Thailand | De reis komt ten einde

Na het vorige verslag hebben we nog bijna twee weken kunnen genieten op ons eigen tropische paradijs op het eiland Koh Kood. Langzaam aan begon het klimaat te veranderen, want langzaam maar zeker nadert ook hier de regentijd. Er kwamen steeds meer wolken, incidenteel vielen er een paar druppels regen, het wordt steeds heter en ook de luchtvochtigheid begint de spuigaten uit te lopen. Gelukkig was er altijd nog het blauwe water van de oceaan om in af te koelen. Helaas was het na in totaal vijf weken tropisch paradijs afgelopen met de pret.. Na afscheid te hebben genomen met de familie en de andere stamgasten, maakten we onze weg terug naar Trat, om ons nog een paar dagen te buiten te gaan aan het lekkere eten. Na al die weken Thaise curry’s, garnalen, inktvis, octopus, gegrilde barracuda en rijst, hadden we een onverzadigbare behoefte naar pizza, patat en tosti’s. Hierna was er echter geen ontkomen aan: we moesten naar Bangkok!

Bangkok
We hadden het al een paar keer eerder vermeld, maar nu nog maar een keer: wat is Bangkok een vieze stinkstad. Bangkok is een stad met 12 miljoen inwoners en wordt altijd als voorbeeld aangehaald van ‘hoe het niet moet’. Het is een schoolvoorbeeld van een uit de hand gelopen mega-stad, waaraan geen enkele planning ten grondslag heeft gelegen. Het devies in Bangkok luidt simpelweg: ‘je doet maar’. Dat maakt het straatbeeld van Bangkok dan wel weer extreem fascinerend, maar je moet wel even door de aanval op je zintuigen heenbijten. De afstanden in deze mega-stad zijn altijd groter dan wat je op kunt maken uit de kaart. Daarnaast is het ook niet mogelijk om je in deze stad te oriënteren, want er is geen aanwijsbaar centrum of een toren of een gebouw waarop je je kunt oriënteren. Als je ergens naar toe wilt, dan stap je dus in de bus, met het goede vertrouwen dat je uitkomt waar je wilt uitkomen.

Vanuit de bus is goed waar te nemen dat Bangkok niets meer is dan een enorme chaos, die op de een of andere manier functioneert. Het verkeer bestaat uit te veel auto’s, bussen, motorfietsen, vrachtwagens, tuktuks en voetgangers, die samen een permanente opstopping veroorzaken. Met belemmerende regels kom je hier niet ver, dus je kunt gemakkelijk met z’n vieren op een scooter, inclusief alle bagage door de stad zigzaggen, een auto is pas vol als alle zitplaatsen dubbel zijn ingenomen, een pick-up is handig, omdat je de laadbak vol kunt gooien met goederen en passagiers. Zelfs de politie zit op plastic tuinstoelen achter in de pick-up politiedingen te doen. De bussen stoppen nooit volledig, dus het zaak dat je zelf doorhebt waar je er uit moet en hoe je dat gaat doen. Het straatbeeld op de stoep wordt gevormd door een enorme mensenmassa die dingen verkoopt, koopt, eten kookt, eten consumeert, naar links loopt en ook naar rechts, op de stoep zit of ligt of wat dan ook. Wat jij wilt.. Als jij het idee hebt om op de stoep te gaan liggen, dan doe je dat! Fascinerend.

Wij waren echter niet naar Bangkok gekomen om van dit straatbeeld te genieten. We hadden serieus shopwerk te verrichten, voordat we zouden terugkeren naar Nederland. Voordat we twee jaar geleden vertrokken, waren we zo doortastend bezig geweest met het uitruimen van onze woning in Deventer, dat we nagenoeg alles hadden weggegooid, waaronder het grootste deel van de kleding die niet mee ging op reis. Aangezien er altijd wordt gezegd dat Bangkok ‘the place to be’ is, als het gaat om shoppen, dachten we hier wel te slagen. Nou, nee dus! We zijn waarschijnlijk de eerste toeristen die twee dagen kunnen shoppen, zonder ook maar een aankoop op kleding gebied. Als nep-merkkleding je ding is, plastic schoenen of te strakke t-shirts in Thaise maten, dan kun je hier wel terecht. Als je smaak het iets standaard overstijgt, dan slaag je hier dus niet!

Goed.. dat hadden we dus ook weer gehad. Op de 10e maart moesten we onze gang maken naar het vliegveld, voor onze terugkeer naar Nederland. Ja, wat moet je op zo’n moment denken?! Het nieuwe vliegveld van Bangkok was pas in september vorig jaar geopend, maar nu al is de maximale capaciteit bereikt. Dat is nog niet alles, want het vliegveld is ook een mooi voorbeeld van Aziatisch prutswerk. Op het eerste gezicht ziet het er allemaal ultra-strak en gelikt uit, maar bij nadere inspectie blijkt dat het allemaal maar zo-zo is. Het dak lekt aan alle kanten, er slaan stukken beton uit de landingsbaan, waar ook nog eens flinke scheuren in zitten. Verder zit de hele vloer vol met lijmresten en zien de toiletten er nu al vervallen uit. Oud-Hollandse degelijkheid is hier erg ver te zoeken! Voor onze laatste Thaise munten, eten we heerlijke baguettes met geitenkaas en zongedroogde tomaten. Tot vandaag zouden we nog een punt maken van 10 baht te veel betalen, nu betalen we zonder morren 200 baht (4,50 euro) voor een baguette. Een bedrag waarvoor we normaal twee keer samen kunnen eten.

Nederland
We stappen in het LTU-vliegtuig dat ons in 11 uur naar Düsseldorf zou brengen. Helaas waren er geen zitplaatsen bij het raam meer beschikbaar, want die waren reeds allen gereserveerd door de terugkerende Duitse vakantiegangers. Waarom zijn veel mensen die aan de ramen zitten, helemaal niet geïnteresseerd in het fascinerend landschap beneden het vliegtuig (Himalaya, Afghanistan en de woestijnen van Turkmenistan)? Maar goed.. We landden veilig op de luchthaven van Düsseldorf, waar het ons gelijk opviel dat het hier een stuk kouder was dan waar we vandaan kwamen en ook de lucht was van een akelige grijze kleur! Brrr. We werden opgewacht door onze ouders, wat natuurlijk best spannend is, maar op het moment dat je elkaar dan weer ziet dan is het ook weer erg normaal! Alsof je nooit bent weggeweest.

Geef een reactie