhalen

error: Content is protected !!